บทที่ 3 ไปเรียนต่อ

บทที่ 3 ไปเรียนต่อ

เสียงเรไรยามบ่ายแผ่วระงมกลบเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลมชายคาเรือนครัว ไอความร้อนระอุของแดดเมืองสุพรรณฯ แผ่ซ่านไปทั่วผืนดิน ทิ้งร่องรอยความระยิบระยับบนผิวน้ำในร่องสวน ทองใบยืนหอบผ้ากองโตอยู่ใต้ถุนบ้าน มือที่กำลังพับผ้าหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง สายตาที่เต็มไปด้วยความอาทรทอดมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่นั่งจมอยู่กับกองตำราใต้ต้นพุทราใหญ่

ทัตธารา ในวัย 11 ขวบ เริ่มมีเค้าโครงของความโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เคยอ้วนกลมราวกับซาลาเปาเริ่มซูบลงเล็กน้อย ทว่าแก้มใสทั้งสองข้างยังคงนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู ผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนรับกับดวงตากลมโตที่ดูสดใสอยู่เสมอ หากแต่ในบางจังหวะที่เขานิ่งเงียบ แววตาคู่นั้นกลับซุกซ่อนความเหงาบางอย่างที่คนเป็นแม่สัมผัสได้ถึงก้นบึ้งของหัวใจ

“แม่ครับ... ทำไมช่วงนี้พี่ไกรเขาไม่ค่อยกลับบ้านเลยล่ะครับ”

ทัตธารา ในวัยที่เริ่มเข้าสู่การเรียนรู้ที่จริงจังขึ้น วางหนังสือเล่มหนาลงบนตักอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเงยหน้าขึ้นถามมารดาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ดูราบเรียบเป็นปกติที่สุด ราวกับเป็นเพียงการชวนคุยสัพเพเหระ แต่ประกายในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับปิดบังความคาดหวังที่เอ่อล้นออกมาไม่มิด

ทองใบหยุดมือจากงานบ้านที่ทำอยู่ ความเงียบที่ปกคลุมบ้านพักหลังเล็กทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความเหงาในน้ำเสียงของลูกชาย เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วก้มมองใบหน้าหมดจดของทัตด้วยรอยยิ้มละไมที่เต็มไปด้วยความอาทร

“พี่เขากลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะทัต เขามีภาระหน้าที่มากมายที่ต้องรับผิดชอบเกินกว่าที่เราจะนึกถึง มีงานที่ต้องแบกรับ มีเรื่องที่ต้องเรียนรู้ให้รอบด้าน... เพื่อให้สมกับฐานะลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าสัว”

ทัตนิ่งฟัง พลางนึกถึงแผ่นหลังกว้างของคนที่เคยดุเขาเรื่องเด็ดดอกไม้ในวันนั้น ยิ่งเขาโตขึ้น ช่องว่างระหว่างลูกเจ้าของบ้านกับลูกแม่ครัว ดูเหมือนจะขยายกว้างขึ้นตามภาระหน้าที่ที่แม่พูดถึง

“แล้ว... พี่เขาจะยังคิดถึงทัตอยู่มั้ยครับ?”

คำถามที่ซื่อตรงทว่ากินใจทำเอาทองใบนิ่งไปชั่วอึดใจ ความเงียบงันในตอนนั้นทำให้ทัตใจเสียจนต้องก้มหน้าหลบสายตา เธอเอื้อมมือที่กร้านจากการทำงานมาลูบหัวลูกชายอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นราวกับจะปลอบประโลมความกังวลทั้งหมด

“แม่ไม่รู้หรอกลูกว่าข้างในใจของคุณไกรเขาคิดอะไรอยู่...” เธอเว้นจังหวะพลางมองเข้าไปในตาของลูกชาย

“แต่แม่เชื่อเหลือเกินว่า คนอย่างคุณไกร... ต่อให้เขาจะไปไกลแค่ไหน หรือต้องเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขามเพียงใด เขาไม่มีทางลืมเจ้าหมูตัวน้อยที่เคยเอาดอกไม้แห้งมาคืนเขาหรอกลูก”

คำพูดของแม่ทำให้หัวใจที่วูบไหวของทัตกลับมาชุ่มชื่นขึ้นอีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงความหวังเล็ก ๆ แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บมันไว้

.

.

.

สองเดือนต่อมาภายใต้แสงตะเกียงสลัวยามค่ำคืน ทองใบนั่งจ้องมองจดหมายตอบรับจากโรงเรียนชื่อดังในกรุงเทพมหานครด้วยหัวใจที่บีบคั้น ความรักลูกทำให้เธออยากเห็นเขามีอนาคตที่ไกลกว่าท้องทุ่งแห่งนี้ แต่ความห่วงหาอาลัยก็ทำให้น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ทัต... แม่ตัดสินใจแล้วนะลูก แม่จะส่งลูกไปอยู่กับน้าสาวที่กรุงเทพฯ ไปเรียนต่อที่นั่นเถอะนะ แม่อยากให้ทัตได้มีโอกาสดี ๆ ได้เห็นโลกกว้างกว่าที่นี่”

เด็กชายตัวน้อยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้ร้องไห้โยเยเหมือนเด็กทั่วไป แต่กลับก้มหน้าลงซบที่ตักแม่แน่น กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ จากตัวลูกชายทำเอาทองใบสะอื้นลึกในอก ทัตไม่ได้เอ่ยคัดค้านแม้แต่คำเดียว เขารู้ดีว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไปตามทางที่ผู้ใหญ่ขีดเขียนไว้ แต่ข้างในใจนั้น ราวกับมีเส้นด้ายบาง ๆ ที่ผูกพัน

เขาไว้กับสวนกุหลาบแห่งนี้กำลังขาดสะบั้นลง

คืนสุดท้ายก่อนการเดินทาง กลิ่นหอมจาง ๆ ของกุหลาบขาวจากสวนใหญ่ลอยมาแตะปลายจมูกตามแรงลมหนาว ทัตธาราไม่ได้บอกลาใครเลย เขาจงใจหลบหน้าทุกคน ไม่แม้แต่จะเหลียวมองไปยังเรือนหลังเล็กที่อยู่ไกลออกไป

เพราะเขากลัว... กลัวว่าหากเผลอสบตาเข้ากับใครสักคนที่เคยรอคอยอยู่ตรงนั้น หรือเห็นสายตาคู่นั้นจ้องมองมา ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างไว้จะพังทลายลง และเขาจะไม่มีวันกล้าก้าวเดินออกจากอ้อมกอดของสวนแห่งนี้ได้เลย

.

.

.

กาลเวลาที่หมุนผ่าน...หนึ่งปี... สองปี... จนล่วงเข้าสู่สิบกว่าปีที่ความเงียบเหงาเข้ามาปกคลุมสวนกุหลาบแห่งนี้แทนที่เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว เรือนหลังเล็กที่เคยมีเด็กชายตัวกลมวิ่งเล่นกลับดูอ้างว้างขึ้นตามกาลเวลา ไกรสรใช้ชีวิตอยู่กับการเรียนและหน้าที่การงานที่หนักอึ้ง

เขาเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่สุขุมและดุดัน ทว่าทุกครั้งที่เขากลับมาบ้าน สายตาเขามักจะทอดมองไปยังที่ว่างใต้ต้นพุทราเสมอ... ที่ที่เคยมี เจ้าหมูตัวน้อยนั่งหอบตำราอ่าน

เขาส่งข่าวคราวผ่านทางผู้ใหญ่บ้าง ถามไถ่จากทองใบอยู่เงียบ ๆ บ้าง ได้รู้เพียงว่าเด็กน้อยคนนั้นเติบโตขึ้นอย่างงดงามในเมืองกรุง เรียนเก่งและมีความฝันที่ยิ่งใหญ่ ยิ่งทัตธาราก้าวไปไกลเท่าไหร่ ช่องว่างระหว่างพวกเขาก็ดูเหมือนจะกว้างขึ้นเท่านั้น ไกรสรจึงเลือกที่จะเก็บความห่วงใยไว้ในลิ้นชักลึกที่สุดของหัวใจ แล้วหันไปทุ่มเทให้กับแผ่นดินเกิดแทน

15 ปีต่อมา ที่อำเภอบางปลาม้าเสียงเครื่องยนต์กระบะคันเก่าคำรามต่ำ ๆ ขณะขับผ่านเส้นทางลูกรังที่ฝุ่นแดงฟุ้งกระจายตามหลัง ไกรสร ในวัย 36 ปี นั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าคมเข้มที่กร้านแดดจนเป็นสีแทนดูน่าเกรงขาม ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดข้าราชการแขนยาวที่พับขึ้นถึงข้อศอกอย่างคล่องตัว เขาขับรถกลับเข้าสวนทุกเย็นหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ว่าการอำเภอ

ตอนนี้... เขาคือกำนันไกรสรผู้เป็นที่ยำเกรงของคนทั้งตำบล

ไม่ใช่เพียงเพราะชื่อเสียงของตระกูล แต่เป็นเพราะนิสัยที่ดุดันและเที่ยงตรงดั่งไม้บรรทัด กลุ่มวัยรุ่นที่เคยซ่าถูกเขาสยบด้วยสายตาเพียงแวบเดียว พ่อค้ายาที่เคยคิดจะหยั่งรากถูกเขาไล่ต้อนจนหมดทางทำกิน หมู่บ้านที่เคยสับสนวุ่นวายกลับสงบราบคาบราวกับมีผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งคอยปกปักษ์รักษา

แต่ภายใต้หน้ากากของกำนันผู้ดุดัน... ทุกวันไกรสรยังคงเดินผ่านดงกุหลาบขาวที่เขาเป็นคนปลูกเพิ่มด้วยตัวเอง และมักจะไปหยุดยืนอยู่หน้ากล่องไม้เล็ก ๆ ในห้องนอน กล่องที่เก็บซ่อนดอกกุหลาบแห้งจนกรอบดอกหนึ่งไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า

“เจ้าหมูตัวน้อย... ใจคอจะไม่กลับมาเยี่ยมเยียนกันบ้างเลยหรือไง”

เขาทำได้เพียงรำพึงอยู่ในใจ ทุกคืนที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงไม้เก่าในเรือนหลังเล็ก สายตาของเขามักจะจ้องมองเพดานด้วยความว่างเปล่า เฝ้ารอคอยเสียงเจื้อยแจ้วและกลิ่นอายความสดใสที่หายไปจากชีวิต

กรุงเทพมหานคร

ในห้องพักฟื้นที่สะอาดสะอ้านของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ทัตธารา ในวัย 25 ปี กำลังตรวจอาการคนไข้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน ตอนนี้เขาคือทันตแพทย์หนุ่มผู้มีชื่อเสียง มีใบหน้าที่หวานล้ำจนคนไข้พากันหลงใหล และความสามารถที่ยอดเยี่ยมจนได้รับคำชื่นชมไปทั่ว ทว่าจดหมายฉบับหนึ่งและโทรศัพท์สายสำคัญจากมารดากลับทำให้โลกที่เขาสร้างไว้สั่นคลอน

“แม่เริ่มไม่ค่อยสบายแล้วนะลูก... แม่อยากให้ทัตกลับมาอยู่ใกล้ ๆ แม่ไม่อยากอยู่คนเดียวที่นี่แล้ว” น้ำเสียงของทองใบสั่นเครือตามกาลเวลา

“กลับบ้านเราเถอะลูก มาประจำที่โรงพยาบาลอำเภอบางปลาม้าก็ได้ ใกล้บ้านเราแค่นิดเดียวเอง”

ทัตธารานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยสดใสวูบไหวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งความโหยหา ความกลัว และความทรงจำที่พยายามฝังไว้อย่างลึกที่สุด

“บางปลาม้าเหรอครับแม่...” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“แล้วที่บ้านเจ้าสัวเกริกชัย... เขายังมีสวนกุหลาบอยู่มั้ยครับ”

“ยังมีอยู่สิลูก... แต่คนดูแลสวนน่ะ ตอนนี้เขาเป็นกำนันไปแล้วนะ ทัตจำพี่ไกรเขาได้มั้ยล่ะ?”

ทัตธาราเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เคยหลับใหลอยู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจกำลังตื่นจากการหลับใหล พร้อมกับภาพของกุหลาบขาวและสายตาคู่หนึ่งที่เคยจ้องมองเขาด้วยความดุดันแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาดในวันวาน