บทที่ 6

หลังจากเปิดเทอมและต้องกลับมาอยู่ที่หอพักประจำโรงเรียน ปีนี้ถือเป็นชั้นปีสุดท้าย และเธอจะต้องตั้งใจอ่านหนังสือสอบเพื่อให้เรียนจบ แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางการหาข้ออ้างที่จะได้คุยกับพี่ชาร์ลของเธอเลย

คนอย่างคุณหนูเรย์เน่ซะอย่าง...

Reyne B: [พี่ชาร์ล คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ]

Reyne B: [แล้วคุณแม่ล่ะ]

วันนี้หยิบเรื่องพ่อมาอ้างสินะ ก่อนหน้านี้เขายอมรับว่าที่ให้ข้อมูลการติดต่อเธอไปนั้นก็เพราะเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอนั่นแหละ บางครั้งเขาก็แอบมายืนอยู่บนคุกราบ้านช่องที่อยู่ตรงข้ามกับหอพักของเธอด้วย

แต่พอเจอทักษะการชวนคุยของเธอเข้าไป เป้าหมายในการตอบแชทนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไปในทางอื่นแทน

ใบหน้าหล่อที่โดยปกติมักจะนิ่งขรึม เริ่มแอบกระตุกยิ้มเป็นครั้งคราวเมื่ออ่านข้อความจากเธอ

Charles K: [วันนี้ท่านชายไม่มีงานอะไรเป็นพิเศษครับ เข้าบริษัทช่วงเช้า ช่วงบ่ายก็กลับมาอยู่ที่คฤหาสน์กับท่านหญิงลินินแล้ว]

ดูเหมือนจะเป็นการตอบตามหน้าที่แบบถามคำตอบคำ แต่อันที่จริงในใจก็รู้สึกแปลกอยู่ไม่น้อย ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่รับรู้ได้ถึงความแปลกนี้ แต่ผู้ช่วยเลขาอย่าง โนอาห์ เองก็จับสังเกตได้เช่นกัน

“แปลกจังเลยนะครับ”

“?”

“ก็...ปกติแล้วตอนที่ผมทำงานแทนคุณชาร์ลอยู่ช่วงหนึ่ง คุณหนูไม่เห็นส่งข้อความอะไรแบบนี้มาถามเลยครับ”

คำพูดนั้นทำเอาแวมไพร์หนุ่มถึงกับสำลักน้ำที่กำลังยกขึ้นจิบ เพราะคนตรงหน้าสงสัยได้ตรงประเด็นซะด้วย

“คุณหนูอาจจะอยากรู้เรื่องของพ่อเธอก็ได้” แก้ต่างไปให้

สารภาพตามตรง เขาพอรู้อยู่หรอก ว่าเรื่องราวมันส่อแววไปทางไหน ก็แหม เขาเป็นแวมไพร์ที่อยู่มาถึงสี่ร้อยปีแล้วนะ ก็ไม่ใช่เด็กใสซื่อที่จะไม่เข้าใจอะไรเรื่องพวกนี้หรอก

แต่แทนที่จะกระโตกกระตาก การรักษามาดเอาไว้ได้อย่างแนบเนียนนั้นเป็นอะไรที่ควรทำมากกว่า

แล้วอีกอย่าง เขาเองก็ยังไม่มั่นใจนัก ว่าที่คุณหนูทำแบบนี้ มันเป็นไปอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า และหากยังไม่มั่นใจอะไร คนอย่าง ชาร์ล คลินตัน ไม่มีทางจะตีโพยตีพายไปก่อนแน่...

ขณะเดียวกันนั้น โนอาห์ยกนิ้วมือขึ้นแนบปลายคางของตัวเองเหมือนกำลังครุ่นคิด “แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ มันเหมือนกับ...”

และก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น...

ตุบ!

“เลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องเถอะ เอาเอกสารนี้ไปตรวจดูว่ามีสัญญาข้อไหนตกหล่นหรือเปล่า” เมื่อได้รับมอบหมายงาน ความคิดของโนอาห์ก็ถูกขโมยไปอย่างจัง เหมือนไม่เคยเกิดความคิดนั้นขึ้นมาก่อนเลย

หลังจากผู้ช่วยเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว สายตาคมของแวมไพร์หนุ่มก็เผลอเหลือบมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ เหมือนว่าเป็นสิ่งที่เขาเคยชินไปโดยไม่รู้ตัว

วันต่อมา…

Reyne B: [ส่งรูปอาหาร]

Reyne B: [น่ากินไหมคะ]

ทั้งที่จุดประสงค์คือแค่หาเรื่องคุยเท่านั้นเอง แต่เหมือนจะยากเย็นซะเหลือเกิน เพราะข้อความตอบกลับจากชายหนุ่มนั้นมีเพียงคำสั้น ๆ อันแสนเรียบง่ายที่เป็นตัวรับจบทุกอย่าง ด้วยคำว่า

Charles K: [ครับ]

Charles K: [น่าทานครับ]

ประมาณว่าเธอถามอะไรไปก็ตอบแค่นั้น ไม่ได้มีการถามต่อใด ๆ ทั้งสิ้น จนเรย์เน่ที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงถึงกับดึงผ้าห่มปิดหน้าแล้วส่งเสียงโอดครวญ

นี่มันหมายความว่ายังไง เขาแค่รักษามารยาท แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้อยากจะคุยด้วยขนาดนั้นสินะ

แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกท้อสำหรับเรย์เน่ก็ยังเป็นของที่ไกลเกินเอื้อม

วันต่อมา...

Reyne B: [แนบภาพลูกแมว]

Reyne B: [น่ารักไหมคะ]

Charles K: [ครับ น่ารักครับ]

เอาอย่างนี้จริงดิ ไม่มีการส่งอะไรกลับมาเพื่อดำเนินบทสนทนาต่อเลยอย่างนั้นเหรอ นี่เขาเป็นคนตายด้านหรือยังไงนะ!

เรย์เน่เริ่มน้อยใจ ในทุกวันเธอเป็นฝ่ายทักไปชวนคุยก่อนเสมอ แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังเอาไว้เลย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พอถึงวันรุ่งขึ้นทีไร ความรู้สึกที่อยากจะคุยมันก็ชนะความน้อยใจอยู่วันยังค่ำ

Reyne B: [วันนี้เขาว่าฝนจะตก ระวังเปียกด้วยนะคะ]

Reyne B: [ส่งลิ้งค์พยากรณ์อากาศ]

Charles K: [ครับ ขอบคุณครับ]

อันที่จริง มันก็ไม่ได้แย่นักหรอก เพราะอย่าง้อยเขาก็ยังขยันตอบเธอ แต่ที่เธอคาดหวังเอาไว้ มันไม่ใช่แบบนี้!

เฮ้อ ชวนคุยทุกวัน น้อยใจเองทุกวัน แล้วก็หายเองทุกวัน ให้มันได้อย่างนี้สิเรย์เน่...

อารมณ์น้อยใจดูเหมือนจะปะทุมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน จนในบางครั้งเธอก็ถึงกับพิมพ์ออกไปตรง ๆ ว่า

Reyne B: [ถ้าไม่อยากคุยก็แค่พิมพ์บอกกันมาตรง ๆ ก็ได้!]

แต่พิมพ์เสร็จก็ไม่ใจกล้าพอที่จะกดส่งซะอย่างนั้น พลางดึงหมอนขึ้นมากอดแน่นอย่างนึกขัดใจ หรือจริง ๆ แล้ว เธอไม่ควรตามตื๊อเขานะ...

คิดแบบนั้น สุดท้ายในคืนวันที่ยี่สิบสอง เธอก็ชิงหายไป ลองไม่ทักไปหาเขา แต่ผลสุดท้ายหลังจากผ่านไปเพียงสองสามวัน เธอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าการหายไปนั้นดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลย ยิ่งเพิ่มความห่างเหินมากขึ้นกว่าเดิมไปอีก

Reyne B: [พี่ชาร์ล วันนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ] ก็นั่นแหละ สุดท้ายเธอก็ต้องใช้มุกเดิม ๆ ทักไป

ให้ตายเถอะ นี่แพ้พี่เป็นครั้งที่ร้อยแล้วนะ เมื่อไหร่จะยอมกันบ้างสักทีล่ะ

แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหยั่งรู้ได้หรืออย่างไร เพราะหลายวันต่อมา ประโยคที่เขาตอบกลับก็ดูจะยาวขึ้นกว่าแต่ก่อน ถึงแม้จะใช้มาตรวัดดูแล้ว มันเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร แต่ก็ถือว่ายาวขึ้นแหละนะ

Charles K: [ท่านชายสบายดีครับ อยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว วันนี้ซัดกาแฟไปสองแก้วแหนะ]

Reyne B: [แล้วพี่ชาร์ลล่ะคะ]

Charles K: [ผมก็สบายดีครับ ดื่มกาแฟไปแก้วนึง//แนบรูปแก้วกาแฟกลับมาด้วย]

ประโยคยาวขึ้นและดูเป็นกันเองมากขึ้น แต่สิ่งที่เธอคาดหวังจริง ๆ ก็คือการอยากให้เขาลองยิงคำถามกลับมาบ้าง แต่รอไปรอมาจนข้ามวันแล้วก็ยังไม่มีข้อความที่หวังแอบหวังส่งมาเลย

ดวงหน้าสวยจึงแอบเบะปากน้อย ๆ ด้วยความหงอย แต่แล้วไม่นานมือเรียวก็เริ่มตวัดพิมพ์ต่อ

ยอมแพ้ครั้งที่หนึ่งร้อยหนึ่ง

Reyne B: [อยากเห็นเวลาพี่ชาร์ลใส่ผ้ากันเปื้อนอีกจังค่ะ~]

Reyne B: [ถ้าเห็นด้วยเนื้อตา ต้องน่ารักมากกว่านี้แน่เลย~]

Reyne B: [*แนบรูปที่แคปมาจากวิดีโอโปรโมทอาหารในโรงแรมที่อยู่ในเครือแบรดฟอร์ด*]

Charles K: [ตั้งใจเรียนสิครับ เพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ]

คนที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์ ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจจุดประสงค์การเข้าหาของเธอแล้วสิ และตอนนี้ก็เริ่มหน้าแดงจนแทบจะเก็บทรงไม่อยู่อย่าไรก็ไม่รู้

ไม่ได้นะ...เขาจะเป็นแบบนี้ไม่ได้...เธอเป็นลูกสาวของท่านชายเจย์เดน คนที่ไว้ใจและเชื่อมั่นในตัวเขามากที่สุดในโลก แล้วแบบนี้เขาจะทำลายความไว้ใจนั้นลงได้ยังไงกัน...

เรย์เน่มองข้อความที่เขาส่งกลับมาก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วคว่ำจอลงด้วยความหงุดหงิด แต่แล้วไม่นานเธอก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

Reyne B: [ใจร้ายที่สุด!]

Reyne B: [นี่จีบอยู่นะรู้ตัวไหม] กดส่งไปเพียงไม่กี่วินาที ทำเป็นเหมือนว่าตัวเองแน่มาก แต่แล้วนิ้วเรียวก็ต้องรีบตวัดกด unsend ทันที

อีกด้านหนึ่ง

สายตาคมปรายมองข้อความบนแถบแจ้งเตือน ก่อนจะพบว่าไม่กี่วินาทีต่อมา มันจะขึ้นเป็นว่าถูกอีกฝ่าย unsend ไปแล้ว

แต่กดไปก็เท่านั้นแหละ ในเมื่อเขาอ่านทุกตัวอักษรไปหมดแล้ว อันที่จริงแล้ว เขามีนิสัยชอบเปิดแถบแจ้งเตือนเพื่ออ่านเนื้อความก่อนทุกครั้งที่จะเข้าไปตอบจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้วล่ะ

แต่ก็…เคยชินแค่กับแชทเธอแชทเดียว

‘โอเค ชัดเจนเลย...’

หลังจากได้รับข้อความนั้น ร่างสูงก็นั่งนิ่งไปสักพัก สายตาคมนั่งจ้องหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ด้วยเพราะข้อความนั้นมันทำให้เขาใจสั่นอย่างปฏิเสธไม่ได้ และเมื่อเป็นแบบนั้น มันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลเข้าไปใหญ่

สุดท้ายก็ตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปให้ดูปกติที่สุด

Charles K: [คุณหนูพิมพ์อะไรมาหรือเปล่าครับ] ทำเป็นว่าไม่เห็นแล้วกัน แบบนี้คงดีที่สุดแล้ว

ทางด้านเรย์เน่ที่เห็นข้อความเด้งขึ้นมาก็ยังไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่ก็แอบเห็นข้อความเรียบร้อยแล้วล่ะ และมันก็ทำให้เธอแทบจะโยนโทรศัพท์ทิ้งด้วยเพราะความเขินอาย

น่าอาย น่าอายที่สุด!!! ตีกับตัวเองในใจเสร็จก็ฟุบลงกับโต๊ะเรียนอย่างอิดออด

แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา มือเรียวก็ค่อย ๆ เลื้อยไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พลางแก้ตัวกลับไปแบบเด็กน้อย

Reyne B: [ไม่มีซะหน่อย แค่พิมพ์ผิดเฉย ๆ หรอก!]

Reyne B: [แค่จะถามว่า แล้วพี่ชาร์ลไม่ทำงานเหรอ มัวแต่บอกให้ฉันตั้งใจเรียนเนี่ย]

โดยไม่รู้อะไรเอาเสียเลย ว่าชาร์ลที่เห็นข้อความตอบกลับมานั้นกำลังกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว คิดว่าชาร์ลคงไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่เขาอ่านและจำได้ทุกตัวอักษรไปถึงจนถึงจินตนาการเป็นภาพเธอมานั่งพูดอยู่ข้างๆ เลยล่ะ

เฮ้อ แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าใครอาการหนักกว่ากันล่ะนะ แต่สำหรับชาร์ลแล้ว ถึงเรย์เน่จะน่ารักดีก็เถอะ แต่ว่า…เพราะเขาเป็นเขานี่ไง อีกทั้งเธอก็เป็นถึงลูกสาวของท่านชายเจย์เดน

เพราะแบบนั้น เขาจึงทำอะไรไม่ได้

เอาเป็นว่าปล่อยเอาไว้แบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวเวลาผ่านไป เธอก็คงเลิกชอบเขาไปเองนั่นแหละ...

‘เพราะไม่มีใครชอบฉันแบบรักจริงหวังแต่งอยู่แล้ว’