Compartilhar

บทที่ 3

Autor: ลิตเติ้ลชูการ์
เห็นเจียงหร่านกำลังจะขึ้นรถ ฮั่วจี้หมิงจัดการอารมณ์เรียบร้อย และกำลังจะไปด้วย

ช่วงเวลานี้ ทั้งสองคนไปทำงานที่บริษัทด้วยกันตลอด

“นายให้เลขาไปส่งนายสิ ฉันนัดนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ไว้ จะไปดูบ้าน”

ฮั่วจี้หมิงแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง “แต่วันนี้บริษัทมีประชุมใหญ่......”

“บ้านหลังนี้คนแย่งกันซื้อ ถ้าฉันไม่ไปวันนี้ อาจพลาดก็ได้”

เจียงหร่านพูดตัดบทเขาทันที “นายพูดตลอดไม่ใช่เหรอว่างานมีให้ทำไม่จบไม่สิ้น ให้ฉันรู้จักสนองความต้องการของตัวเองทันทีไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ เดาอารมณ์ไม่ได้ มีรอยยิ้มแฝงอยู่ในดวงตาและมุมปาก

แต่ไม่รู้ทำไม ฮั่วจี้หมิงถึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เขารีบพูดเช่นกัน “โอเค งั้นวันนี้ฉันไม่ไปบริษัทเหมือนกัน ฉันจะไปดูบ้านกับเธอด้วย”

“ไม่ต้อง”

เจียงหร่านยิ้มสดใสกว่าเดิม เธอหันมา แล้วใช้นิ้วจิ้มที่อกชายหนุ่มเบาๆ “ฉันอยากเลือกเอง เลือกเสร็จแล้วค่อยพานายไปดู”

แน่นอนว่าเธอรู้ความคิดของฮั่วจี้หมิง เขาไม่ได้อยากไปกับเธอหรอก แต่จะจับตาดูเธอต่างหาก

ตามวิธีการของฮั่วจี้หมิง ถ้าลงชื่อของทั้งสองคนในนามสามีภรรยา บ้านจะเป็นของเขากับไป่ชิง

น้ำเสียงของเจียงหร่านมีความหยอกล้อเล็กน้อย ทำให้ฮั่วจี้หมิงเกิดความรู้สึกขึ้นมาทันที เขาถือโอกาสจับข้อมือเธอ

“เซอร์ไพรส์ฉันเหรอ?”

“ใช่”

เจียงหร่านมุมปากกระตุกเล็กน้อย รีบดึงมือกลับมา

“โอเค งั้นแล้วแต่เธอเลย” ฮั่วจี้หมิงพูดเสียงทุ้ม โอบไหล่เธอเบาๆ

หลบไม่พ้นแล้ว เจียงหร่านทำได้แค่สะกดกลั้นความสะอิดสะเอียนแล้วให้เขากอด

มองหญิงสาวขับรถออกไป รอยยิ้มของฮั่วจี้หมิงหายไปจนหมดเช่นกัน

คิดไปเองหรือเปล่านะ เขารู้สึกเหมือนเจียงหร่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หรือว่าผู้หญิงอ่อนไหวโดยธรรมชาติ เธอกำลังหึงเขากับไป่ชิงเหรอ?

ฮั่วจี้หมิงดึงโบว์ไท ว้าวุ่นใจแบบไม่มีเหตุผล

เขาไม่ควรคิดมากเพราะเจียงหร่าน

เพราะไม่ว่าเจียงหร่านดีกับเขา จริงใจกับเขาขนาดไหน......

เขาก็จะมีภรรยาเพียงคนเดียว ซึ่งก็คือไป่ชิง

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เจียงหร่านยืนอยู่ข้างหน้าหน้าต่างบานใหญ่ ทอดมองวิวทั่วทั้งย่านการเงิน

บ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่เธอถูกใจหลังนี้ ตกแต่งด้วยวัสดุอย่างดีทั้งหลัง เทคโนโลยีเต็มรูปแบบ สไตล์หรูหราแบบเรียบง่าย การตกแต่งจัดวางดูดีมาก พื้นที่ใช้สอยสามร้อยกว่าตารางเมตร

แม้ขนาดพื้นที่ไม่ได้ใหญ่ที่สุด แต่ตำแหน่งกลับดีที่สุดในย่านการเงิน

เจียงหร่านคิดถึงตอนที่ไฟในเมืองสว่างยามค่ำคืน ที่นี่คงงดงามมาก

“หลังนี้แหละ ทำเอกสาร ลงชื่อฉันเพียงคนเดียว”

เจียงหร่านพูดกับผู้จัดการฝ่ายขายอสังหาริมทรัพย์อย่างพึงพอใจ

ที่นี่สามารถเข้าพักได้ทันที หมายความว่าเธอสามารถออกจาก “บ้าน” ที่ทั้งอึดอัดและสะอิดสะเอียนได้ทุกเมื่อ

“โอเคครับ”

ผู้จัดการฝ่ายขายดีใจพอสมควร ตอนแรกเขาคิดว่าเจียงหร่านแค่มาดูเล่นๆ เท่านั้น

เจียงหร่านได้รับการดูแลอย่างดีขึ้นมาทันที ผู้จัดการพาเจียงหร่านไปที่โซนนั่งพักของแขกวีไอพีที่ล็อบบี้ ให้คนเอาขนมกับชามาให้ แล้วไปเอาสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ด้วยตัวเอง

อีกเดี๋ยวเจียงหร่านแค่รูดบัตรกับเซ็นชื่อ ขั้นตอนที่เหลือจะมีเจ้าหน้าที่จัดการให้เธอ

ตอนที่เจียงหร่านรอสัญญา จู่ๆ เสียงเอาแต่ใจของผู้หญิงดังเข้ามาในหู

“เธอจะแย่งบ้านหลังที่ฉันถูกใจเหรอ?”

เจียงหร่านมองไป ด้านหน้าเป็นผู้หญิงวัยรุ่น สวมชุดเซ็ตแบรนด์เนม แต่งหน้างดงาม เดินเข้ามาหาตัวเองด้วยความโมโห

มีบอดี้การ์ดตามหลังเธอมาสองคน แล้วก็ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงอีกหนึ่งคน

“เธอคุยกับฉันเหรอ?”

เจียงหร่านประหลาดใจไม่กี่วินาที แล้วเอ่ยเสียงเบา

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันถูกใจอาคาร A ก่อน ฉันจะซื้อหลังนั้น!”

หญิงสาวถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาดอกท้อที่งดงามและเฉียบคมคู่นั้นจ้องเจียงหร่านด้วยความโมโห ท่าทางดูก้าวร้าว

“เมื่อกี้ผู้จัดการไม่ได้บอกว่าบ้านหลังนี้มีคนจองแล้ว เธอก็ไม่ได้จ่ายมัดจำใช่ไหม ฉันจ่ายเงินก่อนก็ควรเป็นของฉัน”

เจียงหร่านเสียงเย็นชา เธอไม่อยากยุ่งกับคนไร้เหตุผล จึงลุกขึ้นเพื่อเปลี่ยนที่นั่ง

หญิงสาวโมโหจัด ยังพูดไม่ทันจบ ก็ทนไม่ไหวจนกระทืบเท้าไปสองครั้ง

“ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ได้มาแจ้งเธอ ฉันมีสิทธิพิเศษ เธอไม่ให้ก็ต้องให้!”

เจียงหร่านหันกลับมามอง งุนงงเล็กน้อย “สิทธิพิเศษเหรอ?”

ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงข้างๆ เธอเอ่ยเสียงเรียบเช่นกัน “เราต้องตรวจสอบทรัพย์สินของผู้ซื้อก่อน ไม่ได้ยึดตามลำดับก่อนหลัง ให้สิทธิพิเศษตามมูลค่าทรัพย์สินของลูกค้า”

ตอนพูดอีกฝ่ายไม่มองเจียงหร่านเลย ท่าทางดูหมิ่นมาก

“กฎข้อนี้ทำให้รู้สึก......พูดไม่ออกจริงๆ”

เจียงหร่านขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขณะนั้นผู้จัดการที่เพิ่งไปเอาสัญญาก็กลับมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

พอเห็นผู้หญิงที่กอดอกข้างๆ เจียงหร่าน ผู้จัดการพูดกับเจียงหร่านเสียงเบา “ขอโทษครับ คุณผู้หญิงท่านนั้นแซ่เหอ แบรนด์ของเล่นที่โด่งดังที่สุดในประเทศเป็นของตระกูลเธอ”

เจียงหร่านนึกออกแล้ว เหอซื่อทอยส์

หลังจากเธอสืบทอดมรดกก็ถือโอกาสค้นหาข้อมูลของตระกูล เคยเห็นเหอซื่อในตารางอันดับธุรกิจเมืองไห่ อยู่ในอันดับที่ห้า

งั้นคุณเหอที่อยู่ตรงหน้า ก็สามารถอวดดีได้จริงๆ

ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงพูดอีก “ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกไม่พอใจ แต่ขอโทษจริงๆ ค่ะ กฎก็คือกฎ”

“จริงๆ ก็ไม่ได้ไม่พอใจหรอก แค่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แต่ยึดตามกฎของพวกเธอ สิทธิพิเศษของฉันก็อยู่เหนือกว่าเธอ ฉันจะซื้อบ้านหลังนี้”

เจียงหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก สั่งผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ ตัวเองต่อ “คุณรีบจัดการให้เร็วที่สุด ฉันรีบ”

คำพูดที่มีความหมายแฝงของเจียงหร่าน อันดับทรัพย์สินของเธอสูงกว่าเหอซื่อที่อยู่อันดับห้าของเมืองไห่

“?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คุณเหอกับผู้จัดการหญิงข้างๆ เธอถึงกับอึ้ง

“เธอว่าอะไรนะ เธอมีสิทธิพิเศษเหรอ?”

คุณเหอมองผู้จัดการหญิงทันที คิดว่าตัวเองหูฝาด

ผู้จัดการหญิงตรวจสอบข้อมูลการจองในมือทันที

เป็นไปไม่ได้ ถ้ามีลูกค้ารายใหญ่กว่าคุณเหอมาที่นี่ พวกเขาต้องได้รับแจ้งล่วงหน้าแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องให้ผู้จัดการใหญ่ไปต้อนรับ

การแต่งตัวของผู้หญิงคนนี้ธรรมดาทั่วไป อย่างมากก็แค่เศรษฐีใหม่ มูลค่าทรัพย์สินจะเหนือกว่าคุณเหอได้ยังไง?

“คุณผู้หญิง ไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ? ทางเรายึดตามมูลค่าทรัพย์สิน......”

“ตรวจสอบทรัพย์สินสิ”

เจียงหร่านไม่อยากพูดไร้สาระ ยื่นบัตรประชาชนให้อีกครั้ง

เธอไม่ได้โมโหมากเท่าไร คนที่น่ารังเกียจกว่านี้ตัวเองก็เจอมาแล้ว นับประสาอะไรกับคนเลือกปฏิบัติพวกนี้?

ผู้จัดการชายที่อยู่ข้างๆ ดูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ไปจัดการตามขั้นตอน

ขณะนั้นม่านบางที่โซนแขกวีไอพีตรงชั้นสองขยับเล็กน้อย

ร่างสูงโปร่งที่อยู่หลังม่านลุกออกจากที่นั่ง

คนข้างๆ เข้าใจทันที สั่งลูกน้องที่อยู่ด้านข้าง “ประธานเจี่ยงสั่งแล้ว ไปบอกพวกเขาว่าไม่ต้องตรวจสอบทรัพย์สินของคุณผู้หญิงคนนั้น นั่นคือลูกสาวของตระกูลโจว”

เมืองไห่มีตระกูลโจวเพียงตระกูลเดียวเท่านั้น นั่นก็คือตระกูลโจวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ แต่ไม่เคยได้ยินว่าตระกูลโจวมีลูกสาวด้วย?

เจียงหร่านนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง

พอเห็นเช่นนั้น ผู้จัดการหญิงหมดความอดทนแล้ว

“คุณผู้หญิง ฉันว่าคุณอย่าทำอะไรเกินตัวดีกว่า ทางเราบอกแล้วว่าจะซื้อบ้านที่นี่ต้องตรวจสอบทรัพย์สิน คุณอาจมีเงินในมือนิดหน่อย แต่ซื้อบ้านที่นี่ได้หนึ่งหลัง คือขีดจำกัดสูงสุดของคุณแล้ว คุณอย่าทำให้คุณเหอเสียเวลาอีก ไม่งั้นฉันจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไป”

คราวนี้คุณเหอใจเย็นแล้ว เธอหัวเราะอย่างดูหมิ่น ผลักผู้จัดการหญิงออกไป

“ไม่เป็นไร ฉันรอเธอได้ ฉันจะดูว่าเธอมีสิทธิพิเศษบ้าบออะไรกัน?”

“แต่ขอพูดให้เคลียร์ก่อนนะ ถ้าเธอไม่มีสิทธิพิเศษ แล้วกล้าทำให้ฉันเสียเวลา เธอต้องคุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันอภัยให้ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

เหมือนหญิงสาวอายุน้อยกว่าเจียงหร่านเล็กน้อย ประมาณยี่สิบต้นๆ เป็นคุณหนูที่โดนตามใจจนเสียคนจริงๆ

เจียงหร่านยิ้มบางๆ “ได้สิ งั้นถ้าฉันมีสิทธิพิเศษล่ะ? เธอก็จะคุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันอภัยให้ใช่ไหม?”

“เธอ.....”

ขณะที่ทั้งสองคนคุยกัน ผู้ชายสวมสูทคนหนึ่งวิ่งปาดเหงื่อบนหน้าผากมาหาเจียงหร่าน

“คุณผู้หญิง ขอโทษจริงๆ ครับ คุณ คุณมีสิทธิพิเศษจริงๆ! ได้โปรดอภัยให้กับความสะเพร่าของเรา ทางเราต้องขอโทษจริงๆ!”

ผู้จัดการชายช็อกมาก เขากำลังจะไปตรวจสอบทรัพย์สิน ก็ได้รับแจ้งว่าผู้หญิงที่เขาดูแลให้บริการ มีทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้ชื่อเธอเป็นแสนล้าน แถมยังเป็นลูกสาวของตระกูลมหาเศรษฐีอย่างตระกูลโจวที่เพิ่งตามกลับมา!

ผู้จัดการหญิงยังงงอยู่ ขณะที่กำลังจะถาม ก็โดนคนดึงไปพูดด้วยไม่กี่ประโยค เธอเข่าอ่อนทรุดลงบนพื้นทันที

แต่เธอตั้งสติได้ พูดขอโทษทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลุกขึ้นมา “ขอ ขอโทษค่ะ คุณโจว ฉันมีตาหามีแววไม่ เมื่อครู่ล่วงเกินคุณ อย่าถือสาคนรู้น้อยแบบฉันเลย......”

คุณเหอได้ยินแล้วไม่อยากเชื่อ ตระกูลโจว?

อย่าบอกนะว่าคือตระกูลโจวที่เธอรู้จัก?

ในเมืองไห่ แค่ “ตระกูลโจว” กระทืบเท้า ทั้งวงการการเงินต้องระส่ำระสาย

“รีบจัดการเถอะ ฉันมีธุระอีก”

เจียงหร่านไม่มีอารมณ์มาโต้เถียง แต่รู้สึกว่าพวกเขาตรวจสอบทรัพย์สินเร็วมาก

ผู้จัดการได้ยินแล้วเอาสัญญามาอย่างรวดเร็ว หลังจากเจียงหร่านเซ็นชื่อ ก็รีบให้คนไปดำเนินการ

“เธอเป็นลูกสาวตระกูลโจวเหรอ? ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเจอเธอเลย?”

คุณเหอจ้องเจียงหร่าน สมองเบลอไปหมด

คนรุ่นเดียวกันในตระกูลโจวเธอรู้จักทั้งนั้น แต่มีแค่......ผู้หญิงตรงหน้าที่ไม่เคยเจอ!

“ตระกูลโจวอะไรกัน ฉันว่าเป็นมิจฉาชีพแน่ๆ!”

คุณเหอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิดปกติ คิดว่าคนพวกนี้ร่วมมือกันหลอกเธอ เพียงแค่ส่งสายตา บอดี้การ์ดด้านหลังก็จะใช้กำลัง

แต่คนของฝ่ายขายอสังหาริมทรัพย์ยังไม่ทันห้าม คนชุดดำกลุ่มหนึ่งโผล่เข้ามาในล็อบบี้อีก ขวางพวกคุณเหอไว้

ชายวัยกลางคนที่เดินมาด้านหน้าสุดพูดเสียงก้อง “คุณเหอ เราเคยเจอกันแล้ว ฉันคือลุงหลี หัวหน้าพ่อบ้านตระกูลโจว”

เมื่อได้ยิน ไม่ใช่แค่คุณเหอ แม้แต่สายตาของเจียงหร่านก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมจู่ๆ คนของตระกูลโจวถึงมาที่นี่?

เธอหันไปมองคนที่มา ชายวัยกลางคนสวมสูทสุดเนี๊ยบ ผมสีดอกเลา สวมแว่นกรอบทองกับถุงมือสีขาว บุคลิกและการพูดจาสง่างามมาก แต่บนตัวกลับมีออร่าน่าเกรงขามด้วย

หลังจากคุณเหอเห็นลุงหลี ท่าทางน่าเกรงขามหายไปทันที

“ลุงหลี เธอ......เธอเป็นลูกสาวตระกูลโจวจริงเหรอ?”

คุณเหอยังไม่อยากเชื่อ

จากที่เธอรู้ ภรรยาของโจวซุนมีลูกไม่ได้ รับลูกบุญธรรมมาเลี้ยงเพียงคนเดียว โจวซุนเพิ่งเสียชีวิต จู่ๆ ก็มีลูกสาวแท้ๆ โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ได้ยังไง?

อย่าบอกนะว่าเป็น......ลูกสาวนอกสมรส?

“ใช่ ด้านหน้าคุณคือลูกสาวแท้ๆ ของคุณโจวซุน ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโจวในตอนนี้”

พูดจบ ลุงหลีเดินอ้อมคุณเหอ สายตาจับจ้องไปที่เจียงหร่าน

เจียงหร่านโดนจ้องจนเกร็งไปหมด ทันใดนั้น ลุงหลีโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้เธอ “คุณหนู เราเจอกันเป็นครั้งแรก”

“คุณหนู”

สิ้นเสียงลุงหลี พวกคนชุดดำที่ตามมาด้านหลังก็คำนับพร้อมกัน

ภาพนี้ทำให้เจียงหร่านอึ้ง แล้วก็เกือบทำให้คุณเหอทรงตัวไม่อยู่

เธอจับกระเป๋าแน่น อยากรีบออกไป แต่คนชุดดำรอบๆ ดันขวางทางอยู่

“คุณหนู ฉันได้ยินว่าคุณขัดแย้งกับคุณเหอเล็กน้อย จะให้เคลียร์ตอนนี้เลยไหม?”

ลุงหลีไม่หันมามองสักนิด ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วถามเจียงหร่านอย่างสุภาพ

คุณเหอตกใจจนหน้าซีดเผือด คิดถึงสิ่งที่ตัวเองพูดกับเจียงหร่านเมื่อครู่ คงไม่ให้ตัวเองคุกเข่าอ้อนวอนจริงๆ ใช่ไหม?

ถ้าคุกเข่าแล้ว ต่อไปเธอจะอยู่ในสังคมยังไง! อับอายขายหน้ามาก!

“......”

แม้รู้ว่าตระกูลโจวฐานะไม่ธรรมดาในสังคมตระกูลร่ำรวย แต่เจียงหร่านไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ เธออึ้งอยู่ไม่กี่วินาที “ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไร”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นรบกวนคุณเหอขอโทษคุณหนูของเราด้วย ในอนาคตเราสองตระกูลจะได้พอรักษาหน้าไว้ได้”

ลุงหลียืดตัวตรง เจียงหร่านไม่ถือสา แต่เขาไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินตระกูลโจว

ชายวัยกลางคนยิ้มแย้ม แต่คุณเหอกลับรู้สึกถึงความกดดันอย่างรุนแรง

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก ทำได้แค่ขอโทษเจียงหร่านต่อหน้าทุกคน “ขอ ขอโทษ”

พอคุณเหอพูดจบ คนชุดดำถึงหลีกทางให้

เธออายจนหน้าแดงเถือก รีบพาคนเดินปิดหน้าออกไปทันที

หลังจากคุณเหอไปแล้ว ลุงหลีเพียงแค่ส่งสายตา ผู้จัดการฝ่ายขายที่เป็นผู้หญิงเมื่อครู่ก็โดนคนพาไปเหมือนกัน

เจียงหร่านยังไม่ทันได้พูดอะไรเพิ่ม ลุงหลีเดินมาแล้วผายมือเชิญเธอ

“เรื่องทางนี้เราจัดการเอง รถรออยู่ข้างนอกแล้ว เชิญคุณหนูขึ้นรถก่อน”

เจียงหร่านช้อนตามองลุงหลี ความหวาดระแวงในดวงตาที่มีในตอนแรกจางหายไป มีความนิ่งสงบเพิ่มขึ้นมา

เธอไม่ได้เดินไปทันที เพียงแค่ถามเสียงเรียบ “ขึ้นรถ? ไปไหน?”

