บทที่ 5

หลังจากวันนั้น ชีวิตแต่ละวันของชาร์ลก็ดูจะยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะงานประจำที่ทำอยู่นั้นหนักเกินไปหรอก แต่ช่วงนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนคอยตามวอแวเขาเป็นพิเศษ

และวันนี้ก็เช่นกัน เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินบันไดของคฤหาสน์ ก่อนจะปรากฏภาพร่างบางที่กำลังเดินลงมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เธอมุ่งตรงสู่ห้องทานอาหารเหมือนที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน แต่ในวันนี้ เมื่อเห็นร่างสูงที่นั่งจัดการอาหารเช้าอยู่บนโต๊ะพอดิบพอดี ก็ถึงกับลอบยิ้มอย่างอดไม่อยู่

ขาเรียวรีบก้าวจ้ำ ๆ ยาว ๆ เข้าไปใกล้อีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีวายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องเขาราวกับเป้าหมายที่มีไว้พุ่งชนอย่างไรอย่างนั้น จนกระทั่งมือเรียวดึงเก้าอี้ที่อยู่ข้างเขาออก แล้วทิ้งตัวนั่งลงถัดจากกัน

“เอ่อ อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนู” หันมาเห็นคนที่นั่งลงข้าง ๆ ชาร์ลก็แทบสำลัก ‘ที่ประจำปกติของเธอก็นั่งฝั่งนู้น แล้วทำไมวันนี้มานั่งตรงนี้กันนะ’

บางทีอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เขาอาจจะแค่คิดมากไปก็เท่านั้น คิดได้ดังนั้นชาร์ลก็ละสายตาจากร่างบางแล้วจัดการมื้อเช้าต่อ

“คิดว่าถ้าสวนหลังคฤหาสน์มีดอกไม้กับต้นไม้สวย ๆ กว่านี้จะเป็นยังไงคะ” เรย์เน่เอ่ยเสียงใส พร้อมจ้องมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย

“ครับ?” ชาร์ลละความสนใจจากอาหารเช้าตรงหน้าอีกครั้ง ท่าทางดูกระอักกระอ่วน เพราะนอกจากท่านชายเจย์เดนแล้ว ก็ไม่ค่อยมีใครขอความเห็นเขาเกี่ยวกับเรื่องอื่นนอกเหนือจากงานสักเท่าไหร่ “เอ่อ...ผมว่าก็ดีครับ”

“งั้นพี่ชาร์ลช่วยคิดหน่อยได้ไหมว่าจะปลูกอะไรดี” เรย์เน่ยิ้มแย้มก่อนจะผายมือไปทางสวนด้านหลัง

ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก “แล้วคุณหนูอยากให้สวนเป็นแบบไหนล่ะครับ”

นี่เขาตายด้านหรือยังไงกันนะ ไม่มีการหยั่งรู้ความคิดในใจของหญิงสาวได้เลยอย่างนั้นเหรอ

‘เรื่องสวนนั้นน่ะก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น ส่วนผลที่ต้องการจริง ๆ จากเรื่องนี้ก็คือตัวพี่นั่นแหละ’

“อยากได้เป็นสวนดอกไม้ค่ะ แล้วต้นไม้ก็อยากได้แบบที่ตัดเป็นรูปหัวใจด้วย” ขณะที่กำลังพูดและจินตนาการถึงสวนในฝัน แววตาของเธอก็ดูมุ่งมั่นมาก

“....” ได้ยินแบบนั้น ชาร์ลก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา แววตาคมตวัดมองคนข้าง ๆ ด้วยความเอ็นดู แต่เพียงไม่นานก็ต้องกลับมารักษามาดสงบเอาไว้ดั่งเดิม

เรย์เน่เห็นเขาหัวเราะก็ยิ่งใจชื้น บอกตามตรงเธอไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มจากเขาสักเท่าไหร่หรอก มีแต่หน้าหล่อ ๆ สวมแว่นที่นิ่งงันอยู่ตลอด “พี่ชาร์ลช่วยหาให้หน่อยนะ”

ไม่ว่าเปล่า มือเรียวยังยกขึ้นสะกิดแขนอีกฝ่ายเป็นเชิงออดอ้อนอีกต่างหาก

“เอ่อ ครับ เอาไว้ถ้าผมว่างจะช่วยหาดูให้แล้วกัน”

นั่นแหละ...ตกปากรับคำแล้ว เรื่องวุ่น ๆ ของคุณเลขาแวมไพร์ก็เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ ณ ตอนนั้น

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ ชาร์ลก็ขอตัวออกไปที่บริษัทพร้อมกับเจย์เดน และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ระหว่างทางที่เห็นต้นไม้บนถนนสองข้างทาง เขาก็แอบจินตนาการถึงคำพูดของเรย์เน่พร้อมท่าทางสดใสของเธอที่กำลังบรรยายภาพในสวน

และแล้วรอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาประดับบนใบหน้าหล่ออย่างฉุดไม่อยู่...ต้นไม้รูปหัวใจอย่างนั้นเหรอ ช่างสมกับเป็นเธอที่ดูสดใสจริง ๆ

“เจ้ายิ้มอะไร” และแล้วบรรยากาศในใจก็ถูกขัดขึ้นจากผู้เป็นนายอย่างเจย์เดน แบรดฟอร์ด ที่เอ่ยขึ้นพร้อมท่าทางที่ดูยียวนจนน่าหมั่นไส้

“เอ๊ะ ไม่ได้ยิ้มนะครับ...แสงมันแยงตา” ว่าจบก็ขยับแว่นบนสันจมูกของตัวเองหน่อย ๆ เพื่อเป็นการกลบเกลื่อนให้เนียนขึ้น ในขณะที่เจย์เดนก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ส่งสายตาพินิจเลขาของตน

“ฟิล์มรถออกจะทึบ เจ้าอย่ามาแก้ตัวซะให้ยากเลย” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมา เจย์เดนก็ขยับตัวเอนหลังเข้ากับเบาะเหมือนว่ายอมแพ้ในการคาดคั้นนั้นแล้ว แต่แล้วไม่นานเขาก็พูดขึ้นลอย ๆ “มีสาวแน่ ๆ”

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” ชาร์ลเอ่ยค้านสุดตัว พร้อมสีหน้าที่ดูไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น อันที่จริง สิ่งนี้เป็นหนึ่งในความสามารถของเขาเลยนะ การดึงสีหน้าให้คนภายนอกไม่สามารถหยังรู้จิตใจของตนได้เนี่ย

แต่สิ่งนี้มันใช้ไม่ได้กับเจย์เดนที่โตมาด้วยกันกับเขา

“เจ้าดึงหน้านิ่งไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ข้ามั่นใจว่าต้องมีแน่ ๆ”

เพราะปกติแล้วเจ้านี่เงียบขรึมจะตายไป นาน ๆ ทีจะมีอาการแบบนี้ และทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นก็จะถูกจับได้ว่ากำลังแอบคบหากับใครอยู่ตลอด

ชาร์ลที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่ายศีรษะไปมาอย่างหน่าย ๆ สาวที่ไหนกันเล่า ก็แค่...แค่เอ็นดูคุณหนูก็เท่านั้นเอง

‘แต่จะว่าไป...เมื่อกี้นี้เราหลุดยิ้มจริงเหรอเนี่ย’ แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อเลยด้วยซ้ำ นี่เขากำลังโดนตกโดยไม่รู้ตัวอยู่หรือเปล่านะ

‘อย่ายุ่งกับเขา’

เอาอีกแล้ว ภาพชวนใจสั่นวนกลับเข้ามาอีกแล้วสิ ให้ตายเถอะ ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วยนะ

ว่าแต่...เรื่องในวันนั้นน่ะ เขายังคิดไม่ตกอยู่ตลอดเลยว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่ แล้วแบบนี้เขาจะวางใจตอนที่คุณหนูกลับเข้าไปอยู่หอพักที่โรงเรียนได้ไหมเนี่ย

          หลายวันผ่านไป

เรย์เน่เริ่มแผนรุกอีกฝ่ายที่ด้นสดด้วยความแยบยล จนคนที่เป็นเป้าหมายแทบจะไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ หรือเปล่านะ(?)

“พี่ชาร์ล พาเรย์เน่ไปซื้อของได้ไหมคะ เอ่อ...แค่ไปส่งก็ได้”

“แต่ผมว่า ช่วงนี้คุณหนูยังไม่ควรออกไปข้างนอกนะครับ มันอันตราย วันก่อนก็เพิ่งเกิดเรื่องไปด้วย” เสียงนิ่งเรียบดูจริงจังมาก และเหมือนจะแอบมีความดุหน่อย ๆ ด้วย

อย่างที่บอกว่าเขายังไม่มั่นใจว่าคนพวกนั้นต้องการสิ่งใดกันแน่ ถึงได้บุกเข้ามาโจมตีกันซึ่งหน้าแบบนั้น หากพาเธอออกไปด้วย ก็มีแต่จะพาไปเสี่ยงอันตรายเปล่า ๆ

ได้รับคำตอบแบบนั้นเรย์เน่ก็เบะปากหงอย ๆ ดูเหมือนแผนการนี้จะล้มเหลวไม่เป็นท่าซะแล้วสิ แบบนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ จะใช้ข้ออ้างอะไรที่จะได้อยู่ใกล้พี่เขาได้ เฮ้อ ขอเวลาอยู่ด้วยกันแค่สักวันก็ยังดี แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ยังคิดไม่ตก

กระทั่งหลายวันต่อมาก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องกลับไปอยู่หอพักที่โรงเรียนพร้อมกับเจย์เนส พี่ชายฝาแฝดของเธอแล้ว

มันทำให้เธอรู้สึกซึมเล็กน้อยเมื่อคิดว่าตัวเองจะไม่ได้เห็นหน้าหล่อ ๆ ของพี่ชาร์ลทุกเช้าเย็นเหมือนอย่างเคย แต่สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มออกมาได้ในที่สุด ก็เป็นเพราะเขาจะต้องเป็นฝ่ายไปส่งถึงที่โรงเรียน

“ตั้งใจเรียนนะ” ลินินกับเจย์เดนมาบอกลาลูก ๆ ก่อนที่จะส่งทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนรถตู้

เมื่อก้าวขึ้นมา เรย์เน่ก็เห็นว่าชาร์ลนั่งอยู่ตรงเบาะหลังคนขับติดริมหน้าต่างพอดี พร้อมเหลือบมองเจย์เนสอีกครั้งเหมือนว่าดูท่าที และเมื่อเห็นว่าพี่ชายฝาแฝดเดินตรงไปนั่งตรงท้ายรถด้านหลังสุด เธอก็ยิ้มออกมา

ได้การล่ะ นี่แหละโอกาสสุดท้าย ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะ ยัยเรย์เน่!

คิดแล้วเธอก้าวไปทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างถัดจาดเขาเอาไว้ประมาณหนึ่งเบาะ เพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่าตัวเองรุกล้ำจนเกินไป(?)

“พี่ชาร์ล เรย์เน่ขอข้อมูลติดต่อพี่หน่อยได้ไหมคะ” ไม่รุกล้ำแบบใดกันเนี่ย

ชาร์ลได้ยินแบบนั้นก็หันมองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ สักครู่ ก่อนจะยื่นมือไปกดข้อมูลการติดต่อของตนให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เกินคาด...ได้มาด้วย...

“เอ่อ คือ...เผื่อจะคุยเรื่องต้นไม้ในสวนกันไงคะ” แก้ตัวเผื่อเอาไว้ก่อน

“ครับ...” ตอบเพียงเท่านั้นแล้วหันไปสนใจวิวนอกรถต่อ เหมือนเขาไม่ได้สนใจข้อแก้ตัวที่เธอหยิบมาอ้างเลย

ระหว่างทางอยู่บนรถ เรย์เน่ก็รู้สึกว่าแดดเริ่มส่องโดนตัวเองนานพอสมควรแล้ว หากยังนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไป มีหวังผิวพุพองแน่เลย

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับหนี เงาของมือหนาจากร่างสูงที่นั่งติดริมหน้าต่าง ก็ยกขึ้นบดบังแสงที่สาดลงบนผิวกายเธอเสียก่อน

อะไรกันเนี่ย ทำเหมือนจะไม่สนใจแต่ก็สนใจอย่างนั้นเหรอ โอ๊ย แย่แล้ว ทำแบบนี้ได้ยังไง มันทำให้ยิ่งหลงนะรู้ไหม เรย์เน่คิดในใจระหว่างที่เหลือบมองอีกฝ่าย ทั้งที่เขาไม่ได้หันมองเธอด้วยซ้ำ แต่มือก็ยังยกบังแสงแดดให้เธอได้ตรงตำแหน่งอยู่ตลอดทาง

ไม่นาน รถก็ขับเคลื่อนมาจนถึง เซนต์โยเซีย อะคาเดมี ที่คุ้นเคย ซึ่งเป็นโรงเรียนของเหล่าลูกหลานแวมไพร์ที่เรียนปะปนอยู่ร่วมกับลูกหลานของมนุษย์ที่มาจากตระกูลชนชั้นสูง

อันที่จริง การมีอยู่ของพวกเขาก็ยังไม่ถือว่าเปิดเผยตัวตนต่อโลกมนุษย์ขนาดนั้นหรอก แต่การมีโรงเรียนแห่งนี้ก็นับเป็นอุบัติการณ์ของโลกแวมไพร์ที่จะสามารถปรับตัวให้เข้ากับมนุษย์ได้มากขึ้น

เนื่องจากตระกูลเก่าแก่พวกนี้ย่อมทราบถึงการมีอยู่ของพวกแวมไพร์มาตั้งแต่สมัยบรรพกาล แต่หากนำไปเล่าให้โลกภายนอกที่สมัยนี้วิทยาศาสตร์เจริญก้าวหน้าแล้ว มีหวังคงโดนหัวเราะเยาะแน่

ชาร์ลก้าวลงจากรถไปพร้อมกับทั้งสองคนเพื่อเป็นการส่งให้ถึงที่หมาย แต่แล้วอยู่ ๆ ร่างสูงของเจย์เนสก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้น้องสาวของตัวเอง ก่อนจะกระแอมไอเล็ก ๆ

“อะแฮ่ม”

“อะไร” เรย์เน่กระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินเพียงแค่เธอกับพี่ชายพร้อมขมวดคิ้วใส่เขา

เจย์เนสเห็นแบบนั้นก็ทำหน้านิ่งยักไหล่ และถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาที่หรี่มองน้องสาวนั้นเหมือนกำลังจะบ่งบอกเป็นนัยอยู่แล้วว่า ‘คิดว่าฉันมองไม่ออกอย่างนั้นเหรอ’

ยัยนี่จ้องจะจีบพี่ชาร์ลชัวร์ ๆ เลย เพราะปกติแล้วเธอสนใจติดต่อกับเลขาของคุณพ่อซะเมื่อไหร่กัน ทีกับคุณโนอาห์ยังไม่เห็นสุงสิงด้วยเลย

แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ใครใช้ให้พี่ชาร์ลหล่อเท่ห์ขนาดนี้กันเล่า ขนาดเจย์เนสที่เป็นผู้ชายยังมองว่าพี่ชาร์ลหล่อเลย แต่ก็อยากจะไว้อาลัยให้พี่เขาสักหน่อยละนะ เพราะเวลาน้องสาวของเขาต้องการอะไรแล้ว เธอมักจะได้มาครอบครองตลอดเลยเนี่ยสิ

“หอพักคุณหนูอยู่ตรงไหนเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือที่เตรียมช่วยถือยกไปให้

แต่แล้วเรย์เน่ก็โบกไม้โบกมือก่อน “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวเรย์เน่ยกขึ้นไปเองได้” พร้อมยื่นมือเข้าไปเตรียมจะคว้าของกลับมาถือเอง

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปส่งเอง คุณหนูนำทางไปเลย” ดูเหมือนอีกฝ่ายก็จะไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ ด้วยเนี่ยสิ แล้วสุดท้ายเรย์เน่ก็ต้องเดินพาเขาขึ้นหอพักไปด้วยกัน

แต่นี่ถือเป็นข้อยกเว้นแค่ช่วงวันที่เปิดและปิดภาคการศึกษาที่จะอนุญาตให้บุคคลภายนอกขึ้นไปบนหอพักของนักเรียนได้

‘ทำไมใส่ใจจังเลย...’ เรย์เน่เริ่มเพ้ออีกครั้ง ระหว่างที่มองร่างสูงวางของลงบนโต๊ะของเธอแล้วนำออกมาช่วยจัดวางให้

แต่ที่เขาถือโอกาสขึ้นมาบนห้องนอนเรย์เน่นั้นบ่อมมีเหตุผลอยู่แล้วล่ะ นอกเหนือจากอยากขึ้นมาส่งแล้ว ยังอยากดูเรื่องความปลอดภัยของหอพักโรงเรียนด้วย

ขณะที่เรย์เน่กำลังจัดของให้เข้าที่ ชาร์ลก็เดินสำรวจห้องของเธอไปเรื่อย สำรวจแม้กระทั่งระเบียงห้อง และความสูงของรั้วโรงเรียนที่ล้อมอยู่ข้างนอกด้วย

ดูจากความสูงแล้ว หากเป็นมนุษย์ทั่วไปคงยากที่จะปีนเข้ามา แต่ถ้าเป็นเจ้าแวมไพร์พวกนั้นมันก็ไม่แน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจะปีนขึ้นมาบนระเบียงหอพักของเรย์เน่...

         

ใช่แล้ว เขายังเป็นกังวลว่าเจ้าพวกนั้นจะตามรอยเรย์เน่มาถึงโรงเรียนได้

หลังจากกลับลงมาถึงข้างล่างแล้ว เขาก็ตรงเข้าไปคุยกับครูใหญ่ทันที “โรงเรียนของเรามีมาตรการรักษาความปลอดภัยอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นกังวลไปครับ”

ร่างสูงได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไปราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะน้อมศีรษะให้ครูใหญ่แล้วเดินกลับออกไปพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ได้แสดงออกอะไรเลย

นั่นทำให้ไม่มีใครทราบว่าเขากำลังนึกคิดสิ่งใด ครูใหญ่ที่มองตามแผ่นหลังของเขาที่กำลังห่างออกไปก็พึมพำกับตัวเอง “สรุปว่าเขาพอใจหรือเปล่าน่ะ ไม่เห็นตอยอะไรมาเลย” ก่อนจะส่ายศีรษะไปมา “ไม่ไหวเลยจริง ๆ นะ”