บทที่1:เตรียมตัวฝึกงาน(2)

ดวงตากลมโตเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งจ้องไม่วางตา หากคลาดสายตาไปเพียงวินาที คงกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับอากาศล่ะมั้ง ตรัสสาถอนใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาสนใจน้อง ๆ มัธยมปลายสามคนที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะตรงหน้าต่อ สีหน้าเด็ก ๆ จริงจังอย่างกับจะเข้าสนามสอบพรุ่งนี้

“โจทย์ข้อนี้มันเป็นระบบปิดนะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าจะมีอะไรหายไปในระบบ ใช้กฎแมสบาลานซ์ได้เลย เข้าเท่าไหร่ต้องออกเท่านั้น ดุลสมการเสร็จปุ๊บ ก็ดึงสารตั้งต้นมาใส่ฝั่งนี้ เท่ากับผลิตภัณฑ์ฝั่งโน้นได้เลย” เธอพูดไป ชี้ไปตามชีทที่เตรียมมา น้ำเสียงที่ใช้สอนทั้งนุ่มทั้งละมุน เด็ก ๆ ฟังแล้วใจชื้นขึ้นเป็นกอง

“พี่น้ำขิงสอนเข้าใจง่ายมากเลยครับ แต่ผมคงต้องกลับไปอ่านอีกรอบ แหะ ๆ” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นพลางยิ้มเขิน เขามัวแต่หลงรูปลักษณ์ติวเตอร์ของตัวเอง แม้จะไม่กล้าจ้องหน้าตรง ๆ เพราะติวเตอร์ของเขาสวยจนตาค้าง

“ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” เธอยิ้มให้กำลังใจเต็มร้อย

เผลอแป๊บเดียวก็เกินเวลาที่ตั้งไว้ไปนิดหน่อย เธอรู้ตัวก็ตอนเห็นสายตากดดันจากเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งรออยู่ไม่ไกล

“ขอบคุณค่ะพี่น้ำขิง ตั้งแต่อาทิตย์หน้าพวกหนูต้องเรียนผ่านออนไลน์แล้วใช่ไหมคะ” เด็กหญิงผมเปียเอ่ยขึ้น เสียงออดอ้อนปนเสียดาย

“ใช่จ้า พี่ต้องไปฝึกงานแล้ว แต่พี่อัดคลิปไว้ให้ครบทุกเนื้อหาที่เหลือในเทอมนี้แล้วนะ ดูย้อนกี่รอบหลาย ๆ รอบกันได้เลย”

“รับทราบค่ะพี่น้ำขิง แล้วถ้าพวกหนูไม่เข้าใจตรงไหน โทรถามพี่น้ำขิงได้ไหมคะ”

“ส่งอีเมลมาดีกว่าเนอะ เผื่อพี่อยู่เวรไม่ได้รับสาย แล้วพี่จะได้รีบอัดคลิปอธิบายให้ใหม่เลย”

เด็ก ๆ ยกมือไหว้พร้อมเสียงขอบคุณ เธอรีบเก็บของ ก่อนจะหันไปเจอสายตาแพรวพราวจากสองสาวตัวแสบที่แทบจะลุกเต้นดีใจอยู่ไม่ไกล

“เย้! เสร็จสักทีนะยะ รีบไปแต่งตัวกันเลยจ้ะแม่คุณ!” ณัฐวัชรเดินเข้ามาควงแขนเธอ ศศิธรตามมาติด ๆ พร้อมหิ้วกระเป๋าเครื่องสำอางสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์มาเต็มพิกัด

“เดี๋ยวๆ แค่ฉันไม่ใส่ชุดนักศึกษาไปมันก็พอแล้วมั้ง” ตรัสสาท้วงเสียงอ่อน แต่ในใจเริ่มหนาว เพราะชุดที่สองคนนี้เตรียมไว้ มัน... ไม่เคยธรรมดา

“พอที่ไหนล่ะ พวกเราต้องสวยที่สุดในคืนนี้ จำไว้” ศศิธรยิ้มเจ้าเล่ห์ ลากเธอเดินตรงไปห้องน้ำของห้างทันที

ทันทีที่เข้าห้องน้ำ ศศิธรก็เปลี่ยนเป็นเดรสเกาะอกสีแดงรัดรูป อวดส่วนเว้าส่วนโค้งจนใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง ขณะที่ณัฐวัชรเลือกเดรสเกาะอกสีขาว แม้จะไม่รัดรูปนัก แต่ความสั้นของมันก็ทำให้คนมองแทบกลั้นหายใจ

“แกสองคนจะแต่งตัวเหมือนอยู่คนละจักรวาลให้ได้เลยใช่ไหม” ตรัสสาส่ายหัวเบา ๆ

“ใช่สิยะ ฉันต้องเป็นนางฟ้า ส่วนอิมูมู่ก็เป็น… ปีศาจที่โผล่มาจากขุมนรก” ณัฐวัชรยิ้มแฉ่ง

“ฉันชื่อมู่หลานย่ะ แกสิปีศาจ ส่วนชุดนี้… ของน้ำขิงเพื่อนร้ากกก” ศศิธรยื่นชุดให้ด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น

ตรัสสามองชุดในมือแล้วถอนหายใจยาว สายเดี่ยวสีดำด้านหน้าดูเรียบ ๆ แต่พอพลิกดูด้านหลังแทบจะสบถ

เรียบกับผีน่ะสิ…

มีแค่เชือกไขว้บาง ๆ ที่แทบไม่ช่วยอะไรเลย แถมยังมาคู่กับกางเกงยีนส์เอวต่ำขายาวที่แนบไปกับสัดส่วนแบบไม่มีที่ให้ซ่อน

“แกเรียกนี่ว่าธรรมดาเหรอ”

ศศิธรตอบกลับหน้าตาย “ก็ธรรมดาสำหรับฉัน และนี่จ้ะ... บราปีกนก โชว์หลังสวย ๆ ของแกได้เต็มที่”

หลังถูกบังคับให้เปลี่ยนชุดเสร็จ ก็ถึงเวลาลงมือแต่งหน้า ศศิธรลงมือแต่งหน้าตัวเองแบบไวเว่อร์ ส่วนณัฐวัชรหลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ก็มุ่งหน้าจัดการกับหน้าตาของตรัสสาแบบไม่รอคำอนุญาต

“เลิกทำหน้าเหมือนจะโดนลากไปประหารได้แล้วยัยขิง ฉันจะเสกให้แกสวยจนผู้ชายลืมบ้าน”

พอแต่งหน้าเสร็จ เธอเผลอมองตัวเองในกระจกอย่างตกใจ ตากลมถูกเน้นให้คมขึ้นด้วยอายไลเนอร์ ริมฝีปากอวบอิ่มมีสีระเรื่อพอดีเป๊ะ สวยจนเจ้าตัวยังแอบทึ่ง

“ฉันไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณ หรือปวดประสาทกับพวกแกดี”

“ขอบคุณก่อน แล้วค่อยปวดหัวตอนเจอหนุ่ม ๆ มาตอม คริคริ” ศศิธรทำหน้าทะเล้นใส่

ระหว่างเดินออกจากห้องน้ำ ตรัสสาเผลอมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกอีกรอบ คราวนี้ดันนึกถึงใครบางคนขึ้นมา

ตอนนี้น้ำขิงโตเป็นสาวแล้วนะ สวย... แล้วก็เซ็กซี่มากด้วยนะ

“เลิกเหม่อแล้วไปกันเถอะ” ณัฐวัชรสะกิด

“คืนนี้... พวกเราจะเป็นดาวของผับ”

“ดาวน์ซินโดรมอ่ะสิไม่ว่า” ตรัสสาตอบกลับ แล้วทั้งสามก็พากันหัวเราะร่า เดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม