ตอนที่ 2 : เด็กผู้หญิงข้างถังขยะ

อุแว้ อุแว้ อุแว้!!!

“อ้าว ไอ้การ์ดมึงยืนทำอะไรของมึง ไป รีบอุ้มไปไว้ที่อื่น กูจะกลับบ้านไปนอน!”

ผมสูบบุหรี่จนหมดมวลก็เดินมาที่รถและเท้าเอวมองไอ้การ์ด มือขวาที่ไว้ใจได้อีกคนหลังจากหันไปแล้วเห็นมันยืนมองเด็กอยู่นิ่ง ๆ เหมือนไว้อาลัย

[เฮียครับ ถ้าเราเอาไปไว้ที่อื่นหรือข้างถนนเด็กจะไม่ถูกรถเหยียบเหรอครับ หน้าตาน่ารักด้วยนะครับ]

การ์ดหันไปมองยังเจ้านายของตนเองที่เดินเข้ามาหา แล้วเขารู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ หากเอาไปทิ้งข้างนอกข้างถนนก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะถูกรถเหยียบ

“จิ๊”

ผมติ๊ในลำคออย่างขัดใจและปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ถูกเอามาถึงไว้ ร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงไปหมด เผมเม้มปากอย่างใช้ความคิด ก่อนจะบอกให้ลูกน้องหยิบกระดาษที่อยู่ในผ้าออกมาดู

“เอกสารอะไร มึงหยิบมาดูสิ”

[ครับเฮีย]

การ์ดพยักหน้าและหยิบเอกสารขึ้นมา ในใบกระดาษมีตัวอักษรที่ไม่ได้สวยเลยเขียนเอาไว้ว่า ช่วยรับเลี้ยงลูกฉันด้วย ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากฆ่าลูก ฉันจะไม่ไปยุ่งกับลูกอีกหลังจากนี้ ขอบคุณ การ์ดพยายามอ่านให้เจ้านายฟัง คำบางคำก็เขียนผิดแต่พออ่านจับใจความได้ และส่งใบเกิดอีกหนึ่งใบแนบให้ไป

“สัสเอ๊ย เอากันแม่งไม่รู้จักถุงยางหรือไงวะ”

ผมอ่านดูรายละเอียดบนใบเกิดซึ่งมีแต่ชื่อของแม่ ระบุว่าตอนแจ้งเกิดแม่อายุ 15 ปี ช่องบิดาว่างเปล่า ไม่มี น่าจะเป็นวัยรุ่นท้องไม่พร้อมแล้วไม่มีเงินเลี้ยงลูกนั่นแหละ บอกพ่อแม่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผมมองไปยังเด็กที่นอนยกแขนขาไปมาและส่งเสียงร้องไห้ เห็นแล้วก็สงสาร ตัวแค่นี้ก็ถูกแม่เอามาทิ้ง ลูกน้องผมประมาณสิบคนก็มายืนล้อมมองดู ถ้ามันมีกล้องก็หาตัวไม่ยาก แต่โกดังสุดท้ายตรงนี้ผมเอาไว้เก็บคน เลยไม่ได้ติดกล้องวงจรปิดอยู่แล้ว

“พวกมึงจะมองให้เด็กมันโตหรือไง ไป ใครอุ้มเป็นอุ้มมันขึ้นมา ชีวิตกูเนาะ ถ้าเจออะไรที่ไม่แปลกคงจะไม่ใช่กูมั้ง”

การ์ดและลูกน้องทุกคนต่างพากันแอบยิ้มออกมา เพราะดีใจกับเด็กตัวน้อยที่มีชะตาชีวิตน่าสงสาร แถมยังถูกทอดทิ้ง คนที่พอจะอุ้มเป็นก็อุ้มเด็กขึ้นมาโดยถอดเสื้อคลุมและคลุม ๆ ตัวเด็กน้อยแทนผ้าผืนเก่า ๆ ที่ทิ้งเอาไว้ตรงนั้น เอาแต่เด็กน้อยมาและอุ้มมาขึ้นรถ ลูกน้องบางส่วนก็ขับรถนำและตามเพื่อดูแลความปลดภัยให้เจ้านาย บางส่วนตรวจดูความเรียบร้อยในคลังสินค้าและทำลายหลักฐานให้เรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นรอยเลือดหรือร่องรอยต่าง ๆ ให้เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

[ดีแล้วแหละ ไปอยู่กับคนรวย ๆ นะ]

หญิงสาวที่สวมเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่แอบอยู่ในพุ่มไม้หนาและมองเหตุการณ์ทั้งหมด ตอนนี้เธอนั้นอายุ 16 ปี บ้านก็ยากจน และไม่ได้อยากมีลูกตั้งแต่แรก แต่มันพลาดไปแล้วและไม่ได้อยากเลี้ยง ไม่ได้รัก แต่ก็ไม่ได้อยากฆ่าลูก มองว่าลูกเป็นภาระ เพราะสามีใหม่อยากได้แค่เธอไม่อยากรับเลี้ยงลูก พอดีรู้ว่าเจ้าของคลังสินค้าที่ร่ำรวยมีเงินมากมายเลยตัดสินใจแอบเอาลูกมาทิ้งไว้ที่นี่ หากไม่มีคนรับเลี้ยงเธอจะไปเอาเอกสารทั้งหมดกลับมาและทิ้งลูกไว้ที่นี่และจะหนีไป เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยเลยค่อย ๆ แอบหนีออกจากที่นี่ แต่ทว่า

[เฮ้ย มึงมาทำอะไร เห็นอะไรบ้างห๊ะ]

ลูกน้องของไคย์ที่กระจายกันเดินตรวจความเรียบร้อยรอบ ๆ โกดังทุกโกดังเห็นพุ่มไม้สั่นไหวเลยย่องมาช้า ๆ ก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนจ่อที่ศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำตัวน่าสงสัยพร้อมเอ่ยถามออกไป หรือว่าอีนี่มันจะเป็นเมียของไอ้มอส คนที่นายเพิ่งจัดการไป

[ฉันไม่เห็นอะไรเลยจ้ะ ฉันแค่เอาลูกมาทิ้งแค่นั้น เพิ่งมาได้ไม่กี่นาทีเองค่ะ]

[มึงแน่ใจนะ]

[แน่ใจค่ะ ฉันไม่เห็นอะไรเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะ ผัวฉันรออยู่]

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเวียงหวาดกลัว แล้วเธอนั้นไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ เพราะเธอเองก็กลัวคนจับได้ เมื่อวิ่งมาถึงก็รีบเอาลูกไปวางไว้และมาแอบที่พุ่มไม้ตรงนี้ไม่นานถึงจะเห็นกลุ่มคนที่เดินออกมาจากด้านใน นอกเหนือจากนี้ที่ผู้ชายคนนี้ถามเธอนั้นไม่รู้เรื่อง

[งั้นมึงรีบไปอย่ากลับมาอีก ถ้ากลับมามึงตาย]

ลูกน้องของไคน์พูดดจบหญิงสาวคนนี้ก็วิ่งหนีไป และเขาจะไม่บอกเรื่องที่เจอแม่เด็กให้เจ้านายรู้เด็ดขาด เพราะเห็นสภาพของแม่เด็กแล้ว ท่าทางคล้ายจะเล่นยาด้วย เจ้าหนูน้อยถูกนายรับเลี้ยงจะได้มีชีวิตที่ดีกว่า เพราะท่าทางผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ต้องการลูกเลยแม้แต่นิดเดียว

“เฮ้อออ กว่าแม่งจะหลับได้”

ผมปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ลูกน้องผมอุ้มอยู่ ซึ่งนั่งเบาะด้านหน้ามาด้วยกัน แล้วแม่วร้องอยู่นั่น ร้องจนรถจะระเบิดจนเงียบและหลับไป ผมเลยถอนหายใจและหยิบเกมมาเล่น

[เฮียครับ เฮียจะเลี้ยงเองใช่ไหมครับ]

“สงสารมันจัง มึงไม่รับไปเลี้ยงล่ะ”

[โถถ เฮีย ผมช่วยเลี้ยงพอได้ครับ แต่ถ้าให้ผมเลี้ยงจริงจังเลยผมก็ไม่พร้อม เพราะผมเองก็เลี้ยงแม่ แม่ผมก็แก่แล้วเขาคงเลี้ยงเด็กให้ไม่ไหว อีกอย่างบ้านผมก็อยู่ในสลัม]

“พอ ๆ ไม่ต้องมาละครชีวิตใส่กู พวกมึงที่นั่งอยู่ก็พากันหาข้อมูลว่าเด็กวัยนี้ต้องใช้อะไรบ้าง ของใช้มีอะไรบ้างแล้วไปซื้อมา นี่เพิ่งสามทุ่ม ห้างสรรพสินค้ายังเปิดอยู่ จากที่กูคำนวนเดือนเกิดเด็กนี่เพิ่ง 8 เดือน ผู้หญิง ดูนมของเด็ก 8 เดือนมาด้วย ส่วนเรื่องเกี่ยวกับกฎหมายเดี๋ยวกูจัดการเอง”

[ครับเฮีย]

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่บ้านสีขาวขนาดใหญ่พื้นที่กว้างขว้างต้นไม้เยอะของผมเอง แล้วทางด้านหลังจะเป็นตึกทำขึ้นมาคล้ายห้องเช่าเป็นที่อยู่ของลูกน้อง พอลงจากรถฝ่ายที่จะต้องไปซื้อของพวกมันก็รีบพากัส่นขับรถออกไป ส่วนผมก็เดินเข้ามาในบ้านโดยที่ไอ้การ์ดนั้นอุ้มเด็กเดินตามเข้ามาติด ๆ

“มึงไปเรียกป้าละออมาอาบน้ำให้เด็กนี่ก่อน เนื้อตัวสกปรก มอมแมม]

“ครับเฮีย”

การ์ดวางเด็กน้อยไว้บนโซฟาราคาแพงก่อนจะรีบมาที่โซนห้องพักของแม่บ้าน จากนั้นก็เคาะประตูเรียกป้าละออ หัวหน้าแม่บ้านคนเก่าแก่เพื่อให้ไปช่วยอาบน้ำให้เจ้าหนูตัวน้อยคนนั้นหน่อย ขนาดมอมแมมยังน่ารัก ถ้าสะอาดแล้วคงน่ารักขึ้นมากแน่ ๆ

[ป้าละออ นายรับเลี้ยงผู้หญิง 8 เดือน คนหนี่ง เก็บได้ข้างถังขยะ แม่เด็กเอามาทิ้ง ป้าละออไปอาบน้ำให้หน่อย พวกไอ้จั๊มมันกำลังไปซื้อของใช้กับนมแล้วครับป้า]

[ห๊ะ เด็ก]

[ใช่ป้า แต่ไม่ใช่อีหนูนะ เด็กแบเบาะ 8 เดือน]

ป้าละออแปลกใจเล็กน้อยที่คุณไคน์นั้นอยู่ ๆ รับเลี้ยงเด็กเล็ก ๆ เพราะโดยปกติมักจะเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยสนใจใคร ไม่ชอบความวุ่นวาย หวงเวลาส่วนตัว ถ้าไม่ออกไปทำงานอยู่ที่บ้านก็เหมือนเด็กติดเกมคนหนึ่ง เมื่อรู้เธอนั้นก็รีบเดินออกมาที่ห้องรับแขก และไม่ลืมบอกให้แม่บ้านอุ่นกับข้าวที่เตรียมเอาไว้แล้วให้กับไคน์

“นั่นครับป้า”

ผมกำลังพูดคุยกับ พม. ในเขตพื้นที่ที่อยู่ เพราะต้องติดต่อเรื่องยัยเด็กนี่ให้ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าไม่ทำเรื่องประสานเอาไว้อย่างถูกต้องเดี๋ยวหาว่าผมไปขโมยลูกคนอื่นเขามาอีก ก่อนจะใช้นิ้วและบอกตำแหน่งท่ี่ยัยเด็กนั่นนอนอยู่ พูดคุยกันต่ออีกนิดก็กดวางสายหลังคุยจบแล้วเรียบร้อย

“ค่ะ ๆ เดี๋ยวป้าจัดการให้ค่ะ”

แงงงงงง อึก แงงงงง

ผมใช้มือปิดหูตัวเองทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ดังไปทั่วบ้านอีกครั้งเพราะป้าเขาอุ้มขึ้นเด็กนี่ก็ตื่นมาร้องไห้ ซึ่งป้าเขาก็รู้ว่าเดี๋ยวผมรำคาญเลยรีบอุ้มและเดินออกไปจากโซนรับแขก ผมเลยเอามือลง เมื่อแม่บ้านตั้งโต๊ะเลยเดินมานั่งทานข้าว ซึ่งเมนูวันนี้เป็นบะหมี่หมูแดง แล้วบ้านผมทำข้าวทีหนึ่งก็เยอะมาก ๆ เหมือนทำแจกอะ เพราะทำให้ไอ้พวกลูกน้องมากินด้วย ส่วนมากจะเป็นอาหารแบบจาน ๆ และในปริมาณที่เยอะ ตักใครตักมันได้เลย ผมกับลูกน้องอีกสี่ห้าคนก็เริ่มนั่งกินบะหมี่หมูแดงโดยที่ผมนั่งบริเวณหัวโต๊ะทานข้าวที่ยาวพอสมควร เพราะลูกน้องเยอะ นั่งได้ประมาณ 20 คน แล้วมีสามชุด โซนทานข้าวตรงนี้เลยค่อยข้างกว้างและใหญ่มากพอสมควร แล้วผมกินอะไรก็เลี้ยงพวกมันแบบนั้นแหละ อยู่กันแบบพี่น้อง แต่ถ้าใครเกินการควบคุมก็กระทืบ

“หมูกรอบค่ะ”

“อืม ๆ”

ผมพยักหน้าให้หัวแม่บ้านที่ยกจานหมูกรอบหั่นชิ้นมาวางให้สามสี่จานใหญ่ ผมเลยพยักหน้าในขณะที่เคี้ยวบะหมี่ในปาก แล้วก็เปิดดูรีวิวเกมภาคใหม่จากค่ายเกมที่ผมซื้อเล่น ว่า DLC นี้มีอะไรน่าสนใจ

[อือหือ โคตรอร่อย]

[อือ หรือว่าเราหิววะ]

[กูว่าทั้งคู่ เฮียครับ ผมจะสั่งล่วงหน้ากับป้าแม่บ้านเพิ่มอีกถ้วย เฮียเอาไหมครับ]

“อืม เอามาเผื่อกูด้วย บะหมี่ต้มยำน้ำใส บอกเขาปรุงรสจัดมาเลย กูขี้เกียจปรุงเพิ่ม แล้วบอกป้าเขาว่าอย่าปรุงหวาน”

[ได้ครับเฮีย]

“อาาาา อา บะ”

[หึหึ อารมณ์ดีหรือ สงสัยที่ร้องไห้อยากอาบน้ำล่ะสิท่า แล้วอย่าอ้อนให้มากรู้ไหม เดี๋ยวจะโดนดุ ต้องว่านอนสอนง่ายนะ]

ป้าละออพูดคุยกับเด็กน้อยใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้อารมณ์ดียิ้มร่าเริงแถมยังเริ่มออกเสียงเพื่อพูดคุย เนื้อตัวมอมตอนนี้ผิวขาวเนียนละเอียด แก้มแดง ไม่ใช่เด็กผอมแห้ง แต่ก็ไม่ได้อวบอ้วน ต้องอ้วนกว่าอีกหน่อยถึงจะน่ารัก และเธอนั้นไม่มีลูกหลาน เป็นคนรับใช้บ้านคุณไคน์มาตั้งแต่ยังสาว เลี้ยงและดูแลเจ้านายในช่วงอายุเท่านี้มาเหมือนกัน เมื่อเห็นใบหน้าน่ารักยิ้มแย้มและพูดคุยเจรจาก็อดเอ็นดูไม่ได้ เพราะบ้านนี้มีแต่ผู้ชาย มีแม่บ้านผู้หญิงวัยแก่ ๆ เช่นเธออยู่ 5 คน มีเด็ก ๆ มาอยู่คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว เธออาบน้ำให้โดยขัดถูกเบา ๆ ทุกซอกทุกมุมเรียบร้อยแล้วแม่บ้านอีกคนก็เอาผ้าขนหนูคลุมตัวเอาไว้และพามาเช็ดตัวทาแป้ง