บทที่ 1 ช่วยชีวิต

บทที่ 1 ช่วยชีวิต

แสงแดดยามเย็นเหนือท้องทุ่งกว้าง เสียงลำโพงจากงานวัดดังสะท้อนก้องกังวาน แข่งกับเสียงเรไรที่เริ่มระงม แสงอาทิตย์สีส้มจัดอาบชโลมยอดตาลสูงลิบจนดูคล้ายเงาดำทะมึนตัดกับแผ่นฟ้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นม่วงอมแดง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ ทั้งกลิ่นข้าวโพดต้มรสหวานหอม กลิ่นน้ำอบไทยที่ลอยมาตามลม และกลิ่นฝุ่นดินแห้ง ๆ ที่ฟุ้งกระจายยามฝูงเด็กน้อยวิ่งเล่นกันสนุกสนานตามซุ้มเกม

เสียงกลองยาวสลับกับเสียงแตรวงที่บรรเลงเพลงลูกทุ่งจังหวะคุ้นหู สร้างรอยยิ้มให้แก่ชาวบ้านที่มารวมตัวกัน งานวัดปีนี้คึกคักเป็นพิเศษ ท่ามกลางแสงไฟนีออนหลากสีที่ประดับประดาไปทั่วบริเวณ ข่าวการปรากฏตัวของแขกผู้มีอิทธิพลแพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว

“เจ้าสัวเกริกชัยมาว่ะ!” เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ข้างโรงลิเก

“จริงหรือพี่? ปกติเห็นแต่ในข่าว ไม่คิดว่าตัวจริงจะยอมมาเดินงานวัดบ้านนอกแบบนี้”

“ก็นั่นแหละ แกขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านรั้วบ้านเขาอยู่ทุกวัน ยังจะมาทำตื่นเต้นอะไรตอนนี้”

ทม ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ผิวกร้านแดดจากการตรากตรำทำไร่ไถนามาทั้งชีวิต ยืนกอดอกอยู่หน้าซุ้มยิงปืนจุกน้ำปลา เขาเป็นคนเรียบง่าย รักสันโดษ และไม่เคยสนใจลาภยศสรรเสริญ ทมมองดูภาพเจ้าสัวเกริกชัยที่ถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยผู้ติดตามและชาวบ้านที่หวังประจบประแจงด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเตรียมเดินเลี่ยงออกไปหาที่เงียบ ๆ พักสายตา

ทว่า... ความสงบสุขกลับถูกฉีกขาดด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังทะลุเสียงดนตรี

“ช่วยด้วย! มีคนโดนแทง!”

ความโกลาหลเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ฝูงชนแตกฮือหนีตายไปคนละทิศละทาง ภาพที่ทมเห็นคือเจ้าสัวเกริกชัยถูกชายฉกรรจ์สองคนเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งล็อกคอจากด้านหลัง ส่วนอีกคนชักมีดปลายแหลมวาววับแทงเข้าใต้อกอย่างอำมหิต ร่างของมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่งทรุดฮวบลงกับพื้นดิน ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ติดตามที่ตั้งตัวไม่ทัน

ทมไม่ได้หยุดคิดถึงอันตราย สัญชาตญาณความถูกต้องในใจสั่งให้เขาพุ่งตัวเข้าใส่ทันที

เขากระโจนเข้าล็อกแขนข้างที่ถือมีดของคนร้ายไว้แน่น พร้อมกับใช้หัวไหล่กระแทกชายอีกคนจนเสียหลักหลุดออกจากร่างของเจ้าสัว ทมคว้าไม้ท่อนหนาจากซุ้มเกมที่พังลงมา ฟาดเข้าที่กลางหลังของคนร้ายอย่างสุดแรงจนไม้หักเป็นสองท่อน

“พวกไอ้ชาติชั่ว! กล้ามาลงมือทำร้ายคนในเขตวัดเขตวาเชียวหรือ!”

คมมีดกรีดผ่านแขนของทมจนเลือดสีแดงสดไหลอาบ แต่เขากลับไม่ถอยหนี ทมยืนหยัดตระหง่านขวางหน้าเจ้าสัวไว้ราวกับปราการเหล็ก สายตาที่จ้องมองคนร้ายเต็มไปด้วยความดุดันและเด็ดเดี่ยว จนพวกมันเริ่มลังเล เมื่อชาวบ้านและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มตั้งสติได้และกรูเข้ามาช่วยรวบตัวคนร้ายไว้ได้ในที่สุด

สองวันต่อมา

ภายในเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ของตระกูลเกริกชัย บรรยากาศเงียบสงบและเย็นเยือกตัดกับความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง แสงแดดรำไรส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามากระทบละอองฝุ่นที่ปลิวคว้างในอากาศ กลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรและยาหม่องลอยละล่องจาง ๆ อบอวลอยู่ในโถงกว้างที่ดูภูมิฐานทว่าเปล่าเปลี่ยว

บนเตียงไม้สลักลายวิจิตร เจ้าสัวเกริกชัยนอนพักฟื้นด้วยร่างกายที่ยังคงบอบช้ำ ใบหน้าซูบเซียวและแววตาที่เคยกร้าวแกร่งในแวดวงธุรกิจ ตอนนี้กลับดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้าง ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างของชายผู้ช่วยชีวิตเดินก้าวเข้ามา ประกายบางอย่างที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งก็วาบขึ้นในดวงตาคู่นั้น

“ขอบใจแกมากนะทม...” เจ้าสัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่าง

ช้า ๆ แม้ความเจ็บปวดจะรั้งให้เขาต้องนิ่วหน้า

“ชีวิตของข้าน่ะ... คงจะได้ไปเฝ้ายมบาลตั้งแต่วันนั้นแล้ว ถ้าไม่ได้แกช่วยเอาไว้” ถ้อยคำนั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความตระหนักในคุณค่าของลมหายใจที่เหลืออยู่

ทมรีบยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม กิริยาท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความเกรงใจอย่างที่สุด เขายิ้มรับอย่างซื่อ ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ปราศจากการเสแสร้งตามประสาคนใจจริงที่ไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน

“ผมไม่อยากได้คำขอบคุณหรืออะไรหรอกครับเจ้าสัว ผมเห็นคนลำบากอยู่ตรงหน้า จะให้ยืนดูอยู่เฉย ๆ ผมก็คงทำไม่ได้จริง ๆ” น้ำเสียงของทมเรียบง่ายทว่าหนักแน่น สะท้อนถึงจิตใจที่ยึดมั่นในความถูกต้องเหนือสิ่งอื่นใด

เจ้าสัวมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันคือความเลื่อมใสในความซื่อสัตย์ที่หาได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน มือที่สั่นน้อย ๆ เอื้อมไปแกะซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างเตียงแล้วยื่นส่งให้ด้วยความตั้งใจ

“รับไปเถอะ... ถือว่าเป็นสิ่งเล็กน้อยที่ข้าอยากตอบแทนน้ำใจและความกล้าหาญของแก”

ทมรับซองมาเปิดดูด้วยความงุนงง มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อย ๆ คลี่แผ่นกระดาษออกมา ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นข้อความที่เป็นมากกว่าแค่กระดาษเปล่า

“นี่มัน... สัญญาอะไรกันครับ?” เขาถามด้วยความไม่เข้าใจในเจตนา

“สัญญาลูกผู้ชาย” เจ้าสัวตอบด้วยน้ำเสียงที่ทวีความหนักแน่นขึ้น ราวกับต้องการตอกย้ำความตั้งใจของตน

“ถ้าวันใดวันหนึ่งครอบครัวของแกต้องลำบาก ข้าขอรับรองด้วยเกียรติของข้า ว่าจะเลี้ยงดูพวกแกทุกคนให้สุขสบายเหมือนเป็นคนในตระกูลข้าเอง” แววตาของเจ้าสัววาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเป็นเกราะคุ้มภัยให้แก่ผู้มีพระคุณ

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิต ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้ทมถึงกับนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก

“และหากในวันหน้า... ลูกหลานของเราเติบโตขึ้นมา ข้าขอสัญญาไว้ตรงนี้เลยว่า จะให้พวกเขาได้แต่งงานกัน เพื่อผูกพันสองครอบครัวให้เป็นหนึ่งเดียว และเพื่อไม่ให้น้ำใจของแกในวันนี้ต้องสูญเปล่าไปตามกาลเวลา”

“โธ่ เจ้าสัวครับ... อย่าถึงขนาดนั้นเลย” ทมรีบปฏิเสธทันควันด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าการช่วยคนครั้งหนึ่งจะนำไปสู่ข้อผูกมัดที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้

“แค่เห็นเจ้าสัวปลอดภัย ผมก็ดีใจมากแล้ว เรื่องแต่งงานลูกหลานมันเป็นเรื่องของอนาคต ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมันเถอะครับ”

เจ้าสัวยกยิ้มเพียงบางเบาที่มุมปาก ทว่าเป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาของเขานิ่งสงบแต่แน่วแน่ไม่สั่นคลอนต่อคำปฏิเสธใด ๆ

“คนอย่างแกอาจจะไม่คิดเรื่องบุญคุณความแค้น เพราะใจแกมันสูงเกินกว่าจะหวังผล...” เจ้าสัวทิ้งจังหวะคำพูดพร้อมสบตาคนตรงหน้าอย่างจริงจัง

“แต่คนอย่างข้า... ถ้าไม่ได้ตอบแทนสิ่งที่ยิ่งใหญ่เท่าชีวิตครั้งนี้ ข้าคงนอนตายตาไม่หลับ”

ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมห้องโถงนั้น คำสัญญาที่กลั่นออกมาจากใจของมหาเศรษฐีผู้รอดตาย ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของพันธะลึกลับที่จะผูกพันโชคชะตาของคนสองครอบครัวไปชั่วชีวิต โดยที่ทมเองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า กระดาษแผ่นเดียวในมือนั้น จะเปลี่ยนอนาคตของลูกหลานเขาไปตลอดกาล

กาลเวลาหมุนเวียนไปตามครรลองของมันอย่างไม่รีบร้อน จากวันเป็นเดือน จากเดือนเลื่อนผ่านเป็นปี สายลมแห่งฤดูกาลพัดพาเอาความทรงจำในคืนงานวัดให้ค่อย ๆ จางไปจากใจชาวบ้าน ทว่าในเรือนไม้หลังเล็กของทม ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ทองใบ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเริ่มตั้งครรภ์ลูกชายคนแรก

เสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาแห่งความยินดีอบอวลไปทั่วบ้านไม้หลังเก่า ทมเฝ้าทะนุถนอมภรรยาและชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ด้วยความรักทั้งหมดที่มี โดยหารู้ไม่ว่าเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกนั้น ได้ถูกตีตราจองไว้ด้วยหมึกและกระดาษตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นแสงตะวัน

เด็กชายผู้เกิดมาท่ามกลางคำมั่นสัญญาที่ผู้ใหญ่ขีดเขียนไว้ด้วยแรงอารมณ์ของบุญคุณ ได้รับการขนานนามว่า “ทัตธารา” นามที่ประหนึ่งสายน้ำที่พระผู้เป็นเจ้าประทานมาให้

ในเวลานั้น... ทมและทองใบต่างมีเพียงความหวังอยากเห็นลูกเติบโตอย่างอิสระใต้เงาไม้อันร่มเย็น โดยไม่มีใครเฉลียวใจเลยว่า คำกล่าวฝากฝังที่ดูเหมือนเรื่องไกลตัวในวันวาน ตอนนี้ได้เริ่มหยั่งรากลึกลงในโชคชะตา มันกำลังถักทอตัวเองอย่างเงียบเชียบ กลายเป็นโซ่ตรวนล่องหนที่จะพันธนาการหัวใจของคนสองรุ่นเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง