บทที่ 2

หลังจากพวกหนุ่ม ๆ แข่งสเก็ตน้ำแข็งกันเสร็จแล้ว ก็พากันไปทานอาหารในร้านเลื่องชื่อแห่งหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่า เมื่อครู่จะมีแค่เคย์ลิสกับไลเอนน์แข่งกันอยู่สองคนเสียมากกว่า เพราะเจย์เนส พี่ชายคนโตสุด เหมือนจะต้องดูแลเพื่อนสาวของเขาตอนเล่นสเก็ตแทนน่ะสิ

ทุกคนนั่งลงบนโต๊ะไม้ยาว ก่อนที่ท่านหญิงลินิน จะเป็นฝ่ายรังสรรค์เมนูอาหารจากทางพ่อครัว เพื่อให้อาหารนั้นเหมาะสำหรับทุกคนที่ทานได้

ระหว่างที่รออาหารเลิศรสมาเสิร์ฟ เจย์เดนก็เอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหาร “ยินดีต้อนรับกลับมานะชาร์ล”

“ยินดีต้อนรับกลับมาครับ/ค่ะ” ทุกคนต่างพร้อมเพรียงแสดงความยินดีด้วยกัน ถึงแม้ว่าพวกเด็ก ๆ จะไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาเขามาก่อนก็เถอะ แต่ก็อบอุ่นใจที่ได้เจอคุณเลขาที่ท่านพ่อชอบพูดถึงบ่อย ๆ

ชาร์ลน้อมศีรษะให้ทุกคนก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณครับ”

“แต่ว่านะ หายไปตั้งหลายสิบปี เจ้าดูทันสมัยขึ้นเยอะเชียวล่ะ ต่างกับข้าที่ยังพูดจาโบราณอยู่” เจย์เดนเอ่ยเหมือนเป็นการแซว แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะลั่น

“นายก็ลองปรับตัวดูบ้างสิ” เป็นลินินที่เอ่ยบอกสามีของเธอ

“เป็นแบบนี้ ข้าก็รักเจ้าได้ดีอยู่แล้ว” เจย์เดนตอบกลับใส่ภรรยาของเขาจนเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว ดวงหน้าสวยของท่านหญิงแห่งตระกูลแบรดฟอร์ดขึ้นสีแดงก่ำ ตามมาด้วยเสียงแซวของลูก ๆ

“โหย หยุดหวานกันสักทีเถอะครับ ผมขอล่ะ” ไลเอนน์ส่ายศีรษะไปมา พร้อมกับเคย์ลิสที่พยักหน้าเห็นด้วย ส่วนเจย์เนสนั้น ถึงแม้หน้าจะนิ่งแต่ก็แอบกระตุกยิ้มขำเหมือนกัน

“ไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับท่านชาย” ชาร์ลเองก็ส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายเช่นกัน นึกไม่ถึงเลยว่ากุหลาบดอกเดียวในวันนั้น จะทำให้ท่านชายคลั่งรักคน ๆ นึงได้ถึงเพียงนี้

แล้วอยู่ ๆ ท่านชายแห่งตระกูลแบรดฟอร์ดก็ปรบมือเข้าหนึ่งฉาดเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน “เอาล่ะ ข้าอยากจะขอเข้าประเด็น”

“?”

“ประเด็นที่ข้าจัดให้มีการต้อนรับการกลับมาของเจ้าเนี่ย ก็เพราะมีเรื่องจะบอกกับทุกคนต่อหน้า” ได้ยินผู้นำตระกูลว่าอย่างนั้น ทุกคนก็ให้ความสนใจกันมาก

“ข้ามาคิดดูแล้ว ข้าอยากจะให้เจ้า ชาร์ล นำบริษัทในเครือบางส่วนของตระกูลแบรดฟอร์ดไปบริหารภายใต้ชื่อตระกูลคลินตันของเจ้า”

“เอ๊ะ?” ชาร์ลทำสีหน้าแตกตื่น ไม่เข้าใจว่าอยู่ ๆ ทำไมท่านชายจึงมีความคิดเช่นนี้ ให้ไปบริหารแทนนั้นพอเข้าใจอยุ่หรอก แต่จะยกให้มาบริหารในชื่อตระกูลของเขานั้นดูเหมือนจะเกินตัวไปหน่อย

