تسجيل الدخولเสียงเพลงจากผับดังทะลุออกมาจนถึงถนนด้านนอก คิวหน้าร้านยาวเหยียดไปจนเกือบถึงมุมตึก ผู้คนต่อแถวรอตรวจบัตรประชาชนและตรวจอาวุธก่อนเข้าไปด้านใน บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับความคึกคักของคนที่พร้อมจะปล่อยตัวให้สนุกไปกับคืนวันศุกร์
แต่ในหมู่ฝูงชนที่แน่นขนัดนั้น สายตาหลายคู่กลับจับจ้องอยู่ที่กลุ่มสาวสวยสามคนเป็นพิเศษ โดยเฉพาะแผ่นหลังเนียนละเอียดของร่างบางในชุดสายเดี่ยวดำกับกางเกงยีนส์เอวต่ำ ที่สะกดทุกสายตาให้หันมองอย่างพร้อมเพรียง
หญิงสาวที่ไม่ว่าจะยืนเฉย ๆ หรือเดินผ่านไปเฉียด ๆ ก็ทำให้ทั้งผู้ชายผู้หญิงเหลียวหลังได้แบบไม่ต้องพยายาม
ชายหนุ่มหลายคนมองตามด้วยแววตาเยิ้ม ๆ ส่วนบรรดาผู้หญิงด้วยกันก็มองด้วยความอิจฉา ทั้งหน้าตาเอย หุ่นเอย ผิวเอย พวกเธอครบเครื่องแบบที่ไม่ต้องพูดอะไร หญิงสาวที่ได้เห็นก็รู้สึกว่าแพ้แล้ว
“สวัสดีครับสาว ๆ คืนนี้มีเจ้ามือหรือยังเอ่ย”
เสียงทักแบบเดิม ๆ จากผู้ชายที่ยืนแถวข้างกันดังขึ้นมา รอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยของเขาเรียกความเอือมระอาให้ลอยฟุ้งทันที
“ไม่จำเป็นค่ะ พอดีมีตังค์” ศศิธรตอบกลับเสียงนิ่ง หน้านิ่งตาม ดวงตาเรียวรีหันไปมองไม่ใส่ใจ ท่าทางเย็นชาแต่กลับสวยร้ายเหมือนนางพญา เธอไม่ชอบพวกผู้ชายที่คิดว่าการทักแบบนี้มันเท่ หรือแค่เอาเงินฟาดหัวก็จีบใครก็ได้
ณัฐวัชรที่ยืนอยู่ข้างกัน หันไปมองหนุ่มคนนั้นแล้วส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้แทน“แต่แนนนี่ยินดีนะคะ จะมาเป็นเจ้ามือให้แนนนี่ตลอดชีวิตก็ได้ค่ะ” เสียงเจ้าเล่ห์เจือหวานนิด ๆ
เพราะกล่องเสียงยังไม่ได้ผ่า เสียงที่ออกมาจึงมีความทุ้มต่ำอยู่หน่อย ๆ แม้จะดัดเสียงแล้วก็ตาม ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที
“ไม่ได้คุยกับมึง อย่าเสือก อีตุ๊ด”
คิ้วเรียวของตรัสสาขมวดเข้าหากันทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองชายคนนั้น ความเย็นชา ไม่ชอบใจที่แผ่ออกมาจากแววตาทำเอาอุณหภูมิรอบข้างเหมือนจะลดลงโดยไม่ต้องเปิดแอร์
“แนนนี่ แกคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ”
เสียงหวานของตรัสสาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ฟาดกลับแบบไม่ทันตั้งตัว สายตายังจับจ้องอีกฝ่ายไม่วาง พร้อมพูดต่อด้วยน้ำเสียงหยามเหยียดยิ่งกว่าแบบที่อีกฝ่ายใช้ก่อนหน้า
“ไม่เสือกนะคะ”
ณัฐวัชรเกือบหลุดหัวเราะ ศศิธรแอบยิ้มสะใจออกหน้าออกตา ตรัสสาไม่พูดเปล่า ดันหลังเพื่อนให้เดินตามแถว ทิ้งชายคนนั้นไว้กับความอับอายจนหน้าชา
ระหว่างที่พวกเธอกำลังก้าวผ่านเข้าไปในร้าน มีสายตาคู่หนึ่งที่ยังไม่ละไปจากแผ่นหลังของคนตัวเล็ก ดวงตาคมของชายหนุ่มเจ้าของความสูง 186 เซนติเมตร ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนด้านหลังแถวนั้น สายตาจับจ้องไปยังเงาสะโพกกลมมนในกางเกงยีนส์ตัวรัด พร้อมเสียงในหัวที่ดังก้องขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
…ถ้ายัยเด็กนั่นแต่งแบบนี้มาเที่ยว เขาจะตีก้นให้เข็ดเลยคอยดู
“มองอะไรไอ้นนท์” ปัธนัยหันมาถามเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่มองตามสาวไม่วางตา “อ้อออออ แม่สาวชุดแดงแน่เลย กูนี่เพิ่งรู้ว่ามึงชอบสายเผ็ด”
ณณณไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่ายหน้าเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องไม่ละไปไหน รอยยิ้มบางคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นที่มุมปาก
ในขณะเดียวกัน สามสาวเลือกโต๊ะติดเวที เสียงเพลงดังกระหึ่มจนแทบไม่ได้ยินเสียงกันและกัน พนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ทันทีที่พวกเธอหย่อนตัวลงนั่ง
“รับอะไรดีครับ”
“ไม่เอาเบียร์ กลัวอ้วน พวกแกล่ะ” ศศิธรถามพร้อมปรายตามองเมนูอย่างจริงจัง
“เออ เหล้าก็ได้ นังมูมู่เลือกเลย ฉันลิ้นจระเข้ กินอะไรก็เหมือนกัน” ณัฐวัชรยักไหล่ตอบแบบขอไปที
“ไอ้ขิง แกล่ะ เอาอะไร” ศศิธรหันไปถาม
“มอคเทลได้ไหม…”
คนตัวเล็กสุดในกลุ่มตอบเสียงอ่อย เพราะร่างกายที่นอนไม่พอมาหลายวัน ไม่อยากปล่อยให้แอลกอฮอล์เล่นงานจนเมาหัวทิ่ม
“No ค่ะสาว” สองคนพูดพร้อมกันโดยไม่ต้องปรึกษา
ศศิธรหันไปสั่งเหล้าเองเรียบร้อย ไม่มีการถามซ้ำ
“ไม่ต้องกลัวเมาจ้ะสาว เดี๋ยวฉันแบกเอง ถึงจะสวยแบบชะนี แต่แรงระดับคชสารนะจ๊ะ” ณัฐวัชรพูดพลางโชว์กล้ามแขนแบบขำ ๆ
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเรื่อย ๆ สามสาวผลัดกันยกแก้วชนจนหมด บรรยากาศรอบโต๊ะเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แสงไฟ สายตา และเสียงเพลงปะทะกันจนลืมความเครียดจากการสอบไปหมด
ตรัสสาที่ปกติมักวางตัวอย่างระวัง เริ่มหน้าแดงนิด ๆ พอกรึ่มแบบคนไม่ค่อยได้แตะแอลกอฮอล์
“นังขิง ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมแกไม่สนใจอาจารย์เจมส์” ณัฐวัชรถามขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงที่เริ่มเร่งจังหวะ
อาจารย์เจมส์ที่พูดถึงเป็นทั้งพระเอกละคร หน้าตาหล่อตี๋พิมพ์นิย๊มนิยม ดีกรีจบนอก ตัวสูง เรียนเก่ง มีเสน่ห์ ขับรถยุโรปราคาไม่น้อยกว่าสามล้าน ทุกอย่างที่ควรมีเขาก็มี ทำให้สาว ๆ หวีดได้ง่าย ๆ
“ไม่ใช่สเปค” ตรัสสาตอบสั้น ๆ หน้าตาเรียบนิ่งไม่มีแววลังเล
“หืมมม ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสเปคแกต้องขนาดไหน” ศศิธรหรี่ตาแซว
ร่างเล็กยิ้มบาง ส่ายหน้าให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “ไม่ได้มีสเปคอะไร แค่ต้องเป็นเขาเท่านั้น…”
“ไม่มีคนที่สติปัญญาดีคนไหนชอบให้คนอื่นมาบงการชีวิตหรอกนะลูก สิ่งที่นนท์ทำ อาจคิดว่าดีที่สุดแล้วสำหรับน้อง แต่นั่นมันคือในมุมของแก ไม่ใช่ของน้อง แกคิดแทนได้… แต่ไม่ควรลงมือกระทำ หากไม่ได้ถามความคิดเห็นของน้องก่อน ชีวิตคนเราต่างจากหมากบนกระดานตรงที่มีความนึกคิด มีความรู้สึก มีจิตใจ”ณณณรับฟังเงียบ ๆ เริ่มแรกเขาไม่มีความคิดจะบงการอะไรยัยเด็กแสบขนาดนั้น เพียงแต่ว่า… พอมันเริ่มมาแล้วหนึ่งเรื่อง เรื่องสอง เรื่องสาม เรื่องสี่ก็ตามมา จนกลายเป็นความเคยชินที่น่ากลัวแล้วยิ่งตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่เคยขัดใจอะไรเขาเลย เอาแต่ตามเรียก พี่ชาย ๆ ทั้งวัน แม้จะมีปากดีสู้กลับเขาบ้างไปตามเรื่อง แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นขัดใจจนไม่ทำตามทำให้กลายเป็นความเคยชิน ณณณเริ่มจัดการชีวิตให้หญิงสาว ตั้งแต่เรื่องโรงเรียน แผนการเรียนตั้งแต่ระดับมัธยม ตอนช่วงขึ้นมัธยมปลายใหม่ ๆ มีเอเจนซี่มาเทียวตา
กล่องใบนี้คืออัลบั้มเก่าเก็บ มีทั้งภาพในวัยเด็กของเขาและของเธอ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เคยสดใสในอดีตค่อย ๆ ฉายชัดขึ้นในหัว ภาพความทรงจำค่อย ๆ ย้อนกลับไปถึงเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน…เสียงพ่อค้าแม่ค้าริมตลาดนัดค้าส่งไม้ประดับดังระงม เชิญชวนลูกค้ากันเซ็งแซ่ ที่ปากทางเข้าตลาด มีสองแม่ลูกแต่งกายดูดี สะดุดตาพ่อค้าแม่ค้าหลายคู่ เดินเข้ามาพร้อมคนติดตามอีกสามคนโดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่คนมองคาดคะเนจากรูปร่างคงอายุไม่น้อยกว่าสิบเจ็ดสิบแปดปีแน่ หากแต่เขาไม่ใช่เด็กหนุ่ม แต่เป็นเพียงเด็กชายวัยสิบสองย่างสิบสาม ที่มีส่วนสูงถึงร้อยเจ็ดสิบหกเซนติเมตร ยิ่งเมื่อรวมกับใบหน้าหล่อเหลา แม้ยังไม่เต็มวัยก็บ่งบอกได้ชัดว่า โตไปต้องเป็นผู้ชายที่หาตัวจับยากแน่นอนแต่เสียอย่างเดียว… ใบหน้าหล่อ ๆ นั้นนิ่งสนิท ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมเฉียบ เย็นชาจนแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นแววตาของเด็กชายคนหนึ่ง
ครั้งนี้ตรัสสาไม่ลืมหิ้วเจ้าแมวอ้วนมาด้วย เธอมาขอหลบภัยเยียวยาความรู้สึกที่คอนโดของณัฐวัชร ถึงเจ้าของห้องจะไม่เต็มใจให้มาสิงอยู่ด้วยก็เถอะ ไล่ยังไงเธอก็ไม่ไปหรอก ขอเวลาให้เธอได้ใช้สมองกลั่นกรองความคิดให้ตกตะกอนสักหน่อยเถอะณัฐวัชรกับศศิธร หลังฟังเพื่อนรักเล่าเรื่องทั้งหมด ก็ถึงกับนิ่งอึ้งกันไปพักใหญ่ ตรัสสาไม่ได้เล่าแค่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่เธอย้อนเล่าตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง“แล้วตอนนี้แกจะเอายังไง จะเลิกกับพี่หมอนนท์หรอ” ศศิธรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าสองคนนี้เลิกกันเธอคงเสียดายแย่ เพราะทั้งคู่เหมาะสมกันมากตรัสสาพลันส่ายหน้าหวือทันควัน “ไม่เอา ใครบอกจะเลิกกับพี่นนท์กัน”เธอรักของเธอมาตั้งกี่ปี ไม่คิดจะเลิกกับเขาง่าย ๆ หรอก แค่ต้องการเวลาให้ทั้งเธอและเขา ทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์นี้ใหม่“เอ้า! แล้วหนีมานี่ทำไมยะ” ศศิธรแหวกลับ ตาค้อน
บอดี้การ์ดทั้งสี่คนถึงกับยกมือกุมแก้มตัวเองพร้อมกันอย่างเงียบ ๆ หลังเห็นความแรงลูกเตะของนายหญิง…หวังว่าเจ้านายของพวกเขาจะไม่ทำให้นายหญิงโกรธเสียงฝีเท้าหลายคู่เร่งร้อนดังขึ้นมาทางบันได ก่อนร่างสูงของณณณจะโผล่ขึ้นมาพร้อมกับเลขาคนสนิท ดวงตาคมไล่มองสำรวจคนรักตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่แม้แต่จะชายตามองร่างไร้สติบนพื้นเลยด้วยซ้ำพอสบกับตากลมโตที่มืดสนิทของเธอ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก คำที่จะพูดเหมือนจะติดคอ ไม่สามารถเปล่งออกมาได้ ตรัสสามองสีหน้าเจื่อน ๆ ของเขาแล้วร้อง หึ ในลำคอหนึ่งคำ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่พูดอะไรณณณไม่อยากเชื่อว่ายัยเด็กแสบจะมองแผนทั้งหมดออกแล้ว แต่การพยักหน้าของบอดี้การ์ดทั้งสี่ก็เป็นคำยืนยันได้ชัดเจน เขาหันตัวตามแทบจะในทันที เดินก้าวเร็วตามเมียไป“น้ำขิง รอพี่ด้วย”ช่วงขายาวกว่าเท่าตัวทำให้ไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามทัน ก่อนจะตัดสิ
ที่ตรัสสากล้าปากดี เพราะเธอมองออก ว่ากิตติยาไม่ต้องการให้เรื่องนี้จบด้วยตนเองติดคุก เลยพยายามบังคับให้เธอกระโดดลงไปเอง กะว่าจะเปลี่ยงแปลงเรื่องราวเป็นเธอฆ่าตัวตายเองสินะเธอลงความเห็นของตัวเองในใจ ว่าแม่นางเอกคนนี้ไม่ค่อยมีสมอง ที่ผ่านมาคงมีแต่ความสวยกับพ่อรวย เจ้าตัวคงลืมไปว่า ใช้เสียงตัวเองโทรมาจริง ๆ แล้วยังถ่ายคลิปที่จับเหยื่อมัดไว้ส่งมา ไหนจะโลเคชั่นที่อีกฝ่ายส่งมาอีกเฮ้อ... คิดว่าคนอื่นเขาจะโง่เหมือนหล่อนกันหมดหรือยังไงตรัสสาเชื่อว่าถ้าเจ้าตัวไม่สติหลุดเกินควบคุมจริง ๆ ปืนในมือหล่อนไม่มีทางปล่อยกระสุนออกไปแน่ ๆ แต่ตอนนี้เธอเองก็ไม่กล้าเสี่ยงยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเพิ่ม ตากลมโตกวาดมองสถานการณ์รอบ ๆ แบบไว ๆ อีกครั้ง...แปลก ชายร่างโตที่กิตติยาพามา สายตาของพวกเขามันแปลกก่อนที่บางอย่างจะสว่างวาวขึ้นมาในหัว หวังว่าเธอจะคิดไม่ผิด หญิงสาวลองทำตามสิ่งที่ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที
ตรัสสามองตึกสูงร้างตรงหน้า ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้มาสถานที่แห่งนี้ แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยไม่น้อย เพราะตึกร้างนี้เคยถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำละครหลายเรื่อง ต่อให้ไม่เคยมา ก็ยังพอจะนึกภาพบรรยากาศออก “พี่บอดี้การ์ด เคยดูละครที่ใช้ตึกร้างนี้ถ่ายทำบ้างไหมคะ” เธอถามบอดี้การ์ดร่างโต ที่ขับรถเงียบเชียบมาตลอดทางจนถึงที่หมาย “ไม่เคยดูครับ แต่ตอนเป็นตำรวจ พวกผมเคยใช้ตึกนี้ฝึกซ้อมช่วยเหลือตัวประกัน” บอดี้การ์ดตอบ “อ่อ งั้นวันนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยสิ ใช่ไหมคะ” “ครับ คุณนนท์เตรียมการรับมือไว้หมดแล้วครับ คุณน้ำขิงไม่ต้องกังวล” “แล้วเราไม่รีบลงไปไม่เป็นไรหรือคะ” “รอสัญญาณสักครู่นะครับ” ตรัสสาก็เชื่อฟังแต่โดยดี เธอเอนหลังพิงเบาะรถแทกซี่ ดวงตากวาดมองรอบตึกร้าง มีรถจอดอยู่สี่คัน มองเผิน ๆ ก็รู้เลยว่ารถคันไหนเป็นของแม่เธอ ...กระบะตอ
ร่างเล็กยิ้มบาง ส่ายหน้าให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “ไม่ได้มีสเปคอะไร แค่ต้องเป็นเขาเท่านั้น…”“ว่าไงนะนังชะนี พูดอะไรนะ” ณัฐวัชรตะโกนถามย้ำ แต่เสียงเพลงกลบคำพูดไปหมดในอีกมุมหนึ่งของผับ โต๊ะที่ดูเงียบสงบกว่าบร
ดวงตากลมโตเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งจ้องไม่วางตา หากคลาดสายตาไปเพียงวินาที คงกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับอากาศล่ะมั้ง ตรัสสาถอนใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาสนใจน้อง ๆ มัธยมปลายสามคนที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะตรงหน้าต่อ สีหน้าเด็ก ๆ จริงจังอย่างกับจะเข้าสนามสอบพรุ่งนี้“โจทย์ข้อนี้มันเป็นระบบปิดนะ เพราะงั้นไม่ต
บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิดในบรรดาก
“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบฟุตเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ กว่าจะลากเขามาถึงเชิงบันไดได้







