บทที่ 4 กลับบ้านเกิด

บทที่ 4 กลับบ้านเกิด

เสียงเครื่องยนต์ของรถทัวร์สายกรุงเทพฯ-สุพรรณบุรี ครางหึ่มอย่างอ่อนแรงก่อนจะ

ค่อย ๆ ชะลอจอดลงที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ หน้าอำเภอบางปลาม้า แสงแดดในยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแสงลง ทอประกายสีทองพาดผ่านท้องทุ่ง ลมตะวันตกหอบเอากลิ่นฟางข้าวแห้ง ๆ จากนาไกล ๆ เข้ามาแตะปลายจมูกของคนที่เพิ่งก้าวลงจากรถเป็นสัมผัสแรกที่ต้อนรับเขากลับสู่มาตุภูมิ

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตากับกระเป๋าเป้ใบโตยืนถอนลมหายใจเบา ๆ พยายามปรับตัวกับไอความร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นถนน ดวงตากลมโตที่มีประกายความอบอุ่นกวาดมองไปรอบข้างอย่างสำรวจ ความคุ้นเคยในอดีตค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาในความทรงจำ

ทัตธารา หรือ หมอทัต ทันตแพทย์หนุ่มเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับกองสัมภาระเพียงลำพัง

“ไหนแม่บอกจะมารับไงนะ... ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตา

ไม่นานนัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด เมื่อกดรับ เสียงร้อนรนของ ทองใบ ผู้เป็นแม่ก็ดังแทรกเข้ามาทันที

“ลูกแม่! แม่กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่เจ้ากรรม... รถแม่มันดันมาเสียอยู่กลางทางเสียนี่!”

“อ้าวแม่!” ทัตอุทานด้วยความตกใจ

“แล้วจะให้ทัตทำยังไงล่ะครับ ยืนเคว้งอยู่ตรงนี้คนเดียวเนี่ยนะ”

“ใจเย็น ๆ นะลูก แม่โทรหาทางฝั่งบ้านเจ้าสัวแล้ว เห็นว่าคุณไกรสรเขาอยู่ใกล้ ๆ ที่ว่าการอำเภอพอดี เดี๋ยวเขาจะขับรถไปรับลูกเอง รออยู่ตรงป้ายนั่นแหละ อย่าเดินไปไหนเชียวนา!”

ทัตถอนหายใจยาวเหยียด มองไปยังป้ายรถเมล์ที่สีซีดจางไปตามกาลเวลา ลมร้อนพัดมาปะทะใบหน้าจนเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม

“ไม่กลับมาตั้งสิบห้าปี... ที่นี่ก็ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด”

อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านที่เงียบสงบ...

รถกระบะสีดำสนิท ขัดจนเงาวับสะท้อนแสงแดดยามบ่าย เลี้ยวโค้งเข้ามาตามถนนลาดยางด้วยจังหวะที่มั่นคงและดุดัน ชายร่างสูงใหญ่ในชุดข้าราชการสีกากีเต็มยศ นั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจของคนที่ปกครองคนทั้งตำบล ผู้ช่วยกำนันที่นั่งมาด้วยข้างๆ เอ่ยรายงานขึ้นทำลายความเงียบ

“กำนันครับ ป้าทองใบแกโทรมาแจ้งว่ารถเสีย รบกวนให้กำนันช่วยไปรับลูกชายแกที่เพิ่งกลับจากกรุงเทพฯ ตรงป้ายหน้าอำเภอหน่อยครับ พอดีแกเป็นห่วงลูกชายเพราะเห็นว่าของเยอะ”

กำนันไกรสร พยักหน้าช้า ๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่เส้นทางข้างหน้า ทว่าหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกไหวเมื่อได้ยินชื่อนั้น

“ทองใบ... ลูกชายใช่ไหม? เจ้าหมูตัวน้อยคนนั้นน่ะเหรอ”

ผู้ช่วยกำนันยิ้มเจื่อน ๆ พลางนึกถึงภาพเด็กอ้วนกลมในอดีต

“คงไม่ใช่หมูน้อยแล้วมั้งครับ เห็นป้าแกว่าโตเป็นหนุ่ม แถมเรียนเก่งจนจบคุณหมอมาเลยนะครับนั่น”

ไกรสรไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่ได้รับมาทันที สายตาคมกริบมองหาใครบางคนที่ควรจะกลมเหมือนในความทรงจำ

สัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นในมือของ ทัตธารา ที่กำลังยืนปาดเหงื่ออยู่ใต้ศาลาหน้าอำเภอ ท่ามกลางกระเป๋าเดินทางหลายใบ

“เบอร์แปลก...” เขาขมวดคิ้วสไตล์คุณหมอขี้สงสัย ก่อนจะตัดสินใจกดรับ

“สวัสดีครับ?”

“หมอทัตใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังและหนักแน่นกว่าที่เคยจำได้ดังผ่านสาย ทำเอาทัตชะงักไปครู่ใหญ่ ความคุ้นเคยบางอย่างที่ฝังรากลึกอยู่ในโสตประสาทแล่นพล่านไปทั่วร่าง

“ฉันกำนันไกรสร... ป้าทองใบรถเสีย ฉันมารับแทน”

“...พี่ไกรสรเหรอครับ?”

“ใช่ พี่เอง ยืนอยู่ตรงไหนล่ะ”

ทัตหันซ้ายหันขวาอย่างลุกลน ก่อนจะเหลือบไปเห็นชายร่างกำยำในชุดข้าราชการที่ดูภูมิฐานอย่างเหลือเชื่อ มีผ้าขาวม้าลายสก๊อตผูกอยู่ที่เอวตามแบบฉบับชายหนุ่มบ้านทุ่ง ยืนพิงรถกระบะคันงามอยู่ไม่ไกลนัก

“พี่ไกร...หันมาทางนี้หน่อยสิครับ”

กำนันหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันตามคำบอกของคนในสาย วินาทีนั้นเองที่เวลาเหมือนหยุดหมุน ไกรสรนิ่งค้างไปเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าหวาน ผิวขาวละเอียดสู้แสงแดด ยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่มีรอยยิ้มซื่อๆ ของเด็กอ้วนอีกต่อไป มีเพียงชายหนุ่มที่ดูสง่างาม สะอาดสะอ้าน ทว่าดวงตากลับยังคงมีความนุ่มนิ่มประหม่าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“...เฮ้อ นึกว่าหมูที่ไหนมาหลงทางอยู่ตรงนี้” ไกรสรแกล้งพึมพำเสียงเรียบเพื่อปกปิดความประหม่าที่เกิดขึ้นในอก

ทัตธาราย่นจมูกใส่ทันทีที่ได้ยินคำค่อนแคะ

“พี่ไกรก็ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ... ดุเหมือนสุนัขไม่มีผิด”

“ปากดีนักนะเรา”

เพี้ยะ!

ฝ่ามือหนาฟาดลงบนศีรษะของหมอหนุ่มเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู

“เจ็บนะ! นี่ผมเป็นหมอแล้วนะครับไม่ใช่เด็กสิบขวบเหมือนเมื่อก่อน” ทัตเบะปาก ทำหน้างอเหมือนเด็กที่เตรียมจะวิ่งไปฟ้องแม่ทองใบเหมือนวันวาน

“หมอเหรอ?” กำนันไกรสรพูดยิ้มๆ ที่มุมปาก สายตาคมกวาดมองใบหน้าขาวใสที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธหรือความเขิน อย่างละเอียด

“หน้าเหมือนขนมไทยมากกว่าล่ะมั้ง... ขาว ๆ นวล ๆ น่าจะนิ่มน่าดู”

คำพูดก้ำกึ่งระหว่างล้อเลียนกับหยอดเย้าทำเอาทัตธาราหน้าร้อนผ่าวเหมือนโดนแดดเผา เขาอ้าปากค้างคล้ายจะเถียงแต่ก็หาคำพูดไม่เจอ ได้แต่ทำเสียง ‘ฮึ’ ในลำคอแล้วรีบหันไปคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย พลางก้าวฉับ ๆ ไปที่รถกระบะสีดำสนิทเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังเสียอาการ

“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนบื้ออยู่ได้ เดี๋ยวแดดก็เผาจนขนมไหม้กันพอดี” ไกรสรเอ่ยสำทับเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับอย่างคนเหนือกว่า

ระหว่างทางกลับบ้านบรรยากาศภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง ไกรสรขับรถด้วยความชำนาญ ทัตธารานั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่เคยแกล้งเขาตอนเด็ก ๆ ด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“ไม่คิดเลยนะครับ ว่ากลับมาคราวนี้ พี่ไกรจะเป็นถึงกำนัน”

“แล้วคิดว่าพี่จะเป็นอะไร?”

“ก็นึกว่า... จะยังอยู่แต่ในสวนกุหลาบ คอยจ้องดุดอกไม้เล่นเหมือนเดิม”

“ปากยังเก่งไม่เปลี่ยนจริง ๆ นะเรา”

“ก็พี่ก็ยังชอบเขกหัวผมเหมือนเดิมนี่ครับ”

ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วครู่ ทัตธาราก็เป็นฝ่ายที่ต้องเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกทางหน้าต่าง ความรู้สึกร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิด

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าชานบ้าน ทองใบที่นั่งรออยู่รีบกุลีกุจอลงมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ลูกแม่! โตขึ้นจนหล่อเหลาเกินหน้าเกินตาแม่ไปแล้ว!”

“แม่ก็พูดเกินไปครับ...” ทัตเข้าไปโอบกอดและหอมแก้มแม่ด้วยความโหยหา ก่อนจะขยับไปนั่งพักข้าง ๆ

ไกรสรยืนกอดอกมองภาพความอบอุ่นนั้น

เงียบ ๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยลาทองใบ

“ผมขอตัวก่อนนะป้า ไว้เจอกันที่โรงพัก...”

“อ้าว! โรงพักทำไมล่ะครับ?!” ทัตโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ

“ล้อเล่นน่ะ... พรุ่งนี้อย่าลืมแวะไปกินข้าวที่บ้านฉันด้วยก็แล้วกัน” ไกรสรทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ

ทัตธาราได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูองอาจนั้นไปจนสุดสายตา หัวใจดวงน้อยสั่นรัวอย่างไม่มีสาเหตุ

คืนนั้นภายในห้องนอนเก่าที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอดีต ทัตธารานอนเอนกายลงบนเตียงไม้หลังเดิมที่ดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเขาโตขึ้น สายตาของเขาเลื่อนลอยไปมองเพดานที่มีรอยขีดเขียนจาง ๆ ซึ่งเป็นร่องรอยของความซนจากฝีมือของเขาในวัยเยาว์ ลมหายใจแผ่วเบาสอดประสานไปกับเสียงร้องของจิ้งหรีดที่ดังระงมมาจากพุ่มไม้ข้างบ้าน

“สิบห้าปี... พี่ไกรยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย”

เขาพึมพำกับความเงียบ พลางหวนนึกถึงภาพชายหนุ่มในชุดสีกากีที่ยืนพิงรถกระบะคันนั้น ท่าทางขรึม ๆ คำพูดที่ดูเหมือนจะดุแต่แฝงไว้ด้วยความใส่ใจ และน้ำหนักของฝ่ามือที่ฟาดลงมาบนหัวเบา ๆ ทุกอย่างยังคงเป็น "พี่ไกร" คนเดิมที่เขาเคยแอบมองจากหลังผ้าถุงแม่

แต่แล้ว... ความร้อนผ่าวก็เริ่มซ่านขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเขามุดหน้าลงกับหมอนใบโตพลางนึกถึงบทสนทนาบนรถที่เพิ่งผ่านมา

“แต่ทำไม... เราถึงรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลยสักนิดเดียว”

หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ทัตจำได้ดีถึงสายตาคมกริบคู่นั้นที่กวาดมองเขาอย่างพินิจพิจารณา สายตาที่ไม่ได้มองเหมือนเขายังเป็น "เจ้าหมูตัวน้อย" แต่เป็นสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบจนทำตัวไม่ถูก

กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นแดดที่ติดมาจากตัวของกำนันไกรสรยังคงวนเวียนอยู่ในมโนภาพ... ความรู้สึกปลอดภัยที่เคยมีให้พี่ชายในวันวาน ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึก ประหม่าจนไม่กล้าสบตาตรง ๆ

ทัตพลิกตัวไปมา ความคิดสับสนตีรวนอยู่ในหัว สมองพยายามจะบอกว่ามันคือความดีใจที่ได้เจอคนคุ้นเคย แต่ใจเจ้ากรรมกลับเถียงว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้นอบอวลอยู่ในบรรยากาศ

เขายกมือขึ้นทาบอกซ้าย รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนข้างในที่รุนแรงกว่าปกติ... สิบห้าปีที่จากไปอาจจะยาวนานพอที่จะเปลี่ยนเด็กชายให้กลายเป็นหมอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยาวนานพอที่จะเปลี่ยนความชื่นชมในวัยเด็ก ให้กลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำนิยามได้