บทที่ 9

ร่างบางนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวขยับซุกซนไต่ไปตามแผงอกของชาร์ล จนกระทั่งเริ่มเล่นกับกระดุมเสื้อของเขา เสียงกระดุมดังแกร่ก ด้วยเพราะเล็บที่เขี่ยมันไปมาจนสุดท้ายกระดุมเม็ดบนก็หลุดออก

นั่นทำให้ร่างสูงที่กำลังรู้สึกเหมือนสมองตัวเองขาวโพลนไปหมดเริ่มสะดุ้งและดึงสติตัวเองกลับมาได้ในที่สุด

“หยุด” เสียงเข้มเอ่ยเหมือนคำสั่งชี้ขาด แต่มีหรือที่คนเมาจะฟังรู้เรื่อง ฟังไม่ได้ศัพท์แถมยังเล่นปูไต่บนตัวเขาไปเรื่อย ๆ อีกต่างหาก

“เรย์เน่ หยุด” มือหนารีบคว้าจับมือของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เล่นซุกซนและสะกิดต่อมอันตรายมากไปกว่านี้

เมื่อถูกเรียกชื่อ เรย์เน่ก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นจากบริเวณซอกคอของเขา ก่อนจะชายตาสบกับคนที่ยังนอนอยู่ใต้ร่างในที่สุด สายตาหวานหยาดเยิ้มจ้องมองไปทำให้ร่างสูงแอบลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง ดวงหน้าหล่อที่ปกติจะเรียบเฉยเริ่มขึ้นสีจนแทบซ่อนไม่อยู่

แล้วในจังหวะต่อมา คนตัวโตกว่าก็รวบรวมแรงทั้งหมดแล้วพาให้ร่างบางพลิกลงไปนอนราบกับพื้นเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะก้มตัวทับร่างเล็ก มิหนำซ้ำยังตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ด้วยกลัวว่าเจ้าตัวจะทำอะไรที่มันสุ่มเสี่ยงอีก

เรย์เน่สะลึมสะลือ เมื่อศีรษะสัมผัสกับหมอนเสียงอื้ออึงเบา ๆ ก็หลุดจากริมฝีปากแดงระเรื่อ

"อื้อ..." ปากบางมุบมิบอะไรไม่รู้ในลำคอเหมือนกำลังจะบ่นอะไรสักอย่าง ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ เหมือนกำลังต่อสู้กับความง่วงที่ครอบงำอย่างเต็มที่ "พี่ชาร์ล~"

เสียงกระเส่าหลุดครวญครางออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างสูงที่กำลังก้มมองดวงหน้าสวยอยู่เริ่มเม้มริมฝีปากแน่น สายตาคมเริ่มละจากใบหน้าไปยังเรือนร่างแทน ดวงตาคมเหมือนต้องมนต์สะกดไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อเริ่มโน้มลงไปเรื่อย ๆ เหมือนว่าจะเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ซะแล้วสิ

แต่ตกอยู่ในภวังค์เพียงครู่เดียวเท่านั้น เสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอก็ดังขึ้น เธอหลับไปแล้ว และมันก็ทำให้เขากลับมามีสติอีกครั้ง

ชาร์ลผละตัวออกช้า ๆ มือหนาเริ่มคลายออกจากแขนเล็กอย่างค่อย ๆ ด้วยกลัวว่าจะทำให้เธอตื่นแล้วเรื่องจะวุ่นยิ่งขึ้น จากนั้นก็คว้าผ้าดึงมาห่มให้อีกครั้ง พลางค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงไป

ร่างสูงเดินมาถึงโซฟาตัวใหญ่กลางห้องก็รีบทิ้งตัวนั่งลงด้วยึวามเหนื่อยล้า ไม่สิ แวมไพร์ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรอก มันเป็นความรู้สึกแบบอื่นมากกว่า

มือหนาเริ่มขยับเนคไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเพื่อคลายความร้อนลุ่มที่เหมือนจะก่อตัวขึ้นมา พร้อมขยับแว่นที่เริ่มเลื่อนลงบนสันจมูกแล้วถอดมันออกวางไว้บนโต๊ะข้างโซฟา

ลมหายใจถูกพ่นออกมายาว ๆ ด้วยความโล่งอกที่เมื่อครู่นี้รอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ในขณะเดียวกันข้างในก็ยังสั่น ๆ เหมือนยังหลงเหลือเศษเสี้ยวของเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ในอกอย่างไรอย่างนั้น

“จะบ้าเอาได้จริง ๆ” พึมพำกับตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองแรง ๆ แล้วจากนั้นไม่นานเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปเดินมาเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้

พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง แต่ไม่ว่าจะลองด้วยวิธีไหนก็เหมือนจะไม่ช่วยอะไรสักเท่าไหร่ จนต้องเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อสงบความรู้สึก

ผ่านไปสักพัก ชาร์ลก็เดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟา พร้อมกับแขนหนาที่ยกขึ้นปิดดวงตาเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามข่มตัวเองให้หลับอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนอนกระสับกระส่ายอยู่หลายชั่วโมง

เป็นเพราะทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพเรย์เน่ในชุดหลวม ๆ ที่บนเตียงนั่นก็ยังตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงตีสาม ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สลัวส่องลอดผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงในห้องนั่งเล่นที่แสนเงียบงัน

ใช่แล้วล่ะ ในที่สุด ชาร์ลก็ข่มตาหลับลงได้เป็นที่เรียบร้อย อันที่จริงแวมไพร์ไม่ค่อยจะเข้านอนกันหรอก แต่ด้วยความที่หลายวันมานี้เขาเองก็มีภาระหน้าที่หลายอย่าง ก็ต้องพักผ่อนเอาแรงกันเป็นธรรมดา

แต่ในความเงียบนั้น อยู่ ๆ ร่างบางที่นอนอยู่ในห้องก็ค่อย ๆ ขยับตัวขึ้น เส้นผมสีดำขลับยาวสยายปิดบังใบหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่หวานลืมขึ้นครึ่ง ๆ กลาง ๆ ด้วยความมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มเบาลง แต่ถึงอย่างนั้นสติยังไม่ครบถ้วนดีนัก

เธอนั่งเหมือนคนกำลังงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใครบางคนจะลอยมาแตะเข้ากับปลายจมูกของเธอ

และถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ไกลมาก อีกทั้งสติสัมปชัญญะของเธอในตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยดีนัก แต่ด้วยประสาทสัมผัสของแวมไพร์ที่ไวกว่ามนุษย์แล้ว ก็ทำให้เธอได้กลิ่นนั้นอย่างชัดเจน

มิหนำซ้ำยังทำให้เริ่มโหยหากลิ่นนั้นอย่างเสียอดไม่ได้ มันเป็นกลิ่นที่ดูอบอุ่น และให้ความรู้สึกปลอดภัยและทำให้หัวใจของเธออุ่นวาบจนอยากจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ

แม้ว่าเปลือกตาจะยังหนักอึ้ง แต่สุดท้าย เรย์เน่ก็เริ่มขยับตัวลุกออกจากเตียงและเดินพุ่งตรงไปหาเจ้าของกลิ่นนั้นด้วยสัญชาตญาณโดยไม่ต้องสืบหาเลยแม้แต่น้อย

สองเท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นที่เย็นเยียบกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ข้างโซฟาตัวยาว

กลิ่นชัดมาก ต้องเป็นตรงนี้แน่ สัญชาตญาณของเรย์เน่บอก และเมื่อก้มมองลงบนโซฟาก็พบกับเจ้าของกลิ่นนั้นที่กำลังทิ้งตัวนอนตะแคงหันหลังให้อยู่

แต่ถึงแม้จะนอนตะแคงและเห็นใบหน้าเพียงเสี้ยวเดียว แต่เท่านั้นก็เพียงพอที่จะเชยชมความหล่อเหลาในยามหลับใหลของเขาโดยไม่ต้องสืบเลย

เรย์เน่มองภาพตรงหน้านั้นอย่างเหม่อลอย นัยน์ตาสั่นไหวยามจับจ้องภาพชายหนุ่มตรงหน้า เหมือนมีความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นทะลักออกจากอก แต่แล้วไม่นานเธอก็เริ่มมองหาที่นอนหลับพักพิงข้างกายเขา

อันที่จนริงแล้ว การกระทำนี้มันไม่ใช่การลุกล้ำแต่อย่างใด เพราะมันเป็นไปตามสัญชาตญาณแวมไพร์ยามเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไร้สติสัมปชัญญะ จึงโหยหาที่พักพิงอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยเพื่อหลบแนบอิงก็เท่านั้น

ผ่านไปสักพักใหญ่

‘ทำไมรู้สึกว่าที่นอนมันแคบลงนะ’ ร่างสูงที่หลับอยู่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ตอนนอนก็ยังเหลือที่ตั้งเหลือเฟือหนิ แต่ทำไมตอนนี้เหมือนจะจมเข้าไปกับพนักพิงโซฟาก็ไม่รู้

ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ดูนุ่มนิ่มเบียดอยู่ข้างหลังตัวเอง พร้อมกับกลิ่นหอมหวานที่ทำเอาเขาเกือบคลั่งเมื่อหลายชั่วโมงก่อนเริ่มกลับมาก่อกวนสติที่กำลังหลับ ๆ ตื่น ๆ ของเขา

กลิ่นนี้มัน...คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แม้จะยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมา แต่ลมหายใจก็ชักจะเริ่มไม่เป็นจังหวะ

‘อะไรกันเนี่ย ความรู้สึกชัดมากเกินจะเป็นแค่ฝันแล้วนะ’

สุดท้ายเขาก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อไขข้อสงสัยนี้ และในจังหวะที่กำลังจะพลิกตัวตะแคงหันไปอีกข้าง ก็ต้องพบว่าร่างตัวเองถูกกอดรัดจากใครบางคนอยู่

ร่างบางเบียดแนบชิดร่างของเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกันอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอแตะอยู่ที่ต้นคอของเขาจนขนเมลุกวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ชาร์ลพลิกตัวหันกลับมาทางด้านเดียวกับที่อีกคนนอนอยู่ และทันทีที่หันกลับมา ก็พบว่าใบหน้าของตัวเองอยู่ห่างจากเจ้าของดวงหน้าสวยเพียงไม่กี่มิลเท่านั้น จนปลายจมูกสัมผัสเข้ากับหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาโดยไม่ได้ตั้งใจ

‘ให้ตายเถอะ เดินมาได้ยังไงเนี่ย ทั้งที่ออกจะเมาขนาดนั้น’ ชาร์ลคิดในใจ ขณะที่อีกคนนั้นยังหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวแต่อย่างใด

ใกล้ขนาดนี้ หากเขาเกิดพลั้งจับเธอกินขึ้นมาจะร้องไหมเนี่ย ไม่รู้จักระวังตัวบ้างเลย

ว่าแล้วใบหน้าหล่อก็เริ่มเคลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ กระทั่งริมฝีปากหนามาหยุดอยู่ตรงระดับเดียวกับริมฝีปากของเธอ ความอมชมพูระเรื่อนั้นน่าจุ๊บเอาเสียแทบบ้า

‘จับจูบซะตรงนี้เลยดีไหมเนี่ย’ ว่าแล้วก็โน้มศีรษะเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนลมหายใจของทั้งคู่รินรดกันและกันได้อย่างชัดเจน

เพียงไม่นาน ริมฝีปากก็ต้องสัมผัสกัน แต่เพียงไม่กี่วินาทีเมื่อร่างสูงตั้งสติได้ เขาก็รีบยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วออกมาห่างจากโซฟาทันที

‘ช่วยไม่ได้มาลวนลามถึงเนื้อถึงตัวผมก่อนเองนะ’ แต่ถึงจะคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้เขาสบายขึ้นเลยสักนิด ด้วยกลัวว่าจะเผลอทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้

เสื้อเชิ้ตสีเข้มยับย่นจากการนอนแต่ก็ยังทำให้เขาดูเท่บาดใจไม่น้อยลงเลย สองมือยกขึ้นเสยผม ท่าทางราวกับคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

‘ทำยังไงดีเนี่ย...หรือควรจะกลับไปนอนคอนโดตัวเองดี’ ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดนั้น ร่างเล็กก็เริ่มขยับตัว อาจเพราะความอบอุ่นดก่อนหน้าหายไป เธอจึงเริ่มขยับหาอีกครั้ง

เรย์เน่ยันตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้งทั้งที่ตายังปิดสนิท

“คุณหนู?” มือหนาขยับโบกไปมาตรงหน้าของเธอเหมือนเป็นการเช็คว่าเธอได้ตื่นจริง ๆ หรือเปล่า “ละเมอเหรอ อั่ก-”

ไม่ทันได้ตั้งข้อสงสัย เรย์เน่ก็ดึงเขาลงมานั่งที่โซฟาก่อนจะขยับเข้ามากอดทำอย่างกับว่าอีกฝ่ายเป็นหมอนข้างใบโปรดเสียอย่างนั้น

นี่มันอะไรกัน เขาจะหนี แต่เธอก็คอยจะเข้าใกล้ตลอด รู้ตัวบ้างไหมว่าทำแบบนี้มันอันตรายมากนะ อย่าได้ไปทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นเชียว แต่อย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกลล่ะ เขาก็แค่เป็นห่วงตามหน้าที่หรอก

มือหนาของชาร์ลขยับเล็กน้อยด้วยความเก้กัง ไม่รู้ว่าจะขยับหนีหรือจะยอมปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ต่อไปดี แต่เมื่อพยายามจะขยับหนีอีกรอบก็พบว่าร่างบางคอยขยับตามมาได้ถูกที่ตลอดเลยเนี่ยสิ

แบบนี้ก็คงไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ...

“เฮ้อ ก็ได้ อยากนอนด้วยนักใช่ไหม งั้นก็ไปนอนด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ว่าจบก็ช้อนร่างบางเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง