บทที่ 3

เห็นเจียงหร่านกำลังจะขึ้นรถ ฮั่วจี้หมิงจัดการอารมณ์เรียบร้อย และกำลังจะไปด้วย

ช่วงเวลานี้ ทั้งสองคนไปทำงานที่บริษัทด้วยกันตลอด

“นายให้เลขาไปส่งนายสิ ฉันนัดนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ไว้ จะไปดูบ้าน”

ฮั่วจี้หมิงแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง “แต่วันนี้บริษัทมีประชุมใหญ่......”

“บ้านหลังนี้คนแย่งกันซื้อ ถ้าฉันไม่ไปวันนี้ อาจพลาดก็ได้”

เจียงหร่านพูดตัดบทเขาทันที “นายพูดตลอดไม่ใช่เหรอว่างานมีให้ทำไม่จบไม่สิ้น ให้ฉันรู้จักสนองความต้องการของตัวเองทันทีไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ เดาอารมณ์ไม่ได้ มีรอยยิ้มแฝงอยู่ในดวงตาและมุมปาก

แต่ไม่รู้ทำไม ฮั่วจี้หมิงถึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เขารีบพูดเช่นกัน “โอเค งั้นวันนี้ฉันไม่ไปบริษัทเหมือนกัน ฉันจะไปดูบ้านกับเธอด้วย”

“ไม่ต้อง”

เจียงหร่านยิ้มสดใสกว่าเดิม เธอหันมา แล้วใช้นิ้วจิ้มที่อกชายหนุ่มเบาๆ “ฉันอยากเลือกเอง เลือกเสร็จแล้วค่อยพานายไปดู”

แน่นอนว่าเธอรู้ความคิดของฮั่วจี้หมิง เขาไม่ได้อยากไปกับเธอหรอก แต่จะจับตาดูเธอต่างหาก

ตามวิธีการของฮั่วจี้หมิง ถ้าลงชื่อของทั้งสองคนในนามสามีภรรยา บ้านจะเป็นของเขากับไป่ชิง

น้ำเสียงของเจียงหร่านมีความหยอกล้อเล็กน้อย ทำให้ฮั่วจี้หมิงเกิดความรู้สึกขึ้นมาทันที เขาถือโอกาสจับข้อมือเธอ

“เซอร์ไพรส์ฉันเหรอ?”

“ใช่”

เจียงหร่านมุมปากกระตุกเล็กน้อย รีบดึงมือกลับมา

“โอเค งั้นแล้วแต่เธอเลย” ฮั่วจี้หมิงพูดเสียงทุ้ม โอบไหล่เธอเบาๆ

หลบไม่พ้นแล้ว เจียงหร่านทำได้แค่สะกดกลั้นความสะอิดสะเอียนแล้วให้เขากอด

มองหญิงสาวขับรถออกไป รอยยิ้มของฮั่วจี้หมิงหายไปจนหมดเช่นกัน

คิดไปเองหรือเปล่านะ เขารู้สึกเหมือนเจียงหร่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หรือว่าผู้หญิงอ่อนไหวโดยธรรมชาติ เธอกำลังหึงเขากับไป่ชิงเหรอ?

ฮั่วจี้หมิงดึงโบว์ไท ว้าวุ่นใจแบบไม่มีเหตุผล

เขาไม่ควรคิดมากเพราะเจียงหร่าน

เพราะไม่ว่าเจียงหร่านดีกับเขา จริงใจกับเขาขนาดไหน......

เขาก็จะมีภรรยาเพียงคนเดียว ซึ่งก็คือไป่ชิง

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เจียงหร่านยืนอยู่ข้างหน้าหน้าต่างบานใหญ่ ทอดมองวิวทั่วทั้งย่านการเงิน

บ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่เธอถูกใจหลังนี้ ตกแต่งด้วยวัสดุอย่างดีทั้งหลัง เทคโนโลยีเต็มรูปแบบ สไตล์หรูหราแบบเรียบง่าย การตกแต่งจัดวางดูดีมาก พื้นที่ใช้สอยสามร้อยกว่าตารางเมตร

แม้ขนาดพื้นที่ไม่ได้ใหญ่ที่สุด แต่ตำแหน่งกลับดีที่สุดในย่านการเงิน

เจียงหร่านคิดถึงตอนที่ไฟในเมืองสว่างยามค่ำคืน ที่นี่คงงดงามมาก

“หลังนี้แหละ ทำเอกสาร ลงชื่อฉันเพียงคนเดียว”

เจียงหร่านพูดกับผู้จัดการฝ่ายขายอสังหาริมทรัพย์อย่างพึงพอใจ

ที่นี่สามารถเข้าพักได้ทันที หมายความว่าเธอสามารถออกจาก “บ้าน” ที่ทั้งอึดอัดและสะอิดสะเอียนได้ทุกเมื่อ

“โอเคครับ”

ผู้จัดการฝ่ายขายดีใจพอสมควร ตอนแรกเขาคิดว่าเจียงหร่านแค่มาดูเล่นๆ เท่านั้น

เจียงหร่านได้รับการดูแลอย่างดีขึ้นมาทันที ผู้จัดการพาเจียงหร่านไปที่โซนนั่งพักของแขกวีไอพีที่ล็อบบี้ ให้คนเอาขนมกับชามาให้ แล้วไปเอาสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ด้วยตัวเอง

อีกเดี๋ยวเจียงหร่านแค่รูดบัตรกับเซ็นชื่อ ขั้นตอนที่เหลือจะมีเจ้าหน้าที่จัดการให้เธอ

ตอนที่เจียงหร่านรอสัญญา จู่ๆ เสียงเอาแต่ใจของผู้หญิงดังเข้ามาในหู

“เธอจะแย่งบ้านหลังที่ฉันถูกใจเหรอ?”

เจียงหร่านมองไป ด้านหน้าเป็นผู้หญิงวัยรุ่น สวมชุดเซ็ตแบรนด์เนม แต่งหน้างดงาม เดินเข้ามาหาตัวเองด้วยความโมโห

มีบอดี้การ์ดตามหลังเธอมาสองคน แล้วก็ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงอีกหนึ่งคน

“เธอคุยกับฉันเหรอ?”

เจียงหร่านประหลาดใจไม่กี่วินาที แล้วเอ่ยเสียงเบา

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันถูกใจอาคาร A ก่อน ฉันจะซื้อหลังนั้น!”

หญิงสาวถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาดอกท้อที่งดงามและเฉียบคมคู่นั้นจ้องเจียงหร่านด้วยความโมโห ท่าทางดูก้าวร้าว

“เมื่อกี้ผู้จัดการไม่ได้บอกว่าบ้านหลังนี้มีคนจองแล้ว เธอก็ไม่ได้จ่ายมัดจำใช่ไหม ฉันจ่ายเงินก่อนก็ควรเป็นของฉัน”

เจียงหร่านเสียงเย็นชา เธอไม่อยากยุ่งกับคนไร้เหตุผล จึงลุกขึ้นเพื่อเปลี่ยนที่นั่ง

หญิงสาวโมโหจัด ยังพูดไม่ทันจบ ก็ทนไม่ไหวจนกระทืบเท้าไปสองครั้ง

“ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ได้มาแจ้งเธอ ฉันมีสิทธิพิเศษ เธอไม่ให้ก็ต้องให้!”

เจียงหร่านหันกลับมามอง งุนงงเล็กน้อย “สิทธิพิเศษเหรอ?”

ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงข้างๆ เธอเอ่ยเสียงเรียบเช่นกัน “เราต้องตรวจสอบทรัพย์สินของผู้ซื้อก่อน ไม่ได้ยึดตามลำดับก่อนหลัง ให้สิทธิพิเศษตามมูลค่าทรัพย์สินของลูกค้า”

ตอนพูดอีกฝ่ายไม่มองเจียงหร่านเลย ท่าทางดูหมิ่นมาก

“กฎข้อนี้ทำให้รู้สึก......พูดไม่ออกจริงๆ”

เจียงหร่านขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขณะนั้นผู้จัดการที่เพิ่งไปเอาสัญญาก็กลับมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

พอเห็นผู้หญิงที่กอดอกข้างๆ เจียงหร่าน ผู้จัดการพูดกับเจียงหร่านเสียงเบา “ขอโทษครับ คุณผู้หญิงท่านนั้นแซ่เหอ แบรนด์ของเล่นที่โด่งดังที่สุดในประเทศเป็นของตระกูลเธอ”

เจียงหร่านนึกออกแล้ว เหอซื่อทอยส์

หลังจากเธอสืบทอดมรดกก็ถือโอกาสค้นหาข้อมูลของตระกูล เคยเห็นเหอซื่อในตารางอันดับธุรกิจเมืองไห่ อยู่ในอันดับที่ห้า

งั้นคุณเหอที่อยู่ตรงหน้า ก็สามารถอวดดีได้จริงๆ

ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงพูดอีก “ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกไม่พอใจ แต่ขอโทษจริงๆ ค่ะ กฎก็คือกฎ”

“จริงๆ ก็ไม่ได้ไม่พอใจหรอก แค่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แต่ยึดตามกฎของพวกเธอ สิทธิพิเศษของฉันก็อยู่เหนือกว่าเธอ ฉันจะซื้อบ้านหลังนี้”

เจียงหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก สั่งผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ ตัวเองต่อ “คุณรีบจัดการให้เร็วที่สุด ฉันรีบ”

คำพูดที่มีความหมายแฝงของเจียงหร่าน อันดับทรัพย์สินของเธอสูงกว่าเหอซื่อที่อยู่อันดับห้าของเมืองไห่

“?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คุณเหอกับผู้จัดการหญิงข้างๆ เธอถึงกับอึ้ง

“เธอว่าอะไรนะ เธอมีสิทธิพิเศษเหรอ?”

คุณเหอมองผู้จัดการหญิงทันที คิดว่าตัวเองหูฝาด

ผู้จัดการหญิงตรวจสอบข้อมูลการจองในมือทันที

เป็นไปไม่ได้ ถ้ามีลูกค้ารายใหญ่กว่าคุณเหอมาที่นี่ พวกเขาต้องได้รับแจ้งล่วงหน้าแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องให้ผู้จัดการใหญ่ไปต้อนรับ

การแต่งตัวของผู้หญิงคนนี้ธรรมดาทั่วไป อย่างมากก็แค่เศรษฐีใหม่ มูลค่าทรัพย์สินจะเหนือกว่าคุณเหอได้ยังไง?

“คุณผู้หญิง ไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ? ทางเรายึดตามมูลค่าทรัพย์สิน......”

“ตรวจสอบทรัพย์สินสิ”

เจียงหร่านไม่อยากพูดไร้สาระ ยื่นบัตรประชาชนให้อีกครั้ง

เธอไม่ได้โมโหมากเท่าไร คนที่น่ารังเกียจกว่านี้ตัวเองก็เจอมาแล้ว นับประสาอะไรกับคนเลือกปฏิบัติพวกนี้?

ผู้จัดการชายที่อยู่ข้างๆ ดูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ไปจัดการตามขั้นตอน

ขณะนั้นม่านบางที่โซนแขกวีไอพีตรงชั้นสองขยับเล็กน้อย

ร่างสูงโปร่งที่อยู่หลังม่านลุกออกจากที่นั่ง

คนข้างๆ เข้าใจทันที สั่งลูกน้องที่อยู่ด้านข้าง “ประธานเจี่ยงสั่งแล้ว ไปบอกพวกเขาว่าไม่ต้องตรวจสอบทรัพย์สินของคุณผู้หญิงคนนั้น นั่นคือลูกสาวของตระกูลโจว”

เมืองไห่มีตระกูลโจวเพียงตระกูลเดียวเท่านั้น นั่นก็คือตระกูลโจวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ แต่ไม่เคยได้ยินว่าตระกูลโจวมีลูกสาวด้วย?

เจียงหร่านนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง

พอเห็นเช่นนั้น ผู้จัดการหญิงหมดความอดทนแล้ว

“คุณผู้หญิง ฉันว่าคุณอย่าทำอะไรเกินตัวดีกว่า ทางเราบอกแล้วว่าจะซื้อบ้านที่นี่ต้องตรวจสอบทรัพย์สิน คุณอาจมีเงินในมือนิดหน่อย แต่ซื้อบ้านที่นี่ได้หนึ่งหลัง คือขีดจำกัดสูงสุดของคุณแล้ว คุณอย่าทำให้คุณเหอเสียเวลาอีก ไม่งั้นฉันจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไป”

คราวนี้คุณเหอใจเย็นแล้ว เธอหัวเราะอย่างดูหมิ่น ผลักผู้จัดการหญิงออกไป

“ไม่เป็นไร ฉันรอเธอได้ ฉันจะดูว่าเธอมีสิทธิพิเศษบ้าบออะไรกัน?”

“แต่ขอพูดให้เคลียร์ก่อนนะ ถ้าเธอไม่มีสิทธิพิเศษ แล้วกล้าทำให้ฉันเสียเวลา เธอต้องคุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันอภัยให้ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

เหมือนหญิงสาวอายุน้อยกว่าเจียงหร่านเล็กน้อย ประมาณยี่สิบต้นๆ เป็นคุณหนูที่โดนตามใจจนเสียคนจริงๆ

เจียงหร่านยิ้มบางๆ “ได้สิ งั้นถ้าฉันมีสิทธิพิเศษล่ะ? เธอก็จะคุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันอภัยให้ใช่ไหม?”

“เธอ.....”

ขณะที่ทั้งสองคนคุยกัน ผู้ชายสวมสูทคนหนึ่งวิ่งปาดเหงื่อบนหน้าผากมาหาเจียงหร่าน

“คุณผู้หญิง ขอโทษจริงๆ ครับ คุณ คุณมีสิทธิพิเศษจริงๆ! ได้โปรดอภัยให้กับความสะเพร่าของเรา ทางเราต้องขอโทษจริงๆ!”

ผู้จัดการชายช็อกมาก เขากำลังจะไปตรวจสอบทรัพย์สิน ก็ได้รับแจ้งว่าผู้หญิงที่เขาดูแลให้บริการ มีทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้ชื่อเธอเป็นแสนล้าน แถมยังเป็นลูกสาวของตระกูลมหาเศรษฐีอย่างตระกูลโจวที่เพิ่งตามกลับมา!

ผู้จัดการหญิงยังงงอยู่ ขณะที่กำลังจะถาม ก็โดนคนดึงไปพูดด้วยไม่กี่ประโยค เธอเข่าอ่อนทรุดลงบนพื้นทันที

แต่เธอตั้งสติได้ พูดขอโทษทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลุกขึ้นมา “ขอ ขอโทษค่ะ คุณโจว ฉันมีตาหามีแววไม่ เมื่อครู่ล่วงเกินคุณ อย่าถือสาคนรู้น้อยแบบฉันเลย......”

คุณเหอได้ยินแล้วไม่อยากเชื่อ ตระกูลโจว?

อย่าบอกนะว่าคือตระกูลโจวที่เธอรู้จัก?

ในเมืองไห่ แค่ “ตระกูลโจว” กระทืบเท้า ทั้งวงการการเงินต้องระส่ำระสาย

“รีบจัดการเถอะ ฉันมีธุระอีก”

เจียงหร่านไม่มีอารมณ์มาโต้เถียง แต่รู้สึกว่าพวกเขาตรวจสอบทรัพย์สินเร็วมาก

ผู้จัดการได้ยินแล้วเอาสัญญามาอย่างรวดเร็ว หลังจากเจียงหร่านเซ็นชื่อ ก็รีบให้คนไปดำเนินการ

“เธอเป็นลูกสาวตระกูลโจวเหรอ? ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเจอเธอเลย?”

คุณเหอจ้องเจียงหร่าน สมองเบลอไปหมด

คนรุ่นเดียวกันในตระกูลโจวเธอรู้จักทั้งนั้น แต่มีแค่......ผู้หญิงตรงหน้าที่ไม่เคยเจอ!

“ตระกูลโจวอะไรกัน ฉันว่าเป็นมิจฉาชีพแน่ๆ!”

คุณเหอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิดปกติ คิดว่าคนพวกนี้ร่วมมือกันหลอกเธอ เพียงแค่ส่งสายตา บอดี้การ์ดด้านหลังก็จะใช้กำลัง

แต่คนของฝ่ายขายอสังหาริมทรัพย์ยังไม่ทันห้าม คนชุดดำกลุ่มหนึ่งโผล่เข้ามาในล็อบบี้อีก ขวางพวกคุณเหอไว้

ชายวัยกลางคนที่เดินมาด้านหน้าสุดพูดเสียงก้อง “คุณเหอ เราเคยเจอกันแล้ว ฉันคือลุงหลี หัวหน้าพ่อบ้านตระกูลโจว”

เมื่อได้ยิน ไม่ใช่แค่คุณเหอ แม้แต่สายตาของเจียงหร่านก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมจู่ๆ คนของตระกูลโจวถึงมาที่นี่?

เธอหันไปมองคนที่มา ชายวัยกลางคนสวมสูทสุดเนี๊ยบ ผมสีดอกเลา สวมแว่นกรอบทองกับถุงมือสีขาว บุคลิกและการพูดจาสง่างามมาก แต่บนตัวกลับมีออร่าน่าเกรงขามด้วย

หลังจากคุณเหอเห็นลุงหลี ท่าทางน่าเกรงขามหายไปทันที

“ลุงหลี เธอ......เธอเป็นลูกสาวตระกูลโจวจริงเหรอ?”

คุณเหอยังไม่อยากเชื่อ

จากที่เธอรู้ ภรรยาของโจวซุนมีลูกไม่ได้ รับลูกบุญธรรมมาเลี้ยงเพียงคนเดียว โจวซุนเพิ่งเสียชีวิต จู่ๆ ก็มีลูกสาวแท้ๆ โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ได้ยังไง?

อย่าบอกนะว่าเป็น......ลูกสาวนอกสมรส?

“ใช่ ด้านหน้าคุณคือลูกสาวแท้ๆ ของคุณโจวซุน ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโจวในตอนนี้”

พูดจบ ลุงหลีเดินอ้อมคุณเหอ สายตาจับจ้องไปที่เจียงหร่าน

เจียงหร่านโดนจ้องจนเกร็งไปหมด ทันใดนั้น ลุงหลีโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้เธอ “คุณหนู เราเจอกันเป็นครั้งแรก”

“คุณหนู”

สิ้นเสียงลุงหลี พวกคนชุดดำที่ตามมาด้านหลังก็คำนับพร้อมกัน

ภาพนี้ทำให้เจียงหร่านอึ้ง แล้วก็เกือบทำให้คุณเหอทรงตัวไม่อยู่

เธอจับกระเป๋าแน่น อยากรีบออกไป แต่คนชุดดำรอบๆ ดันขวางทางอยู่

“คุณหนู ฉันได้ยินว่าคุณขัดแย้งกับคุณเหอเล็กน้อย จะให้เคลียร์ตอนนี้เลยไหม?”

ลุงหลีไม่หันมามองสักนิด ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วถามเจียงหร่านอย่างสุภาพ

คุณเหอตกใจจนหน้าซีดเผือด คิดถึงสิ่งที่ตัวเองพูดกับเจียงหร่านเมื่อครู่ คงไม่ให้ตัวเองคุกเข่าอ้อนวอนจริงๆ ใช่ไหม?

ถ้าคุกเข่าแล้ว ต่อไปเธอจะอยู่ในสังคมยังไง! อับอายขายหน้ามาก!

“......”

แม้รู้ว่าตระกูลโจวฐานะไม่ธรรมดาในสังคมตระกูลร่ำรวย แต่เจียงหร่านไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ เธออึ้งอยู่ไม่กี่วินาที “ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไร”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นรบกวนคุณเหอขอโทษคุณหนูของเราด้วย ในอนาคตเราสองตระกูลจะได้พอรักษาหน้าไว้ได้”

ลุงหลียืดตัวตรง เจียงหร่านไม่ถือสา แต่เขาไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินตระกูลโจว

ชายวัยกลางคนยิ้มแย้ม แต่คุณเหอกลับรู้สึกถึงความกดดันอย่างรุนแรง

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก ทำได้แค่ขอโทษเจียงหร่านต่อหน้าทุกคน “ขอ ขอโทษ”

พอคุณเหอพูดจบ คนชุดดำถึงหลีกทางให้

เธออายจนหน้าแดงเถือก รีบพาคนเดินปิดหน้าออกไปทันที

หลังจากคุณเหอไปแล้ว ลุงหลีเพียงแค่ส่งสายตา ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงเมื่อครู่ก็โดนคนพาไปเหมือนกัน

เจียงหร่านยังไม่ทันได้พูดอะไรเพิ่ม ลุงหลีเดินมาแล้วผายมือเชิญเธอ

“เรื่องทางนี้เราจัดการเอง รถรออยู่ข้างนอกแล้ว เชิญคุณหนูขึ้นรถก่อน”

เจียงหร่านช้อนตามองลุงหลี ความหวาดระแวงในดวงตาที่มีในตอนแรกจางหายไป มีความนิ่งสงบเพิ่มขึ้นมา

เธอไม่ได้เดินไปทันที เพียงแค่ถามเสียงเรียบ “ขึ้นรถ? ไปไหน?”

“กลับตระกูลโจวไงครับ” รอยยิ้มลุงหลีอบอุ่น แต่น้ำเสียงกลับแน่วแน่เป็นอย่างมาก