บทที่ 2 : เรามีเรื่องต้องคุยกัน(1)

เสียงเพลงจากผับดังทะลุออกมาจนถึงถนนด้านนอก คิวหน้าร้านยาวเหยียดไปจนเกือบถึงมุมตึก ผู้คนต่อแถวรอตรวจบัตรประชาชนและตรวจอาวุธก่อนเข้าไปด้านใน บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับความคึกคักของคนที่พร้อมจะปล่อยตัวให้สนุกไปกับคืนวันศุกร์

แต่ในหมู่ฝูงชนที่แน่นขนัดนั้น สายตาหลายคู่กลับจับจ้องอยู่ที่กลุ่มสาวสวยสามคนเป็นพิเศษ โดยเฉพาะแผ่นหลังเนียนละเอียดของร่างบางในชุดสายเดี่ยวดำกับกางเกงยีนส์เอวต่ำ ที่สะกดทุกสายตาให้หันมองอย่างพร้อมเพรียง

หญิงสาวที่ไม่ว่าจะยืนเฉย ๆ หรือเดินผ่านไปเฉียด ๆ ก็ทำให้ทั้งผู้ชายผู้หญิงเหลียวหลังได้แบบไม่ต้องพยายาม

ชายหนุ่มหลายคนมองตามด้วยแววตาเยิ้ม ๆ ส่วนบรรดาผู้หญิงด้วยกันก็มองด้วยความอิจฉา ทั้งหน้าตาเอย หุ่นเอย ผิวเอย พวกเธอครบเครื่องแบบที่ไม่ต้องพูดอะไร หญิงสาวที่ได้เห็นก็รู้สึกว่าแพ้แล้ว

“สวัสดีครับสาว ๆ คืนนี้มีเจ้ามือหรือยังเอ่ย”

เสียงทักแบบเดิม ๆ จากผู้ชายที่ยืนแถวข้างกันดังขึ้นมา รอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยของเขาเรียกความเอือมระอาให้ลอยฟุ้งทันที

“ไม่จำเป็นค่ะ พอดีมีตังค์” ศศิธรตอบกลับเสียงนิ่ง หน้านิ่งตาม ดวงตาเรียวรีหันไปมองไม่ใส่ใจ ท่าทางเย็นชาแต่กลับสวยร้ายเหมือนนางพญา เธอไม่ชอบพวกผู้ชายที่คิดว่าการทักแบบนี้มันเท่ หรือแค่เอาเงินฟาดหัวก็จีบใครก็ได้

ณัฐวัชรที่ยืนอยู่ข้างกัน หันไปมองหนุ่มคนนั้นแล้วส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้แทน“แต่แนนนี่ยินดีนะคะ จะมาเป็นเจ้ามือให้แนนนี่ตลอดชีวิตก็ได้ค่ะ” เสียงเจ้าเล่ห์เจือหวานนิด ๆ

เพราะกล่องเสียงยังไม่ได้ผ่า เสียงที่ออกมาจึงมีความทุ้มต่ำอยู่หน่อย ๆ แม้จะดัดเสียงแล้วก็ตาม ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที

“ไม่ได้คุยกับมึง อย่าเสือก อีตุ๊ด”

คิ้วเรียวของตรัสสาขมวดเข้าหากันทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองชายคนนั้น ความเย็นชา ไม่ชอบใจที่แผ่ออกมาจากแววตาทำเอาอุณหภูมิรอบข้างเหมือนจะลดลงโดยไม่ต้องเปิดแอร์

“แนนนี่ แกคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ”

เสียงหวานของตรัสสาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ฟาดกลับแบบไม่ทันตั้งตัว สายตายังจับจ้องอีกฝ่ายไม่วาง พร้อมพูดต่อด้วยน้ำเสียงหยามเหยียดยิ่งกว่าแบบที่อีกฝ่ายใช้ก่อนหน้า

“ไม่เสือกนะคะ”

ณัฐวัชรเกือบหลุดหัวเราะ ศศิธรแอบยิ้มสะใจออกหน้าออกตา ตรัสสาไม่พูดเปล่า ดันหลังเพื่อนให้เดินตามแถว ทิ้งชายคนนั้นไว้กับความอับอายจนหน้าชา

ระหว่างที่พวกเธอกำลังก้าวผ่านเข้าไปในร้าน มีสายตาคู่หนึ่งที่ยังไม่ละไปจากแผ่นหลังของคนตัวเล็ก ดวงตาคมของชายหนุ่มเจ้าของความสูง 186 เซนติเมตร ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนด้านหลังแถวนั้น สายตาจับจ้องไปยังเงาสะโพกกลมมนในกางเกงยีนส์ตัวรัด พร้อมเสียงในหัวที่ดังก้องขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

…ถ้ายัยเด็กนั่นแต่งแบบนี้มาเที่ยว เขาจะตีก้นให้เข็ดเลยคอยดู

“มองอะไรไอ้นนท์” ปัธนัยหันมาถามเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่มองตามสาวไม่วางตา “อ้อออออ แม่สาวชุดแดงแน่เลย กูนี่เพิ่งรู้ว่ามึงชอบสายเผ็ด”

ณณณไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่ายหน้าเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องไม่ละไปไหน รอยยิ้มบางคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นที่มุมปาก

ในขณะเดียวกัน สามสาวเลือกโต๊ะติดเวที เสียงเพลงดังกระหึ่มจนแทบไม่ได้ยินเสียงกันและกัน พนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ทันทีที่พวกเธอหย่อนตัวลงนั่ง

“รับอะไรดีครับ”

“ไม่เอาเบียร์ กลัวอ้วน พวกแกล่ะ” ศศิธรถามพร้อมปรายตามองเมนูอย่างจริงจัง

“เออ เหล้าก็ได้ นังมูมู่เลือกเลย ฉันลิ้นจระเข้ กินอะไรก็เหมือนกัน” ณัฐวัชรยักไหล่ตอบแบบขอไปที

“ไอ้ขิง แกล่ะ เอาอะไร” ศศิธรหันไปถาม

“มอคเทลได้ไหม…”

คนตัวเล็กสุดในกลุ่มตอบเสียงอ่อย เพราะร่างกายที่นอนไม่พอมาหลายวัน ไม่อยากปล่อยให้แอลกอฮอล์เล่นงานจนเมาหัวทิ่ม

“No ค่ะสาว” สองคนพูดพร้อมกันโดยไม่ต้องปรึกษา

ศศิธรหันไปสั่งเหล้าเองเรียบร้อย ไม่มีการถามซ้ำ

“ไม่ต้องกลัวเมาจ้ะสาว เดี๋ยวฉันแบกเอง ถึงจะสวยแบบชะนี แต่แรงระดับคชสารนะจ๊ะ” ณัฐวัชรพูดพลางโชว์กล้ามแขนแบบขำ ๆ

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเรื่อย ๆ สามสาวผลัดกันยกแก้วชนจนหมด บรรยากาศรอบโต๊ะเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แสงไฟ สายตา และเสียงเพลงปะทะกันจนลืมความเครียดจากการสอบไปหมด

ตรัสสาที่ปกติมักวางตัวอย่างระวัง เริ่มหน้าแดงนิด ๆ พอกรึ่มแบบคนไม่ค่อยได้แตะแอลกอฮอล์

“นังขิง ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมแกไม่สนใจอาจารย์เจมส์” ณัฐวัชรถามขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงที่เริ่มเร่งจังหวะ

อาจารย์เจมส์ที่พูดถึงเป็นทั้งพระเอกละคร หน้าตาหล่อตี๋พิมพ์นิย๊มนิยม ดีกรีจบนอก ตัวสูง เรียนเก่ง มีเสน่ห์ ขับรถยุโรปราคาไม่น้อยกว่าสามล้าน ทุกอย่างที่ควรมีเขาก็มี ทำให้สาว ๆ หวีดได้ง่าย ๆ

“ไม่ใช่สเปค” ตรัสสาตอบสั้น ๆ หน้าตาเรียบนิ่งไม่มีแววลังเล

“หืมมม ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสเปคแกต้องขนาดไหน” ศศิธรหรี่ตาแซว

ร่างเล็กยิ้มบาง ส่ายหน้าให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “ไม่ได้มีสเปคอะไร แค่ต้องเป็นเขาเท่านั้น…”