LOGINบทที่ 4
เอพริล :
เช้าตรู่ของวันใหม่เริ่มต้นขึ้น ร่างกายของฉันยังคงพลิกไปมาบนที่นอนสีชมพู ดวงตาของฉันยังคงปิดอยู่ แต่แสงแดดที่ส่องทะลุผ้าม่านเข้ามากระทบกับดวงตาที่ปิดอยู่ของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกนอนหลับไม่สนิท
แต่ เอ๊ะ!!
ไทเกอร์ :
วันนี้ผมมาถึงบ้านของเอพริลแต่เช้า แม่ของเอพริลเลยเชิญให้ผมมารอในห้องรับแขก แต่ผ่านไปสักพักผมรู้สึกอยากแกล้งเอพริลขึ้นมา จึงตั้งใจจะไปปลุกเธอที่ห้องนอนซะหน่อย เนื่องจากว่า แม่ของเอพริลไว้ใจผมมาก จึงทำให้ผมสามารถเข้ามาป่วนเอพริลถึงบนห้องได้เป็นประจำ
ผมค่อย ๆ เปิดประตูห้องของเอพริลเข้ามาอย่างเบามือ เห็นร่างบอบบางกำลังพลิกตัวหนีแสงแดดที่กำลังทะลุผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับใบหน้าของเธอ ผมค่อย ๆ เดินอย่างเบา ๆ เพื่อไปยืนบังแสงแดดตรงนั้น ผมใช้ลำตัวของผมกำบังไม่ให้แสงแดดส่องทะลุไปกระทบกับใบหน้าของเธอได้ ร่างบางหยุดพลิกตัวไปมา และหลับต่ออีกครั้ง
ผมยืนกำบังแสงแดดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาสักพัก ผมไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ผมรู้เพียงแต่ว่า การได้ยืนมองความไร้เดียงสาของเธออยู่ตรงนี้อย่างเงียบ ๆ มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจ
มีคนกล่าวว่า จงเลือกคนที่ทำให้คุณหัวใจของคุณสงบ มากกว่ากว่าคนที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นแรง
เอพริล :
กริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
“ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้เกอร์” เสียงนาฬิกาปลุกทำให้ฉันเด่งตัวขึ้นจากที่นอนอย่างว่องไว และสิ่งที่ทำให้ฉันต้องกรี๊ดร้องออกมา
ก็คือ ไอ้เกอร์ตัวแสบ ที่มายืนจ้องมองตอนฉันหลับ
“แกเข้ามาทำอะไรในห้องฉันแต่เช้าขนาดนี้” ฉันถามขึ้น พร้อมกับจัดแจงผมเผ้าให้ดูดี
“ก็ฉันมารอแกที่บ้านตั้งนานแล้ว แต่แกก็ยังไม่ตื่นสักที ฉันเลยขึ้นมารอแกข้างบน” ไอ้เกอร์พูดด้วย สีหน้าที่เรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความกวนประสาท
“โอ้ยยยยยยย ก็เมื่อวานฉันเหนื่อยนี่หว่า” ฉันบ่นขึ้น พร้อมทำหน้างอใส่
“เออ ไปอาบน้ำได้ล่ะ แกจะสายแล้ว” ไอ้เกอร์พูดขึ้น พร้อมกับดึงแขนของฉันให้ลุกขึ้นจากที่นอน
แต่ฉันก็รั้งตัวเองไว้ไม่ให้ไอ้เกอร์ดึงขึ้นจากเตียงไปได้ เพราะฉันยังรู้สึกง่วงอยู่ “ขอต่อเวลาอีกหน่อยนร้า นร้า นร้า” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าออดอ้อน
“แกไม่ต้องมาทำหน้าออดอ้อนเลย ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เป็นสาวเป็นนาง ตื่นสายขนาดนี้เดี๋ยวฉันก็ไม่แต่งด้วยเลยนะ”
“แกไม่แต่ง แต่มีคนอื่นที่อยากแต่งกับฉันเยอะแยะ บัย นอนต่อล่ะ” พูดจบฉันก็เอาผ้าห่มคลุมตัว และนอนต่อ
“ไม่มีทาง เพราะฉันจองแกตั้งแต่ชาติที่แล้วล่ะ ฮ่า ๆ” ไอ้เกอร์พูดจบก็ไม่รอช้า ดึงผ้าห่มออกจากตัวของฉัน
และ ...
“ว้ายยยยยยย” ไอ้เกอร์คว้าตัวของฉันขึ้นพาดที่ไหล่ของมันทันที
“ไอ้เกอร์ !! ปล่อยฉันนะ ฉันยังไม่อยากตื่น” ฉันบ่นเสียงดังพร้อมกับดิ้นบ่นไหล่ของมัน
“อ่า ไปอาบน้ำได้ล่ะ เดี๋ยวฉันไปนั่งกินข้าวรอข้างล่าง” ไอ้เกอร์ตัวแสบ วางตัวฉันลงที่หน้าห้องน้ำอย่างเบามือ “เอ่ออ แล้วก็ดอกกุหลาบอยู่บนหัวเตียงนะ” พูดจบมันก็เดินปิดประตูห้องน้ำให้ฉัน พร้อมกับปิดประตูห้องและเดินออกไป
ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็หันไปเห็นดอกกุหลาบ 21 ดอก วางไว้บนหัวเตียงจริง ๆ ด้วย
“21 ดอก หมายความว่าอะไรกันนะ?” ฉันมองไปที่ดอกกุหลาบด้วยความสงสัย แต่เพราะสายแล้วจึงไม่มีเวลาหาคำตอบให้ตัวเอง ฉันจึงรีบวิ่งลงไปหาไอ้เกอร์ที่ห้องอาหาร
“ไปกันได้แล้วไอ้เกอร์ ฉันสายแล้ว” ฉันพูดขึ้น พร้อมกับลากคอเสื้อไอ้เกอร์ให้ลุกจากโต๊ะอาหาร
“ขอกินต่ออีกหน่อยได้ไหม วันนี้คุณแม่ทำอาหารอร่อยมาก” ไอ้เกอร์พูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนไปให้แม่ของฉัน
“แหม่ ๆ เดี๋ยวนี้ตีเนียนมากินข้าวฟรีที่บ้านฉันบ่อย แล้วยังจะมาเรียกแม่ของฉัน ว่าแม่อีกนะ” ฉันพูดขึ้น
“อย่างไงในอนาคตก็ต้องเรียกอยู่แล้ว งั้นเรียกซะตั้งแต่วันนี้เลยแล้วกัน” ไอ้เกอร์ทำหน้าตายียวน ใส่ฉัน
“ชิ” ฉันทำหน้าบูดใส่ไอ้เกอร์ทันที
“แม่ครับ พ่อครับ ผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ไทเกอร์หันไปพูดกับพ่อแม่ของฉัน และลุกออกจากโต๊ะอาหาร
แต่ ยัยแจนที่กำลังกินข้าวอยู่ด้วยนั้น ก็เรียกรั้ง ไทเกอร์ไว้เสียก่อน “อ่า เดี๋ยวก่อนพี่เกอร์”
“ว่าไงยัยตัวแสบ” ไอ้เกอร์ถามขึ้น
“วันนี้ให้ดอกกุหลาบพี่เอพริลกี่ดอกหรอ อิอิ?”
“ 21 ดอกนะ” ไอ้เกอร์ตอบกลับ
“อู้ยยยยย ฮูยยยยยยยย แปลว่าฉันเชื่อมั่นในตัวเธอเสมอ อิอิ” ยัยแจนพูดขึ้น พร้อมกับทำตาหวาน เยิ้มเชียว
“โอ้ยยยยยยยยย พอกันเลย แกสองคนนี่” ฉันหันไปบ่นสองคน ที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กัน
“ไปได้แล้วไอ้เกอร์ ฉันสายแล้ว” พูดจบฉันก็กระชากคอเสื้อไอ้เกอร์ไปถึงมอเตอร์ไซค์ด้วยความใจร้อน
ไทเกอร์จอดรถส่งฉันเสร็จที่หน้าร้าน ก็ขับออกไปทันที
ฉันรีบเดินเข้าไปด้านหลังร้าน และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพนักงานอย่างว่องไว และเดินออกมาที่ด้านหน้าร้าน วันนี้ที่ร้านมีลูกค้ามาที่ร้านแต่เช้าตรู่เลย พี่น้ำส้ม หัวหน้าพนักงานเสิร์ฟคนสวยก็สั่งการลูกน้องให้บริการลูกค้าให้ดีที่สุด พี่แอมป์ พี่บาริสต้าสุดหล่อก็กำลังชงชา กาแฟ จนมือเป็นระวิงเลย
_____________________________________________________________
ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^
“ไอ้เกอร์” ฉันจับใบหน้าของมันให้มามองที่ฉัน“ก็แก” แล้วในที่สุดมันก็ยอมพูดจนได้ “แกแต่งตัวแบบนี้ ผู้ชายมันถึงได้ทำแบบนั้นกับแกไง”“เดี๋ยวก่อนนะ แกพยายามจะบอกว่า ไอ้เหตุการณ์บ้า ๆ ที่เกิดขึ้นในงานปาร์ตี้เมื่อกี้ เกิดขึ้นเพราะฉัน” ฉันตวาดใส่ไอ้เกอร์ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ“ก็ถ้าแกไม่แต่งตัวยั่วคนอื่นแบบนั้น มันก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก” ไอ้เกอร์พูดด้วยเสียงเรียบเฉย นั้นยิ่งทำให้ฉันโกรธขึ้นไปอีก“ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะ ทำไมเวลาผู้หญิงแต่งตัวไม่เรียบร้อย แล้วมีผู้ชายมาลวนลาม ทำไมความผิดถึงกลายเป็นของฝ่ายผู้หญิงฝ่ายเดียว ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงก็มีสิทธิและเสรีภาพในการแต่งตัวอย่างไงก็ได้ แต่ทำไมไม่มีใครคิดจะโทษว่าเป็นเพราะผู้ชายนั้นสารเลวเอง ถ้าผู้ชายเหล่านั้นไม่ได้มีจิตใจที่สกปรก ต่อให้ผู้หญิงจะแต่งตัวแบบไหน พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปลวนลาม ผู้หญิงอย่างเราก็มีสิทธิ์ในการเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบไหนก็ได้ ทำไมผู้ชายถึงเอาแต่มาโทษผู้หญิงอย่างเรา” พูดจบฉันก็เดินเปิดประตูรั้ว และเดินเข้าบ้านไปทันทีฉันได้ยินเสียงของไอ้เกอร์เรียกตามหลังมา แต่ความโกรธของฉันตอนนี้ทำให้ฉันไม่อยากหันกลับไปมองหน้ามัน
บทที่ 5เอพริล :ฉันเดินไปอยู่ในงาน แต่ก็ยังไม่มีหนุ่ม ๆ เข้ามาจีบสักคน คงจะเป็นเพราะไอ้เกอร์ตัวแสบจริง ๆ ด้วย “ฮึ่ม เอาไงดีหว่า” ฉันคิดไปไปคิดมาก็หันไปเห็นไอ้เกอร์กำลังยืนจีบสาวอยู่ “ทำไมแกไปจีบคนอื่นได้ แต่ฉันไม่สามารถจีบคนอื่นได้ล่ะ เอ๊ะ!! ใช่ ถ้าผู้ชายไม่เดินเข้ามาจีบฉัน งั้นฉันก็จะเป็นฝ่ายเข้าไปจีบเขาแทน”เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็สอดส่องสายตาไปรอบ ๆ งานเพื่อหาเป้าหมายที่จะหล่อ และดูดี “ใครดีนร้า” ฉันบ่นกับตัวพึมพำ และมองหาเป้าหมายไปด้วยและในที่สุด สายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายตัวสูง ผมสีน้ำตาลอ่อน ที่อยู่ในเสื้อสูทเปิดอกเล็กน้อย ช่างดูเซ็กซี่เหลือเกิน“นั้นไง พ่อหนุ่มคณะวิศวะคนนั้นแหละที่เหมาะเป็นเป้าหมายของฉันที่สุด” เมื่อบ่นกับตัวเองเสร็จ ฉันก็คว้าแก้วน้ำส้มแล้วเดินเข้าไปหาเขาทันที แต่จะให้ได้เดินเข้าไปจีบเขาตรง ๆ เลยก็จะดูอ่อยเกินไป ดังนั้น ฉันจึง“อุ้ย! ขอโทษนะคะ เอพริลไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ” แล้วก็เป็นไปตามแผนนางร้ายในละคร เมื่อฉันทำเป็นแกล้งเดินสะดุดขาตัวเองเพื่อทำน้ำส้มกระเด็นจากแก้ว จนไปโดนเสื้อสูทของเขา“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาถามขึ้น พร้อ
“สวัสดีครับคุณไทเกอร์ วันนี้ผมจะขอมารับเอพริลไปที่ร้านกับผมนะครับ” พี่เอดีนพูดกับไอ้เกอร์ด้วยความสุภาพ สายตาที่มองกลับไปหาไอ้เกอร์ด้วยความนิ่ง และคำพูดที่เรียบเฉียบ ไม่รู้ว่าเป็นการขออนุญาตหรือเป็น คำบอกกล่าวกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ ตอนนี้คือสายตาของไอ้เกอร์ที่มองไปที่พี่เอดีนเริ่มจะไม่โอเคซะแล้ว“เอ่อ คือว่าพี่เอดีน พอดีว่าไหน ๆ ไทเกอร์ก็มารับเอพริลที่บ้านประจำอยู่แล้ว ก็ให้เอพริลไปกับไทเกอร์เหมือนเดิมจะดีกว่านะคะ” ฉันพูดขึ้นบ้าง เพราะลองถ้าฉันบอกว่าไปกับพี่เอดีนสิ มีหวังไอ้เกอร์งอนฉันแน่ เอาว่ะ พี่เอดีนเป็นผู้ใหญ่กว่า เขาคงจะเข้าใจฉันนะ“งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้ไป พี่ขอเป็นคนมารับส่งน้องเอพริลเองทุกวันนะครับ” พี่เอดีนหันหน้ามาพูดกับฉัน“ไม่ได้” แล้วไอ้เกอร์ก็ขัดพี่เอดีนขึ้นมาทันควันพ่อ แม่ เห็นสถานการณ์ตรงนี้ไม่ดี จึงดึงผมเปียของยัยแจนให้ออกไปจากห้องอาหารนี้ด้วยกันทันที“คุณพาเอพริลซ้อนมอเตอร์ไซค์ทุกวันแบบนี้มันอันตรายนะ สู้ให้น้องเอพริลไปรถยนต์กับผมดีกว่าเพราะปลอดภัยกว่าเยอะ” เหตุผลที่พี่เอดีนพูดขึ้น ทำให้ไทเกอร์เงียบไปครู่หนึ่ง“แต่ผมก็พาเอพริลซ้อนมอเตอร์ไซค์มาตั้งแต่สมัยเรียนเป็นสิบ ๆ
“ใช่ค่ะ เอพริลเป็นแฟนของพี่เอดีนเองค่ะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับขยับตัวเข้าไปชิดกับพี่เอดีนให้แนบแน่นกว่าเดิม จนยัยฟางทนไม่ไหว และพุ่งมากระชากตัวฉันออกจากพี่เอดีนทันที“โอ้ยยยย” ฉันล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง“น้องเอพริล เป็นอะไรไหมครับ?” พี่เอดีนค่อย ๆ พยุงร่างของฉันขึ้นจากพื้น และหันไปต่อว่ายัยคุณฟางทันที “นี่มันจะเกินไปแล้วนะ กลับไปได้แล้วฟาง ผมไม่อยากให้คุณมาวุ่นวายกับแฟนของผมอีก”“ไม่ค่ะ ฟางไม่กลับ และฟางก็ไม่มีทางเชื่อด้วยว่าพี่เอดีนคบกับยัยเด็กคนนี้ ฟางมาเฝ้าพี่เอดีนออกจะบ่อย เพิ่งจะมาเห็นยัยเด็กผู้หญิงคนนี้ก็วันนี้นี่เอง” ยัยคุณฟางพูดขึ้นด้วยที่เสียงอันแหลมจนทะลุแก้วหู“กลับไปได้แล้วฟาง แล้วก็เลิกมาวุ่นวายกับที่นี่อีก แล้วอีกอย่าง อย่ามาทำกริยาแบบนี้กับแฟนของผมอีก ผมไม่ชอบ” พี่เอดีนพูดตอบกลับไปด้วยเสียงแข็งกร้าว จนทำให้ดวงตาของยัยคุณฟางเริ่มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา“เอดีนใจร้ายกับฟางมากไปแล้วนะคะ ฟางจะไม่ยอมแค่นี้แน่นอนค่ะ” เธอตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นคลอ และในที่สุดน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาจนได้ยัยคุณฟางเดินออกไปจากร้านด้วยความว่องไว พร้อมกับปาดน้ำตาออกเพื่อไม่ให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอหน้าตาก็ส
ผู้หญิงสาวสาว หุ่นผอมเพรียวเดินเข้ามาในร้าน ดวงตาสีน้ำตาล จมูกที่คมสัน พร้อมกับผมสีดำสนิทและตรงยาวสลวยงดงาม เดินเข้ามาสู่ในร้าน พนักงานทุกคนรีบวิ่งหน้าตาตื่นไปตอนรับเธอทันที ฉันยืนมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความมึนงงไปพักใหญ่“สวัสดีค่ะ คุณฟาง เชิญนั่งก่อนค่ะ” พี่น้ำส้ม ยกมือไหว้ พร้อมกับเชิญให้ผู้หญิงคนสวยที่ชื่อฟางนั่งลงกับเก้าอี้“ชาเนส 1 แก้ว” เธอสั่งเมนูด้วยเสียงเรียบเฉียบ ท่านั่ง และสายตาที่มองไปรอบ ๆ ร้านของเธอช่างดูเป็นผู้หญิงที่มีอำนาจในอายุน้อยเหลือเกิน“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พี่น้ำส้มรับเมนูด้วยตัวเอง และรีบนำไปส่งให้พี่แอมป์ที่เป็นบาริสต้า“และนั้นใคร พนักงานใหม่หรอ?” ผู้หญิงคนสวยที่ชื่อฟางคนนั้นถามพี่น้ำส้มขึ้น พร้อมกับมองหน้ามาที่ฉัน แต่สายตาที่เธอส่งมานั้น ช่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย“ใช่ค่ะคุณฟาง น้องเป็นคนรู้จักของคุณเอดีน และกำลังฝึกงานอยู่ที่นี่ค่ะ” พี่น้ำส้มตอบกลับด้วยความนอบน้อม ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เหยียดฉันดูออกนะ ว่าคุณไม่ชอบฉันได้แต่คิดโมโหในใจ ว่าทำไมฉันต้องมายืนให้ผู้หญิงคนนี้มองเหยียดด้วยความดูถูกด้วยนะ ฉันเป็นเด็กฝึกงานแล้วมันไปหนักศีรษ
บทที่ 4เอพริล :เช้าตรู่ของวันใหม่เริ่มต้นขึ้น ร่างกายของฉันยังคงพลิกไปมาบนที่นอนสีชมพู ดวงตาของฉันยังคงปิดอยู่ แต่แสงแดดที่ส่องทะลุผ้าม่านเข้ามากระทบกับดวงตาที่ปิดอยู่ของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกนอนหลับไม่สนิทแต่ เอ๊ะ!!ไทเกอร์ :วันนี้ผมมาถึงบ้านของเอพริลแต่เช้า แม่ของเอพริลเลยเชิญให้ผมมารอในห้องรับแขก แต่ผ่านไปสักพักผมรู้สึกอยากแกล้งเอพริลขึ้นมา จึงตั้งใจจะไปปลุกเธอที่ห้องนอนซะหน่อย เนื่องจากว่า แม่ของเอพริลไว้ใจผมมาก จึงทำให้ผมสามารถเข้ามาป่วนเอพริลถึงบนห้องได้เป็นประจำผมค่อย ๆ เปิดประตูห้องของเอพริลเข้ามาอย่างเบามือ เห็นร่างบอบบางกำลังพลิกตัวหนีแสงแดดที่กำลังทะลุผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับใบหน้าของเธอ ผมค่อย ๆ เดินอย่างเบา ๆ เพื่อไปยืนบังแสงแดดตรงนั้น ผมใช้ลำตัวของผมกำบังไม่ให้แสงแดดส่องทะลุไปกระทบกับใบหน้าของเธอได้ ร่างบางหยุดพลิกตัวไปมา และหลับต่ออีกครั้งผมยืนกำบังแสงแดดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาสักพัก ผมไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ผมรู้เพียงแต่ว่า การได้ยืนมองความไร้เดียงสาของเธออยู่ตรงนี้อย่างเงียบ ๆ มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจมีคนกล่าวว่า จงเลือกคนที่ทำให้คุณหัวใจของคุณสงบ มากกว่า







