บทที่ 7

เปิดเทอมได้ไม่นาน ช่วงเทศกาลวาเลนไทน์ ทางบ้านก็มารับเพื่อพาลูก ๆ ออกไปเที่ยวพักผ่อน ก่อนจะมีการสอบปลายภาคเพื่อจบภาคการศึกษาในปีสุดท้าย

“มากันแค่นี้เหรอคะ” เรย์เน่สำรวจมองทั่วรถ ก่อนจะพบว่ามีเพียงคนขับรถ พ่อแม่ และพวกพี่น้องของเธอเท่านั้น ไม่มีคนที่เธอเฝ้ารอว่าจะได้เจอเลย...

“พี่หมายความว่ายังไงว่ามาแค่นี้ ปกติตอนไปเที่ยวก็มีพวกเราสี่คนแล้วก็พ่อแม่อยู่แล้วหนิ” เคย์ลิสถามขึ้น สีหน้าดูสงสัยไม่ต่างจากไลเอนน์ที่พยักกหน้าเห็นด้วยกับคำถามของคู่แฝดตัวเอง

“อะ...เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก”

“พี่ชาร์ลไม่ได้มาด้วยเหรอครับ” เป็นเจย์เนส พี่ชายคนโตซึ่งเป็นคู่แฝดของเธอเปรยขึ้นมาให้ ราวกับอ่านใจน้องสาวตัวเองได้อย่างไรอย่างนั้น

เรย์เน่ได้ยินแบบนั้นก็ปรายสายตาดุ ๆ ส่งไปทางเขา เพราะกลัวว่าความลับจะถูกเปิดโปง แต่จริง ๆ ก็รู้สึกขอบคุณอยู่หรอกนะ เพราะใจจริงแล้ว เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชาร์ลหายไปไหน

“ชวนมาแล้ว แต่เจ้านั่นบอกว่าติดธุระ” เจย์เดนหันบอกลูกชายคนโต ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองต่อ “สงสัยเจ้านั่นคงนัดสาวที่ไหนไว้ล่ะสิท่า”

คำพูดนั้นทำให้ใจเรย์เน่เต้นระส่ำไม่เป็นท่า ความรู้สึกวาบหวิวเข้าก่อกุมจิตใจอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวกำโทรศัพท์ของตัวเองแน่น

ทางด้านเจย์เนสที่หลังจากช่วยถามให้น้องสาวตัวเองแล้ว เขาก็ถอนหายใจอออกมาเหมือนมีเรือ่งไม่ได้ดั่งใจเช่นกัน ไม่ใช่เพราะพี่ชาร์ลหรอกนะ แต่ตอนนี้เองเขาก็มีปัญหากับเพื่อนสาวคนนั้นของตัวเองอยู่เช่นกัน

เมื่อมาถึงสถานที่ท่องเที่ยว เรย์เน่ก็พยายามดึงอารมณ์ตัวเองให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจนั้นว้าวุ่นราวกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้ให้ได้อยู่ต่อแล้ว

ให้ตายเถอะ อยากจะรัวแชทไปถามจังเลยว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร อยู่กับใคร แต่ติดตรงที่ว่าไม่ได้เป็นเจ้าข้าวเข้าของเนี่ยสิ T_T

เรย์เน่ดึงสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะเห็นว่าพวกน้อง ๆ พากันเดินเข้าไปในร้านขายช็อกโกแลต ในตอนนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นป้ายโฆษณาโปรโมชั่นที่แปะเอาไว้อยู่ข้างร้าน

‘จริงสิ ใกล้จะถึงวันวาเลนไทน์แล้วสินะ’ อล้วอยู่ ๆ สองขาเรียวก็ก้าวเดินตามน้อง ๆ เข้าไปในร้านนั้นพร้อมกับพี่ชายอย่างเจย์เนส

ตาเจย์เนสนี่...มีคนให้ซื้อไปฝากอยู่แล้วสินะ

ติดอยู่แค่เธอเนี่ยแหละ เพราะคนที่เธอต้องการจะให้ คงไม่มีทางยอมรับช็อกโกแลตอันนี้ของเธอแน่ ๆ

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมเหมือนหัวใจและร่างกายจะไม่ยอมฟังเลยนะ รู้ตัวอีกทีเธอก็มายืนจ่ายเงินอยู่ต้องหน้าแคชเชียร์เข้าซะแล้ว

‘ก็ได้แต่หวังว่าคงมีโอกาสจะได้ให้...’

กลับจากสถานที่ท่องเที่ยวก็มุ่งตรงสู่คฤหาสน์ ทันทีที่รถเคลื่อนเข้าไปจรงบริเวณลานจอดรถ ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาของเรย์เน่เหลือบไปเห็นร่างสูงหล่อสง่าของคนที่เธออยากจะพบมากที่สุดเข้าพอดี

เขากำลังยืนอยู่ในห้องโถง ซึ่งหากมองจากตรงนี้ด้วยสายตาของแวมไพร์แล้ว มันก็พอมองเห็นได้ชัดเจนอย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ

และท่าทางของเขาก็ดูเหมือนกำลังจะออกไปที่ไหนสักแห่งก็ไม่รู้ ดูจากการแต่งตัวที่เป็นทางการและที่สำคัญ ในมือยังช่อดอกไม้ขนาดใหญ่อยู่อีก

นี่หรือว่า...เขาจะไปเดท!!!

หญิงสาวเริ่มใจระส่ำมากขึ้นกว่าครั้งไหน เมื่อรถจอดลงแล้วเธอก็รีบก้าวเดินเข้าไปข้างในคฤหาสน์ และมุ่งตรงสู่โถงใหญ่ทันที

ชาร์ลที่เห็นร่างบางเดินเข้ามา ในตอนแรกเขาก็มีท่าทีชะงักไปเล็กน้อย เหมือนทำตัวไม่ถูก ทั้งคู่สบตากันอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายยกมือขึ้นขยับแว่นแก้เก้อหน่อย ๆ แล้วเป็นฝ่ายทักทายก่อน

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณหนู” ระหว่างที่พูด สายตาภายใต้กรอบแว่นก็ดูจะเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าควรจะวางสายตาไว้ที่ตรงไหนดี กลัวจะเผลอไปวางที่คนตรงหน้าโดยไม่ตั้งใจ

แต่เรย์เน่ไม่มัวรีรอ เธอน้อมศีรษะให้เขาก่อนจะรีบถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไปตรง ๆ “พี่จะออกไปไหนเหรอคะ”

ชาร์ลยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองเหมือนกำลังระวังตัว แต่สุดท้ายก็ตอบกลับไปอย่างเรียบง่าย “ไปงานแต่งเพื่อนครับ”

อยู่ ๆ เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำตอบจากเขา เพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอกำลังเป็นกังวล

“เพื่อนสนิทเหรอคะ” เรย์เน่ถามต่อ

แต่เมื่อได้ยินเสียงหวานถามแบบนั้น ชาร์ลก็ดูจะชะงักไป ด้วยความที่คำว่า สนิท นั้นเหมือนจะไปสะกิดกระแทกเข้าที่ใจของเขาอย่างจัง

“เคยสนิทครับ”

“เคยสนิท...ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่ได้สนิทแล้ว จำเป็นต้องไปด้วยเหรอ” เรย์เน่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังพอได้ยินอยู่แล้ว ด้วยความที่ประสาทการรับรู้ของแวมไพร์นั้นไวกว่ามนุษย์ แม้เสียงกระซิบหากไม่ระวัง อีกฝ่ายก็สามารถได้ยินได้สบาย

“ผมคิดว่าควรไปครับ เขาก็อุตส่าห์เชิญมาแล้ว” พูดพร้อมยกการ์ดเชิญในมือขึ้นมา

ได้ยินแบบนั้นเรย์เน่ก็ก้มหน้าหลบตาอีกฝ่ายด้วยความอาย เธอไม่ได้ตั้งใจจะระราบระล้วงหรอก อันที่จริงเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับตัวเธอเลย ก็แค่...อยากลองเช็คดูว่าคนตรงหน้าไม่ได้จะหนีไปเดทจริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้น ขอไปด้วยได้ไหมคะ พอดีต้องออกไปทำธุระข้างนอกพอดี” ไม่ใช่หรอก เธอตั้งใจจะไปกับเขานั่นแหละ ก็รู้อยู่หรอกว่าทำแบบนี้มันดูจะล้ำเส้นเกินตัวไปหน่อย

แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็คนนี้...เธอจองแล้วหนิ...ก็ต้องหาโอกาสและจังหวะที่จะได้อยุ่กับเขาแบบสองต่อสองบ่อย ๆ สิ

สายตาของหญิงสาวดูมาดมั่นขณะที่จ้องใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย

“มันไม่ได้น่าสนุกหรอกนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยเหมือนกำลังตั้งใจจะไกล่เกลี่ย ด้วยความที่รู้ทันว่าเธอจงใจจะตามไปด้วยนั่นแหละ ไม่ได้มีธุระอะไรจริง ๆ หรอก

“แล้วใครบอกว่าฉันอยากไปหาความสนุกกันล่ะ” เรย์เน่ไม่ยอมง่าย ๆ เธอหมุนตัวหันหลังแล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วกลับลงมาหาเขาอีกครั้ง

ซึ่งก็ถือว่ายังดีที่เขายังยืนรอ

ร่างบางในชุดเดรสสีชมพูอ่อน ผมที่ถูกแต่งทรงม้วนเป็นลอนและใบหน้าที่แต่งแต้มสีจากเครื่องสำอางอย่างเบาบาง แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เธอเหมือนหลุดออกมาจากในเทพนิยายแล้วล่ะ

สายตาภายใต้กรอบแว่นดูจะตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ จนเธอต้องมาสะกิดเข้าให้

“ไปกันเถอะค่ะ” ว่าจบก็เดินนำไปที่ลานจอดรถ โดยไม่ลืมจะบอกท่านแม่อย่างลินินว่าจะออกไปพบปะเพื่อน โดยมีพี่ชาร์ลไปส่ง ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว

ขณะที่ทั้งคู่ก้าวออกจากคฤหาสน์และมุ่งหน้าตรงไปยังโรงรถนั้น เจย์เดนที่ยืนพิงราวระเบียงชั้นสองก็มองดูทั้งคู่อยู่ไกล ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะท่าทีของทั้งคู่ดูจะสนิทกันมาก

‘เจ้าสองคนนั้น ไปคุ้นเคยกันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...’ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรนักหรอก

ระหว่างทางบนรถ

ตั้งแต่ออกจากบ้านมาจนถึงตอนนี้ ต่างฝ่ายต่างเงียบ อย่างชาร์ลคงไม่ใช่เรื่องน่าแปลก แต่กับคนที่ช่างพูดอย่างเรย์เน่นั้นมันดูน่าผิดปกติในสายตาของชายหนุ่มเป็นยิ่งนัก

‘ทำไมเธอเงียบไปล่ะ’ เขาคิดในใจ นี่หรือว่าเขาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อนเพื่อทำลายบรรยากาศความเงียบนี้ดีล่ะ

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร เรย์เน่ก็ฮัมเพลงขึ้นมา ถึงแม้สายตาของเธอจะมองออกไปนอกหน้าต่างรถอยู่ตลอด แต่เพียงได้ยินเสียงของเธอ ก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเปราะหนึ่งแล้ว ฟังเสียงหวานฮัมเพลงไปเรื่อย มุมปากของเขาก็แอบกระตุกยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เหมือนกับสายรุ้งเลยนะว่าไหม จะสดใสอะไรจะขนาดนั้น ตั้งแต่เกิดมา จะเข้าสี่ร้อยปีอยู่รอมร่อ สารภาพตามตรงเลยว่าเพิ่งเคยเจอความสดใสแบบสายรุ้งเป็นครั้งแรกเลย

แต่เอ๊ะ นี่มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องเก็บมาคิดหรือไงกัน ไม่สมกับเป็นตัวเขาเอาซะเลย

ชาร์ลส่ายหน้าไปมาเหมือนต้องการสลัดความคิดนั้นออกจากหัวอย่างไรอย่างนั้น ตั้งใจขับรถสิ...อย่ามัวคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ได้

ไม่นานรถก็เคลื่อนมาจอดเทียบตรงหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ชาร์ลเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูอีกฝั่งให้เรย์เน่ก้าวลงมา พร้อมส่งกุญแจให้พนักงานโรงแรมเป็นฝ่ายขับนำไปจอด

ทันทีที่เดินเข้าสู่ห้องจัดงานเลี้ยง บรรยากาศหรูหราก็โอบล้อมพวกเขาไว้ด้วยแสงไฟนุ่มนวล กลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดลอยอวลในอากาศ แขกเหรื่อที่แต่งตัวสวยงามจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ

เรย์เน่เดินเคียงข้างชาร์ล พลางชำเลืองมองไปรอบ ๆ เหมือนกำลังสำรวจ และไม่นานนักเธอก็เริ่มจับได้ว่า…

คนที่ชาร์ลบอกว่าเคยสนิทนั้น เป็นฝั่งเจ้าสาว ด้วยความที่เมื่อร่างสูงของชาร์ลปรากฎขึ้นในงาน เสียงซุบซิบจากบรรดาแขกเหรื่อก็เริ่มลอยมากระทบหูมากขึ้นเรื่อย ๆ

“นั่น แฟนเก่าเจ้าสาวไม่ใช่เหรอ เห็นว่าเคยคบหากันตอนอยู่ต่างประเทศ”

“อ๋อ ใช่ ๆ เห็นว่าเป็นนายน้อยจากตระกูลคลินตันน่ะ”

“ตอนคบกันน่ารักมากเลยนะ คิดว่าจะได้แต่งกันซะอีก”

“นั่นสิ ทุกคนเขาก็ลุ้นกันใหญ่เลยนะ แต่ว่าสุดท้ายเจ้าสาวก็เลือกแต่งกับตระกูลที่ใหญ่กว่า”

‘ไอ้คนพวกนี้นี่...ไม่รู้หรือไงว่าต่อให้กระซิบแค่ไหนก็ได้ยินอยู่ดีน่ะ!’

เสียงกระซิบกระซาบนั้นลอยเข้ามากระทบหูของเรย์เน่อย่างช่วยไม่ได้ ดวงหน้าสวยมีสีหน้าขึงขังขึ้นมา ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แต่การที่คนพวกนั้นนินทาคนอื่นในระยะเผาขนแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่สมควรทำแล้วเหรอ

แล้วเมื่อกี้นี้พูดว่ายังไงนะ แฟนเก่าเหรอ! เหอะ ยิ่งน่าหงุดหงิดเข้าไปใหญ่!

ร่างบางเม้มปากแน่นก่อนจะรีบหันขวับไปมองชาร์ลที่อยู่ข้างกายแทบจะทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะรู้สึกไม่ดี ทั้งที่ตัวเองนั้นดูเหมือนจะรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าอีกนะ

ร่างสูงไม่ได้สังเกตเธอเลยสักนิด เพราะตอนนี้สายตาคมกำลังจับจ้องไปยังหญิงสาวที่อยู่ในชุดสีขาวยาวสยาย เรย์เน่รีบมองตามไปยังจุดเดียวกัน พลางสลับมองหน้าใบหน้าหล่อของเขาไปด้วย

อะไรกัน แววตาแบบนั้น มันดูอ่อนโยนกว่าตอนที่เขามองทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้เลยก็ว่าได้

และมันก็ยิ่งทำให้ใจของเรย์เน่กระตุกวูบไปหมด ความรู้สึกน้อยใจท่วมท้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ไหว แม้เธอพยายามทำหน้าตาเรียบเฉยที่สุดแล้วก็ตาม แต่ก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้สีหน้าตัวเองคงเจื่อนไม่น้อย

หญิงสาวรับหันหน้าทำเป็นมองไปทางอื่นแทน อยู่ ๆ ก็อยากจะเอาตัวเองออกไปจากที่นี่ซะเดี๋ยวนี้เลย ทั้งที่เขาก็เตือนแล้วแท้ ๆ ว่ามันไม่ได้สนุกอย่างที่คิดหรอก

แต่พวกสายเม้าท์ก็ยังไม่ยอมจบแค่นั้น ยังคงพูดไปเรื่อยอยู่นั่นแหละ และเรื่องราวพวกนั้นก็ยิ่งตอกย้ำทำให้เรย์เน่ทั้งโกรธและเสียใจไปในเวลาเดียวกันจนแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้วนะ!

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่เจ้าสาวเลือกตระกูลอื่น ไม่งั้นชีวิตคงลำบากแน่”

“นั่นสินะ ถ้าแต่งกับทายาทของตระกูลที่ล่มสลายไปแล้วอย่างตระกูลคลินตันนะ ฉันไม่อยากจะคิดเลย อย่างเขาน่ะ ถ้าไม่ได้ตระกูลแบรดฟอร์ดช่วยไว้ คงไม่มีหัวนอนปลายเท้าแล้ว ฮ่า ๆ”

‘ไอ้พวกปากพล่อยนี่’ เรย์เน่กำหมัดแน่น ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง บรรยากาศรอบกายเริ่มเย็นยะเยือก พลังแวมไพร์เริ่มหลอมรวมอยู่บนฝ่ามือเรียว ก่อนจะถูกสะบัดออกไปอย่างแนบเนียน จนเกิดเป็นมวลอากาศกระแทกศีรษะของคนที่พูด

ปึง!

เสียงดังฉับพลันทำให้แขกในงานล้วนหันไปมองเป็นตาเดียว แต่ก็เห็นเพียงแค่คนที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเหมือนว่าเมาจนหมดสติไปก็เท่านั้น จึงไม่มีใครนึกสงสัยอะไรเลย

แต่การกระทำทั้งหมดนั้นกลับอยู่ในสายตาของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกัน อันที่จริงต้องบอกว่าเขาสังเกตเธอตลอดเวลาที่ก้าวเข้ามาในงานเลยล่ะ แต่เป็นเธอเองนั่นแหละที่คงมองไม่ออกว่าสายตาเขาไปหยุดอยู่ตรงไหน

แล้วการกระทำของเธอเมื่อครู่ก็ทำเอามุมปากของเขาแอบกระตุกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

‘เป็นคนที่ดุซะด้วย…’ เขาคิดในใจเงียบ ๆ พร้อมความรู้สึกอุ่นวาบอย่างน่าประหลาดที่ปะทุขึ้นมากลางอก

หลังจากเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้ว เรย์เน่ก็ยังหน้าตึงไม่หาย จนกระทั่งคู่บ่าวสาวเดินวนมายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่

“สวัสดีชาร์ล” หญิงสาวในชุดสีขาวกล่าวทักทายพร้อมโบกไม้โบกมือด้วยท่าทางที่ดูประหม่าเกินบรรยาย สารภาพกันตามตรงว่าการปรากฎตัวของเขาทำให้เธอนึกถึงคืนวันก่อน ๆ อย่างเสียอดไม่ได้

ชาร์ลยิ้มบางก่อนจะโบกมือทักทายกลับ “สวัสดีครับ” เขารีบลุกขึ้นยืนแล้วน้อมศีรษะให้อีกฝ่าย เฮ้อ ช่างเป็นคนที่น่ารักแสนดีจนใจเจ็บอะไรอย่างนี้

เพราะจากข่าวที่บรรดาแขกลือกันปากต่อปาก ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น ดังนั้นตัวชาร์ลเองจึงรับบทผู้ถูกกระทำมาโดยตลอด แต่เขาก็ยังมาแสดงความยินดีให้กับเจ้าสาวได้อีก

แต่นั่นก็เป็นเพียงสายตาที่คนอื่นมองจากภายนอกก็เท่านั้น แท้จริงแล้วใครจะหยั่งลึกได้ว่าข้างในมันพังแทบไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่วันที่โดนบอกเลิกเพื่อที่เธอจะไปแต่งงานกับคนอื่นแล้วล่ะ ต่อให้มีเหตุผลมาลองรับ ว่าเป็นการแต่งงานเพื่อความอยู่รอดของตระกูล แต่เขาต้องยอมรับเหตุผลนั้นด้วยความยินดีหรือไง

ก็เข้าใจได้ว่าเธอต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองและตระกูล แต่ตัวเขาเองก็มีความรู้สึกเหมือนกัน เพราะแบบนั้น เขาจึงไม่ได้เจอเธอมาเกือบสองปีแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าสาวเจ้าเขาจะคอยส่งข้อความมาถามไถ่อยุ่ตลอด แต่เขาก็เลือกที่จะบล็อครายชื่อผู้ติดต่อนั้นไป

จนกระทั่ง มีการ์ดเชิญให้มาเข้าร่วมงานแต่งไปส่งถึงที่ อันที่จริงเขาเองก็ไม่อยากมาสักเท่าไหร่หรอก แต่เธออุตส่าห์เชิญมาแล้ว ก็ไม่อยากให้เสียน้ำใจ หากกล้าเชิญเขาเองก็กล้ามาเผชิญหน้าอยู่แล้ว

เอาเป็นว่าการมางานในครั้งนี้ได้ เป็นเพราะความรู้สึกเก่า ๆ มันจางหายไปหมดสิ้นแล้วนั่นแหละ ถึงมายืนอยู่ต่อหน้าเธอโดยที่ไม่รู้สึกอะไรได้แล้ว

ทางด้านเรย์เน่ เธอเพิ่งเห็นหน้าของเจ้าสาวชัด ๆ และเป็นเรื่องปกติที่สาว ๆ จะวิเคราะห์ศัตรูหัวใจตัวเอง

‘อืม...จะว่ายังไงดีล่ะ ก็สวยดีนะ แต่ก็ไม่ได้สวยขนาดนั้นสักหน่อย อาจจะนิสัยดีถึงครองใจพี่ชาร์ลได้อย่างนั้นเหรอ’ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บแปลบกลางใจอย่างจัง

แต่ก่อนที่บรรยากาศจะยิ่งแย่ไปกว่านี้ ชาร์ลก็ผายมือมาทางร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมแนะนำให้เธอรู้จักกับทุกคน

“เชอรีน นี่ เรย์เน่ แบรดฟอร์ด ลูกสาวของท่านชายเจย์เดน” จากนั้นก็หันไปบอกเรย์เน่ว่า “คุณหนูครับ นี่เชอรีน เพื่อนผม” เสียงตอนท้ายประโยคเหมือนจะแผ่วลงไปนิดหน่อย เพราะเขาเข้าใจดีว่าเรย์เน่คงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเจ้าสาวตั้งแต่เดินเข้ามาในงานแล้วล่ะ

เชอรีนเหลือบมองเรย์เน่ ก่อนจะสลับสายตาหันไปมองชาร์ล และเมื่อนั้นความหงุดหงิดก็ก่อตัวขึ้นในใจของเจ้าสาวดาวเด่นของงานจนแทบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่

สายตาแบบนั้นของชาร์ลและสีหน้าของคุณหนูน้อยนี่ ระหว่างสองคนนี้จะต้องมีบางอย่างไม่ปกติแน่!

แต่เมื่อรู้ตัวว่าสายตาของตัวเองกำลังแข็งกร้าว เธอก็รีบน้อมศีรษะให้อีกฝ่ายแล้วยกยิ้มให้ทำท่าทีเหมือนเป็นมิตร “สวัสดีค่ะ”

ด้วยความที่อีกฝ่ายมาจากตระกูลแบรดฟอร์ด ซึ่งเป็นที่เลื่องลือในหมู่ชนชั้นสูงของแวมไพร์ แล้วมีหรือเธอจะอาจหาญแสดงกิริยาไม่ดีใส่เรย์เน่ได้

แต่สำหรับเรย์เน่แล้ว ถึงไม่ได้แสดงกิริยาอะไรไปมากกว่านั้น แต่เธอก็พอจะมองออกว่าลึก ๆ แล้วคุณเจ้าสาวเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเธอสักเท่าไหร่นัก ซึ่งบอกตามตรง เธอเองก็ไม่ได้ชอบเจ้าหล่อนนักหรอกนะ

แต่ก็เอาเถอะ มางานเขาโดยไม่ได้รับเชิญแบบนี้ก็อย่าทำตัวเสียมารยาทไปมากกว่านี้เลย คิดได้แบบนั้นดวงหน้าสวยบรรจงปั้นยิ้มมารยาทขึ้นแล้วทักทายกลับไป “สวัสดีค่ะ”

ส่วนชาร์ลที่ยืนระหว่างทั้งคู่ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานแปลก ๆ โดยเฉพาะสีหน้าของเจ้าบ่าวที่หน้าดูยิ้มเจื่อน เมื่อเห็นอาการของคู่รักตัวเองที่ยังทำเหมือนสนใจคนรักเก่าอยู่

เพราะอะไรกัน...นี่เจ้าหล่อนยังรักพี่ชาร์ลอยู่อย่างนั้นเหรอ ทั้งที่ตัดสินใจแต่งงานกับคนอื่นแล้วเนี่ยนะ!?

แล้วพี่ชาร์ลล่ะ ยังคิดอะไรกับเธอคนนี้อยู่หรือเปล่า!

คิดแบบนั้นเรย์เน่ก็รีบหันมองหน้าหล่อ ๆ ของเขา ซึ่งก็เห็นเต็มตาอีกครั้ง ว่าสายตาที่ร่างสูงใช้มองเจ้าสาว ดูแตกต่างสิ้นเชิงกับตอนที่เขามองตัวเอง

โอ๊ย แค่รู้ว่าเคยคบกันก็อิจฉาจนหงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว ยังต้องมาเจองานสายตาอ่อนละมุนของพี่ชาร์ลที่มองเจ้าหล่อนแบบนี้อีก แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเรย์เน่

“ขอตัวไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะคะ” เรย์เน่ไม่รอให้ชาร์ลทักท้วง แล้วรีบเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปทันที