ตอนที่ 17 : ความโกรธ ความหึงหวง (1)

บทที่ 5

เอพริล :

ฉันเดินไปอยู่ในงาน แต่ก็ยังไม่มีหนุ่ม ๆ เข้ามาจีบสักคน คงจะเป็นเพราะไอ้เกอร์ตัวแสบจริง ๆ ด้วย 

“ฮึ่ม เอาไงดีหว่า” ฉันคิดไปไปคิดมาก็หันไปเห็นไอ้เกอร์กำลังยืนจีบสาวอยู่ “ทำไมแกไปจีบคนอื่นได้ แต่ฉันไม่สามารถจีบคนอื่นได้ล่ะ เอ๊ะ!! ใช่ ถ้าผู้ชายไม่เดินเข้ามาจีบฉัน งั้นฉันก็จะเป็นฝ่ายเข้าไปจีบเขาแทน”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็สอดส่องสายตาไปรอบ ๆ งานเพื่อหาเป้าหมายที่จะหล่อ และดูดี 

“ใครดีนร้า” ฉันบ่นกับตัวพึมพำ และมองหาเป้าหมายไปด้วย

และในที่สุด สายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายตัวสูง ผมสีน้ำตาลอ่อน ที่อยู่ในเสื้อสูทเปิดอกเล็กน้อย ช่างดูเซ็กซี่เหลือเกิน

“นั้นไง พ่อหนุ่มคณะวิศวะคนนั้นแหละที่เหมาะเป็นเป้าหมายของฉันที่สุด” 

เมื่อบ่นกับตัวเองเสร็จ ฉันก็คว้าแก้วน้ำส้มแล้วเดินเข้าไปหาเขาทันที แต่จะให้ได้เดินเข้าไปจีบเขาตรง ๆ เลยก็จะดูอ่อยเกินไป 

ดังนั้น ฉันจึง

“อุ้ย! ขอโทษนะคะ เอพริลไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ” แล้วก็เป็นไปตามแผนนางร้ายในละคร เมื่อฉันทำเป็นแกล้งเดินสะดุดขาตัวเองเพื่อทำน้ำส้มกระเด็นจากแก้ว จนไปโดนเสื้อสูทของเขา

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาถามขึ้น พร้อมกับพยุงร่างของฉันให้ทรงตัวได้

แผนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะยัยเอพริล อิอิ

“เอพริลต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำน้ำส้มหกใส่เสื้อของ เอ่อออ...” ฉันทำเป็นพูดอ้ำอึ้งเล็กน้อย เพื่อให้เขาแนะนำชื่อของเขาออกมา โดยที่ฉันไม่ต้องถามเขาเลย

และมันก็ได้ผลอีกจนได้

“เราชื่อ จาเวน” 

“ชื่อแปลกดีนะคะ แต่เพราะมาก เราชื่อเอพริลนะ” ฉันส่งรอยยิ้มผ่านสายตาไปเล็กน้อย เพื่อบ่งบอกให้เขารู้ว่า ฉันกำลังสนใจในตัวของเขานะ

“เอพริล ที่แปลว่าเดือนเมษายนหน้าร้อนใช่ม่ะ ถึงว่า เอพริลดูร้อนแรงไม่แพ้ชื่อตัวเองเลย”  อึ ฮึ่มมมม เขาส่งสายตาที่พิศวาสแล้วไง เอาแล้วสิยัยเอพริล แกอ่อยถูกคนหรือเปล่าว่ะเนี่ย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” ฉันส่งยิ้มกลับไปอีกครั้ง

แต่อีตาจาเวนนั้นเริ่มสายตาไม่ปกติแล้วสิ เขาเริ่มมองมาที่เนินอกของฉัน หลังนั้นจากสายตาของเขาก็มองลงมาที่ขาอันเรียวขาวของฉันอีกจนได้ ทำไมตอนเห็นอีตานี้จากที่ไกล ๆ มันไม่ได้ดูหื่นแบบนี้ว่ะ หรือเพราะว่าสายตาของฉันมันพังแล้วจริง ๆ ด้วย

“งั้นเดี๋ยวเอพริลขอตัวกลับก่อนนะคะ เริ่มจะดึกแล้ว” ฉันเริ่มรู้สึกว่าสายตาของอีตาหื่นนี้เริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ มันมองเหมือนแทบจะกลืนกินฉันทั้งตัว ฉันจึงบ่ายเบี่ยงขอเดินออก

แต่ ...

อีตาหื่นนั้นดันจับข้อมือของฉันไว้แน่น จะสะบัดออกก็ดูเสียมารยาทจนเกินไป ฉันจึงค่อย ๆ เอามืออีกข้างของฉันดันมือของเขาออก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“เอิ่มมมมม ปล่อยเอพริลเถอะนะคะ” ฉันพูดด้วยสายตาเชิงออดอ้อน

“ไปต่อกันที่ห้องของเรานะ” อีตาหื่นนั้นพูดขึ้นพร้อมกับออกแรงดึงมือและตัวของฉันให้เดินตามเขาไป ฉันพยายามฉุดรั้งตัวเองไว้ แต่ท่ามกลางผู้คนมากมาย อีตานี้จึงอาศัยความชุลมุน และกระชากแขนของฉันเรื่อย ๆ ในขณะที่ฉันยื้อร่างกายตัวเองเท่าไร ก็สู้พละกำลังผู้ชายอย่างเขาไม่ได้

จนในที่สุด ...

“ปล่อยมือเธอออกเดี๋ยวนี้นะ” ไทเกอร์โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้ เขาบิดข้อมืออีกข้างของผู้ชายคนนั้นจนทำให้อีตาหื่นนั้นเริ่มเจ็บปวด แล้วอีตาหื่นนั้นก็ปล่อยแขนของฉันทันที

“โอ้ย โอ้ย ฉันปล่อยแล้วโว้ย” อีตาหื่นจาเวนร้องเสียงหลงออกมา

“แกกล้าดีอย่างไงมาแตะต้องตัวเธอ ฮ่ะ!” ไทเกอร์ตะคอกเสียงของเขาใส่ผู้ชายคนนั้น 

ในขณะนั้นฉันจึงเดินไปหลบที่ด้านหลังของมัน

“ก็เธอมาอ่อยฉันก่อน” เมื่ออีตาหื่นพูดยังไม่ทันขาดคำ ไอ้เกอร์ก็ต่อยเข้าที่หน้าของเขาอย่างจัง จนผู้คนในงานเริ่มหันมาสนใจที่เราสามคน

“หุบปากสารเลวของแกซะ” ไอ้เกอร์ต่อยลงเข้าที่หน้าของผู้ชายคนนั้นอีกสองสามครั้ง จนใบหน้าของเขาบวมช้ำไปหมด และมีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา

ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ไอ้เกอร์มองไปที่เขาด้วยเครียดแค้น และก็คว้ามือของฉันให้เดินออกมาจากงานปาร์ตี้นั้นทันที

ไอ้เกอร์จับข้อมือของฉันเดินออกมาจนถึงลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ของเขา ไอ้เกอร์ไม่พูดไม่จากับฉันสักคำ มันเอาแต่เงียบกริบพร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึง

ไอ้เกอร์สตาร์ทมอเตอร์ไซค์โดยไม่พูดไม่จาอะไรกับฉันอีกเลย

ระหว่างทาง จนมาถึงมาถึงหน้าบ้าน ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นเลยระหว่างเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกไปจากปกติมาก

จนเมื่อรถมอเตอร์ไซค์ของไอ้เกอร์มาจอดให้ฉันลงที่หน้าประตูบ้านของฉัน

“แกเป็นอะไรของแกอ่าไอ้เกอร์” ฉันถามขึ้น เมื่อก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ของมัน

แต่ไอ้เกอร์ก็ยังคงนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์อย่างนิ่งเงียบ โดยไม่หันมามองหน้าฉันแม้แต่น้อย

“ไอ้เกอร์ แกเป็นอะไรของแก ทำไมต้องทำหน้าโกรธขนาดนั้นด้วยอ่า” ฉันถามต่อ เมื่อฉันรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป

________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^