Lahat ng Kabanata ng แต่งงานกันไหม? ยัยเพื่อนซี้: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทที่ 1: เอพริลเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนเพื่อเขียนแผนอนาคตหลังจากเรียนจบอยู่“ฉันควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ เฮ้อ” ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“พี่เอพริล พ่อให้มาตามลงไปข้างล่างอ่า” จู่ ๆ ยัยน้องสาวตัวแสบอายุ 13 ที่ใส่แว่นหนาเตอะก็วิ่งพรวดเข้ามาในห้องของฉันโดยไม่เคาะประตูก่อน“นี่ยัยแจน ช่วยเคาะก่อนเข้ามาหน่อยได้ไหมคะ?คุณน้องสาว” ฉันพูดด้วยเสียงประชดประชัน“ทำไมฉันต้องเคาะด้วย หรือว่าพี่ซ่อนผู้ชายไว้อ่อ แล้วพี่กลัวฉันเข้ามาเห็นล่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ”“ยัยน้องสาวตัวแสบ” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปดึงหูข้างซ้ายของยัยแจนหนึ่งที และฉันก็รีบวิ่งลงไปหาพ่อที่ห้องนั่งเล่น“พ่อให้ยัยแจนไปตามหนูมา พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันถามพ่อขึ้น“นั่งก่อนสิลูก พ่อจะถามว่า ตอนนี้หนูก็เรียนจบแล้ว หนูวางแผนอะไรไว้หรือยัง?”“อ่อ หนูวางไว้บ้างแล้วค่ะพ่อ แต่มันก็ไม่ง่ายที่จะทำเลยค่ะ” ฉันพูดด้วยสีหน้าที่สลดลง“งั้นลองบอกพ่อมาก่อนสิ ว่าหนูอยากทำอะไร”“หนูอยากเปิดร้านกาแฟเป็นของตัวเองค่ะพ่อ แต่มันต้องใช้เงินมาก และก็ต้องมีความรู้ด้วย ตอนนี้หนูยังไม่มีทั้งเงินลงทุน และก็ไม่มีความรู้เรื่องร้านกาแฟ

เช้าวันรุ่งขึ้น พี่เอดีนมารอรับฉันแต่เช้าเลย“สวัสดีค่ะ พี่เอดีน” ฉันยิ้มสวย ๆ ให้พี่เอดีนที่กำลังยืนรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน“สวัสดีครับน้องเอพริล”“อ้าววว เอดีน มาแต่เช้าเลยนะลูก” จู่ ๆ แม่ของฉันก็เดินเข้ามาหาพี่เอดีนทันที“ผมนำผลไม้มาฝากด้วยครับ” พี่เอดีนพูดขึ้น พร้อมกับยื่นกระเช้าให้แม่แหม่ ๆ แม่ยิ้มหวานเชียวนะคะ เห็นผู้ชายหล่อไม่ได้“งั้นหนูกับพี่เอดีนไปทำงานก่อนนะคะแม่”“โชคดีนะลูก” แม่พูดขึ้นพร้อมกับหยิบผลไม้จากกระเช้ากินทันทีใจเย็น ๆ ค่ะ แม่ รอพี่เขาไปก่อนก็ได้ค่ะแม่“พี่เอพริล แวะไปส่งฉันที่โรงเรียนด้วยสิ” จู่ ๆ ยัยน้องสาวตัวแสบก็วิ่งลงจากห้อง พุ่งหน้ามาหาฉันทันที“คือ ว่า วันนี้พี่ไปกับพี่เอดีนนะ” ฉันตอบกลับไป พร้อมกับมองไปทางพี่เอดีน“อ้าว นี่แฟนใหม่พี่อ่อ ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟังเลย”ยัยน้องสาวตัวแสบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัย“ใช่ที่ไหนล่ะ ยัยตัวแสบ นี่พี่เอดีน เป็นเจ้าของร้านที่พี่ฝึกงานอยู่ต่างหาก”“อ้าวหรอ แหม่ ๆ พี่เขาหล่อซะขนาดนี้ เป็นฉันนะ จีบพี่เขาไปเป็นแฟนแล้ว ฮ่า ๆ ๆ”“หยุดเลยนะ ยัยตัวแสบ เกรงใจพี่เขาหน่อย” ฉันดุยัยแจนเล็กน้อย แต่ในใจก็แอบยิ้มอยู่นะ อิอ

ไทเกอร์ :ผมขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจจนมาถึงสนามฝึกหัดแข่งรถ ผมได้เอพริลเป็นเป้าหมายแล้ว ผมก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้น และผมจะคว้าเหรียญทองเพื่อมาคว้าใจเพื่อนซี้ของผมให้ได้ และอีกเหตุผลสำคัญก็คือ เพื่อพี่ชายของผมพี่ผู้ชายตัวใหญ่ ในชุดนักแข่งเดินเข้ามาหาผมทันที เมื่อเห็นผมจอดมอเตอร์ไซค์ด้านข้างสนาม“ไทเกอร์ น้องชายของไลออล ใช่ไหม?” พี่ผู้ชายคนเดิมถามขึ้น“ใช่ครับ” ผมตอบกลับ“พี่ชื่อ ไมค์ เป็นพี่เลี้ยงของเรานะ และเป็นเพื่อนสนิทของไลออล พี่ชายเราด้วย” พี่ไมค์พูดขึ้น“อ่อครับ พี่ไลออลบอกผมไว้แล้วครับ”“แล้วช่วงนี้ไลออลเป็นไงบ้าง ตั้งแต่เจออุบัติเหตุ พี่ก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย” พี่ไมค์ถามขึ้นต่อ“อ่อ ช่วงนี้พี่ไลออลกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นครับ อีกสักพักก็คงหายและกลับมาลงแข่งได้ครับ” ผมตอบกลับไลออล คือ พี่ชายเพียงคนเดียวของผม ไลออลเป็นนักแข่งรถที่มีชื่อเสียงมาก เราอายุห่างกันแค่ 3 ปี หลังจากเรียนจบไลออลก็วิ่งตามความฝันของการเป็นนักแข่งรถมืออาชีพจนมีชื่อเสียง ระหว่างทางที่ ไลออลแข่งขัน ผมก็อาศัยตามติดไปหัดฝึกด้วยเป็นบางครั้งบางคราว แต่เมื่อ 5 เดือนก่อน ในการเข้าแข่งขันรอบสุดท้าย ขณะที่ไลออลกำลังแข่งอยู

ไอ้หมอนี้มันร้ายกาจหนัก แหม่ ๆ ทำเป็นจะขอเลี้ยงข้าวพี่เขา แกจะไปป่วนฉันซะมากกว่า และในอนาคต นี่ฉันต้องตกลงแต่งงานกับไอ้เพื่อนบ้าคนนี้จริงหรอนี่ แงงงง“ได้ครับ” พี่เอดีนตอบกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มเรียบ ๆโถ่วววว พ่อคุณ ช่างสุภาพจนไอ้เกอร์ดูเป็นตัวร้ายไปเลยถ้าวันหนึ่งฉันเกิดตกหลุมรักความสุภาพของพี่เอดีนขึ้นมาจริง ๆ แล้วฉันไม่ตกลงแต่งงานกับแก แกจะโกรธฉันไหมหว่า ไอ้เกอร์ เฮ้อออ คิดแล้วกลุ้มใจ เราสามคนนั่งอยู่ตรงโต๊ะกลางร้านอาหาร พี่เอดีนนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน ส่วนไอ้เกอร์ตัวแสบที่ขอมาเป็นเจ้ามือมื้อนี้ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน ฉันกับไอ้เกอร์มาโดยมอเตอร์ไซค์คู่ใจของมัน ส่วนพี่เอดีนขับรถของพี่เขาตามมาที่ร้าน“สั่งได้เลยนะครับทุกคน ไม่ต้องเกรงใจ” ไอ้เกอร์พูดขึ้น พร้อมกับยกเมนูขึ้นมาสั่งทันทีพี่เอดีนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก็ยังคงทำหน้าตางง ๆ “พี่เอดีนสั่งได้เลยนะคะ มื้อนี้ไทเกอร์เลี้ยงเพื่อขอโทษ พี่เอดีนสั่งให้คุ้มเลยนะคะ” ฉันหันไปพูดกับพี่เอดีนด้วยเสียงที่สุภาพ จนไอ้เสือร้ายที่อยู่ข้าง ๆ หันมามามองฉันด้วยตาขว้างแหม่ ๆ ฉันรู้นะว่าแกมีแผน “ได้ครับน้องเอพริล” พี่เอดีนตอบกลับด้วยความสุภาพโถ่วววว พ

ไทเกอร์ :“แค่แกมาเชียร์ติดขอบสนามขนาดนี้ ฉันก็ดีใจแล้ว”เอพริล :ฉันรีบวิ่งไปตามแสตนเชียร์เพื่อตามหาพี่เอดีนทันที แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ เพราะผู้คนที่มาเชียร์มีจำนวนเยอะมาก ฉันจึงยกหูโทรศัพท์โทรหาพี่เอดีนแทน“ฮัลโลค่ะ พี่เอดีน พี่เอดีนได้ยินเอพริลไหมคะ?” ฉันรีบพูดขึ้นทันที เมื่อพี่เอดีนรับสายอย่างไว“ฮัลโลครับ น้องเอพริล” เสียงปลายสายตอบกลับมา“พี่เอดีนอยู่ตรงไหนหรอคะ? พอดีเอพริลหาตามแสตนเชียร์แล้ว ก็หาไม่พบเลยค่ะ” ฉันพูดผ่านเสียงโทรศัพท์ด้วยความกังวล“อ่อ พี่มายืนรอน้องเอพริลที่รถแล้วครับ พอดีเห็นว่าคนเยอะมาก ก็เลยรีบออกมารอน้องเอพริลที่นี่แทน”“อ่อ โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเอพริลเดินไปหาที่รถนะคะ” พูดจบฉันก็กำลังจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแต่ ...“โอ้ยย!” จู่ ๆ ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาชนฉันอย่างจัง จนทำให้โทรศัพท์ของฉันร่วงลงสู่พื้นก่อนที่มันจะเข้าสู่กระเป๋าของฉันแทนเนื่องจากการแข่งขันจบลงแล้ว ทำให้ผู้คนค่อย ๆ ทยอยเดินลงจากแสตนเชียร์ โทรศัพท์ของฉันที่ตกกับพื้น ทำให้ยากที่จะมองเห็น ฉันจึงต้องก้มตัวลงเพื่อมองหาโทรศัพท์ที่พื้น ในขณะที่ผู้คนกำลังเดินกันเยอะแยะไปหมด“นั้นไง เจอแล้ว” เมื่อ