Episode 2 บุพเพสันนิวาสหรืออาละวาสกันแน่

เวลา 04.00 น ของวันถัดไป

ชายหนุ่มมาถึงที่ทำงาน และได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาจำเป็นต้องเข้ารอบเช้าแทนเชฟคิมหันต์ เชฟใหญ่ประจำโรงแรมที่ได้ออกไปดูแลงานอีเว้นท์ข้างนอก เขาต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาเข้างาน เพราะส่วนมากเวลาทำงานของเขาจะอยู่ราวช่วงบ่ายล่วงเลยไปจนถึงค่ำเสียมากกว่า

“สวัสดีครับเชฟเซียนวันนี้มาแต่เช้าเลยนะครับ” หนุ่มน้อยหน้ามนที่เป็นเด็กเสิร์ฟในครัวอาหารไทยที่เดียวกันกับเขาได้เอ่ยทักทายขึ้น

“สวัสดีครับ พอดีผมต้องมาดูแลครัวอาหารเช้าแทนเชฟคิมนะ”

“อ้อครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปจัดโต๊ะอาหารก่อนนะครับ”

“ตามสบายเลยครับ”

จากนั้นเขาก็เดินมาที่ครัวอาหารไทยเพื่อตรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเข้าไปดูครัวอาหารเช้าตามที่ได้รับมอบหมาย หมากที่เดินผ่านมาพอดีถึงกับหยุดชะงักเท้าลง เมื่อมองเห็นคนที่คลับคล้ายคลับคลา และดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนของตนเอง

“มาพอดีเลยเพื่อน”

“มีไรวะ หน้าตื่นมาเลยนะ”

“น้องฝึกงานมากันแล้ว ไปดูเร็ว”

“ใจเย็นหมาก จะรีบไปไหน น้องเขาไม่หนีไปไหนหรอก”

“โถ่นานๆ ที จะมีเด็กฝึกงานมา ครัวพวกเราจะได้ไม่เงียบไงส่วนมากก็มีแต่ผู้ชาย” หมากรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา พร้อมกับคะยั้นคะยอเพื่อนเพื่อให้รีบไปโดยเร็ว

“เออๆ จะไหนก็ไป เร็วๆ สิ เดี๋ยวต้องไปทำอาหารเช้าต่ออีก ข้าไม่ได้ว่างเหมือนเอ็งนะ” ดูเหมือนว่าคนที่รีบร้อนที่สุดกลับกลายเป็นว่าไม่ใช่หมากแต่เป็นตัวเขาเอง

“บ่นเป็นเมียข้าอยู่ได้ แล้วดูเอ็งไม่ค่อยจะรีบเลยนะ” หมากกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อที่ตนเองนั้น จะได้ตามหลังเพื่อนตัวดีของเขาให้ทัน

“ตามมาสิ”

“รอข้าด้วย” หมากวิ่งไปประชิดตัวของเขาแล้วจึงกระโดดกอดคอเพื่อให้ก้าวเดินไปพร้อมกัน

วันแรกของการฝึกงานทั้งสองได้รับมอบหมายให้จัดเตรียมอาหารเช้าสำหรับแขกที่เข้ามาพัก ซึ่งในตอนนี้เธอทั้งสองคนกำลังจัดลังถึงเพื่อที่จะเตรียมนึ่งซาลาเปาและขนมจีบ

เนื่องจากข้างในครัวเป็นห้องเล็กๆ เต็มไปด้วยความแออัด ทำให้กลิ่นหอมของซาลาเปาได้กระจายไปทั่ว มิหนำซ้ำยังมีไอร้อนจากการนึ่งออกมาอีก ก็เลยทำให้ทั้งคู่เหงื่อท่วมไปตามเนื้อตามตัวซึ่งไม่ต่างจากการอาบน้ำใหม่ๆ

“โอ๊ย! ร้อนจังเลย” พลอยใสเช็ดเหงื่อที่ออกมาตามไรผม พร้อมกับบ่นไปด้วย คิดแล้วก็อยากถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมคุณหนูอย่างเธอต้องมาทำอะไรแบบนี้ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

เพราะจะหยิบจับอะไรก็มีคนทำให้ตลอด ที่ต้องมาเรียนด้านอาหารนั้น ก็เพราะว่าไม่อยากเรียนบริหาร และไม่อยากขึ้นรับตำแหน่งบริหารแทนพี่ชาย ที่ได้ย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนอกกับภรรยาชาวต่างชาติเท่านั้นเอง

“ร้อนสิ อดทนอีกนิดนะพลอย นี่ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว” เธอเองก็รู้สึกว่าเหงื่อท่วมไปทั้งร่างเหมือนกัน ด้วยความที่เป็นคนรักสวยรักงามอยู่แล้ว มือบางจึงได้หยิบกระจกที่ติดอยู่ในตลับแป้งเล็กๆ ขึ้นมาส่องดูยังใบหน้าของตนเอง

“เมื่อไรจะเสร็จสักทีนะ เหนื่อยแล้วๆ” พลอยใสคนที่ไม่เคยเข้าครัวมาก่อนถึงกับบ่นขึ้นมา

“ทำแค่นี้ก็บ่นกันแล้ว เอาไปนึ่งเพิ่มอีก 10 ลังถึงเลยดีไหม” น้ำเสียงเข้มที่ดังมาจากด้านหลังของพวกเธอทั้งสองคน

“โอ๊ยแค่นี้ก็จะไม่ สะ...เสร็จ”

“พลอย...”

“ข้างหลังใช่ไหมข้าวปั้น” หญิงสาวไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เพื่อนสาว ได้รับรู้ว่ามีบุคคลมาใหม่อยู่ด้านหลังของพวกเธอ ซึ่งในขณะนี้ได้ยืนกอดอกและพิงประตูที่หน้าห้องครัว

“แค่นี้เหนื่อยแล้ว จะไปทำอะไรกันได้”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มได้เอ่ยขึ้น ในขณะที่เท้าก็ก้าวมายืนตรงหน้าเธอทั้งสอง แววตาได้จ้องมองทั้งคู่สลับกันไปมา ในใจกลับรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดสายตา ซึ่งทำให้ต้องจ้องมองเธออย่างนั้น และมิอาจที่จะลดละสายลงได้

เฉกเช่นเดียวกันกับในสายตาของพวกเธอ ที่มีต่อชายหนุ่มทั้งสองพบว่า คนแรกหน้าหล่อแบบเกาหลีๆ ส่วนคนต่อมาหน้าตาคมเข้มผิวสีน้ำผึ้ง หล่อแบบสไตล์ไทยๆ แท้

เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอได้ตกอยู่ในภวังค์แห่งความหล่อเหลา และทำได้เพียงยืนมองตาค้างอยู่แบบนั้น ได้แต่คิดขึ้นมาในใจว่าตอนนี้เธอคงอยู่บนสวรรค์สินะ ถึงได้พบเจอกับเทพบุตรสุดหล่ออย่างนี้

“เอ่อ...น้องครับๆ” หมากพูดพลางโบกมือไปมาด้วยเพื่อเรียกสติของพวกเธอ

“เราแค่พูดกันเล่นๆ ค่ะ มีอะไรให้เราทำอีกไหม แค่นี้สบายมาก” ข้าวปั้นตอบกลับพร้อมกับแอบอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“ให้ตายสิมีหนุ่มหล่อแบบนี้ด้วยหรือ ถึงจะหล่อแต่ก็โหดชะมัด” สิ่งที่คิดขึ้นมาในใจ

“ตัวแค่นี้จะไหวเหรอ ที่นี่งานหนักนะจะบอกให้ แล้วถ้าเกิดพวกพี่ใช้งานหนัก ก็อย่ามาร้องงอแงกลับบ้านทีหลังแล้วกันนะ ถือว่าพี่เตือนละนะ” เซียนได้ยืนกอดอกพร้อมยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ทำไมถึงได้รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรที่น่าสนใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วชักจะเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ อย่างที่เขาว่า และคงต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นเสียแล้ว ว่าฉันไม่ใช่คนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เรามาลองดูกันสักตั้งก็แล้วกัน

“ก็ลองมาดูกันค่ะว่าพวกเราจะไหวหรือเปล่า” ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“จ้องหน้าพวกพี่อยู่ได้ คิดอะไรกับพวกพี่หรือเปล่า” ชายหนุ่มสองคนมองหน้ากันอย่างภาคภูมิใจในความหล่อของกันและกัน ก่อนจะหันกลับมามองที่พวกเธอ

“ฮะ...ว่าไงนะคะ”

“ก็เห็นน้องเอาแต่จ้องหน้าพี่ พวกพี่หล่อใช่ปะ” คนตัวสูงกว่า ไม่พูดเปล่ายังเดินขยับเข้ามาใกล้ๆ จนแทบจะหายใจรดต้นคออยู่แล้ว

“เอ่อ คือเราสองคนบอกตอนไหนคะ พวกพี่นี่หลงตัวเองสุดๆ ไปเลยนะ” ข้าวปั้นพูดกับเขาแล้วหันไปมองหน้าพลอยใสทั้งสองยังงงกับคำพูดของเขา

“หึ ถึงไม่บอกพี่ก็รู้ครับแต่พวกพี่คงไม่สนใจนะ เพราะไม่ใช่ทางของพวกพี่”

“เฮ้อ เหนื่อยใจไม่ไหวทำงานกันต่อเถอะพลอย”

“พลอยก็ก็ว่าอย่างนั้นแหละ เสียเวลาจริงๆ เลย” พวกเธอจึงหันกลับไปทำงานต่อโดยที่มีสองหนุ่มยืนจ้องตลอด

“คือว่า พวกพี่ไม่ไปทำงานทำการกันคะ” พลอยจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“นี่ไงครับ งานของพวกพี่” หมากได้ตอบพลอยใส

“เฝ้าพวกเรา นี่นะคะ”

“ก็ไม่เชิงครับ” หมากและพลอยใสพูดคุยกันอยู่สักพักก่อนที่ ชายหนุ่มถามขึ้นมา

“นี่คุณนุชรี คงยังไม่ได้บอกพวกเราสินะ”

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวได้ตอบเขาไป

“ถ้าอย่างนั้น ยินดีที่ได้รู้จักน้องทั้งสองนะครับ พวกพี่คือคนที่จะดูแลน้องในตลอดสามเดือนนี้ พี่ชื่อเซียน เป็นหัวหน้าเชฟครัวอาหารไทยส่วนนี่ชื่อพี่หมาก ผู้จัดการแผนกเครื่องดื่ม”

“สะ...สวัสดีค่ะ/ค่ะ” ทั้งสองได้ยกมือไหว้พวกเขา คนเมื่อกี้ที่เธอพึ่งจะต่อปากต่อคำได้ไม่นาน

“สวัสดีครับ น้องพลอยใสและน้องข้าว...ปั้น” แถมยังรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเธอไปอีก โดยที่ยังไม่ทันได้แนะนำตัว นับว่าเขานั้นก็ทำการบ้านมาดีไม่ใช่น้อย

“ไม่ต้องตกใจนะ ว่าเซียนเรียกชื่อน้องสองคนถูกได้ยังไง ก็เพราะพวกพี่ได้เห็นประวัติของน้อง ในแฟ้มผลงานที่คุณนุชรีเป็นคนส่งมาให้นี่แหละ ว่าแต่ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะ” หมากได้พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด

“จริงไหมครับเพื่อนเซียน”

“...” ทั้งสองได้มองหน้ากัน ดังคำที่แค่ว่ามองตาก็รู้ใจแล้ว

สาวน้อยหน้าหวานที่เขารู้สึกถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ แต่ต้องแกล้งทำเป็นปากไม่ตรงกับใจ เลยทำให้เขาพูดอย่างไม่ทันไตร่ตรอง ไปเท่านั้นเอง

สายตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ และไม่อาจรู้เลยว่าภายในใจของผู้ชายคนนี้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ในตอนนี้รู้สึกเพียงแค่ว่ากลัวแววตาและท่าทางของเขาที่มีต่อเธอ