ชาร์ลกำลังจะคัดค้าน แต่แล้วเจย์เดนก็ยกมือขึ้นปรามเสียก่อน“ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าไปช่วยท่านพ่อข้าบริหารงานมา แล้วผลลัพธ์ก็ออกมาดีมาก เจ้ามีศักยภาพมากพอที่จะเป็นประธานบบริษัทแล้ว อีกอย่างนะ เจ้าก็ถือหุ้นแต่ละบริษัทในเครือแบรดฟอร์ดอยู่เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ เจ้าลองไปพิจารณาให้ถี่ถ้วนเถอะ ว่าอยากได้บริษัทไหนไปบริหาร ก็เชิญเอาอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของข้าไปได้เลย”

“ผมคิดว่าแบบนี้ไม่เหมาะนะครับท่านชาย อีกอย่าง พวกนายน้อยกับคุณหนูก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว มาช่วยบริหารบริษัทในเครือได้แล้วด้วย”

เจย์เนส ลูกชายคนโตสุดของเจย์เดนได้ยินแบบนั้นก็รีบเสริมทันที “เรื่องนี้ผมกับน้อง ๆ ไม่มีปัญหาหรอกครับพี่ชาร์ล บริษัทในเครือแบรดฟอร์ดเรามีเยอะมาก ชนิดที่ว่าผมกับน้องช่วยกันก็แทบจะบริหารไม่ทั่วถึงด้วยซ้ำ” คิดแล้วก็ยังน่าทึ่งที่ท่านพ่อของเขาบริหารได้โดยไม่ขาดตกบกพร่องเลย

ชาร์ลเงียบลง สีหน้าของเขายังนิ่งเฉยตามสไตล์ นั่นทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังนิดคิดสิ่งใด ยกเว้นอยู่คนเดียว...

เจย์เดนจับจ้องเขาราวกับอ่านใจได้อย่างไรอย่างนั้น “ข้าว่ามันถึงเวลาแล้วนะ” เจย์เดนเปรยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าแสยะขึ้นบาง ๆ ก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดขึ้นต่อ “เจ้าจะต้องฟื้นฟูตระกูลของเจ้าขึ้นมาอีกครั้งได้แล้ว...”

ย้อนกลับไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน

คฤหาสน์คลินตัน เคยเป็นที่พำนักของคนตระกูลคลินตันมาหลายชั่วอายุคน จนกระทั่งเกิดเหตุอันน่าเศร้าสลดขึ้นคฤหาสน์จึงถูกปล่อยให้ทิ้งร้างมาหลายร้อยปีแล้ว

แต่ก็น่าทึ่ง ที่สิ่งก่อสร้างซึ่งไร้การทำนุบำรุงสามารถอยู่ยงคงกระพันได้ถึงเพียงนี้ถึงแม้ว่ากระเบื้องบนหลังคาตะแตกหักไปบ้าง แต่โครงสร้างโดยรวมก็ถือว่ายังแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย

วันหนึ่งในฤดูหนาวอันแสนเงียบสงบ อยู่ ๆ เสียงโวยวายก็ดังลั่นขึ้นหน้าคฤหาสน์ ตามมาด้วยร่างของแวมไพร์สาวที่วิ่งแตกตื่นเข้ามาภายในห้องโถง

“ชาร์ล! หนีไปลูก!”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นจากตำราเรียนที่กำลังตั้งใจอ่านด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นภาพกลุ่มแวมไพร์ที่สวมอาภรณ์ปิดหน้าปิดตาเข้ามาจู่โจมเธอด้วยมีดที่ทำขึ้นจากแร่เงิน

“ท่านแม่!” เขารีบลุกขึ้นยืนหวังจะเข้าไปช่วยท่าน แต่เด็กอายุเพียงสิบสองเช่นเขาจะไปทำอะไรได้

“จับมัน” หัวโจกกลุ่มที่บุกเข้ามาถึงในคฤหาสน์ออกคำสั่ง ทุกคนต่างมุ่งตรงเข้ามาจับตัวเขา ก่อนจะนำไปตรึงเข้ากับผนัง

“ตราประจำตระกูลแกอยู่ไหน” พวกมันเค้นถาม แต่ชาร์ลกลับเม้มปากแน่น

“นี่ อย่าให้ฉันต้องลงมือจนแกลงเอยเหมือนพ่อกับแม่แกเลยนะ” ว่าจบก็หันหลายมีดไปทางร่างของแม่ที่โดนมีดแร่เงินนั้นปักเข้าตรงกลางหัวใจ

