ตอนที่ 4 : ชีวิตของเด็กน้อยที่น่าสงสาร

เวลา 10.06 น.

“แงงงง อึก แงงงงง”

ผมใช้มือเสยผมก่อนเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง แล้วพอเดินลงมาก็ได้ยินเสียงของยัยเด็กเสียงดีขึ้นมาทันที แต่ก่อนบ้านผมเสียงเงียบมาก บ้านเก็บเสียงทั้งหลัง ส่วนลูกน้องผมมันจะพากันนั่งเล่นและพูดคุยข้างนอกเวลาไม่มีงาน แต่ตอนนี้มีเสียงแบบใหม่เพิ่มเข้ามาละ ผมเดินมาหยุดที่บริเวณโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีแต่ของเด็กอ่อน เลยกอดอกและเอ่ยถามแม่บ้านออกไป

“ป้าละออ เป็นอะไรอีกล่ะครับน่ะ”

[อ๋อ พอดีหิวนมน่ะค่ะ แล้วป้าชงไม่ทันใจ]

ผมมองไปยังป้าสายใจที่อุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้จนหน้าแดง ผมเลยขมวดคิ้ว เพราะเด็กวัยนี้จะรู้จักคำว่าหยุดคำว่าพอที่ไหนล่ะ

“แงงงง อึก แงงงง”

“ทีหลังป้าก็ชงเตรียมเอาไว้ได้เลยนะครับ นมมันเก็บหลายชั่วโมงอยู่แล้ว ร้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดี ชงเตรียมไว้มันจะทิ้งก็ปล่อยทิ้งไป ไม่ต้องมาชงในตอนที่หิวขนาดนี้”

[ค่ะ ๆ ขออภัยด้วยนะคะ เดี๋ยวต่อไปป้าจะชงเตรียมเอาไว้ จะได้ไม่สะดุดค่ะ]

ป้าละออและแม่บ้านต่างรับคำสั่งของเจ้านาย โดยที่ป้าละออนั้นรีบชงนม ส่วนป้าสายใจก็อุ้มเดินไปรอบ ๆ และปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน

“ครับ”

ผมเท้าเอวมองไปยังแม่บ้านและยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้ร้องไห้หน้าแดงอย่างต่อเนื่อง จนป้าละออชงนมเสร็จเรียบร้อยและถือนมไปป้อนเสียงร้องไห้จึงเงียบไปปากเล็ก ๆ เปลี่ยนมาดูดนมในขวดแทน อีกอย่างผมมองว่าชงนมเตรียมไว้มันไม่ได้สิ้นเปลือง ถ้ามันหมดอายุก็ทิ้งไปซะ ผมไม่ได้เสียดาย ดีกว่าให้หิวจนร้องขนาดนี้

[คุณไคน์คะ น้าทำอาหารมื้อแรกเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ วันนี้เป็นข้าวมันไก่ค่ะ ให้จัดเสิร์ฟเลยไหมคะ]

“ครับ ผมก็หิวแล้วเหมือนกัน”

ผมพยักหน้าก่อนจะละสายตาไปมองทางยัยเด็กตัวเล็กอีกครั้ง จนเมื่อเห็นทุกอย่างเรียบร้อยดีเลยเดินมานั่งที่เก้าอี้ของโต๊ะอาหารเพื่อทานข้าว

[เฮีย ตื่นแล้วเหรอครับ ผมจัดกาาประสานบริษัทก่อสร้างให้เรียบร้อยแล้วนะครับ พรุ่งนี้เขาจะเข้ามาดูสถานที่จริง ผมบอกความทั้งหมดเรียบร้อยครับ]

“อืม มา พวกมึงมากินข้าวดิ เดี๋ยวมึงไปติดต่อสถาบันถ่ายรูปเด็กแรกเกิดและอายุอื่น ๆ ให้หน่อย เอาผู้เชี่ยวชาญมา”

การ์ดและลูกน้องคนอื่น ๆ พากันนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะแอบยกยิ้มที่มุมปาก เพราะปกติเจ้านายไม่ค่อยใส่ใจอะไรเท่าไหร่ แต่นี่เจ้านายคงจะเอ็นดูเจ้าหนูน้อยคนนี้ไม่น้อยเลย

[ได้ครับเฮีย เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ]

“อืม ขอบใจมาก แล้วอีกเรื่องหนึ่ง มึงจ้างพี่เลี้ยงแบบรายชั่วโมงมาหน่อย เอาคนที่พูดภาษาอังกฤษและจีนได้ด้วย มาพูดมาสื่อสารตั้งแต่ตอนนี้เลย กูค้นหาข้อมูลเขาบอกว่าช่วงนี้ไปยันสามขวบถ้ามีคนพูดคุยสื่อสารภาษาที่สองสามจะดีมาก”

[เฮียก็สอนเองได้ครับ]

“กูทำงาน คุยผ่าน ๆ ได้ แต่มันไม่เต็มเวลาเหมือนพี่เลี้ยง อีกอย่างเขามีวิธีการและเข้าใจการสอนมากกว่า ไม่ใช่แค่คุยเล่น”

[อ๋อ ได้ครับเฮีย เดี๋ยวผมจัดการให้เลยครับ]

“อืม”

ผมพยักหน้าให้ลูกน้อง ผมเองก็เรียนอินเตอร์ พูดไทยได้ จีน และอังกฤษได้อย่างดีเยี่ยม เลยให้ความสำคัญกับภาษา ถ้าเรียนและสื่อสารตั้งแต่เด็ก ๆ จะได้เข้าใจตั้งแต่เริ่ม ถึงเวลาเข้าเรียนอินเตอร์จะได้ง่ายขึ้น เพราะมีพื้นฐานอยู่แล้ว

[ข้าวมันไก่มาแล้วค่ะ พวกเราก็ทานเลยใช่ไหม น้าจะได้ทำให้เลย]

[ครับน้ามะลิ]

ผมมองข้าวมันไก่ที่ตัดจานมาอย่างสวยงามพร้อมน้ำซุป ผมเลยพยักหน้า ก่อนจะกดเปิดทีวีดูข่าว แล้วก็เริ่มทานข้าว เพราะผมตื่นสาย ปกติก็ 10 โมง ตื่นมาก็หิวเลย

“อืออออ อะ”

[หึหึ อารมณ์ดีแล้วหรือ ไหนล่ะ นั่งเองได้แล้วหรือยัง]

ป้าละออและป้าสายใจพูดคุยกับเจ้าตัวเล็ก ที่ตอนนี้เป็นคุณหนูตัวน้อยของบ้าน เมื่อกินนมอิ่มก็อารมณ์ดี เริ่มออกเสียงเพื่อสื่อสาร ป้าละออจับนั่งด้วยตัวเอง และเห็นว่าตอนนี้นั่งเองได้ ไม่ต้องประคองแล้ว เลยวางเจ้าหนูน้อยลงบนพรมและวางของเล่นที่ทำความสะอาดเอาไว้แล้วให้

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

“อาาาา บะ บะ”

[เล่นของเล่นหรือ มันมีเสียง ชอบหรือเปล่าล่ะ]

[ไหน มา จ๊ะเอ๋กันก่อน จ๊ะเอ๋ จ๊ะเอ๋]

“กรี๊ดดดด คิก ๆ คิก ๆ”

[เจ้านาย นู่น น้องอารมณ์ดีแล้วครับ]

[จ๊ะเอ๋ จ๊ะเอ๋]

“กรี๊ดดดด คิก คิก อาา คิก คิก”

ผมละสายตาจากจานข้าวและมองไปยังยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งถือของเล่นในมือและเขย่าไปมาพร้อมส่งเสียงบวกกับเสียงของเล่นกรุ๊งกริ๊งในมือ พอป้าเขาปิดปาเล่นจ๊ะเอ๋ด้วยก็เหมือนถูกใจแบบมาก ๆ นั่งกรี๊ดแล้วก็หัวเราะออกมา ผมเลยหันมาตอบลูกน้องที่นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกัน

“อืม มึงไม่น่าซื้อบองเล่นมาเยอะหรอก ให้ป้าเขาเล่นจ๊ะเอ๋ก็พอแล้วมั้ง หัวเราะขนาดนั้นอะ”

[หึหึ คงถูกใจน่ะครับ]

เหล่าลูกน้องของไคน์หัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูเทื่อเห็นเจ้าหนูตัวน้อยนั่งหัวเราะพร้อมของเล่นในมือเมื่อถูกจ๊ะเอ๋ แล้วเสียงดีไม่มีตก

“เออ พรุ่งนี้ พม. จะเข้ามาที่บ้านนะ เขาจะมาดูเด็ก ดูเอกสาร แล้วก็ดูความพร้อมในส่วนต่าง ๆ กูนัดเวลาเอาไว้ประมาณ 13.00 น. ถ้าเขามาก็เปิดประตูแล้วเชิญเข้ามาเลย”

[ได้ครับเฮีย ว่าแต่ มาแล้วน้องเขาก็เป็นลูกของเฮียเลยเหรอ]

“ถ้าเขามาตาใจดู ติดต่อแม่เด็ก แล้วแม่เด็กยืนยันตัดใจว่าจะไม่เอาจริง ๆ เร็วสุดก็ 2 - 3 เดือน หรืออาจจะ 6 เดือน เพราะมันต้องยื่นศาลขอเป็นบุตรบุญธรรม”

ผมอธิบายให้ลูกน้องฟัง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะในการรับเลี้ยงเด็กสักคน อุ้มมาแล้วเลี้ยงได้เลยก็ไม่ได้ อาจจะโดนตำรวจจับถ้าพ่อแม่เด็กแจ้งความ ต้องทำเรื่องอะไรเรียบร้อยแล้วก็ต้องใช้เวลา ผมละสายตามองไปยังวัยตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่กับแม่บ้านด้วยความไร้เดียงสา โดยไม่รู้ชีวิตตัวเองกำลังเผชิญอยู่กับอะไร แล้วที่ผมรับเลี้ยงเพราะความสงสารนั่นแหละ น่าตาก็น่ารัก ผิวพรรณก็ดี แต่แม่ก็ยังเอามาทิ้ง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เลยถอนหายใจออกมา

“เฮ้ออออ”

เหล่าลูกน้องของไคน์มองตามสายตาของเจ้านายที่ไปหยุดอยู่ที่เด็กตัวเล็กแสนน่าร้กและสดใส ซึ่งพวกเขาเองก็ใจอ่อนยวบเมื่อเห็นหน้าน่ารักแต่ชีวิตทรหดตั้งแต่วัย 8 เดือน ทุกคนจึงนั่งทานข้าวเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ลืมงานที่เข้านายสั่งเอาไว้

“เออ แล้วมึงอย่าลืมส่งส่วยตำรวจล่ะ เงินอย่าให้ขาด ไอ้พวกน้ำมันเถื่อน หมูเถื่อน สินค้านำเข้าแบบเถื่อนอะ ถ้าเงินขาดเดี๋ยวเป็นปัญหา”

ผมนึกขึ้นได้เลยหันมากำชับลูกน้องเรื่องการส่งส่วย เพราะของในประเทศบางทีมันไม่พอ ผมก็รับนำเข้าแบบทางลัดด้วย เพราะฉะนั้นเวลาส่งส่วยมันต้องตรงเดี๋ยวเรื่องวุ่นวาย แล้วใครจะเปิดแต่เรื่องไม่โดนหรอก เพราะตำรวจยศน้อย ๆ เก็บ แต่ส่งให้นายใหญ่ ถ้าเปิดกันก็สะเทือนกันหมด สุดท้ายมันก็จะเงียบไปเอง แต่ผมก็รัดกุม เพราะผมจ้างหน้าม้าให้เปิดบัญชีและทำธุรกรรม แต่ไม่ใช่ซื้อแล้วจบกันนะ คนไหนที่มันท้าทายผมจะเอาข้อมูลมาทำธุรกรรม จากนั้นจะแปลงเงินเข้าสู่คริปโทเคอร์เรนซี

“แล้วมึงอย่าลืมไปให้อาหารกับไอ้พวกบัญชีม้าด้วยล่ะ เดี๋ยวมันจะตายซะก่อน บอกมันว่า ถ้าใครทำตัวดี อีกไม่กี่เดือนสิ้นปีกูจะจ้างผู้หญิงให้มันปลดปล่อย”

[ได้เลยครับเฮีย เฮียไม่ต้องกังวลครับ]

“อืม เดี๋ยวกูจะให้พวกมันทำอะไรกันสักหน่อย เพื่อหาเงินเข้าเพิ่มอีกทาง พวกมึงว่าอะไรดีวะ”

[เว็บพนันดีไหมครับเฮีย คนไทยชอบเสี่ยงโชคกันอยู่แล้ว]

“เออ เข้าท่าดีว่ะ แต่เดี๋ยวกูตัดสินใจอีกที ถ้ามันตามล่าง่ายกูจะไม่ทำ เพราะตอนนี้รายได้กูก็พอละ แต่อยากให้ไอ้พวกชั้นใต้ดินมันทำงานไปด้วย”