Masukดวงตากลมโตเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งจ้องไม่วางตา หากคลาดสายตาไปเพียงวินาที คงกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับอากาศล่ะมั้ง ตรัสสาถอนใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาสนใจน้อง ๆ มัธยมปลายสามคนที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะตรงหน้าต่อ สีหน้าเด็ก ๆ จริงจังอย่างกับจะเข้าสนามสอบพรุ่งนี้
“โจทย์ข้อนี้มันเป็นระบบปิดนะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าจะมีอะไรหายไปในระบบ ใช้กฎแมสบาลานซ์ได้เลย เข้าเท่าไหร่ต้องออกเท่านั้น ดุลสมการเสร็จปุ๊บ ก็ดึงสารตั้งต้นมาใส่ฝั่งนี้ เท่ากับผลิตภัณฑ์ฝั่งโน้นได้เลย” เธอพูดไป ชี้ไปตามชีทที่เตรียมมา น้ำเสียงที่ใช้สอนทั้งนุ่มทั้งละมุน เด็ก ๆ ฟังแล้วใจชื้นขึ้นเป็นกอง “พี่น้ำขิงสอนเข้าใจง่ายมากเลยครับ แต่ผมคงต้องกลับไปอ่านอีกรอบ แหะ ๆ” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นพลางยิ้มเขิน เขามัวแต่หลงรูปลักษณ์ติวเตอร์ของตัวเอง แม้จะไม่กล้าจ้องหน้าตรง ๆ เพราะติวเตอร์ของเขาสวยจนตาค้าง “ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” เธอยิ้มให้กำลังใจเต็มร้อย เผลอแป๊บเดียวก็เกินเวลาที่ตั้งไว้ไปนิดหน่อย เธอรู้ตัวก็ตอนเห็นสายตากดดันจากเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งรออยู่ไม่ไกล “ขอบคุณค่ะพี่น้ำขิง ตั้งแต่อาทิตย์หน้าพวกหนูต้องเรียนผ่านออนไลน์แล้วใช่ไหมคะ” เด็กหญิงผมเปียเอ่ยขึ้น เสียงออดอ้อนปนเสียดาย “ใช่จ้า พี่ต้องไปฝึกงานแล้ว แต่พี่อัดคลิปไว้ให้ครบทุกเนื้อหาที่เหลือในเทอมนี้แล้วนะ ดูย้อนกี่รอบหลาย ๆ รอบกันได้เลย” “รับทราบค่ะพี่น้ำขิง แล้วถ้าพวกหนูไม่เข้าใจตรงไหน โทรถามพี่น้ำขิงได้ไหมคะ” “ส่งอีเมลมาดีกว่าเนอะ เผื่อพี่อยู่เวรไม่ได้รับสาย แล้วพี่จะได้รีบอัดคลิปอธิบายให้ใหม่เลย” เด็ก ๆ ยกมือไหว้พร้อมเสียงขอบคุณ เธอรีบเก็บของ ก่อนจะหันไปเจอสายตาแพรวพราวจากสองสาวตัวแสบที่แทบจะลุกเต้นดีใจอยู่ไม่ไกล “เย้! เสร็จสักทีนะยะ รีบไปแต่งตัวกันเลยจ้ะแม่คุณ!” ณัฐวัชรเดินเข้ามาควงแขนเธอ ศศิธรตามมาติด ๆ พร้อมหิ้วกระเป๋าเครื่องสำอางสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์มาเต็มพิกัด “เดี๋ยวๆ แค่ฉันไม่ใส่ชุดนักศึกษาไปมันก็พอแล้วมั้ง” ตรัสสาท้วงเสียงอ่อน แต่ในใจเริ่มหนาว เพราะชุดที่สองคนนี้เตรียมไว้ มัน... ไม่เคยธรรมดา “พอที่ไหนล่ะ พวกเราต้องสวยที่สุดในคืนนี้ จำไว้” ศศิธรยิ้มเจ้าเล่ห์ ลากเธอเดินตรงไปห้องน้ำของห้างทันที ทันทีที่เข้าห้องน้ำ ศศิธรก็เปลี่ยนเป็นเดรสเกาะอกสีแดงรัดรูป อวดส่วนเว้าส่วนโค้งจนใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง ขณะที่ณัฐวัชรเลือกเดรสเกาะอกสีขาว แม้จะไม่รัดรูปนัก แต่ความสั้นของมันก็ทำให้คนมองแทบกลั้นหายใจ “แกสองคนจะแต่งตัวเหมือนอยู่คนละจักรวาลให้ได้เลยใช่ไหม” ตรัสสาส่ายหัวเบา ๆ “ใช่สิยะ ฉันต้องเป็นนางฟ้า