“กลับตระกูลโจวไงครับ” รอยยิ้มลุงหลีอบอุ่น แต่น้ำเสียงกลับแน่วแน่เป็นอย่างมาก

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Comentários (3)
goodnovel comment avatar
สุวรรณี พันโกศล
เนื้อหา เยี่ยมมาก
goodnovel comment avatar
สุวรรณี พันโกศล
เนื้อหา เยี่ยมมาก
goodnovel comment avatar
Mieng
เนื้อเรื่องดีกระชับ
VER TODOS OS COMENTÁRIOS

Último capítulo

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 370

    ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างโจวเยี่ยนกับเหอหว่านก็มีอุปสรรคในความเป็นจริงอยู่ โจวเฟิ่งถังน่าจะไม่เห็นด้วยให้เหอหว่านกับโจวเยี่ยนคบกันโจวเยี่ยนเป็นคนรักเดียวใจเดียว กว่าจะวางความรู้สึกลงได้ไม่ง่ายเลย หากเหอหว่านปฏิบัติต่อเขาให้ดีไม่ได้...คนที่เจ็บปวดก็จะเป็นทั้งสองคนความรักนี่มันเป็นเรื่องแปลกจริง ๆไม่รักก็ไม่ได้ รักมากเกินไปก็ไม่ได้เจียงหร่านเองก็ยกแก้วขึ้นดื่มไปครึ่งแก้วเดิมทีเธอมาดื่มเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ แต่พอโดนเหอหว่านพาอารมณ์ไปด้วย เธอก็เริ่มอ่อนไหวตามไปด้วยบอกว่าจะดื่มแค่แก้วเดียว สุดท้ายเจียงหร่านก็ดื่มติดกันไปสามแก้วเหล้าที่เธอสั่งดีกรีไม่แรง เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว เธอจึงเรียกคนมาขับรถแทน ก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำเหอหว่านฟุบอยู่บนโต๊ะ ถือโทรศัพท์ไว้พลางเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อแล้วนิ้วก็เลื่อนไปแตะที่เบอร์ของโจวเยี่ยนอีกครั้งทันใดนั้น เสียงเครื่องสั่นก็ดึงสติของเหอหว่านกลับมามือถือของเจียงหร่านวางอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้หยิบติดตัวไปด้วยเหอหว่านหรี่ตามอง เห็นชื่อสายเข้าเป็น "เจี่ยงอี้"ไม่นานหน้าจอก็ดับลง แต่ปลายสายไม่ยอมแพ้ โทรเข้ามาอีกครั้งติด ๆ กันเหอหว่านมีอา

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 369

    "นั่นก็เพราะฉันต้องแต่งงาน..." เหอหว่านพูดขึ้นมาอย่างขุ่นเคืองเรื่องนี้เธอก็พูดยากเหมือนกัน!ในพินัยกรรมของแม่มีอีกข้อหนึ่งระบุไว้ ขอเพียงเธอแต่งงาน ก็จะออกจากตระกูลเหอได้ทันที และรับมรดกส่วนหนึ่งที่คนตระกูลเหอเก็บรักษาไว้กลับคืนมาตอนนั้นเหอหว่านยังเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้พอโตขึ้น เธอถึงได้รู้ว่าแม่ผิดหวังในตัวเธอและไม่เชื่อมั่นในตัวเธอมากแค่ไหน ถึงได้ยกสิทธิ์ในการกำหนดชีวิตของเธอให้คนอื่นไม่ใช่ตระกูลเหอ ก็เป็นสามีราวกับถ้าไม่มีใครให้พึ่งพา เธอก็ไม่มีค่าพอจะอยู่ในสังคมนี้เหอหว่านเคยแค้นแม่มากเหมือนกัน หรือเพียงเพราะพ่อของเธอแย่ เธอจึงต้องแย่ตามไปด้วยงั้นเหรอ?ดังนั้นยิ่งแม่กำหนดตัวตนของเธอไว้แบบนั้น เธอก็ยิ่งปล่อยตัวเองให้ตกต่ำ ยิ่งไม่คิดจะขวนขวายถ้าอย่างนั้นก็เป็นคนเหลวแหลก เป็นโคลนเลน ให้ทุกคนด่าทอรังเกียจไปเสียเลยแต่หลายปีผ่านไป การแก้แค้นแบบคิดเองเออเองของเธอ ไม่อาจได้รับการตอบสนองหรือการเยียวยาอีกแล้ว ในใจเธอเหลือเพียงความเกลียดชังต่อตัวเอง ความผิดหวังที่แม่มีต่อเธอ ถูกเธอสลักลงไปในกระดูกและวิญญาณของตัวเองด้วยมือของเธอเอง"แต่งงาน?"เจียงหร่านดูเหมือนจะนึกอะไ

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 368

    "ใช่" เหอหว่านยังคงคาดคั้น เจียงหร่านจึงยอมพูดตรง ๆ "คุณเหอ ในเมื่อรู้อยู่แล้วจะถามทำไม ในเมื่อคุณไม่อยากติดหนี้บุญคุณ อีกฝ่ายก็ไม่อยากให้คุณติดหนี้บุญคุณ คุณก็ไม่ต้องถามแล้ว อีกอย่างตอนนี้คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดของคุณตอนนี้คือออกจากตระกูลเหอ ในเมื่อมีเป้าหมายแล้ว ก็ควรเติบโตขึ้นอย่างกล้าหาญ"ปกติเจียงหร่านไม่ค่อยชอบสั่งสอนคน อาจเป็นเพราะช่วงนี้สภาพจิตใจของตัวเองก็ไม่ค่อยดี คำพูดเลยออกแนวครูฝ่ายปกครองนิด ๆเหอหว่านไม่ถือสา ปกติเธอได้ยินคำพูดร้าย ๆ มามากแล้ว คำเตือนด้วยความหวังดีของเจียงหร่านแบบนี้ กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นใจเธอยกเหล้าดื่มอึกใหญ่ "โจวเยี่ยนใช่ไหม เขารีบตอบแทนน้ำใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"เจียงหร่านรู้สึกหนักอึ้งในอก ก่อนจะตอบรับเบา ๆ "อืม เขาไม่ให้ฉันพูด คุณรู้ก็พอ"นิสัยตรงไปตรงมาของเหอหว่านทำให้คนอยู่ด้วยรู้สึกผ่อนคลายเจียงหร่านรับปากจะช่วยโจวเยี่ยนจริง แต่คำโกหกที่ปิดไม่มิดแบบนี้ เธอพูดต่อไม่ไหวแล้วครั้งนี้เหอหว่านช่วยโจวเยี่ยนไว้ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังน่าอึดอัด โจวเยี่ยนไม่อยากออกหน้าเอง คิดว่าเหอหว่านคงไม่ยอมรับการดูแลจากเขาเจียงหร่านเป็นเ

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 367

    "ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง"ก่อนออกไป เจียงหร่านส่งข้อความหาเจี่ยงอี้ บอกให้เขารีบพักผ่อน ไม่ต้องรอเธอ เธอจะอยู่กับเพื่อนสักพักแล้วค่อยกลับพอเห็นข้อความ เจี่ยงอี้ก็ตอบกลับแทบจะทันทีว่า "ได้"เจียงหร่านรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างเจี่ยงอี้เฝ้ารอเธออยู่ตลอด เธอเองก็รู้สึกผิด แต่พอนึกถึงซูหนิง ก็เหมือนมีหนามเล็ก ๆ ทิ่มอยู่ในใจช่างเถอะ ให้เธอปรับอารมณ์ก่อนแล้วกัน จะได้ไม่กลับไปให้เจี่ยงอี้จับพิรุธได้และทำให้เขาเป็นห่วงเพิ่มเปล่า ๆอีกด้านหนึ่ง เจี่ยงอี้มองข้อความบนหน้าจอ แววตาก็ค่อย ๆ หม่นลง…………"ฉันจองห้องใหญ่ไว้ สำหรับสิบคน"ดึกแล้ว ที่เคาน์เตอร์ของร้านนั่งดื่มสไตล์ย้อนยุคแห่งหนึ่ง มีกลุ่มชายหญิงเดินเข้ามาคู่สามีภรรยาที่เดินนำหน้าเข้าไปสั่งพนักงาน เพื่อเปิดห้องส่วนตัวที่จองไว้พนักงานพาทุกคนเข้าไปในห้อง ส่วนสามีภรรยาคู่นั้นก็แยกไปคนละทาง ภรรยาพาเพื่อน ๆ เข้าไปก่อน ส่วนสามีเดินออกมารับคนที่หน้าประตู"พี่จี้หมิง"ฮั่วจี้หมิงกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าประตู พอเห็นอีกฝ่ายเดินมา ก็รีบดับก้นบุหรี่ที่เหลืออยู่ทันทีเมื่อครู่นี้ทุกคนเพิ่งกินข้าวด้วยกันเสร็จ ตอนนี้เป็นรอบสอง จะมานั่งดื่ม ค

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 366

    เจียงหร่านรู้ว่าการพูดละเมอไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ถึงอยากปล่อยมันผ่านไป แต่ในใจก็ยังปล่อยวางไม่ได้อยู่ดีแต่จะให้บอกเจี่ยงอี้ตรง ๆ ว่าเธอโกรธ เธอก็พูดไม่ออกเจียงหร่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาแบบไหน ทั้งกังวล ทั้งรู้สึกผิด แล้วก็ขอโทษไม่รู้จบอีกอย่าง...ต่อให้ในใจเขาจะมีที่ให้ซูหนิงจริง ๆ ...เขาก็คงไม่มีทางยอมรับออกมาตรง ๆ ใช่ไหม?เจียงหร่านลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ลุกเก็บของ เตรียมกลับแต่พอเปิดประตูห้องทำงานออกไป ก็เห็นเหอหว่านยืนอยู่หน้าประตูไม่รู้ว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างทั้งร่างจมหายอยู่ในความมืดพอเจียงหร่านเดินออกมา ไฟทางเดินก็ติดขึ้นอัตโนมัติ เหอหว่านถึงค่อยเดินเข้ามาสองก้าวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ"ทำไมคุณยังอยู่ล่ะ วันนี้เริ่มงานราบรื่นไหม?"เจียงหร่านเดินเข้าไปหาเหอหว่าน แล้วถามด้วยความเป็นห่วงเหอหว่านพยักหน้า "คุณจัดการไว้แล้ว ทุกอย่างก็ราบรื่น ทุกคนดีกับฉัน""เดี๋ยวก็มีอบรม คุณค่อย ๆ เรียนรู้ ไม่ต้องรีบ" เจียงหร่านปลอบสบาย ๆ "กลับด้วยกันไหม?"เหอหว่านตอบเพียง "อืม" พูดแค่นั้น แล้วก็เดินอยู่ข้างเจียงหร่านทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกันตอนนี้คนในบริษัทกลับกัน

  • แต่งงานใหม่ล้างรักลวง   บทที่ 365

    ใบหน้าของชายหนุ่มมีโครงชัด ยิ่งมองนานก็ยิ่งหล่อเหลาแต่สำหรับเซี่ยหนาน ใบหน้านี้เป็นใบหน้าที่น่าชังเสมอบรรยากาศเงียบงัน โจวเฮ่าจิงจึงเปิดเพลงขึ้นมาตามสบายพอถึงท่อนฮุก เขาก็ฮัมตามอยู่สองสามท่อนเขาร้องเป็นภาษาอังกฤษ สำเนียงเป๊ะเหมือนเจ้าของภาษา เสียงทุ้มมีเสน่ห์ ฟังเพราะไม่แพ้นักร้องต้นฉบับแต่โจวเฮ่าจิงร้องอยู่ตั้งนาน เซี่ยหนานก็ไม่ตอบสนองเลยสักนิด"เซี่ยหนาน" ในที่สุดโจวเฮ่าจิงก็เรียกเธอ"หือ?" เซี่ยหนานไม่หันมา"ฉันร้องเพลงเพราะไหม?"พอดีรถแล่นผ่านแยกไฟแดง โจวฮ่าวจิงวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย อีกข้างแตะปลายจมูกเซี่ยหนานกดมุมปากลงเล็กน้อยนกยูงเริ่มรำแพนหางอวดแล้วเธอไม่ได้ตอบเขาตรง ๆ "ฉันชอบผู้ชายแบบคุณเจี่ยง"“?”โจวเฮ่าจิงขมวดคิ้วเหลือบมองเซี่ยหนาน เหมือนกำลังมองคนบ้า"เฮ้ ฉันถามว่า ฉันร้องเพลงเพราะไหม?"ในที่สุดเซี่ยหนานก็หันมามองโจวเฮ่าจิง "คุณโจวตามฉันมาถึงที่นี่ ช่วยฉันแก้สถานการณ์ ยังพยายามดึงความสนใจจากฉันอีก ไม่ใช่เพราะมีใจให้ฉันเหรอคะ? แต่ฉันบอกแล้วว่า ฉันกับคุณโจวไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน และฉันไม่มีทางเป็นคนคุยคลุมเครือ หรือเป็นผู้หญิงที่คุณเอาไว้ระบายความใ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status