ตอนที่ 3 : บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามา

“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”

ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรก ผิวขาว มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด

“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”

[ฮ่า ๆ]

[หึหึ คุณไคนล่ะก็]

“อาาา อะ อะ”

[เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว]

เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องให้อย่างเดียว

[พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ]

ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกต้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภาวยในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว้บนโซฟาราคาแพง

“แงงง อึก แงงง”

“เอ้า ป้าละออ ยัยเด็กลูกชิ้นปลาเป็นอะไรอีกล่ะ”

ผมจิ๊ออกมาในลำคอเมื่อได้ยินยัยเด็ดเสียงดีร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งเมื่อป้าละออกวางลงบนโซฟา ผมขมวดคิ้วจากนั้นก็ถามป้าละออออกไป เพราะผมไม่ชอบเสียงร้องไห้เด็ก เหตุผลคือ รำคาญ เหตุผลนี้เลยไม่มีอย่างอื่น

[เอออ…น่าจะอ้อนให้อุ้มน่ะค่ะ]

เมื่อเสียงร้องกังวานไปทั่วห้องรับแขกป้าละออก็สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะรีบอุ้มร่างของเด็กน้อยขึ้นมาพร้อมดับเขย่าแขนเบา ๆ เสียงร้องไห้ก็เงียบไป น่าจะชอบให้อุ้มมากกว่า

“เยอะแยะ แม่งอายุแค่ 8 เดือน ยังเรื่องมากขนาดนี้”

ผมมองป้าละออกที่อุ้มยัยเด็ดเสียงดีเอาไว้ในอ้อมแขน เสียงร้องไห้จึงเงียบไป แล้วอายุ 8 เดือน บอกความต้องการของตัวเองได้แล้วเหรอวะ

“แงงงง อึก แงงงง”

[โอ๋ ๆ ไป ๆ ป้าพาเดินนะ สงสัยจะหิวนมแล้วล่ะค่ะ]

“ไอ้การ์ดมึงโทรไปหาพวกไอจั๊มให้พวกมันรีบมาก่อนที่หูของกูจะดับ ร้องเก่งจริง ๆ เดี๋ยวขวบหนึ่งกูจะส่งแม่งไปเรียนร้องเพลงให้รู้แล้วรู้รอดไป”

[หึหึ]

การ์ดที่กำลังกดโทรออกไปหากลุ่มจั๊มที่พากันไปซื้อ น่าจะไม่นานกฟ้ีงกลับมาถึงบ้าน พอได้ยินเจ้านายบอกว่าจะส่งเจ้าหนูน้อยไปเรียนร้องเพลงตอนอายุหนึ่งขวบพวกเขาก็ห้ามเสียงหัวเราะของตัวเองไม่ได้จริง ๆ

[ฮัลโหล ไอ้จั๊ม พวกมึงถึงไหนแล้ว]

[ใกล้จะถึงบ้านแล้ว มึงไมีอะไร หรือเฮียต้องการของอะไร]

[เปล่า ๆ จะบอกว่าให้พวกมึงรีบมา เด็กร้องหิวนม]

[เออ ๆ]

ไม่นานเสียงรถก็จอดสนิทที่บริเวณหน้าบ้าน เหล่าลูกน้องของไคน์ที่พากันออกไปซื้อของก็รีบถือถุงข้าวของมากมายเกี่ยวกับเด็ก 8 -10 เดือน เข้ามาภายในบ้าน แล้วพวกเขานั้นเป็นผู้ชายซื้อกันเองไม่เป็นหรอก ขอความช่วยเหลือจากพนักงานภายในห้างสรรพสินค้าของช้อปต่าง ๆ บอกความต้องการว่าเอาอย่างดีที่สุดและให้จัดมาให้เลย ไม่ว่าจะเป็นของเล่น ที่นอน เสื้อผ้า ตุ๊กตา อุปกรณ์สำหรับอาบน้ำ ครีมสำหรับเด็ก ที่สำคัญก็นมสำหรับเด็ก ขวดนมรูปแบบต่าง ๆ และเครื่องล้างทำความสะอาดและนึ่งขวดนม ของทั้งหมดถูกยกมาวางบริเวณห้องโถงของบ้าน

[ของมาแล้วครับ]

“นี่พวกมึงกะจะให้กูเปิดโรงเรียนรับเลี้ยงเด็กน้อยหรือไง เด็กคนเดียว เหมามาหมดแล้วมั้ง”

ผมนั่งกินบะหมี่ไปพราง ๆ ก่อนจะมองถุงของที่ลูกน้องผมมันช่วยกันยกเข้ามา รอบแรก รอบที่สอง รอบที่สาม และยังไม่หมด ของแม่งเยอะไปหมด กองเต็มห้องโถงอะ แล้วเด็กคนเดียวต้องใช้ของเยอะแยะขนาดนี้เลยเหรอวะ

[นี่น้อยแล้วนะเฮีย เพราะของเด็กเล็ก ๆ จริง ๆ แล้วมีเยอะมาก ผมบอกเขาว่า เอาดีที่สุด เพราะกลัวซื้อของถูกมาแล้วเจ้าหนูน้อยคนนั้นจะไม่ชอบ]

"อืม ๆ ป้าละออ ฝากจัดการด้วยนะครับ ถ้าทำอะไรเสร็จแล้วพวกมึงก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวซะ บอกป้าบัวอะ เขารอทำให้อยู่ข้างใน"

ผมพยักหน้าให้ลูกน้องแบบขอไปที บอกป้าละออให้ดูแลยัยเด็กขี้แย จากนั้นก็หันมากินก๋วยเตี๋ยวในถ้วยของตัวเองต่อ

"อาา บะ"

[หึหึ อะ นี่นมนะ]

ป้าละยิ้มให้เด็กตัวน้อยหลังจากส่งขวดนมให้ มือน้อย ๆ ก็ถือเองและดูดจะแก้มขยับทั้งสองข้าง จากนั้นเธอก็ให้แม่บ้านอีกสองคนนำเสื้อผ้าและผ้าขนหนูต่าง ๆ ไปซัก อบ และรีด ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เมื่อเสื้อผ้าและของใช้สะอาด พร้อมใช้งาน เธอและแม่บ้านคนอื่น ๆ เลยพากันสวมชุดนอนผ้านุ่มนิ่มเนื้อดีให้กับเด็กสาวใบหน้าน่ารักที่ชอบเจรจา

“คุณไคน์คะ ว่าแต่ แล้วให้เจ้าหนูน้อยคนนี้นอนกับใครหรือคะ”

ผมลุกขึ้นจากโต๊ะทานข้าวหลังทานข้าวอิ่มแล้วเรียบร้อย ลูกน้องผมบางคนมันก็เพิ่งไปนั่งกินหลังจากต่อเปลแล้วก็ที่นอนต่าง ๆ ให้เด็กลูกชิ้นปลาที่ตอนนี้นอนกินนมอยู่อย่างสบายใจ ตอนนี้เหมือนจะหลับไปละ แต่ปากยังดูดนมอยู่ พอได้ยินคำถามผมเลยขมวดคิ้วก่อนจะมองไปรอบ ๆ เพราะลูกน้องผมมีแต่ผู้ชาย แล้วผมเองก็ผู้ชาย เลี้ยงเองไม่ได้หรอก แต่ก็ต้องทำให้เป็นสัดส่วน เพราะผมรับเลี้ยงก็ต้องให้เหมาะสมกับลูกบุญธรรมผมหน่อย

“ช่วงนี้นอนกับป้าก่อนแล้วกันครับ เดี๋ยวผมจะให้คนจัดห้องให้ก่อน แล้วอาจจะจ้างพี่เลี้ยงมาเพิ่ม”

“โอ๊ย ไม่ต้องจ้างหรอกค่ะ เดี๋ยวป้าช่วยเลี้ยงให้เอง”

[ป้าละออยิ้มและมองเด็กตัวเล็กในอ้อมแขนก็นึกเอ็นดู แล้วเธอก็ไม่ไว้ใจคนนอก แล้วงานในมือก็ไม่ได้เยอะเกินไป เวลาก็มี เลยตัดสินใจน่าจะช่วยเลี้ยงเจ้าหนูน้อยนี้เอง]

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมขึ้นเงินเดือนให้แล้วกัน”

ผมพยักหน้าพร้อมเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็เดินออกมาที่สวนหลังบ้าน จุดบุหรี่สูบ แล้วก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูแบบห้องเด็กก่อนจะบ่นพึมพำออกมากับตัวเอง

“นี่ชีวิตกูเดินมาถึงจุดนี้แล้วเหรอวะ จากที่เล่นเกมต่อสู้กับเพื่อน ตอนนี้แม่งมานั่งดูห้องนอนเด็ก ห้องของเล่นเด็ก เดี๋ยวถ้าโตมาใช้งานไม่ได้ล่ะน่าดู”

ผมปล่อยขวันสีขาวออกมาและเลื่อนมองดูแบบห้อง ทั้งห้องนอน ห้องสำหรับวางของเล่นเพื่อเสริมพัฒนาการด้านต่าง ๆ ของเด็กวัยนี้ที่ควรมี พอได้แบบที่พอใจ สูบบุหรี่เสร็จ ผมก็เดินเข้ามาในบ้านเพื่อมาสั่งงานลูกน้อง แล้วเดินเข้ามาอีกทียันเด็กลูกชิ้นปลากับแม่บ้านก็หายไปแล้ว มีแต่กองของใช้ส่วนมากที่ยังคงอยู่ห้องโถงเหมือนเดิม

“แล้วยันเด็กลูกชิ้นปลาไปไหนแล้วล่ะ”

[ป้าละออและป้า ๆ พาไปนอนแล้วครับ ผมถือตะกร้าแล้วก็ที่นอนสองแบบไปให้ที่ห้องป้าละออแล้วครับเฮีย]

การ์ดและคนอื่น ๆ ที่ทานก๋วยเตี๋ยวอิ่มแล้วก็ชวนกันเล่นเกมต่อสู้ผ่านมือถือ เมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามาและเอ่ยถามเลยเงยหน้าขึ้นหยุดมือลงพร้อมกับตอบออกไป

“อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงติดต่อ บริษัทออกแบบแบบครบวงจรของบริษัทไหนก็ได้ให้หน่อย ดูรีวิวให้ดี กูว่าขะทำห้องนอน รองรับช่วงวัย 8 เดือน ถึง 3 ขวบ เอาห้องที่ติดกับห้องนอนกูทำเป็นห้องนอน แล้วก็ห้องสำหรับเด็กเล่น อาจจะต่อเติมเพิ่มไปข้างหลัง เพราะพื้นที่บ้านยังเหลืออีกหลายสิบไร่ จากตัวบ้านถึงรั้ว เดี๋ยวบ้านจะมันรก ให้มันเป็นสัดส่วนไว้เลยตั้งแต่ต้น”

“ได้ครับเฮีย เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ ว่าแต่ เฮียคุยกับ พม. แล้วเหรอครับ”

“อืม เขาก็บอกให้เด็กอยู่กับกูนี่แหละ พรุ่งนี้เขาจะมาที่บ้าน ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ดำเนินการพวกเอกสาร แล้วไม่ใช่แค่กู พวกมึงก็ต้องช่วยกูดูแลด้วย แต่ตอนนั้นยังไม่วุ่นวาย เดี๋ยวตอนพูดได้เดินได้นี่สิ กูเตรียมตัวสำหรับความบันเทิงได้เลย”

[หึหึ เจ้าหนูตัวน้อยอาจจะว่าเลี้ยงง่ายก็ได้นะครับ]

“อืม ขอให้มันเป็นแบบนั้น พวกมึงดูแลความเรียบร้อยด้วยนะ ไม่มีอะไรก็พากันแยกย้ายไปได้เลย กูขึ้นห้องละ”

[ครับเฮีย]

ผมสั่งงานลูกน้องเสร็จก็เดินขึ้นมาที่ชั้นสอง ตรงมาที่ห้องนอนใหญ่ของตัวเอง ใช้เวลาอาบน้ำสระผม เช็ดตัวจนแห้ง แล้วก็มาล้มตัวลงนอน แล้วผมนอนไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่แล้ว ปิดไฟหัวเตียง ดึงผ้าผืนหนานุ่มและสะอาดขึ้นมาห่มก็กลับลงไปอย่างรวดเร็ว