บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงาน

บทที่ 5 คุยเรื่องแต่งงาน

เสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ฮอนด้าเวฟสีแดงคันเก่า แม้จะส่งเสียงกุกกักตามอายุการใช้งานแต่ยังคงขับเคลื่อนได้อย่างมั่นคงไปตามถนนลูกรังในยามเช้า แสงอาทิตย์แรกอรุณทาบทับลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ปลิวไสวตามแรงลม

หมอทัตธารา บังคับรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมของแม่มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลประจำอำเภอเป็นวันที่สี่ติดต่อกันนับตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน แม้เส้นทางจะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อไม่ต่างจากเมื่อสิบห้าปีก่อน ทว่าลมเย็น ๆ ที่ปะทะใบหน้ากลับทำให้หัวใจของเขารู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด

สายตาของเขาเผลอเหลือบมองไปยังรั้วไม้ไกลๆ ของสวนกุหลาบที่คุ้นตาขณะขับผ่าน ความทรงจำวัยเด็กเริ่มผลิบานขึ้นในใจทีละนิด

“ไกลหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร...” เขาลอบยิ้มพลางพึมพำกับสายลม

“...ถ้าการเดินทางนี้ มีใครบางคนรอให้กลับมาเจอทุกวัน”

กาลเวลาในแต่ละวันของหมอจบใหม่ในอำเภอเล็ก ๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็วและเหนื่อยล้า ทว่าเมื่อถึงเวลาเย็นทัตกลับไม่รู้สึกท้อถอย เขาขี่รถกลับบ้านท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มทอแสงสีส้มแก่ กลิ่นไอธรรมชาติพัดมาต้อนรับเขาจนถึงชานเรือน

เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบ้าน กลิ่นแกงส้มสายบัวรสจัดจ้านฝีมือแม่ที่ทัตแสนคิดถึงก็ลอยมาปะทะจมูกทันที เขาถอดชุดกาวน์พาดไว้แล้วเดินตรงเข้าห้องครัว ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ทองใบ ที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมมื้อค่ำ

“กลับมาแล้วเหรอทัต เหนื่อยไหมลูก” ทองใบหันมองลูกชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ขณะที่มือยังคงหยิบผักลงในตะกร้า

“ไม่เหนื่อยครับแม่ ได้กลิ่นแกงส้มแม่ ทัตก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาพูดพลางเอื้อมมือไปช่วยเด็ดผักบุ้งข้าง ๆ จังหวะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่สร้างความสงบภายในห้องครัว ทองใบก็หยุดมือลงเล็กน้อย แววตาของเธอดูลึกซึ้งขึ้นกว่าปกติ

“ทัต... พรุ่งนี้หลังเลิกงาน แม่อยากให้ไปเยี่ยมท่านเจ้าสัวกับแม่หน่อยนะลูก” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ดูจริงจัง

“ไปกราบสวัสดีท่านให้รู้ความว่าเรากลับมาอยู่บ้านถาวรแล้ว อีกอย่าง... ท่านเจ้าสัวท่านรักพ่อเรามาก ท่านถามหาเราตั้งแต่ตอนที่เรายังไม่จบหมอเสียด้วยซ้ำ”

ทัตธาราชะงักมือที่กำลังเด็ดผัก ความเย็นจากก้านผักในมือนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง

“ครับแม่...”

เขาพยักหน้ารับคำแม่เบา ๆ แม้ในส่วนลึกของหัวใจจะเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาจนมือไม้เย็นเฉียบ เพราะว่าบ้านเจ้าสัวสำหรับเขานั้น ไม่ได้หมายถึงเพียงคฤหาสน์หรูของผู้มีพระคุณเพียงอย่างเดียว

แต่มันคือสถานที่พำนักของ... ใครบางคน ที่เขาจงใจหลบหน้าและหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้าอย่างจริงจังมานานนับปี พี่ชายตัวโตที่ครั้งหนึ่งเคยเขกหัวเขาด้วยความดุดัน ทว่ากลับมีสายตาที่ทัตไม่เคยลืมเลือนได้เลยจนถึงวันนี้

บ่ายวันถัดมาเรือนไม้สักหลังใหญ่กลางสวนของเจ้าสัวเกริกชัยยังคงดูโอ่อ่า สง่างาม และอบอวลไปด้วยความทรงจำ กลิ่นหอมละมุนของกุหลาบขาวลอยล่องมากับสายลมชวนให้คะนึงถึงอดีต

“เผลอประเดี๋ยวเดียวก็เรียนจบหมอแล้วหรือ... ไวจริง ๆ นะหมอทัต” ท่านเจ้าสัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู หลังจากทัตธาราก้มลงกราบแทบเท้าด้วยกิริยาอ่อนช้อย