สายตาเด็กหนุ่มสั่นไหว แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เม้มปากอย่างถึงที่สุด เขาพอจะรู้อยู่ว่าเหตุใดพวกมันจึงต้องการตราประจำตระกูลนั่น

มันจะเอาไปเพื่อลงเลือกผู้นำของเหล่าแวมไพร์สินะ เป็นเพราะท่านพ่อและท่านแม่ปักใจลงเลือกตระกูลแบรดฟอร์ดอย่างสุดใจ และเหมือนว่าจะเชือดเฉือนกันเพียงคะแนนเดียว พวกมันจึงมาบุกและหากไม่ได้ตราประจำตระกูลอย่างที่ตั้งใจ ก็จะฆ่าทิ้งยกครัวเพื่อตัดคะแนนเสียงอย่างไรล่ะ

ถึงแม้เขาจะยังเยาว์นัก แต่ก็พอแยกแยะความชั่วดีออก และคนจำพวกนี้ เขาจะยอมให้ขึ้นมาเป็นผู้นำของเหล่าแวมไพร์ไม่ได้เด็ดขาด

“น่าเสียดาย ยังเด็กอยู่แท้ ๆ แต่รั้นไม่เข้าเรื่อง” สิ้นประโยคนั้นมีดแร่เงินก็ปักลงบนฝ่ามือของเด็กหนุ่มเข้าอย่างจัง

ไม่มีเสียงร้องใดเล็ดรอดออกมาสักนิด แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ยอมจำนน

“ฆ่ามันซะ”

แต่ก่อนที่มีดแร่เงินจะทันได้ปักลงตรงหัวใจของเขา ร่างของคนที่ถือมีดก็ปลิวกระเด็นไปอีกฟากของห้องทันที

เป็น เอเดรียน ผู้นำตระกูลแบรดฟอร์ด หรือท่านพ่อของท่านชายเจย์เดน ผู้มีพระคุณต่อเขาปรากฎตัวขึ้นได้ทันเวลา

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เอเดรียนจัดการหักคอทุกคนตรงหน้า ก่อนจะส่งกลับไปให้ทางตระกูลต้นเรื่อง อย่างตระกูลเฮอริสัน พร้อมพาเด็ฏหนุ่มอย่าง ชาร์ล คลินตัน กลับไปยังคฤหาสน์แบรดฟอร์ดและรับอุปการะนับตั้งแต่นั้นมา

หลังจากได้ขึ้นเป็นผู้นำของเหล่าแวมไพร์แล้ว ทางตระกูลแบรดฟอร์ดก็ออกคำสั่งให้เนรเทศตระกูลเฮอริสันให้ไปอยู่ในที่ไกลโพ้น

ภายในห้องโถงของตระกูลเฮอริสัน เสียงตบโต๊ะดังลั่นสนั่น จนบรรดาผู้รับใช้ต่างพากันก้มหน้าก้มตาด้วยความหวาดหวั่น

“เจ็บใจนัก!” หวังจะเป็นผู้นำ แต่ก็มาชวดไปเพราะตระกูลคลินตันที่ไม่ยอมเข้าร่วมกับฝั่งเขา

แค่ตระกูลเดียวกลับทำให้พวกเขาล่วงหล่นสู่เหวได้ มันน่าผูกใจเจ็บนัก!

ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านแถบละแวกนั้นต่างเห็นพ้องต้องกันว่า คฤหาสน์คลินตันนั้น ‘น่ากลัว’ ถึงแม้คฤหาสน์นี้จะอยู่มาหลายร้อยปีแล้ว แต่ผู้คนที่อยู่ในยุคนี้กต่างได้รับคำเล่าขานต่อมาจากรุ่นสู่รุ่นอีกครั้ง

‘นี่มันคฤหาสน์ผีสิง’

ก่อนหน้านี้ที่ตระกูลนั่นยังอยู่ก็ว่าน่ากลัวแล้ว แต่เหตุการณ์น่าสลดที่แวมไพร์ถูกสังหารคาบ้านตัวเองยิ่งทวีคูณความน่ากลัวอีกหลายเท่าตัว วันดีคืนดี ทุกคนก็ยังได้ยินเยงโหยหวนที่กรีดร้องดังออกมา ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงพากันย้ายหนีห่างออกไป

เวลาปัจจุบัน

ชาร์ลนิ่งเงียบไประหว่างที่รำลึกความทรงจำอันแสนเลวร้าย แต่แล้วเสียงของเจย์เดนก็เรียกเขาออกจากภวังค์ “มีอะไรให้เจ้าต้องเป็นกังวลขนาดนั้น”

แต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ท่านชายเจย์เดนคอยแต่อยากจะให้เขาก่อตั้งตระกูลคลินตันขึ้นมาใหม่ แต่เป็นเพราะเขายังไม่วางใจทางฝั่งเฮอริสันอย่างไรล่ะ

หากพวกนั้นได้ยินข่าวของเขา คงไม่รอช้าที่จะแก้แค้นแน่ หากเป็นแบบนั้น ตระกูลแบรดฟอร์ดก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย

มันจะต้องไม่เป็นแบบนั้น...

“เอาอย่างนี้ ไว้เจ้าพร้อมเมื่อไหร่ ข้าจะมาถามเจ้าอีกทีแล้วกัน ข้าเองก็ไม่อยากกดดันเจ้ามากเกินไปนักหรอก” สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยผ่านไปอีกแล้วสินะ แต่กยังไม่วายทิ้งท้ายเอาไว้ “เรื่องบางเรื่อง เราก็ควรกล้าที่จะก้าวข้ามมันไปได้แล้วนะ”

“ขอโทษด้วยครับท่านชาย”

หลังจากนั้น ทุกคนก็เพลิดเพลินกับมื้ออาหารจนอิ่มหนำและกลับออกจากร้านในเวลาต่อมา

เจย์เนสเดินไปส่งเพื่อนสาวของเขาที่บ้าน ในขณะที่ทุกคนขึ้นรถกลับคฤหาสน์กันหมด

“เดี๋ยวผมกลับทีหลังครับ” ชาร์ลบอกกล่าวทุกคน จากนั้นก็แยกตัวออกไป

ขณะที่ทุกคนกำลังจะขึ้นรถกันเรียบร้อยและคนขับกำลังจะกดปิดประตู อยู่ ๆ เรย์เน่ก็โผล่งขึ้นมา “เดี๋ยวค่ะ หนูก็จะกลับทีหลังเหมือนกัน พอดีนึกขึ้นได้ว่าจะไปซื้อของ” ว่าจบเธอก็กระโดดลงจากรถตู้แล้ววิ่งจากไป

เจย์เดนกับลินินได้แต่มองตามด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าที่นี่มีชาร์ลอยู่ด้วย จึงหายห่วงไปเปราะหนึ่ง

เรย์เน่รีบวิ่งมา ดูเหมือนจะตามมาทันพอดีเลย ดวงตาคู่สวยดูล่องลอยยามเมื่อจับจ้องร่างสูงที่เดินเตร็ดเตร่ไปตามทางของฝั่งถนนที่อยู่ตรงข้าม

“เมื่อตอนบ่ายยังดี ๆ อยู่เลย...” เธอเอ่ยเสียงแผ่วกับตัวเอง เรื่องที่ท่านพ่อพูด ต้องไปสะกิดโดนเรื่องไม่ดีในใจเขาแน่ ๆ

เรย์เน่คิดในใจ คิ้วสวยขมวดแน่นเป็นปม เหมือนว่าเคร่งเครียดเสียเอง ‘ใครมันกล้าทำอะไรพี่ชาร์ลกัน’ และเมื่อเห็นว่าชาร์ลเดินหายเข้าไปในตรอกซอบแห่งหนึ่ง เธอจึงรีบข้ามถนนและเลี้ยวตามไปติด ๆ

แต่แล้ว...

ปึก!

“คุณหนูตามผมมาทำไมครับ” ร่างสูงสวมแว่นตาปั้นหน้านิ่งขรึมจับจ้องมายังคนตัวเล็กตรงหน้า นี่เขารู้ตัวอยู่ตลอดเวลาเลยเหรอเนี่ย!

“เปล่า...เปล่านะ ฉันแค่จะไปซื้อของ”

“มาซื้อของ....” ว่าพลางหันกวาดสายตามองรอบ ๆ “แถวนี้เหรอครับ?” คิ้วหนาขมวดสงสัยก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเธอ

ดวงหน้าสวยพยักหงึกหงัก “จะไปซื้อตุ๊กตาค่ะ พี่ชาร์ล...พาไปหน่อยได้ไหม” ไม่ว่าเปล่า ยังเปิดรูปตุ๊กตาที่ต้องการให้ชาร์ลดูอีกต่างหาก

มันคือตุ๊กตาแวมไพร์ที่ใส่แว่น เธออยากได้มาอยู่คู่กับตุ๊กตาเจ้าหญิงแวมไพร์ที่เธอมีอยู่

ร่างสูงลอบถอนหายใจออกมา ‘ทำไมต้องคอยวนเวียนติดกับฉันเนี่ย วันนี้ทั้งวันเลยนะ’ มือหนาที่กำลังล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่นั้นถูกยกขึ้นมาพร้อมมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

บอกตามตรง เรื่องที่คุยกับท่านชายเจย์เดนเมื่อครู่มันไปสะกิดโดนความทรงจำอันแสนเจ็บปวดของเขาเข้า จึงต้องการเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก และการที่มีคนตัวเล็กมาวนเวียนอยู่แบบนี้มันทำให้อยู่กับตัวเองได้ไม่ค่อยเต็มที่เท่าไหร่นัก

“มันดึกแล้วครับ คุณหนูไม่ควรอยู่ข้างนอก”

“แต่มีพี่ชาร์ลอยู่นี่คะ” ว่าจบเรย์เน่ก็ยิ้มหวานตาหยีส่งไปให้เขา

เมื่อได้ยินแบบนั้น ร่างสูงก็ชะงักไปทันตา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารอยยิ้มเมื่อครู่นี่ อยู่ ๆ มันก็ทำให้เขาเหมือนจะลืมเรื่องที่ตึงเครียดอยู่ได้ไปชั่วขณะเลย

แต่แล้วเขาก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ “ไม่ได้ครับ” ว่าจบก็กอบกุมเข้าที่ข้อมือของเรย์เน่แล้วออกแรงดึงให้ไปยืนอยู่ติดริมถนน

มือหนายกจับโทรศัพท์ขึ้นแล้วพูดกับปลายสาย “มารับคุณหนูด้วย”

“เอ๊ะ ไม่เอา ฉันยังไม่ได้ของที่ต้องการเลย”

“ตอนนี้ไม่ได้ครับ ยังไงก็ต้องกลับก่อน การอยู่ข้างนอกกลางดึก สำหรับแวมไพร์ก็อันตรายเหมือนกัน” สิ้นคำพูดของเขารถยนต์ก็เข้ามาจอดเทียบ

มือหนาเปิดประตูรถข้างหลัง ก่อนจะส่งตัวร่างบางขึ้นไปนั่งแล้วปิดประตูลง

“แล้วพี่ชาร์ลไม่ได้กลับด้วยเหรอ?” เรย์เน่ยกมือขึ้นแตะกระจกรถ เหมือนกำลังทักท้วง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไร รถก็เคลื่อนตัวออกไปก่อน

“คุณชาร์ลเขาค่อนข้างเข้าใจยากน่ะครับ” เป็นคุณผู้ช่วยเลขาที่พูดขึ้นมาพร้อมเสียงระคนขำ

นั่นทำให้ใบหน้าของเรย์เน่เริ่มบูดบึ้ง...ไม่ได้ตุ๊กตายังพอทน แต่ไม่ได้อยู่กับคนที่ต้องการนี่พอกันที...

แต่แล้ว...เมื่อรถเคลื่อนตัวไปได้สักพัก...

ปัง!

อยู่ ๆ ก็เกิดเสียงอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากับโลหะตัวรถอย่างแรง ทำให้เรย์เน่แตกตื่น คุณผู้ช่วยเลขาเองก็รีบเหนียบเบรครถแทบจะทันที

“อะไรน่ะ ชนอะไรหรือเปล่า”

“เปล่านะครับ เหมือนมีอะไรวิ่งมาชนรถเรามากกว่า” ว่าจบเขาก็เปิดประตูทางฝั่งคนขับรถลงไปสำรวจดูว่ามีอะไรผิดปกติ “ไม่มีอะไรนะครับคุณหนู”

พึ่บ!

ไม่ทันขาดคำ คุณผู้ช่วยเลขาก็ถูกอะไรบางอย่างพาหายลับตาไปซะอย่างนั้น!

“คุณโนอาห์! นั่นใครน่ะ! ต้องการอะไร!” เรย์เน่ร้องตะโกนถาม เห็นเพียงแค่แวบเดียวแต่เธอก็พอรู้ว่าเป็นพวกอมนุษย์เช่นพวกเธอแน่นอน

เรย์เน่เห็นท่าไม่ดี จึงจะเปิดประตูรถลงไปช่วยผู้ช่วยเลขา แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดดี ก็เหมือนมีใครมาผลักประตูให้ปิดเข้าไปตามเดิม!