ตอนที่ 18 : ความโกรธ ความหึงหวง (2)

“ไอ้เกอร์” ฉันจับใบหน้าของมันให้มามองที่ฉัน

“ก็แก” แล้วในที่สุดมันก็ยอมพูดจนได้ “แกแต่งตัวแบบนี้ ผู้ชายมันถึงได้ทำแบบนั้นกับแกไง”

“เดี๋ยวก่อนนะ แกพยายามจะบอกว่า ไอ้เหตุการณ์บ้า ๆ ที่เกิดขึ้นในงานปาร์ตี้เมื่อกี้ เกิดขึ้นเพราะฉัน” ฉันตวาดใส่ไอ้เกอร์ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“ก็ถ้าแกไม่แต่งตัวยั่วคนอื่นแบบนั้น มันก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก” ไอ้เกอร์พูดด้วยเสียงเรียบเฉย นั้นยิ่งทำให้ฉันโกรธขึ้นไปอีก

“ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะ ทำไมเวลาผู้หญิงแต่งตัวไม่เรียบร้อย แล้วมีผู้ชายมาลวนลาม ทำไมความผิดถึงกลายเป็นของฝ่ายผู้หญิงฝ่ายเดียว ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงก็มีสิทธิและเสรีภาพในการแต่งตัวอย่างไงก็ได้ แต่ทำไมไม่มีใครคิดจะโทษว่าเป็นเพราะผู้ชายนั้นสารเลวเอง ถ้าผู้ชายเหล่านั้นไม่ได้มีจิตใจที่สกปรก ต่อให้ผู้หญิงจะแต่งตัวแบบไหน พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปลวนลาม ผู้หญิงอย่างเราก็มีสิทธิ์ในการเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบไหนก็ได้ ทำไมผู้ชายถึงเอาแต่มาโทษผู้หญิงอย่างเรา” พูดจบฉันก็เดินเปิดประตูรั้ว และเดินเข้าบ้านไปทันที

ฉันได้ยินเสียงของไอ้เกอร์เรียกตามหลังมา แต่ความโกรธของฉันตอนนี้ทำให้ฉันไม่อยากหันกลับไปมองหน้ามันเลยแม้แต่น้อย

ทำไมว่ะ ทำไมความผิดทุกอย่างถูกโยนให้ผู้หญิงอยู่ฝ่ายเดียว

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น วันนี้ฉันออกจากบ้านไปที่คาเฟ่แต่เช้าตรู่ คำพูดของไอ้เกอร์ยังทำให้ฉันโกรธไม่หาย และฉันก็ไม่อยากเจอหน้าของมันด้วย

          

ไทเกอร์ :

ผมใช้เวลาครุ่นคิดทั้งคืนกับคำพูดของตัวเอง ที่พูดต่อว่าเอพริลเมื่อวาน จริง ๆ ผมก็แค่ห่วงเธอไม่อยากให้เธอแต่งตัวเป็นเป้าสายตาของใครแบบนั้นอีก และจริง ๆ แล้วผมก็หึงเธอมากด้วยที่เธอแต่งตัวแบบนั้นไปงาน

แต่ผมเองก็ไม่น่าไปบอกว่า เป็นความผิดของเธอเลย เฮ้อออออออ

“ปากแบบนี้สินะไอ้เกอร์ เอพริลถึงได้ไม่ยอมตกลงแต่งงานกับแก” พูดไปก็น้อยใจตัวเองไป

ผมรีบนำดอกกุหลาบจำนวน 36 ดอก มาให้เธอเหมือนเดิมทุก ๆ วัน

“แต่เอ๊ะ วันนี้รถของเอพริลไม่อยู่แล้วนี่” ผมถือดอกกุหลาบเข้าไปในห้องครัวของบ้านเอพริลทันที พ่อกับแม่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ด้วยกันแค่ 2 คน

“สวัสดีครับ เอพริลกับแจนไปแล้วหรอครับ?” ผมถามขึ้น

“ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วล่ะเกอร์” แม่ของเอพริลตอบผมกลับ

“งั้น ผมฝากดอกกุหลาบนี้ไว้ให้เอพริลด้วยนะครับ” ผมวางดอกกุหลาบไว้ใกล้ ๆ กับแม่ของเอพริล

“งอนอะไรหรือเปล่าลูก แม่เห็นเอพริลหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” แม่ถามขึ้น

“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ไปกวนประสาทเอพริลนิดหน่อยเหมือนกับทุกครั้งแหละครับ” ผมตอบบ่ายเบี่ยง เพราะสายตาของพ่อของเอพริลที่มองมาที่ผมตอนนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมจะทำให้ลูกสาวของคุณพ่อโกรธไม่ได้เด็ดขาด

“จ้า งั้นมากินข้าวกินด้วยกันก่อนไหมลูก?”

“ขอบคุณครับ แต่ผมต้องรีบไปซ้อมแล้ว ไว้โอกาสหน้านะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมยกมือไหว้พ่อกับแม่ของเอพริล แล้วก็เดินออกมาสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ทันที

วันนี้ทั้งวันผมไม่มีสมาธิเท่าไหร่ เพราะผมเอาแต่คิดเรื่องที่ทำให้เอพริลโกรธเมื่อคืน

เฮ้ออออออ เอาไงดีว่ะไอ้เกอร์ จะไปง้อที่ร้าน เดี๋ยวเอพริลก็จะโกรธไปใหญ่ที่ผมไปยุ่งตอนเธอทำงาน เอาไงดีหว่า

เลิกงานเสร็จ ฉันก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที เหตุการณ์ที่ทะเลาะกับไอ้เกอร์เมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ

เอพริล :

“ทำไมว่ะ ทำไมแกต้องมากล่าวหาว่าต้นเหตุมันเกิดจากผู้หญิงฝ่ายเดียวเท่านั้น ฮึ” ฉันบ่นกับตัวเองพึมพำเสร็จ ก็โยนร่างอันเหนื่อยล้าลงบนที่นอนทันที

“พี่เอพริล” ยัยแจนเปิดประตูโดยไม่ขออนุญาตเข้ามาอีกแล้ว

“ว่าไงยัยตัวแสบ” ฉันถามขึ้น ในขณะที่ตัวเองยังหลับตาอยู่บนที่นอน

“แม่บอกว่าเมื่อเช้าพี่เกอร์มาหาพี่ แต่สีหน้าพี่เกอร์ดูเป็นกังวลจัง พี่ทะเลาะอะไรกันอ่อ” ยัยน้องสาวถามขึ้น แล้วก็นั่งลงบนที่นอนข้าง ๆ ตัวฉัน

“อืม”

“อืมอะไรพี่ ? แสดงว่าพี่สองคนทะเลาะกันจริง ๆ ใช่ไหมอ่า” ยัยแจนยังคงเซ้าซี้ต่อไม่เลิก

“วันนี้พี่ขอพักก่อนนะ ออกไปแล้วก็ล็อคประตูห้องให้ให้พี่ด้วย” พูดจบ ฉันก็พลิกตัวนอนคว่ำ และซุกหน้าไปที่ใต้หมอนทันที

“อ้าว” แล้วยัยแจนก็เดินออกไป พร้อมกับล็อคห้องให้ตามที่ฉันสั่ง

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด

ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เบรกอย่างแรงที่หน้าบ้านของฉัน แต่ความเหนื่อยล้าทำให้ฉันขี้เกียจลุกขึ้นไปดู

ปี้นนนนนนนนนนนนนน

เสียงบีบแตรดังจากนอกหน้าต่าง ทำให้ฉันโมโห และลุกขึ้นจากเตียงไปดูทันที

ท้องฟ้ามืดสนิท แต่เพราะมีแสงไฟจากเสาไฟจึงทำให้บริเวณรอบ ๆ จึงสว่างอยู่ ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง

ตี 2 : 45 นาที

“ไอ้บ้าที่ไหนมาบีบแตรตอนนี้นะ”

ฉันเปิดหน้าต่างออกไป ก็พบไอบ้าคนนั้นก็คือไอ้เพื่อนบ้าของฉันที่กำลังนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คู่ใจ สีน้ำเงินของมัน ในมือมันถือช็อคโกแลตของโปรดของฉันไว้ สายตาคู่นั้นมองมาที่ฉันด้วยความออดอ้อน

แต่ความโกรธของฉันทำให้ฉันปิดหน้าต่างลงทันที เมื่อเห็นใบหน้านั้น

______________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^