ส่วนอิมูมู่ก็เป็น… ปีศาจที่โผล่มาจากขุมนรก” ณัฐวัชรยิ้มแฉ่ง “ฉันชื่อมู่หลานย่ะ แกสิปีศาจ ส่วนชุดนี้… ของน้ำขิงเพื่อนร้ากกก” ศศิธรยื่นชุดให้ด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น ตรัสสามองชุดในมือแล้วถอนหายใจยาว สายเดี่ยวสีดำด้านหน้าดูเรียบ ๆ แต่พอพลิกดูด้านหลังแทบจะสบถ เรียบกับผีน่ะสิ… มีแค่เชือกไขว้บาง ๆ ที่แทบไม่ช่วยอะไรเลย แถมยังมาคู่กับกางเกงยีนส์เอวต่ำขายาวที่แนบไปกับสัดส่วนแบบไม่มีที่ให้ซ่อน “แกเรียกนี่ว่าธรรมดาเหรอ” ศศิธรตอบกลับหน้าตาย “ก็ธรรมดาสำหรับฉัน และนี่จ้ะ... บราปีกนก โชว์หลังสวย ๆ ของแกได้เต็มที่” หลังถูกบังคับให้เปลี่ยนชุดเสร็จ ก็ถึงเวลาลงมือแต่งหน้า ศศิธรลงมือแต่งหน้าตัวเองแบบไวเว่อร์ ส่วนณัฐวัชรหลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ก็มุ่งหน้าจัดการกับหน้าตาของตรัสสาแบบไม่รอคำอนุญาต “เลิกทำหน้าเหมือนจะโดนลากไปประหารได้แล้วยัยขิง ฉันจะเสกให้แกสวยจนผู้ชายลืมบ้าน” พอแต่งหน้าเสร็จ เธอเผลอมองตัวเองในกระจกอย่างตกใจ ตากลมถูกเน้นให้คมขึ้นด้วยอายไลเนอร์ ริมฝีปากอวบอิ่มมีสีระเรื่อพอดีเป๊ะ สวยจนเจ้าตัวยังแอบทึ่ง “ฉันไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณ หรือปวดประสาทกับพวกแกดี” “ขอบคุณก่อน แล้วค่อยปวดหัวตอนเจอหนุ่ม ๆ มาตอม คริคริ” ศศิธรทำหน้าทะเล้นใส่ ระหว่างเดินออกจากห้องน้ำ ตรัสสาเผลอมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกอีกรอบ คราวนี้ดันนึกถึงใครบางคนขึ้นมา ตอนนี้น้ำขิงโตเป็นสาวแล้วนะ สวย... แล้วก็เซ็กซี่มากด้วยนะ “เลิกเหม่อแล้วไปกันเถอะ” ณัฐวัชรสะกิด “คืนนี้... พวกเราจะเป็นดาวของผับ” “ดาวน์ซินโดรมอ่ะสิไม่ว่า” ตรัสสาตอบกลับ แล้วทั้งสามก็พากันหัวเราะร่า เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มผ่านไปเกือบสัปดาห์ ชีวิตอันปกติสุขได้กลับมาเสียที ฝึกงานก็ราบรื่น เล่มจบก็คืบหน้าแบบไม่มีอุปสรรค ธุรกิจสอนพิเศษที่ตรัสสาทำร่วมกับเอกภพก็กำลังเติบโตดีแถมความรักของเธอกับอาจารย์หมอกล้ามโต… ก็หวานหยดย้อยจนน้ำตาลยังต้องหลบให้...อาจารย์หมอกล้ามโตฉายานี้เธอไม่ได้ตั้งให้เขาแบบลอย ๆ แต่ได้มาเพราะแอบได้ยินจากกลุ่มคนไข้สาว ๆ เมาท์มอยกันระหว่างที่เธอไปนั่งรอเขาออกตรวจผู้ป่วยนอกที่หน้าห้องตรวจ ตอนได้ยินยังสงสัยว่าพวกคนไข้นั้นหมายถึงใคร แต่พอเขาเดินออกจากห้องตรวจมาเสียงซุบซิบชี้มือชี้ไม้ก็เกิดขึ้น เธอถึงกับหลุดหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่อายใคร...พ่อทูนหัวของเธอไม่ได้กล้ามโตขนาดนั้นเสียหน่อย ออกจะพอดีพอเหมาะ ขนาดกล้ามของเขากำลังหนุนนอนแทนหมอนสบายดีออกชีวิตตอนนี้เรียกว่าลงตัวสุด ๆ ถึงขั้นได้เลื่อนสถานะจากหลานสาวกำมะลอ กลายเป็นลูกสะใภ้สุดรัก ของแม่สามีเป็นที่เรียบร้อยตั้งแต่ปรางท
“เอามือออกไปได้แล้วค่ะ”ณณณยอมเอามือออกแต่โดยดี แต่ยังไม่วายยกนิ้วที่เคลือบไปด้วยน้ำหวานขึ้นมาโชว์ตรงหน้า“กลับถึงบ้าน ช่วยพี่รีดน้ำให้เจ้านนท์น้อยด้วยนะครับ” มือหนาอีกข้างจับมือเล็กมาลูบกึ่งกลางกายที่พองนูนออกมาจนเห็นได้ชัด“พี่นนท์ ชักจะหื่นใหญ่แล้วนะคะ”“หึหึ ออกไปรอคุณรุจข้างนอกก่อน เดี๋ยวพี่ตามออกไป” เสียงทุ้มแหบพร่า เธอรู้ทันทีว่าเขาจะ ‘จัดการ’ ตัวเองยังไงไม่พูดพร่ำให้เปลืองแรง เธอหมุนตัวออกจากห้องน้ำทันควัน กลัวว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า… เธอจะได้เป็นคนจัดการให้เขาแทนน่ะสิ!เมื่อกลับมาถึงบ้าน คนที่อยากโดนรีดน้ำให้เจ้านนท์น้อยจนแทบลงแดง ก็หน้าม่อยคอตก เพราะโดนโทรตามกลับไปโรงพยาบาลกะทันหัน เนื่องจากคนไข้ที่ได้รับการผ่าตัดจากเขาเมื่อวาน สัญญาณชีพไม่คงที่คนตัวโตมองคาดโทษคนตัวเล็ก ในแววตาบอ
ช่วงสายของวันถัดมา แสงแดดอ่อนจากริมหน้าต่างสาดเข้ามากระทบข้าวของที่กองพะเนินอยู่บนโซฟาภายในห้องพักผู้ป่วย บรรดาของเยี่ยมที่พี่เลี้ยงทั้งหลายขนกันมาวานนี้ไม่มีใครคิดจะยกกลับ จึงตกเป็นภาระของคนที่พึ่งหายป่วยกับสามี ที่ดูเหมือนจะสนุกกับการจัดระเบียบกันสองคนเสียมากกว่าตรัสสามองคนตัวโตที่นั่งยองอยู่ข้างรถเข็นของโรงพยาบาล กำลังจัดกล่องของขวัญลงให้แน่นพอดี ฝั่งเธอเองก็ขนของวางตามโต๊ะ คอยส่งให้เขาทีละชิ้น“ไม่ต้องเอากลับทั้งหมดหรอกค่ะ” เธอพูดขณะยื่นกระเช้าผลไม้ใบหนึ่งให้“อืม พวกของที่มีอายุสั้น ไว้ที่นี่ เดี๋ยวให้คุณรุจเอาไปจัดการต่อ” คนตัวโตตอบเรียบ ๆ แต่หางตาไม่ได้ละจากเจ้าของเสียงหวานแม้แต่น้อยแม้ณณณจะเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของโรงพยาบาลเอกชนระดับประเทศ แต่การลงมือจัดของเองแบบนี้คือเรื่องปกติสำหรับเขา อาจเพราะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาหลายปี เขาเลยกลายเป็นคนที่ทำอะไรด้วย
“สวัสดีครับ ผมดีเจหนุ่ย พงศธร”“และดิฉันต้นหอม สกุลรณา เป็นผู้ดำเนินรายการ ฉกแฉวงการบันเทิงในค่ำคืนนี้”สองพิธีกรสายตัวท๊อปแห่งยุค ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีข่าวฉาวไหนเล็ดลอดสายตาไปได้ โดยเฉพาะข่าวคาวในวงการบันเทิง เรื่องของชาวบ้านคือจุดแข็งของรายการนี้อย่างแท้จริงและแน่นอน… เรื่องของชาวบ้านก็คืองานประจำชาติของใครหลายคน รายการ ฉกแฉ จึงกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำค่ำคืนที่ต้องตามดูให้ได้ ไม่ดูสดก็ต้องย้อนดู ขึ้นหิ้งไปแล้วในหมู่คนรักดราม่าหนึ่งในแฟนคลับเหนียวแน่นก็คือ ณัฐวัชร ต่อให้ไม่ทันดูสด ก็ตามเก็บย้อนหลังอย่างละเอียดยิบ ไม่เคยขาดสักตอน“ไอ้ขิง มาเร็ว” เสียงเรียกของณัฐวัชรดังมาจากโซฟา เรียกให้เจ้าของชื่อที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆช่วงเย็นเธอได้รับอนุญาตให้ถอดสายน้ำเกลือแล้ว เดินเหินสะดวกขึ้นเยอะ แถมเรี่ยวแรงก็กลับมาแทบจะเต็มร้อย ส่วนสามีสุดที่รักมีเ
เปลือกตาบางกระพริบขึ้นช้า ๆ รับแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างในช่วงบ่าย คนป่วยเผลองีบหลับไปอีกครั้งในช่วงสาย หลังจากอาจารย์หมอประจำแผนกฉุกเฉินเข้ามาตรวจดูอาการ นายแพทย์รวินทร์คือบุคคลที่เธอยกให้ว่าเป็นคนที่ควรหลีกห่างให้ไกลที่สุด หากยังอยากมีสุขภาพจิตที่ดีแพทย์หนุ่มตรวจประเมินแล้วว่า สัญญาณชีพหญิงสาวปกติดี แต่ยังมีอาการอ่อนแรงอยู่นิดหน่อย พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็กลับบ้านได้ ก่อนกลับออกไปจากห้องพักผู้ป่วยยังมิวายฝากประโยคส่งท้ายกระแทกใส่หน้า“อย่าซื่อบื้อไปหากินฟลูไนตราเซแพมอีก ครั้งหน้าอาจไม่โชคดีแบบนี้อีก”...ใครจะบ้าไปหากินเอง ขอดีดปากเสีย ๆ นั่นสักทีเหอะแต่ก็ได้แค่ด่าในใจ เพราะสุดท้าย...“ขอบคุณค่ะอาจารย์ จะรีบหาย จะได้รีบกลับบ้าน ไม่อยู่เป็นภาระของอาจารย์หลายวันแน่นอนค่ะ”“อืม ปากยังดีใช้ได้”เสียงภายในห้องพักเงียบจนคิ้วเรียวสวยขมวดยู่เข้าหากัน ยัยสองตัวดีหายไปไหนกัน หรือว่ากลับไปแล้ว แขนเล็กพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเข้าใจต้นเหตุแห่งความเงียบสงบร่างสูงในชุดเสื้อเชิ๊ตพับแขนกำลังนอนหลับสนิท อยู่บนโซฟาตัวยาวพ่อทูนหัวของเธอเอง... คนอะไรหล่อดูดี ทุกกระเบียดนิ้วเสียจริงนัยน์
อีกฟากหนึ่งในห้องประชุมชั้นบนสุดของโรงพยาบาล...เป็นไปตามที่ผู้ป่วยบนเตียงคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ณณณไม่ได้หายไปไหน เขากำลังจัดการคนที่กล้าแตะต้องคนรักของเขาอย่างถึงที่สุดหลังวางใจว่าอาการของหญิงสาวปลอดภัยดีแล้ว และแน่ใจว่าเพื่อนสนิทของภรรยาจะดูแลเธอได้ดี ก็ถึงเวลาต้องเคลียร์บัญชี... พวกที่อยากได้ผัว อยากได้เมียของชาวบ้านจนตัวสั่นบรรยากาศในห้องประชุมเงียบสงัด ทั้งที่โต๊ะไม้โอ๊คสีเข้มตัวยาวมีผู้ร่วมประชุมนั่งอยู่ถึงเจ็ดชีวิต แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะบรรยากาศน่ากลัวถูกแพร่ออกมารอบตัวเจ้านายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เต็มไปด้วยความคุกกรุ่นที่ยังไม่มอดลง ทำให้รุจิรากับทีมบริหารอีกห้าคนนั่งนิ่งจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันรุจิราที่ควบตำแหน่งเลขาส่วนตัว บวกหัวหน้าทีมบริหาร ตามตัวลูกน้องในทีมพร้อมคอมพิวเตอร์ประจำตัวมารอรับคำสั่งด้วยความสงบ แม้จะถูกเรียกตัวมากลางดึก แต่ไม่มีใครในทีมบริหารรู้
ร่างเล็กยิ้มบาง ส่ายหน้าให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “ไม่ได้มีสเปคอะไร แค่ต้องเป็นเขาเท่านั้น…”“ว่าไงนะนังชะนี พูดอะไรนะ” ณัฐวัชรตะโกนถามย้ำ แต่เสียงเพลงกลบคำพูดไปหมดในอีกมุมหนึ่งของผับ โต๊ะที่ดูเงียบสงบกว่าบร
เสียงเพลงจากผับดังทะลุออกมาจนถึงถนนด้านนอก คิวหน้าร้านยาวเหยียดไปจนเกือบถึงมุมตึก ผู้คนต่อแถวรอตรวจบัตรประชาชนและตรวจอาวุธก่อนเข้าไปด้านใน บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับความคึกคักของคนที่พร้อมจะปล่อยตัวให้สนุกไปกับคืนวันศุกร์แต่ในหมู่ฝูงชนที่แน่นขนัดนั้น สายตาหลายคู่กลับ
บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิดในบรรดาก
“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบฟุตเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ กว่าจะลากเขามาถึงเชิงบันไดได้







