ตอนที่ 6 : ชื่อใหม่ของหนูน้อย

[เอาล่ะ เจ้าหญิงน้อยของเราหลับไปแล้ว]

[ว่าแต่ เราตั้งชื่อให้เจ้าหนูน้อยหรือยังล่ะ]

”ยังเลยครับป๊า นี่เป็นชื่อจริงกับนามสกุลในใบเกิดครับ”

ผมละสายตาและวางมือถือที่กำลังกดเกมเล่น จากนั้นก็ส่งซองเอกสาร สมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวยัยเด็กตัวเล็กมาไปให้ป๊ากับม๊า

[ไม่เอาหรอก มาอยู่กับเราแล้วก็ตั้งใหม่ไปเลยแล้วกัน]

คุณหญิงเนตราสั่นศีรษะพร้อมรับซองเอกสารมาเปิดดู แล้วไม่ใช่ว่าชื่อเดิมไม่ดี แต่มาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้วเธอก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด และทุกอย่างต้องใหม่ทั้งหมด อย่างเดิมก็ถือว่าทิ้งไป จากนั้นเธอ สามี และลูกชายจึงช่วยกันตั้งชื่อให้กับเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กินนมนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว

[ชื่ออะไรดีนะ ไคน์ งั้นชื่อ ครีม แล้วกัน]

“มาม๊า คนชื่อครีมมีเยอะแล้วนะ ผมอยากได้ชื่อที่ไม่ค่อยซ้ำใคร หรือถูกใช้ไปไม่เยอะ”

[ก็ ครีมริน เป็นยังไงล่ะ ไม่ค่อยเหมือนใคร ถ้าเรียกก็รู้เลยว่าคนไหน ไม่ค่อยซ้ำแน่นอน อีกอย่างก็คล้ายชื่อจริงของเราด้วย คาลิน กับ ครีมริน ]

“เอาชื่อนี้ก็ได้ครับ”

ผมพยักหน้าแล้วก็ค่อนข้างพอใจในชื่อที่มาม๊าตั้งให้ยับเด็กตัวเล็กพอสมควร พอจับมาผสมกันก็เป็นชื่อใหม่ อาจจะซ้ำบ้าง แต่ไม่ค่อยเยอะ ส่วนชื่อจริงผมเป็นคนตั้งจนได้ชื่อที่พอใจ

“ชื่อจริงก็ สิริรินทร์ แล้วกันครับ ความหมายก็ ความเป็นสิริมงคลที่ไหลมา”

[อืม ๆ แกตั้งชื่อเพราะนะเนี่ย ครีมริน ศิริรินทร์ ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ เอาไว้ยื่นเรื่องเรียบร้อยแล้วก็ค่อยไปเปลี่ยนชื่อจริงและนามสกุลทีหลัง ส่วนชื่อเล่นก็เรียกได้เลย ทุกคนต้องเรียกให้ครบด้วยล่ะ ตอนนี้เด็กวัยนี้เขาจะเริ่มจำชื่อของตัวเองได้แล้ว แล้วก็มีคุณนำหน้าด้วยล่ะ พอเจ้าหนูน้อยเริ่มจำชื่อตัวเองได้ก็จะเรียกว่า คุณหนู หรือ คุณหนูน้อย ก็ว่ากันไป รู้ไหม]

[รับทราบค่ะคุณนาย]

[อืม ดีมาก แล้วพื้นห้องนั่งเล่นใครเป็นแม่บ้านก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อย และฉีดสเปรย์ทำความสะอาดและฆ่าเชื้อโรคด้วย ห้ามสกปรก ที่สำคัญ ต่อไปนี้ ป้าละออกับป้าสายใจน่ะ ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง ก็คือเลี้ยง อาบน้ำ ชงนม ไม่ต้องไปทำอะไรอย่างอื่น งานบ้านอื่น ๆ ห้ามเลบ คนไม่พอก็จ้างแม่บ้านมาเพิ่ม แล้วจ้างกับบริษัทเหมือนเดิมล่ะ อย่าไปจ้างสุ่มสี่สุ่มห้า คนสมัยนี้มากหน้าหลายตา เชื่อใจใครไม่ได้เด็ดขาด]

คุณหญิงเนตราไม่ลืมที่จะกำชับและแจกจ่ายงานให้กับคนงาน เพราะพี่เลี้ยงจะไม่มีสิทธิ์ไปจับอุปกรณ์ทำความสะอาดอะไรทั้งสิ้น ให้ดูแลแค่ลูกสาวบุญธรรมตัวน้อยอย่างครีมรินเพียงอย่างเดียว แม่บ้านทำความสะอาดก็ทำความสะอาดเท่านั้น ห้ามมาชงนมหรืออะไรก็ตามแต่ พร้อมกับเอ่ยเตือนเรื่องจ้างแม่บ้าน หากลูกชายต้องการจ้างเพิ่ม

“ครับม๊า เรื่องนี้ม๊าไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเองก็จะจ้างครูสอนภาษามาด้วย ภาษาจีนกับอังกฤษ ให้มาพาร้องเพลง พูดสื่อสาร สอนตั้งแต่ตอนนี้จะได้เข้าใจและสื่อสารได้เร็ว”

[อืม ดี ๆ ป๊าเองก็จะพูดจีนกับเจ้าตัวน้อย แล้วพอสามขวบก็เรียนนานาชาติของเพื่อนป๊า]

ผม ป๊า และม๊าพากันปรึกษาและวางแผนให้กับยัยตัวเล็ก ที่ตอนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แต่สำหรับผม ตอนนี้มาอยู่ในความดูแลของผม ไม่ว่าอะไรผมก็จะให้ทุกอย่างที่ดีที่ดีที่ให้ได้ แต่คงจะตามใจบ้างขัดใจบ้างอยู่เหมือนกัน ถ้าตามใจตั้งแต่แรกไปเรื่อย ๆ อาจจะเป็นเด็กที่นิสัยไม่ดีในอนาคต

“จริงด้วยครับ พรุ่งนี้จะมีคนมาถ่ายรูปของยัยตัวเล็ก”

[ครีมริน]

คุณหญิงเนตราท้วงลูกชายและทำหน้านิ่ง ๆ และย้ำว่าให้เรียกชื่อเล่นที่เพิ่งตั้งกันไป เพื่อให้เจ้าหนูน้อยจดจำขื่อของตัวเองได้หากโดนเรียกบ่อย ๆ

“ครับ พรุ่งนี้จะมีช่างภาพมาถ่ายรูปของครีมริน เป็นช่างภาพถ่ายรูปเด็กโดยเฉพาะครับ”

[ดีมาก ต้องเรียกให้ชินปากเอาไว้ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ม๊าจะเตรียมชุดเอาไว้ด้วย คุณด้วยนะคะ เป็นโทนสีขาวแล้วกัน สะอาด บริสุทธิ์ เราก็มาถ่ายด้วยกันนะตาไคน์]

“ครับ”

ผมพยักหน้าและตอบรับม๊ากลับไป เพราะถ่ายเก็บไว้ก็ดี เพราะจะได้เห็นช่วงแรกตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน แล้วขณะที่คุยไปมาก็พูดถึงส่วนอื่น ๆ ที่ยังขาดอยู่ เป็นพวกโซนของเล่นนอกบ้าน เพราะบ้านผมเนื้อที่เยอะ หามุมวางของเล่นเพิ่มใต้ต้นไม้ใหญ่หรืออะไรก็ว่าไป

หลายชั่วโมงต่อมา

“อาาา แอออ”

[ว่ายังไง เราชื่อเล่นชื่อครีมรินนะ รู้หรือเปล่า น้องครีมริน]

“กรี๊ดดด อา จา จา จะ”

[หึหึ ดูท่าจะชอบ ตาไคน์ เคยอุ้มครีมรินบ้างหรือยังเราน่ะ]

“ยังครับ”

[เอ้า มาสิ มาลองอุ้ม แล้วจะรับเลี้ยงเป็นลูก อุ้มยังไม่เคยอุ้ม มา มาลองอุ้มบ้าง]

คุณหญิงเนตราเรียกลูกชายให้ขยับเข้ามาหา และสอนให้อุ้มครีมริน เพราะยังไงก็ต้องลองอุ้มและอุ้มด้วยตัวเองด้วย เพื่อให้เกิดความเคยชิน เมื่อสอนแล้วคุณหญิงเนตราก็ยกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของลูกชายเมื่อมีเจ้าเด็กน้อยตัวกลมอยู่ในอ้อมแขน ท่าทางต้องฝึกอีกนิดแต่ครั้งแรกได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่ง

“อาาา อา แงงงง อึก แงงงง”

“อ้าว เป็นไรล่ะ”

ผมก้มมองพร้อมกับขมวดคิ้วและถามออกไป ทั้ง ๆ ที่ยัยเด็กตัวเล็กก็ยังพูดไม่ได้ แต่ผมก็งงว่าร้องทำไม ตอนแรกก็ยังมองไปมาดี ๆ อยู่นะ นมก็กินไปแล้วหลังตื่นนอน

[อยากเดินเล่นล่ะมั้ง ลองพาหนูครีมรินเดินเล่นสิ]

คุณหญิงเนตราบอกลูกชายที่ยืนทำหน้างงมองเจ้าหนูน้อยครีมริน เธอเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ และบอกให้ลูกชายลองพาเดินเล่น พาได้เดินเล่นเสียงที่ร้องก็เงียบลงในทันที

“เดินถึงตอนไหนครับม๊า”

[ก็จนกว่าครีมรินจะเบื่อนั่นแหละ]

“แต่ผมอุ้มไม่เป็น”

ผมมองหน้าเด็กน้อยที่ร้องงอแงในอ้อมแขน แต่ว่าผมไม่เคยมีลูก น้องก็ไม่เคย ไม่เคยอุ้มเด็ก ไม่รู้ว่ามันต้องอุ้มแบบไหน เลยถามม๊าออกไป

[อุ้มแบบนี้ ไม่ต้องอุ้มนอนแล้ว อุ้มแบบหันหน้าออก ครีมรินจะได้เห็นทุกคน แล้วก็ต้องเดินช้า ๆ ด้วยนะ อย่าเดินเร็ว ไป ได้แล้วล่ะ]

คุณหญิงเนตรากลุกขึ้นมาช่วยจัดท่าทางและบอดลูกชายว่าต้องอุ้มแบบไหน เดินเร็วหรือช้า และแอบอมยิ้มในใจ เพราะปกติลูกคนนี้จะดุเดือดกว่าทุกคน ทั้งนิสัยทั้งการทำงาน เห็นแบบนี้แล้วเธอก็ค่อนข้างพอใจ ได้สัมผัสกับอะไรที่อ่อนโยนจะได้คิดอยากมีครอบครัวกับคนอื่นเขาบ้าง

“อาาาา จา จา จะ”

“พูดอะไร พูดเป็นคำสิ”

ผมอุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้เสียงใสอารมณ์ดี พูดคุย ยกแขนขาบางครั้ง แต่น้ำหนักเอาเรื่องเหมือนกันนะ แล้วพูดคุยแต่ก็ยังเป็นภาษาเด็ก ไม่ได้เป็นคำ ๆ ที่รู้เรื่องอะไรหรอก

“จา จา! จะ”

“อยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก”

[ฮึ เดี๋ยวบอกให้พูด เดี๋ยวบอกให้อยู่นิ่ง หนูครีมรินจะรู้เรื่องไหมล่ะ]

หวัง ห่าวซวน มองลูกชายคนเล็กก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอเบา ๆ เมื่อได้ยินประโยคที่พูดกับหนูน้อย ซึ่งพูดแบบผู้ใหญ่ อีกคนก็ตอบโต้แบบภาษาเด็กน้อย ไม่รู้ใครจะรู้เรื่องก่อนกัน แต่ถึงแม้ใคน์จะอุ้มเด็กครั้งแรก แต่ก็ประสบความสำเร็จ เขาที่เป็นพ่อก็ไม่ค่อยได้เห็นมุมที่พอจะอ่อนโยนจากลูกชายเท่าไหร่ เพราะไคน์เป็นคนอารมณ์ร้อน ยิ่งทำงานมีแต่ผู้ชายยิ่งไปใหญ่ การมีเด็กผู้หญิงเข้ามาในชีวิตก็ดีเหมือนกัน

[นั่นสิคะ ไคน์ คุยกับครีมรินเสียงอ่อนโยนด้วยสิ เดี๋ยวก็กลัวกันพอดี]

“กรี๊ดดด อา จา จะ!”

ผมเลิกคิ้วมองยันเด็กตัวน้อยที่พอม๊าพูดจบก็ขยับแขนขาแล้วก็ส่งเสียงดังไปทั่วบ้าน ยิ่งเหมือนเห็นอะไรถูกใจก็ยิ่งเสียงดัง ไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือตกใจเลยแม้แต่สักนิดเดียว

“นี่กลัวแล้วเหรอครับม๊า เสียงดังทั่วบ้านเลยนะครับ”

[จิ๊ เรานี่]

คุณหญิงเนตราอดจะจิ๊ปากใส่ลูกชายไม่ได้เมื่อลูกตอบกลับมาแบบกวน ๆ และยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ กลม ๆ น่ารักมองไปมาและเงยหน้าขึ้นมองไคน์

“อาาา จา จะ”

“อะไร ต้องฝึกพูดเป็นคำ ๆ ได้แล้วรู้หรือเปล่า โตแล้ว ให้ป้าเขาสอน”

ผมก้มหน้ามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เงยขึ้นมอง แล้วผมก็ไม่ลดเสีบงเปลี่ยนเสียงหรอก เสียงปกติทั่วไปของผมนี่แหละ แล้วที่ผมพูดก็เรื่องจริง ตอนนี้จะให้แม่บ้านสอนการพูดได้แล้ว เพราะเดี๋ยวยังไงก็ต้องบอกลาภาษาเด็ก ผมพาเดินต่อ เดินช้า ๆ ไปทั่วบ้าน

[กูไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้เลยนะ]

[ฮึ กูว่า เฮียจะเป็นมากกว่านี้อีก มึงคอยดูเถอะ]

การ์ดและลูกน้องคนอื่น ๆ ต่างพากันมองไปที่เจ้านายและกระซิบกระซาบกันเบา ๆ เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้สักที ตอนแรกรับเลี้ยง ตอนนี้เริ่มอุ้มและพูดคุยด้วย เป็นภาพที่เห็นได้ยากมากสำหรับพวกเขา