บทที่ 2 ลูกหมู

บทที่ 2 ลูกหมู

สายลมเดือนหกพัดพลิ้วพาใบไม้ปลิวไหวแผ่วเบา หอบเอาไอความร้อนชื้นที่ลอยวนอยู่ทั่วเรือนสวนกุหลาบมาปะทะผิวหน้า เสียงจักจั่นระงมแทรกซึมไปกับความเงียบสงบ กลิ่นดินหลังฝนที่เพิ่งซาไปผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนหวานของกุหลาบขาวที่บานสะพรั่งขจรขจายไปทั่วบริเวณ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวทาบลงบนพื้นอิฐสีส้มที่ถูกขัดจนสะอาดตา

ตรงขอบแปลงกุหลาบที่เบ่งบานสุดทางรั้วไม้ เด็กชายร่างป้อมคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ มองธรรมชาติด้วยความหลงใหล ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายล้อแสงแดดอ่อน ยามที่เขาค่อย ๆ ยื่นมือน้อย ๆ ที่นุ่มนิ่มไปสัมผัสกลีบดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาอย่างเบามือราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ

“สวยจังเลย...”เสียงนุ่มนิ่มพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารัก

เด็กชายตัวน้อยคนนี้คือ ทัตธารา ในวัย 10 ขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทมผู้ล่วงลับ และเป็นดั่งผลผลิตที่มีชีวิตจากคำสัญญาเมื่อสิบปีก่อน ทัตในวัยนี้ดูอ้วนกลมน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวอมชมพูดูสุขภาพดี แก้มยุ้ย ๆ ทั้งสองข้างแน่นขนัดเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ เขาเป็นเด็กช่างพูดช่างเจรจา มักจะแอบมานั่งพึมพำคนเดียวในสวนด้วยนิสัยร่าเริงและขี้อ้อน จนบรรดาพี่เลี้ยงและคนงานต่างพากันรักใคร่

ทว่า... ความสุขเล็ก ๆ ของทัตกลับถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป

“มีสิทธิ์อะไรมาเด็ดดอกกุหลาบของเรา?”เสียงทุ้มเข้มและดุดันดังมาจากเงาร่มไม้ใหญ่เบื้องหลัง

ทัตสะดุ้งสุดตัวจนเกือบหงายหลัง เขาหันขวับไปมองด้วยอาการตระหนก แววตาสั่นระริกปนความตกใจเมื่อพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษากางเกงยีนส์สีซีด ที่ยืนกอดอกจ้องมองมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ชายผู้นี้คือ ไกรสร บุตรชายเพียงคนเดียวของเจ้าสัวเกริกชัย วัย 21 ปี นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ผู้เฉลียวฉลาด เขาไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อยนักเนื่องจากภาระการเรียนและการดูแลกิจการสวนที่สุพรรณฯ

วันนี้ไกรสรตั้งใจกลับมาเงียบ ๆ โดยไม่บอกใคร แต่กลับต้องมาเจอเด็กแปลกหน้าที่กำลังก้ำกรายเข้ามาในพื้นที่หวงแหนที่สุดของเขา

“ฮึก... ขอโทษฮะ พี่ชายอย่าดุทัตเลย”เสียงเล็กสั่นเครือเอ่ยขัดจังหวะความเงียบ นัยน์ตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำใส ๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าจนดูน่าสงสาร ทัตในวัยกำลังซนรู้ตัวว่าสู้แรงกดดันจากสายตาคมกริบของคนตรงหน้าไม่ไหว ขาสั้นอวบจึงรีบสับวิ่งปรู๊ดหนีออกจากสถานการณ์ตึงเครียด มุ่งหน้าไปยังครัวข้างบ้านที่ความร้อนจากเตาไฟยังไม่เท่าความร้อนใจของเขาในตอนนี้

“แม่! แม่ฮะ! พี่ชายคนนั้นดุทัต!” เด็กชายตะโกนลั่นมาแต่ไกล

ทองใบที่กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวถึงกับชะงักมือ เธอหันมาตามเสียงเรียกก็พบกับลูกชายตัวกลมที่วิ่งหน้าตั้งน้ำตาไหลพรากเข้ามาเกาะชายผ้าถุงฟ้องขนานใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเลยไหล่ลูกชายไป ก็พบกับ ไกรสร ชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่เดินตามมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง วางท่าเคร่งขรึมเสียจนบรรยากาศรอบข้างดูเย็นเยียบลง

“คุณไกรสร... ลูกชายฉันยังเด็กนัก แกคงยังไม่รู้ความ ต้องขอโทษแทนแกด้วยจริงๆ นะคะ” หญิงวัยกลางคนรีบละมือจากงานครัวแล้วยกขึ้นไหว้ขอขมาด้วยความนอบน้อม ก่อนจะก้มลงดุลูกชายเสียงเบาแต่เข้ม

“ทัต... อย่ามางอแง ขอโทษคุณไกรเขาเสียสิลูก ทำผิดแล้วยังจะมาทำหน้าแบบนี้อีก”

ทัตทำหน้างอแงขัดใจ ยืนบิดตัวไปมาพลางใช้หลังมือป้ายน้ำมูกที่ย้อยลงมาอย่างลวก ๆ ปากเล็กขยับพึมพำคำขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“ขอโทษฮะ... ทัตไม่ได้ตั้งใจ... แต่อยากได้ดอกไม้มากเลยนี่นา”

ประโยคหลังเด็กชายบ่นงึมงำกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะแอบแลบลิ้นน้อย ๆ ใส่ชายหนุ่มตัวโตอย่างแสนงอนประสาเด็กดื้อ แล้วรีบหลบวูบไปซ่อนตัวอยู่หลังคนเป็นแม่ทันที

ไกรสรที่ยืนมองพฤติกรรมเก่งแต่ปากของเจ้าตัวเล็กอยู่เงียบ ๆ เกือบจะหลุดขำออกมาท่าทางนั้น ทว่าเขายังคงต้องรักษาท่าทีนิ่งขรึมเอาไว้เพื่อกำราบไม่ให้เด็กน้อยได้ใจเกินไป

“ถ้าอยากได้... วันหลังก็ต้องขออนุญาตเจ้าของเขาก่อน รู้ไหม? ไม่ใช่เที่ยวเด็ดไปทั่วแบบนี้” น้ำเสียงของเขาแม้จะดูดุ แต่ก็แฝงไปด้วยความสอนสั่งมากกว่าจะโกรธแค้นจริงจัง

ทัตพยักหน้าหงึก ๆ อย่างจำนนต่อหลักฐานและเหตุผล ก่อนจะรีบโถมตัวกอดขาแม่ไว้แน่น

.

.

.

สองวันถัดมา แสงแดดอ่อนยามบ่ายฉาบไล้ลงบนสวนกุหลาบสายพันธุ์ดีที่กำลังออกดอกสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ ไกรสรเดินนำกลุ่มเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยมาเยี่ยมชมสวนอันขึ้นชื่อของตระกูล บรรยากาศควรจะเป็นการสนทนาเรื่องวิชาการหรือธุรกิจ ทว่าบทสนทนากลับหยุดกะทันหัน เมื่อเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเหลือบไปเห็นก้อนกลม ๆ สีขาวนวลที่ตัดกับสีเขียวของพุ่มไม้

“เฮ้ยไกร! นั่นเด็กที่ไหนวะ น่ารักฉิบหาย แก้มเหมือนจะระเบิดออกมาได้เลยน่ะนั่น”

พงษ์ เพื่อนจอมทะเล้นชี้มือไปที่ใต้โพรงไม้ใหญ่ ซึ่งมีเด็กชายตัวอ้วนกลมในชุดเสื้อกล้ามตัวจิ๋วนั่งขะมักเขม้นเล่นตุ๊กตาหน้ารถที่ดูเหมือนจะเก็บได้จากแถว ๆ นั้น ท่าทางการขยับมือไม้อันอวบอัดทำให้คนมองอดเอ็นดูไม่ได้

“นั่นดิ ลูกแมวที่ไหนหลงมาอยู่ในสวนแกวะ? ขาวจั๊วะเชียว” เพื่อนอีกคนเสริมพลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

“ลูกแม่ครัวน่ะ” ไกรสรตอบเสียงเรียบ เขาวางสีหน้าเฉยเมยราวกับไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่เพื่อนกำลังตื่นเต้น และจงใจมองข้ามร่างกลม ๆ นั้นไปเหมือนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของทัศนียภาพในสวน

ทว่า... ทันทีที่เขาสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนแปลกหน้าด้วยความระแวง ในใจของชายหนุ่มกลับหวนนึกถึงภาพเด็กขี้แยเมื่อสองวันก่อน ภาพขาสั้นอวบที่วิ่งซอยถี่ๆ ลี้ภัยไปหาแม่พร้อมกับเสียงร้องไห้จ้า มันเป็นภาพที่ดูน่ารักและแปลกตาอย่างบอกไม่ถูก

แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่สายตาคมกลับแอบลอบสังเกตเห็นว่าวันนี้เจ้าตัวเล็กไม่ได้ถือวิสาสะเด็ดดอกไม้ของเขาเหมือนวันก่อน... ดูท่าจะจำคำสอนได้แม่นเหมือนกันนะ ไกรสรคิดในใจพลางลอบยิ้มที่มุมปากโดยที่ไม่มีเพื่อนคนไหนสังเกตเห็น

ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงสีทองสลัว บรรยากาศรอบบ้านเงียบสงบลง ไกรสรกำลังนั่งพักผ่อนเพียงลำพังที่ม้านั่งตัวเดิม ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่ก้าวเตาะแตะเข้ามาอย่างไม่มั่นใจนัก

ทัตธารา ปรากฏตัวขึ้นพร้อมท่าทางกล้า ๆ

กลัว ๆ ในมือน้อยอวบอัดนั้นไม่ได้มีดอกไม้สดสวยอย่างวันวาน แต่เป็นดอกกุหลาบขาวที่เหี่ยวแห้งจนกลีบกลายเป็นสีน้ำตาลหม่นและกรอบเกรียม เด็กชายชูมันขึ้นสุดแขนแล้วยื่นให้ชายหนุ่ม พร้อมกับพูดอ้อมแอ้มในลำคอ

“เมื่อวันก่อนทัตเด็ดไปโดยไม่ได้ขอ... วันนี้เลยเอามาคืนฮะ”

สิ้นคำสารภาพตามประสาเด็กซื่อ เด็กชายก็รีบวางก้อนกลีบไม้แห้งนั้นลงตรงหน้าไกรสรประหนึ่งวางวัตถุอันตราย แล้วออกแรงวิ่งหนีไปสุดชีวิต ขาสั้น ๆ สับยิบจนพุงกลม ๆ กระเพื่อม โดยไม่ยอมหันหลังกลับมามอง "ยักษ์ใจดี" ที่เขายังแอบกลัวอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ไกรสรนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สายตาคมทอดมองตามแผ่นหลังป้อมๆ ที่หายลับเข้าไปในชายคาบ้านครัว ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะค่อย ๆ ขยับยิ้มออกมาบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดอย่างที่ไม่เคยมีใครในมหาวิทยาลัยเคยเห็นมาก่อน

มือหนาหยิบดอกไม้แห้งที่ดูไร้ค่าและไร้ความสวยงามขึ้นมามอง เขาไม่ได้รังเกียจความเหี่ยวเฉาของมันเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับสัมผัสได้ถึงความตั้งใจอันบริสุทธิ์ที่ติดมากับกลีบดอกไม้เหล่านั้น ไกรสรลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะบรรจงวางดอกไม้ดอกนั้นลงในกล่องไม้แกะสลักข้างหัวเตียง

ชื่อที่เขาใช้เรียกเด็กชายคนนั้นในใจตอนนี้ ไม่ใช่ทัต... และไม่ใช่ลูกแม่ครัวผู้อาศัยอีกต่อไป...แต่คือ... “เจ้าหมูตัวน้อย” ไกรสรในเวลานั้นไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า กลิ่นหอมที่จางหายไปนานแล้วจากกุหลาบแห้งดอกนั้น จะกลับกลายเป็นกลิ่นที่ตราตรึงและอบอวลอยู่ในหัวใจของเขาแทนที่ความเย็นชาไปแสนนาน... นานเสียจนเมื่อเขารู้ตัวอีกที เขาก็ติดอยู่ในบ่วงความเอ็นดูนี้จนไม่อาจถอนใจคืนได้เลย