บทที่ 3

“รออยู่ในรถก่อนครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจากข้างนอกรถ เรย์เน่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าเป็นร่างสูงที่เพิ่งแยกจากกันตรงจุดขึ้นรถเมื่อครู่นี่เอง

“พี่ชาร์ล...”

ว่าจบเขาก็ใช้พลังทำให้ประตูรถล็อคปิดตายจากข้างใน แล้วเดินไปตรงที่ผู้ช่วยถูกลากไปกองกับพื้น ร่างสูงย่อตัวลงสำรวจความปลอดภัยของเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ทันไร มวลอากาศก็พุ่งผ่านหน้าไปราวกับจ้องจะทำร้าย

เมื่อผ่านหน้าไปได้สักพัก มันก็ตั้งท่าจะเคลื่อนเข้ามาโจมตีเขาอีกครั้ง แต่ชาร์ลไวกว่ามาก เขาคว้าจับตรงต้นคอของใครบางคนได้อย่างจัง

และหลังจากพิจารณาแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นแวมไพร์เหมือนกัน

“ใครส่งแกมา” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมทำท่าทีเคร่งขรึม แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงแสยะยิ้มแล้วหัวเราะด้วยความสะใจ

“ไม่เลวเลยหนิ นายน้อยคลินตัน โตขึ้นเยอะเลยนะ”

ชาร์ลชะงักไปเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด จนเผลอคลายมือที่กอบกุมบริเวณลำคอไปชั่วขณะ

และเมื่อได้จังหวะ มันก็รีบพุ่งไปทางรถยนต์ที่เรย์เน่นั่งอยู่โดยไม่รอช้า แต่ด้วยความเร็วคนละระดับ ชาร์ลจึงพุ่งตามไปดักหน้าเอาไว้ได้ทัน

“เร็วดีนี่ งั้นมาดูกัน ว่านายจะเร็วกว่าฉันหรือเปล่า...” ว่าจบมันก็แสยะยิ้มแล้วร่ายเวทย์ไปยังรถที่เรย์เน่กำลังนั่งอยู่

“คุณหนู!”

ร่างสูงรีบวิ่งไปกระชากประตูรถออกแล้วดึงร่างบางออกมาก่อนที่ทุกอย่างตรงหน้าจะลุกเป็นไฟ เรียกได้ว่าหวุดหวิดไปนิดเดียวเท่านั้น

หลังจากพาเธอลงมาจากรถได้แล้ว เขาก็จับมือพาเรย์เน่วิ่งหนีไปทางอื่น ด้วยความที่เป็นแวมไพร์ด้วยกันทั้งคู่ ความเร็วในการวิ่งจึงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าหนีได้สบายมาก

จังหวะสองขาก้าววิ่งนั้นสอดประสานพร้อมกัน พร้อมดวงตาคู่สวยที่ตวัดขึ้นมองเขาเป็นครั้งคราวด้วยความประทับใจลึกๆ

แต่ดูเหมือนว่าไอ้หมอนั่นจะไม่ได้มาคนเดียวเนี่ยสิ...

เมื่อเลี้ยวเข้ามาถึงตรอกซอยแห่งหนึ่งก็มีแวมไพร์อีกสามตนเข้ามายืนล้อมพวกเขาไว้ ร่างสูงจึงดึงร่างบางมาอยู่ข้างหลังตนแทบจะทันที

“คุณหนู หาจังหวะได้แล้วหนีไปนะครับ”

“แล้วพี่ล่ะ?”

“ผมจะถ่วงเวลาให้”

เรย์เน่เบิกตากว้าง นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายว่าแบบนั้น นี่เขาคิดจะเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อให้เธอหนีรอดอย่างนั้นเหรอ

คนพวกนั้น ถึงแม้พลังเวทย์จะไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่ แต่หากมากันเยอะแบบนี้ ก็มากพอจะทำให้ชาร์ลบาดเจ็บได้

“หมดทางหนีแล้ว นายน้อย คุณหนู...” หนึ่งในพวกมันกล่าวอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะพุ่งเข้ามาเพื่อหวังทำร้ายอีกฝ่าย มิหนำซ้ำยังเตรียมร่ายเวทย์เพื่อใช้ปะทะกับอีกฝ่ายด้วย

“อยู่ข้างหลังผมไว้” ชาร์ลหันกลับมาย้ำกับเรย์เน่ เพราะหนึ่งในหน้าที่ของเขาก็คือการปกป้องครอบครัวของท่านชายเหมือนกัน

“โอ้โห ดูมันพูดดิ่ อย่างเท่เลยว่าไหม”

ใช่แล้ว...พี่ชาร์ลโคตรเท่! เรย์เน่คิดในใจ สายตายังคงจับจ้องเขาด้วยความชื่นชมอยู่ไม่คลาย แต่แล้วสถานการณ์ตรงหน้าก็เหมือนจะเริ่มตึงเครียดมากขึ้น

เมื่อหนึ่งในพวกมันพุ่งเข้าตรงเข้ามาจากทางด้านข้าง ก่อนจะโดนร่างสูงตวัดหมัดกลับไปจนร่างของหนึ่งในพวกมันกระเด็นไปชนกับต้นไม้จนลำต้นของมันหักสะบั้น

ใครจะไปคิดว่าใส่แว่นลุคดูนิ่ง ๆ แบบนี้จะมีเชิงการต่อสู้ที่ดุดันได้...

“วิ่ง เรย์เน่ วิ่ง!” ชาร์ลตะโกนขึ้น ขณะที่รับศึกจากอีกสามคนที่พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

เรย์เน่ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนพึ่งหลุดออกจากภวังค์ แต่เมื่อเห็นสายตาคมจากชาร์ลตวัดมองมา เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวขาออกตัววิ่งหนีไปตามที่เขาบอก

“เห้ย! ตามมันไป! อย่าปล่อยให้คุณหนูนั่นหนีไปได้!” หัวหน้าของพวกมันบอกลูกน้องคนแรกที่ถูกชาร์ลคว่ำล้มลงไป หลังจากลุกขึ้นได้แล้ว มันก็รีบวิ่งตามเรย์เน่ไปทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น ชาร์ลก็พยายามจะวิ่งไปดัก แต่ก็ไม่วายที่อีกสามคนจะเข้ามาขวางทางเสียก่อน

‘หนึ่งคนทางขวา อีกหนึ่งทางซ้ายพร้อมมีดที่ทำจากแร่เงินอีกคนละหนึ่ง ส่วนไอ้ตัวที่คอยสั่งนี่เอาไว้ท้ายสุด’

ระหว่างที่ชาร์ลกำลังวิเคราะห์ศัตรูตรงหน้า พวกมันคนหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว แต่ด้วยประสบการณ์ที่โชกโชนกว่าจึงทำให้เขาไหวตัวได้ทัน

ชาร์ลเบี่ยงตัวหลบก่อนจะคว้าจับข้อมือของอีกฝ่ายบิดหมุนจนได้ยินเสียงกระดูกของอีกฝ่ายแตกร้าว ก่อนจะปิดท้ายด้วยการเตะสวนร่างของอีกฝ่ายจนกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพงจนน็อคไป

ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขานั้นเฉียบคมดุจดั่งใบมีด แต่ก็อย่างที่บอกว่าพวกมันมีเยอะเกินไป พออีกคนล้มลงแล้วก็มีอีกคนเข้ามาต่อไม่หยุดหย่อน

อีกด้านหนึ่ง

เรย์เน่วิ่งไปตามตรอกซอย ขณะที่แวมไพร์อีกตัวก็กำลังวิ่งกระโดดตามเธออยู่บนตึกสูง สุดท้ายมันก็กระโดดลงมาดักตรงหน้าเธอเอาไว้ได้

มือหนายกขึ้นเหมือนเตรียมจะคว้าคอ แต่เรย์เน่เบี่ยงตัวหลบทัน พร้อมส่งฝ่ามือที่ร่ายพลังเวทย์ เผยแสงสีเลือดที่พุ่งผ่านเธอออกไป ก่อนที่มันจะเข้าปะทะกับร่างของแวมไพร์ตนนั้นจนสลบเหมือดไป

เมื่อเอาตัวรอดได้แล้ว ในใจก็หวนคิดถึงอีกคนที่กำลังรับมืออยู่ตัวคนเดียวอย่างเสียอดไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจวิ่งกลับไปหาเขาอีกครั้ง

“พี่ชาร์ล!”

ถึงแม้จะโดนรุมถึงสามต่อหนึ่ง แต่เขาก็ยังพอสู้ไหว เพียงแต่...รอยเลือดบริเวณแขนซ้ายนั้นดูเหมือนจะพลาดท่าถูกใบมีดที่ทำจากแร่เงินบาดเข้า

และนั่นก็ทำให้เรย์เน่ฉุนเฉียวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ไม่รอช้า เธอรีบส่งพลังเวทย์เข้าปะทะร่างของอีกสามคนจนพวกมันลอยกระเด็นออกห่างจากชาร์ล ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังก้าวเข้ามายืนขวางหน้าเขาเอาไว้ ทำเหมือนตัวเองเป็นโล่ที่คอยปกป้องเขา

“อย่ายุ่งกับเขา” เสียงหวานดูหนักแน่นขึ้นกว่าครั้งก่อน ๆ พลางจ้องตาเขม็งใส่ทั้งสามเหมือนคนที่พร้อมปะทะ

“โอ้โห นายน้อยคลินตัน แฟนนายดุนะเนี่ย เอาเรื่องเลย” หัวหน้ากลุ่มแวมไพร์พวกนั้นก็แสยะยิ้มทำทีเป็นใจดีสู้เสือ เพราะหลังจากถูกหญิงสาวตรงหน้าใช้พลังเวทย์ผลักออก ก็พอจะประเมินการต่อสู้ครั้งนี้ได้แล้วว่าฝ่ายตัวเองอาจเสียเปรียบ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงตัวเล็กบอบบางจะมีพลังร้ายกาจเช่นนี้

แต่การกระทำของเรย์เน่มันกลับทำให้ชาร์ลตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเธอมายืนขวางแบบนั้น แบบนี้มันอันตรายเกินไป!

“คุณหนูกลับมาทำไมเนี่ย” ว่าจบก็ดึงเธอมาหลบอยู่ข้างหลังตัวเองตามเดิม

หัวหน้ากลุ่มแวมไพร์พวกนั้นยังคงนยยืนนิ่ง ไม่ได้สั่งให้ลูกน้องผลีผลามเข้าปะทะเหมือนก่อนหน้า

ดูเหมือนเขาจะประเมินได้แล้วว่า หากต้องหนุ่มสาวคู่นี้ ด้วยจำนวนคนอาจได้เปรียบ แต่หากเทียบพลังกันจริง ๆ ก็เสี่ยงจะพ่ายแพ้พอตัว

และเมื่อคิดได้แบบนั้นก็โบกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องล่าถอย แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียหน้ามาก ก็ยังไม่วายหันกลับมาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนลาจาก

“เอาไว้ค่อยเจอกันใหม่แล้วกัน นายน้อยคลินตัน” สิ้นเสียง แวมไพร์ทั้งสี่ตนก็หายลับไปทันตา

ขณะที่ข้างในใจของแวมไพร์หนุ่มนั้นยังคงร้อนรุ่มราวกับไปที่ครุกรุ่น กรามขบกันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้น

“เป็นอะไรไหมคะพี่ชาร์ล” เรย์เน่รีบเดินเข้าไปจับแขนของเขาขึ้นมาดูบาดแผล ก่อนจะโดนชาร์ลสะบัดแขนออกด้วยความหัวเสีย

“ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย คุณหนูจะวิ่งกลับมาทำไม!”

“ก็แค่...”

ก็แค่เป็นห่วง...เธออยากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ท่าทีของเขามันกลับทำให้เธอพูดแบบนั้นไม่ออก ก่อนจะถอยห่างและเตรียมตัวจะเดินหนีไป

“จะไปไหนอีกครับ อย่าได้ไปไกลจากผมเชียวนะ” เขาย่างก้าวเข้าไปก่อนจะส่งมือหนาออกไปคว้าจับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น

ก็แหม เกิดเรื่องแบบนี้ยังตั้งใจจะเดินหนีอีกเหรอ เขาล่ะยอมใจคุณหนูคนนี้จริง ๆ เลย

เธอหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความตังใจว่าจะมาช่วยแต่กลับโดนดุใส่จนไม่เหลือชิ้นดี แบบนี้มันก็ออกจะน่าอาย อายจนไม่อยากจะยืนสู้หน้าเขาเลย

ร่างสูงสูดลมหายใจเหมือนกำลังพยายามปรับอารมณ์ที่คุกรุ่นของตัวเองเมื่อครู่

นี่มันเหลือจะเชื่อเลยว่าไหม ปกติแล้วเขาเป็นคนสุขุมนุ่มลึกมาก แต่ครั้งนี้อยู่ ๆ ก็เหมือนมีคนมาแตะจุดเดือดของตัวเองเข้าอย่างจังเลย ให้ตายเถอะ เธอนี่มันน่าทึ่งจริง ๆ

“กลับบ้านกันครับ” ตอนนี้น้ำเสียงของเขากลับมานิ่งเรียบตามปกติแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธออุ่นใจขึ้นเลยเนี่ยสิ

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ ทั้งคู่ก็ต่างเงียบใส่กันตลอด จนกระทั่งชาร์ลเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน “เรื่องวันนี้ คุณหนูอย่าเพิ่งบอกท่านชายนะครับ”

คำพูดนั้นทำเอาเรย์เน่ชะงักไป เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะให้เธอปิดปากเงียบไม่บอกท่านพ่ออย่างนั้นเหรอ หรือบางที...เขาอาจกลัวว่าตัวเองจะโดนตำหนิ

เหอะ คงเป็นแบบนั้นสินะ...กลัวความผิดมากกว่าจะยอมเปิดเผยความจริง แล้วยังจะเรื่องที่ใส่อารมณ์กับเธออีก

กระทั่งกลับถึงคฤหาสน์ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับเข้าห้อง และด้วยความบังเอิญหรือฟ้าอาจจงใจ ที่ห้องของชาร์ลนั้นอยู่ชั้นเดียวกับเรย์เน่ และอยู่ติดกันมากกว่าที่คิดด้วย

ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พยายามสลัดความไม่สบอารมณ์ออกไป แต่แล้วยังไงล่ะ...ภาพที่เขาสะบัดแขนใส่ยังวนเวียนอยู่ในหัวของเธออยู่เลย นี่หรือว่าเธอจะหลงปลื้มคนผิดไป!

แต่เมื่อมีความคิดแบบนั้น สมองก็เริ่มหยิบยกความคิดอื่นเข้ามาแก้ต่างให้เขาโดยอัตโนมัติเสียอย่างนั้น

‘คุณหนู!’

‘วิ่ง เรย์เน่ วิ่ง!’

อันที่จริงเขา...เขาก็ดูเหมือนจะพยายามปกป้องเธออย่างเต็มที่ อยู่นะ แล้วจากเรื่องในวันนี้...มันก็ยิ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่า

‘ฉันหลงรักเขาเข้าอย่างจังเบอเร่อเลยล่ะ...คนอะไรทั้งหล่อทั้งดุได้กร้าวใจขนาดนั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ก็เถอะ แต่ก็ยังชอบอยู่ดี -///- ’