“ครับท่าน สี่ห้าปีในรั้วมหาวิทยาลัยผ่านไปเร็วมากจริง ๆ ครับ” ทัตยิ้มรับ แววตาสดใส

“ทัตคนเดิม... ถึงจะโตเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ยังเป็นทัตที่กิริยามารยาทน่ารักเหมือนเดิมเสมอ” เจ้าสัวหัวเราะในลำคอด้วยความพึงใจ มือหนาตบลงบนบ่าของหมอหนุ่มเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ

ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น ทองใบกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ทัต... ลูกออกไปเดินเล่นรอแม่ที่สวนข้างล่างก่อนนะ แม่มีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษาท่านเจ้าสัวเป็นการส่วนตัวสักหน่อย”

ทัตธารามองหน้าแม่ด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เขาเดินลงจากเรือนไม้ไปยังแปลงกุหลาบขาวหลังบ้าน จุดเดิมที่เขาเคยถูกดุจนร้องไห้จ้าเพราะความไร้เดียงสาในวัยเยาว์

วันนี้เขาไม่ได้เด็ดมัน แต่กลับยืนนิ่งมองกลีบดอกสีนวลนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังใช้ความเงียบกล่าวคำขอโทษต่ออดีต

“เมื่อก่อน... ตรงนี้แหละที่ฉันเคยโดนเขกหัวจนโน”

ทันใดนั้น เสียงย่ำเท้าบนพื้นไม้และเสียงรองเท้าบูทกระทบดินดังขึ้นจากเบื้องหลัง

“มาหาใคร?”น้ำเสียงทุ้มเข้มแฝงความสงสัยดึงให้ทัตสะดุ้งสุดตัว เขาหันกลับไปรวดเร็วเกินไปจนเสียหลัก สะดุดขาตนเองจนร่างบางเซถลาไปด้านหลัง

“เหวอออ...!”

จังหวะที่ทัตธาราก้าวพลาดจนเสียหลักหงายหลัง ทว่าก่อนที่แผ่นหลังจะทันได้กระแทกพื้นแข็ง แขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางอย่างแม่นยำ ก่อนจะออกแรงกระชากร่างเล็กเข้าไปปะทะกับอกกว้างอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้ทัตต้องรีบคว้าไหล่หนาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว กลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตรงหน้าอบอวลอยู่ข้างจมูก จนหัวใจคนตัวเล็กกระตุกวูบ

“ระวังหน่อยสิ... เดี๋ยวพื้นบ้านพี่ก็พังหมดหรอก”

น้ำเสียงยียวนที่แฝงความนุ่มนวลนั้นดังอยู่ชิดใบหู จนทัตสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ชายหนุ่มหน้าหวานเงยหน้าขึ้นจากแผงอกกว้าง สบตาเข้ากับใบหน้าคมเข้มใต้เงาหมวกทรงคาวบอยที่กำนันหนุ่มมักสวมใส่เป็นประจำ เมื่อเห็นแววตาหยอกล้อคู่นั้น ทัตก็หลุดขำออกมาแก้เขิน

“พี่ไกร! ปล่อยเลยนะ ตอนนี้ผมผอมลงตั้งเยอะแล้ว พื้นบ้านพี่ไม่พังง่ายๆ หรอก!”

ไกรสรไม่ได้เถียงตอบ แต่เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์นัย ก่อนจะใช้นิ้วหนาที่กร้านจากการทำงานบีบเข้าที่แก้มใสข้างหนึ่งของหมอหนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วออกแรงดึงจนแก้มยืด

“ผอมตรงไหน... ในสายตาพี่ นายน่ะยังเป็นหมูอ้วนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”

“พี่ไกร!!!” ทัตร้องลั่นพร้อมกระทืบเท้าเร่า ๆ ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความขัดใจที่โดนล้อปมด้อยในอดีต ผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หน้าร้อนผ่าว

ขณะที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันท่ามกลางสายลมเย็น เสียงของทองใบก็ตะโกนข้ามลงมาจากบนเรือนใหญ่ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“ทัต! กลับบ้านได้แล้วลูก! มัวแต่ไปกวนคุณไกรเขาอยู่ได้”

“รอดตัวไปนะเรา...” ไกรสรยอมคลายมือออกจากเอวบางอย่างอ้อยอิ่ง เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อยแต่ทุ้มลึกกว่าปกติ

“...ไม่อย่างนั้น คงได้โดนพี่ทำโทษหนักกว่าแค่บีบแก้มแน่ ๆ”

คำพูดนั้นทิ้งปริศนาไว้ในใจคนฟัง ทัตธารายืนอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งหนีไปโดยไม่กล้าหันกลับมามองสายตาของกำนันหนุ่มที่ยังคงทอดมองตามแผ่นหลังของเขาไป... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

.

.

.

บนเรือนไม้สักหลังใหญ่ที่เงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ อบอวลอยู่ในห้องโถงกว้าง ทองใบ นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นเบื้องหน้า เจ้าสัวเกริกชัย ผู้เป็นประมุขของบ้านที่เขานับถือเสมอมา

“เจ้าสัวคะ... ปีนี้อิฉันก็แก่ตัวลงไปทุกวัน สังขารก็เริ่มโรยราลงทุกที ไม่รู้ว่าจะอยู่ดูโลกได้อีกนานแค่ไหน”

ทองใบเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล ดวงตาที่ผ่านโลกมามากเริ่มมีรอยคลอของหยาดน้ำตาแห่งความห่วงใย

“ทัตเขาเพิ่งเรียนจบมา เป็นหมอก็จริง... แต่อิฉันแค่อยากเห็นลูกมีคนคอยดูแลจริง ๆ เสียที มีที่พึ่งพิงที่มั่นคงพอที่จะฝากฝังชีวิตไว้ได้ในวันที่อิฉันไม่อยู่แล้ว...”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อระงับความตื้นตัน ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่เก็บงำมานานหลายปี

“วันนี้อิฉันมาเพื่อขอทวงคำสัญญา... คำสัญญาที่ท่านเคยให้ไว้กับสามีของอิฉันในวันนั้น วันที่เขาเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องท่านไว้ค่ะ”

เจ้าสัวเกริกชัยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ บรรยากาศรอบข้างดูจะเย็นเยียบขึ้นมาถนัดตา ความทรงจำในอดีตอันยาวนานหวนกลับมาเด่นชัด ภาพเหตุการณ์ความวุ่นวายในคืนงานวัดและการเสียสละของผู้เป็นพ่อของทัตธารายังคงเป็นตราบาปในใจของเขาเสมอมา ท่านถอนหายใจยาวพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ อย่างมั่นคง

“ฉันเข้าใจเธอดีทองใบ... สัญญานั้นฉันเป็นคนออกปากเองด้วยเกียรติของฉัน ฉันไม่เคยลืมเลยสักวินาทีเดียวว่าที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ได้ทุกวันนี้ เป็นเพราะใคร”

สายตาของผู้ผ่านโลกมามากทอดมองไปยังที่ไกลๆ ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญ

“เรื่องการหมั้นหมายและการดูแลทัตธารา... ฉันรับปาก เดี๋ยวฉันจะหาจังหวะคุยกับเจ้าไกรให้เอง”

ทองใบเมื่อได้รับคำยืนยันที่หนักแน่นก็ถึงกับมือสั่น เธอค่อยๆ โน้มตัวลงยกมือไหว้ท่วมหัวด้วยความซาบซึ้งใจที่เปี่ยมล้น

“ขอบพระคุณเจ้าสัวมากเจ้าค่ะ... ขอบพระคุณที่เมตตาเจ้าทัตถึงเพียงนี้”

เจ้าสัวมองหญิงชราด้วยความเห็นใจ ทว่าในใจของเขากลับเกิดคำถามขึ้นมาเงียบ ๆ ว่าเจ้าไกรลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่แข็งนอกอ่อนในคนนั้น จะปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อรู้ว่าหน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบ... คือการผูกมัดชีวิตไว้กับเจ้าหมูตัวน้อยที่เขากำลังแกล้งหยอกอยู่วันนี้

ค่ำคืนนั้น บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระซิบของยอดหญ้าที่ล้อไปกับเสียงลม แสงจันทร์วันเพ็ญทอรัศมีสีเงินยวงอาบไล้ลงมายังแปลงกุหลาบขาวจนดูราวกับภาพฝัน กำนันไกรสรยังคงยืนนิ่งอยู่ที่มุมเดิมของสวน... มุมที่ความร้อนผ่าวจากร่างกายของใครบางคนยังคงติดตรึงอยู่ที่แผงอกของเขาไม่จางหาย

ในมือหนาที่เคยผ่านงานหนักมาอย่างโชกโชน ตอนนี้กลับถือดอกกุหลาบขาวที่เบ่งบานที่สุดดอกหนึ่งไว้อย่างเบามือ เป็นดอกที่เขาเผลอเด็ดติดมือมาด้วยความรู้สึกสับสนที่อธิบายไม่ได้ในช่วงที่ร่างนุ่มนิ่มนั้นวิ่งหนีไป

“ผอมลงแล้วจริง ๆ หรือ... เจ้าหมูเอ๊ย”เขากระซิบแผ่วเบากับตัวเอง น้ำเสียงนั้นพร่าลงอย่างที่ไม่เคยเป็น รอยยิ้มละมุนที่มักถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดกำนันผู้เคร่งขรึมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มอย่างชัดเจนในความสลัว ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ไปตามกลีบนุ่มของดอกไม้ ราวกับกำลังสัมผัสแก้มใสที่เพิ่งโดนเขาหยอกเอินไปเมื่อหัวค่ำ