ไม่อยากไปทำงาน

ปัง!ๆ

“เปิดประตูหน่อยเจได” ฉลามทุบประตูห้องเจไดเสียงดัง สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะมาง้ออีกฝ่าย แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปก็เถอะ

ปัง!ๆ

“กูรู้นะว่ามึงอยู่ในห้อง ถ้ามึงไม่เปิดประตูกูก็จะเคาะอยู่อย่างนี้แหละ” ฉลามเคาะประตูห้องเจไดต่อไปไม่สนใจว่ามันจะรบกวนห้องอื่น

“เลิกเคาะได้แล้วไอ้บ้านี่ เดี๋ยวคนอื่นได้กินหัวกูพอดี” เจไดทนไม่ไหวที่ฉลามจะเคาะห้องเขารบกวนคนอื่น จำยอมเปิดประตูรับฉลามเข้ามาภายในห้อง

“ทีนี้ก็บอกกูมาที กูทำอะไรให้มึงโกรธ” ฉลามเข้ามาในห้องแล้วก็กอดอก มองเจไดที่ใส่เสื้อตัวใหญ่กางเกงขาสั้นไม่ละสายตา

“โกรธอะไร กูไม่ได้โกรธซะหน่อย” เจไดหลบสายตาฉลามที่จ้องมอง เดินผ่านอีกฝ่ายเข้าไปในห้องตัวเอง

“ไลน์อ่านไม่ตอบ โทร. ไม่รับ แต่โทร. เบอร์ที่ไม่รู้จักไปมึงรับ แบบนี้ไม่เรียกโกรธจะเรียกอะไรวะ”

ฉลามมองใบหน้าคนที่บอกไม่โกรธ แต่การกระทำนั้นไม่ใช่เลย ถ้าไม่ใช่โกรธแล้วมันเป็นอะไรล่ะ

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ถ้ามึงจะมาพูดแค่นี้ก็กลับไปได้แล้ว” เจไดหลบสายตาฉลาม จะบอกได้ไงว่าเขางอนมันเรื่องเมื่อวาน

“ไม่เอาน่า กูมาห้องมึงแล้วทั้งที จะไล่กูกลับง่ายๆ เหรอ” ฉลามฉลาดพอที่จะไม่รีบกลับออกไป เขาสวมกอดเจไอจากด้านหลัง สูดดมกลิ่นกายอีกฝ่ายพลางขบเม้มที่ซอกคอซ้ำๆ

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากพูดเขาก็ขี้เกียจจะเซ้าซี้ แต่มาแล้วทั้งทีเขาจะไม่กลับมือเปล่าหรอก อย่างน้อยก็ต้องได้กินเพื่อนตัวเองก่อนจะออกไป

“ฉลามไม่เอา วันนี้กูไม่อยาก” เจไดพยายามแกะมือที่นัวเนียของฉลามออก แต่ก็แกะไม่หลุด อีกทั้งมืออีกฝ่ายยังลูบไล้ไปทั่วร่างกายเขา

“มึงไม่อยาก แต่กูอยาก น้องชายกูก็แข็งแล้วด้วย” ฉลามบดส่วนหน้าของตัวเองกับก้นเจได ใช้ส่วนที่แข็งแล้วถูไถกับก้นอีกฝ่าย บอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขานั้นพร้อมแล้ว

“แค่น้ำเดียวแล้วกลับไป โอเคไหม” เจไดได้แต่ยอม ถ้าเขาไม่ให้เจ้าบ้านี่ มันคงไม่คิดจะออกไปจากห้องเขาแน่

“โอเค” ฉลามยิ้มกว้าง แม้ปากจะตกลงแค่น้ำเดียว แต่พอทำไปแล้วใครจะไปพอแค่น้ำเดียวกัน

ฉลามเริ่มถอดเสื้อผ้าที่เจไดใส่อยู่ออก เขาก้มลงไปเล่นกับรูที่คับแน่นของเจได มองรูที่ปิดสนิทไม่ได้กินน้องชายตัวเองมานาน พลางคิดในใจว่าวันนี้เขาจะกระแทกรูเจไดให้บานเลย

“อ๊าส์ แยงลึกไปแล้วฉลาม” เจไดกำมือแน่น เสียวจนจะยืนแทบไม่อยู่

ฉลามรู้ว่าเขานั้นอ่อนไหวที่ตรงไหน อีกฝ่ายใช้ลิ้นแยงรูเขาจนเยิ้ม แยงเข้ามาลึกจนเขาเสียวซ่านไปทั้งร่าง ก่อนที่จะใช้นิ้วสองนิ้วสอดแทรกเข้ามาในตัวเขา

“หื้มม อะไรนะครับ”

“ตอนนี้เหรอ อื้มม ได้ครับ”

“รอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่ไปหา”

“กูไม่ว่างแล้วว่ะเจได” ฉลามลุกขึ้นถอนนิ้วออกมาจากในรูเจได เมื่อกี้มีสาวโทร. มาขอให้เขาไปหา

“เดี๋ยวมึงจะไปไหน เมื่อกี้ใครโทร. มา” เจไดจับแขนฉลามพร้อมถามขึ้น พวกเขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันแบบนี้ แล้วจู่ๆ ฉลามจะไปไหนกัน

“เมื่อกี้น้องแนนโทร. มาให้กูไปหาที่ห้อง วันนี้คงไม่ได้แล้วว่ะ ไว้วันหน้านะ” ฉลามรู้สึกผิดกับเจได แต่เขาก็ยังเลือกที่จะไปหาน้องแนนแทน นานๆ ทีน้องแนนจะโทร. เรียกให้ไปหา

“แล้วมึงจะปล่อยให้กูค้างคาแบบนี้เหรอ” เจไดถามด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม

“เออน่า วันหลังกูจะชดเชยให้ วันนี้กูขอไปหาน้องแนนก่อน” ฉลามแกะมือเจไดออก ยิ้มขอโทษแล้วรีบออกจากห้อง

“ไอ้เชี่ยฉลาม!” เจไดตะโกนเสียงดังเมื่อประตูห้องปิดลง

“วันหน้า เมื่อวานก็วันหน้า มึงเห็น...กูเป็นตัวสำรองเหรอ” เจไดนัยน์ตาเห่อร้อน น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

เมื่อวานฉลามก็พูดแบบนี้ มันเห็นเขาเป็นของตายที่คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปจนไม่สนความรู้สึกเขาเลย แม้เมื่อก่อนเจไดจะพอทนได้ แต่เมื่อต้องทนมาหลายต่อหลายครั้งแบบนี้ ความอดทนของเขาก็เหมือนจะไม่พอมีให้ฉลามอีกต่อไป เขาไม่พอใจกับการเป็นแค่ตัวสำรองเวลาเงี่ยนของฉลามแล้ว

เวลามีผู้หญิงมันก็ไม่เคยคิดถึงเขาเลย นอกจากจะเงี่ยนจริงๆ มันก็ไม่คิดจะมาหาเจไดเลยสักครั้ง เจไดปัดน้ำตาที่หางตาของตัวเองออก

“ต่อไปนี้...กูจะไม่เป็นแล้ว ตัวสำรองของมึง”

“อะ อื้มม เช้าแล้วเหรอ” ท้องฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อแสงแยงตา

“เมื่อคืนนี้...ไม่ใช่ความฝันสินะ” ท้องฟ้ามองคุณซันที่นอนอยู่ข้างกันด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย เรื่องเมื่อคืนนี้ของพวกเขามันคือความจริง พวกเขาทำเรื่องแบบนั้นกันไปจริงๆ และพวกเขาสองคนก็เป็นแฟนกันแล้วจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ท้องฟ้าเก็บไปฝันเองคนเดียว

“คนอะไรอายุสามสิบกว่าแล้ว เวลานอนน่ารักเหมือนนางฟ้าลงมาโปรดเลย” ท้องฟ้ามองใบหน้าแฟนใหม่ป้ายแดงของตัวเองด้วยความหลงใหล

เขาอยากนอนมองหน้าคุณซันอยู่อย่างนี้ ไม่อยากลุกไปไหนทั้งนั้นเลย

“สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” ท้องฟ้ามองเวลาที่เกินกว่าคำว่าเช้าไปมากแล้ว เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำก่อนแฟนตัวเองจะตื่นขึ้นมา

“เชี่ย!” ท้องฟ้าเห็นใบหน้าในกระจกตัวเองก็ตกใจ รีบใช้มือปิดปากตัวเองที่ส่งเสียงดัง ในกระจกหนวดที่ติดของท้องฟ้านั้นหายไปแล้ว

“หนวดหายไปไหนวะ” ท้องฟ้ารีบวิ่งออกมาจากในห้องน้ำ เขาค้นไปรอบเตียงเพื่อหาหนวดปลอมของตัวเอง แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอสักที จนเขาเริ่มร้อนใจแล้ว กลัวว่าคุณซันจะตื่นมาเจอตัวเองในสภาพนี้เข้า

“อื้มม ตื่นแล้วเหรอครับคุณท้องฟ้า” ซันพลิกตัวไปมาบนเตียง น้ำเสียงงัวเงียยังไม่อยากตื่น เรื่องเมื่อคืนสูบเอาแรงที่มีของซันจนไม่มีแรงจะลืมตาตื่น

“เอ่อ ครับ เดี๋ยวผมต้องไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวติดต่อมาอีกที” ท้องฟ้าตัวแข็งทื่อเมื่อคุณซันเริ่มตื่นนอน เขารีบแต่งตัวหาข้ออ้างเพื่อไปจากที่นี่ก่อน

ส่วนเรื่องหนวดนั้นเอาไว้ว่ากันทีหลัง ขนาดเขายังหาไม่เจอคุณซันก็คงหาไม่เจอหรอก ท้องฟ้าคิดในแง่ดีเอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาต้องหลบหน้าไม่ให้คุณซันเห็นใบหน้าในตอนนี้ของตัวเองก่อน

“จะไป...แล้วเหรอครับ” ซันที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายจะไปแล้วก็รีบลืมตาตื่น แต่สิ่งที่พบก็มีเพียงความว่างเปล่า คุณท้องฟ้านั้นแต่งตัวออกไปจากห้องเขาแล้ว

“นี่...ไม่ใช่กูโดนฟันแล้วทิ้งนะ” ซันพูดอย่างเหม่อๆ

ช่วยไม่ได้การที่คุณท้องฟ้ารีบไปแต่เช้าแบบนี้ ทำให้ซันเผลอคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นฟันตัวเองแล้วทิ้ง คนที่ไหนกันที่พึ่งมีเซ็กซ์กันเมื่อคืน เป็นแฟนกันเมื่อคืน เช้ามาก็รีบจากไปโดยไม่เห็นหน้ากันแบบนี้

+เงินเข้าสามหมื่นบาท

“เอาเงินไว้ใช้เดือนนี้นะครับ”

“ทำไมรู้สึกเหมือนกูเป็นเมียน้อยเลยวะ คงไม่ใช่หรอก ฮ่าๆ” ซันพูดขึ้นอย่างติดตลก

แต่พอเห็นคุณท้องฟ้าโอนเงินและส่งข้อความมาให้ ซันก็พอจะอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่อีกฝ่ายฟันตัวเองแล้วทิ้งไปอย่างที่เขาคิด ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่สิ้นสุดลง

“มึงมีแด๊ดดี้เลี้ยงแล้วจริงๆ สินะไอ้ซัน” ซันไม่คิดเลยว่าตัวเองในวัยสามสิบจะมีแด๊ดดี้เลี้ยง ทั้งที่ตอนยี่สิบมีคนอยากเลี้ยงเขาเต็มไปหมด แต่เขาก็ปฏิเสธไม่สนใจ ตอนนี้พอโตขึ้นเขากลับไม่ปฏิเสธ

“เมื่อคืน...หนักไปหน่อยสินะ” ซันใบหน้าแดงด้วยความเขิน พอมองดูสภาพห้องในตอนนี้ของตัวเองแล้วก็เขิน

ตื่นเช้ามาได้เห็นสภาพห้องที่รกและสภาพเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง ทำให้ซันคิดขึ้นมาในใจว่าพวกเขาจัดกันหนักมากจริงๆ เมื่อคืนนี้

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นลอยเข้ามาในหัวซันไม่หยุด แม้จะเมาแต่ซันก็ไม่ลืมภาพเหตุการณ์เมื่อคืนเลย เขายังจำตอนที่ตัวเองเรียกคุณท้องฟ้าว่าแด๊ดดี้ได้อยู่เลย

“ใกล้สายแล้ว โอ๊ยๆ ปวดเอวจนไม่อยากไปทำงานเลย” ซันพอจะลุกขึ้นเตรียมไปทำงานก็ปวดเอวปวดบั้นท้ายของตัวเอง เพราะเมื่อคืนโดนคุณท้องฟ้าเล่นจนปวดระบมไปหมดจริงๆ

“ไม่อยากไปทำงานเลย...” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ซันก็ได้แค่พูด เขาไม่ได้ลาเอาไว้ ได้แต่ต้องแบกสังขารของตัวเองไปทำงานเหมือนเดิม