บทที่ 1 : เตรียมตัวฝึกงาน(1)

บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิด

ในบรรดากลุ่มนักศึกษาที่นั่งติวกันทั้งหมด มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่สะดุดตากว่าใคร โดยเฉพาะหญิงสาวเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลทองเปล่งประกาย ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอวบอิ่ม แม้จะเป็นเพียงลูกเสี้ยว แต่เชื้อชาติยุโรปจากฝั่งพ่อที่ส่งต่อมาให้นั้นก็เด่นชัดพอจนใคร ๆ ต่างคิดว่าเธอเป็นลูกครึ่ง

คนถัดมาที่นั่งอยู่ข้างกัน มองครั้งแรกอาจจะไม่เหลียวหลัง แต่ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งราวกับนางแบบ รับกับใบหน้าโฉบเฉี่ยวสไตล์หมวยอินเตอร์ โหนกแก้มชัด ปากแดงรูปกระจับ ก็ทำให้เธอเป็นที่ต้องตาของหนุ่ม ๆ ไม่แพ้กัน

ส่วนคนสุดท้ายในกลุ่มคือสาวสวยผมยาวริมฝีปากแดงสด เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามจนแทบไม่มีใครดูออกว่าเธอเป็นสาวประเภทสอง เพราะใบหน้านั้นสวยหวานราวนางเอกละคร ทั้งน้ำเสียงที่นุ่มนวลและบุคลิกที่เป๊ะตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ความโดดเด่นของหญิงสาวทั้งสาม ไม่ได้มาจากหน้าตาที่โคตรดีเพียงอย่างเดียว แต่บรรยากาศในกลุ่มนี้ก็สดใสราวมีประกายวิ้งวับล้อมรอบ จนใครที่ผ่านไปผ่านมาก็อดไม่ได้ที่จะต้องหันมามอง

“นังแมน! แกหยุดพูดสักวินาทีได้ไหม ฉันฟังน้ำขิงไม่รู้เรื่องแล้ว!” ศศิธรหันไปโวยใส่เพื่อนสาวสองตัวดีที่หัวเราะคิกคักกับข่าวดาราเสียงดัง

“ถ้าแกเรียกฉันว่าแมนอีกครั้ง นอกจากจะตบปากเชิด ๆ ของแกให้ฟันร่วงแล้ว ฉันจะวิ่งไปบอกน้องเรย์ด้วย ว่าแกจ้องจะจับน้องเขาทำผัว”

“หยุดเลยพวกแก จะสอบอยู่แล้วยังมีอารมณ์กัดกันอีก” เสียงหญิงสาวอีกคนเอ่ยปรามเพื่อนรักทั้งสอง ทั้งที่เธอยังคงก้มหน้าก้มตาดูชีทสรุปในมือ สองสาวที่เถียงกันอยู่จึงหุบปากฉับทันที

ศศิธรถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเบียดตัวเข้ามาใกล้ติวเตอร์จำเป็น “น้ำขิงจ๋า… เนื้อหาเยอะขนาดนี้ ฉันจะจำได้ไหมเนี่ยว่าสารแต่ละตัวมันออกฤทธิ์ยังไงบ้าง”

ตรัสสาเหลือบตามองคนพูดเล็กน้อย ก่อนไล้นิ้วตามชีท “แกจำแบบนี้ เริ่มที่กลุ่มนี้ก่อน กลุ่มนี้ช่วยลดอัตราการเต้นของหัวใจ...”

ณัฐวัชรที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ รอจนติวเตอร์จำเป็นพูดจบก็แค่นเสียงหัวเราะ “นังมูมู่ ต่อให้ฉันหยุดพูด เชื่อม้ะ ว่าสมองแกก็ไม่เหลือพื้นที่สำหรับเรื่องอื่นนอกจากเรื่องผู้ชายอยู่ดี”

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลทองมองเพื่อนรักทั้งสองที่เริ่มปะทะฝีปากกันรอบใหม่อย่างเหนื่อยใจ “ถ้าพวกแกไม่หยุดตีกัน ชีทสรุปนี้ก็ไม่ต้องเอา” ตรัสสาหยิบชีทขึ้นมาโบกตรงหน้า ทำให้ศศิธรที่กำลังเปิดปากด่ากลับหุบปากฉับอีกครั้ง

“นี่สรุปที่ฉันทำไว้ ไปถ่ายเอกสารให้ตั้งแต่เช้า พวกแกอ่านดู ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนค่อยถาม”

ทั้งสองคนรับชีทไปอย่างทะนุถนอม ราวกับได้รับของพระราชทานล้ำค่า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง

“หลังเรียนจบ ฉันจะไปจุดธูปบูชาแกเลยน้ำขิง ผ่านมาได้เพราะแกช่วยที่แท้ทรู” ณัฐวัชรพูดพลางกอดชีทสรุปแนบอก

“ใช่ ถ้าไม่มีแก พวกฉันตายตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว” ศศิธรพูดเสริม

“เพื่อนสาว พวกแกไม่ต้องบูชาฉัน แนนนี่... แกไปบูชาให้เลิกโดนผู้หลอกก่อนเถอะ สงสารเงินในกระเป๋า” ตรัสสายักคิ้วข้างเดียวใส่ณัฐวัชร ก่อนเหล่ไปมองศศิธร “แกก็ด้วย เปย์หนักขนาดนั้น แขนก็ยังไม่ได้จับ”

“แหม อย่าให้ได้ทีนะนังเจ้าหญิงหวงตัว!” ณัฐวัชรแขวะ มองใบหน้าสวยของเพื่อนรักด้วยความหมั่นไส้ เพราะนางคือดาวคณะตั้งแต่ปีหนึ่ง และเป็นดาวมหาลัยในปีเดียวกัน หนุ่มหล่อทั่วมหาลัยมาตามจีบต้อย ๆ แต่โดนนางเมินเรียบจ้า จนได้รับฉายาว่า ‘นังเจ้าหญิงหวงตัว’

“สอบเสร็จมันก็ต้องฉลองหน่อยป่ะ” ศศิธรพูดขึ้น ส่งสายตาเจ้าเล่ห์

ตรัสสากำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่นังเพื่อนตัวดีก็ชิงตัดหน้า

“หล่อนกำลังจะบอกว่ามีสอนพิเศษใช่ไหม” ณัฐวัชรยักคิ้วรู้ทัน ใบหน้าที่ถูกแต่งมาอย่างประณีตยิ้มกรุ่มกริ่ม

“พวกฉันรู้ทัน เลยเลือกผับใกล้ห้างที่แกสอนพิเศษ เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง” ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าออกมาโชว์เสื้อผ้าชุดใหม่ “ส่วนเสื้อผ้าก็เตรียมให้แล้วจ้ะ ฉันกับนังมูมู่หารเงินซื้อให้แกใหม่เลยนะยะ”

ตรัสสาทำหน้าอึ้ง “ไอหยา พวกแกจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ”

“จริงจังมาก ถ้าไม่ได้ลากแกไปด้วย พวกฉันนอนตายตาไม่หลับ” ณัฐวัชรหัวเราะเสียงดัง

“สัญญาว่ารอบนี้ ไม่หมดแก้วแน่นอน… ไม่หมดเป็นหมา คริคริ” ศศิธรก็ไม่น้อยหน้า

ตรัสสามองเพื่อนทั้งสองคนอย่างหน่ายใจ

เข้าขากันดีชะมัด… แต่ดันเข้ากันได้เฉพาะเรื่องแบบนี้

“ไปก็ได้ แต่พวกแกต้องเอารถไปเก็บก่อน ห้ามขับรถ เมาแล้วไปนอนห้องฉัน โอเค๊”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ตามมาด้วยเสียงตอบรับที่ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่ทั้งสามจะเก็บชีทแล้วพากันเดินไปห้องสอบ