บทที่ 7

ตอนที่หก

พี่ต้นไม้ของคุณชายน้องคอส

หลังจากออกไปเก็บรวบรวมสิ่งของสำหรับการทำกำแพงครั้งแรกของทุกคน ปรากฏว่าราบรื่นกว่าที่ทุกคนคิดเอาไว้มาก เพราะทั้งขาไปและกลับไม่ว่าจะแวะเก็บของที่ร้านวัสดุก่อสร้าง หรือการแวะสำรวจและเก็บสิ่งของมาตลอดทางก็ไม่พบซอมบี้ในระยะใกล้เลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งทุกคนเริ่มสงสัยและสอบถามกันจึงได้พบว่า เป็นเพราะพี่ต้นไม้ของคุณชายน้องคอสผู้แสนนุ่มนิ่มเป็นตัวการหลักของเรื่อง

"พี่ต้นไม้เก่งมาก น้องคอสขอบคุณครับ"

"หนูขอบคุณพี่ต้นไม้เรื่องอะไรเหรอครับลูก"

ศศินที่ได้ยินลูกชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นมาทั้งยังยิ้มหวานและโบกมือให้กับบรรดาต้นไม้ทั้งหลาย ที่ทำหน้าที่เหมือนกำแพงธรรมชาติให้กับขบวนเดินทาง

"พี่ต้นไม้ช่วยไล่ซอมบี้กับคนไม่ดีให้ครับหม่ามี้"

"คนไม่ดีที่ไหนครับน้องคอส บอกป่าป๊าหน่อยสิครับ"

ตรีภัทรที่นั่งสังเกตลูกชายอยู่ตลอดเวลาพอจะรู้ว่าต้นไม้ทั้งหลายล้วนเชื่อฟังน้องคอสเป็นอย่างมาก ตอนแรกเพียงคิดว่าช่วยจัดการกับซอมบี้เพียงอย่างเดียว แต่เมื่อได้ยินลูกเอ่ยถึงคนไม่ดีก็เริ่มรู้สึกกังวลไม่น้อย

"พี่ต้นไม้บอกว่ามีคนอยากเข้ามา แต่พวกเขานิสัยไม่ดี พูดไม่เพราะเลย"

"หมายถึงพวกเขาทำตัวไม่ดีพี่ต้นไม้เลยกันออกไปจากพวกเราใช่ไหมครับ"

"ใช่เลยครับ พี่ต้นไม้บอกว่าจะปกป้องเอง"

แม้วันนี้จะยังไม่เก็บของมากนักเพราะเป็นการออกสำรวจบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น การเดินทางของวันนี้จึงอยู่ในระยะยี่สิบกิโลเมตรไม่นับว่าไกล แต่ก็ถือว่าเดินทางได้ช้ากว่าเมื่อก่อนอยู่มากทีเดียว

ซึ่งทุกคนล้วนเห็นสองข้างทางในขาไปทั้งสิ้น พบว่ายังคงมีคนที่หลบอยู่และรอคอยความช่วยเหลือแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม ทำให้ตรีภัทรไม่คิดจะสนใจคนเหล่านี้เพราะไม่ต้องการหาปัญหามาใส่ตัว และนับเป็นโชคดีของทุกคนที่มีต้นไม้ทั้งหลายช่วยบังขบวนรถ ทำให้คนเหล่านั้นไม่อาจเข้าใกล้ได้ในช่วงที่เดินทางกลับ

"ฝากลูกขอบคุณพี่ต้นไม้ด้วยนะครับ หม่ามี้กับป่าป๊าและทุกคนขอบคุณพี่ต้นไม้ทุกต้นเลยครับ"

"อิอิ พี่ต้นไม้ใจดี แถมรักน้องคอสด้วย"

เจ้าตัวน้อยทำท่าทางดีใจนักหนาเพราะหลังจากได้พูดคุยกับต้นไม้ทั้งหลายแล้วพบว่า ต้นไม้ทุกต้นที่ตามมาด้วยนั้นรักตนเองมากทั้งยังอาสาจะช่วยปกป้องทุกคนด้วย น้องคอสที่แสนจะจิตใจดีจึงชอบใจเป็นอย่างมาก แต่ในขณะที่กำลังยิ้มหวานจนแก้มเป็นก้อน เจ้าแฝดอีกสองคนก็เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

"คอสคุยกับพี่ต้นไม้ยังไง แทนไม่เห็นได้ยินเลย"

"ใช่ๆ ไซน์ก็ไม่ได้ยินเลยนะ"

"อ้าว! จะได้ยินได้ไงก็คอสคุยกับพี่ต้นไม้ในนี้"

น้องคอสทำท่าทางชี้เข้าหาศีรษะของตนเอง แล้วก็ทำท่าทางราวกับว่าฝาแฝดของตนได้ถามอะไรที่ไม่น่าถามออกมา ทำเอาผู้ใหญ่อีกสี่คนที่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกันถึงกับหลุดขำออกมา เพราะท่าทางน่ารักน่าหยิกของน้องคอส

"น้องคอสได้ยินเสียงพี่ต้นไม้ในหัวใช่ไหมครับคนเก่ง ไหนลองเล่าให้หม่ามี้ฟังหน่อยสิครับ"

"พี่ต้นไม้คุยยังไงไม่รู้แต่น้องคอสเข้าใจ"

"เจ้าตัวน้อยของป่าป๊าเดี๋ยวนี้เก่งขนาดนี้เชียว ต่อไปต้องคอยปกป้องป่าป๊ากับหม่ามี้ด้วยนะครับ"

ตรีภัทรได้ยินลูกชายตอบออกมาอย่างน่ารักก็อดชื่นชมไม่ได้ ทั้งยังดีใจที่พลังทำให้ลูกชายของตนกลายเป็นที่รักของเหล่าต้นไม้ ตรีภัทรและศศินได้แต่หวังว่าลูกชายอีกสองคนจะเก่งมากไม่แพ้กัน

"น้องคอสเก่งแล้ว น้องคอสปกป้องได้"

"ไซน์ก็เก่งนะป่าป๊า มีสายฟ้าด้วย"

"แทนก็เก่งมาก มีไฟสวยๆ เลยนะ"

ศศินได้แต่นั่งยิ้มขำสามีตัวเองเพราะดันเอ่ยชมน้องคอสแต่ไม่ชมอีกสองคน พอเห็นว่าสามีส่งสายตาขอความช่วยเหลือจึงแกล้งเมินหนีเอาดื้อๆ ทำให้ตรีภัทรต้องรับมือกับการอวดพลังของพี่ไซน์และน้องแทนตามลำพังจนถึงบ้าน

การกลับมาของขบวนเดินทางก็ทำเอาทุกคนที่รออยู่ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อได้พบกับขบวนรถที่ถูกอารักขาโดยต้นไม้นานาชนิด แม้ทุกคนจะรู้ความสามารถของคุณชายน้องคอสกันแล้วเมื่อเริ่มเดินทาง

แต่เพราะตลอดเส้นทางขากลับนั้น เหล่าต้นไม้ที่กลายพันธุ์ทั้งหลายล้วนแต่บอกต่อกันออกไปว่ามีเจ้านายของเหล่าต้นไม้อยู่ที่ไหน ต้นไม้ที่เหลือเมื่อได้ทราบข่าวจึงพากันดึงรากขึ้นจากดินแล้วย่องตามมาตลอดทาง จากมีแค่ไม่กี่สิบต้นในเวลานี้ได้กลายเป็นป่าขนาดย่อมไปแล้ว

"ต้นไม้พวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย"

"ฉันว่าน่าจะตามคุณชายมาแน่นอน ขนาดต้นไม้รอบบ้านเรายังฟังคำสั่งของคุณชายเลย"

"นั่นสิ ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดูสิแต่ละต้นกำลังขยับไปหาที่อยู่กันเองด้วย"

เสียงของบรรดาเวรยามที่เฝ้าประตูอยู่ดังออกมาไม่ขาดสาย หากเป็นวันสิ้นโลกที่มีซอมบี้เดินอยู่หน้าบ้านเช่นวันแรกๆ คงไม่มีใครกล้าส่งเสียง แต่เพราะมีต้นไม้หลายสิบต้นมาช่วยปิดกันล้อมรอบบ้านเอาไว้ทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตดังเดิม

"พวกแกเปิดประตูให้นายได้แล้ว เฮ้อ! ทำไมต้องเป็นฉันที่ไม่ได้ออกไปสนุกกับทุกคนนะ"

วริสถึงกับบ่นออกมาเพราะว่าอยากออกไปดูข้างนอกบ้างว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบทุกคนที่ยังอาศัยอยู่แทนนายจึงได้แต่อดทนไว้ก่อน แต่เมื่อได้เห็นต้นไม้ที่พากันยกโขยงตามนายกลับบ้านมาแบบนี้ ก็อดรู้สึกอยากออกไปวิ่งเล่นและปล่อยพลังกำจัดซอมบี้บ้าง

"ไม่ต้องดุขนาดนั้นก็ได้น่า พวกเราออกไปไม่ได้ฆ่าซอมบี้สักตัว"

"ต้นไม้ตลอดทางจัดการให้หมด ฉันกับเจ้ากิตแทบไม่ต้องทำอะไรนอกจากขับรถ"

"จริงสุดๆ ไอ้พวกนั้นยิ่งแล้วใหญ่เหมือนไปขับรถเล่นชมวิววันสิ้นโลก"

ภาคินกับกิตติที่กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยก็ต้องรีบเอ่ยปากอธิบายให้ทุกคนฟังทันที เพราะนอกจากวริสที่ดูกระตือรือร้นแล้ว ยังมีอีกคนที่อยากฟังประสบการณ์การต่อสู้กับซอมบี้ไม่ต่างกัน แต่ทั้งสองก็จนใจที่จะอธิบายเพราะไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไม่บ่นก็ได้ ว่าแต่ต้นไม้พวกนี้ตามคุณชายมาใช่ไหม?"

วริสไม่ปล่อยให้ทุกคนที่สงสัยอยู่ต้องรอนาน เจ้าตัวรีบเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ เพราะต่อให้มีพลังก็ไม่สามารถจินตนาการถึงการออกคำสั่งเหล่าต้นไม้ได้เลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อหันไปเจอเจ้านายของตนเองก็พอเข้าใจได้ถ้าหากคุณชายน้อยจะเก่งมากขนาดนี้

"คุณชายน้องคอสเป็นคนพากลับบ้านมาด้วย เห็นบอกว่าพี่ต้นไม้อยากมาอยู่ด้วยแถมยังอาสาปกป้องทุกคนอีกต่างหาก นายไม่รู้จะขัดใจยังไงก็เลยต้องพากลับมาด้วย"

ภาคินที่ได้แต่ปลงเพราะนึกไม่ถึงเช่นกันว่าต้นไม้จำนวนมาก ที่ดูยังไงก็เหมือนมีป่าย้ายมาอยู่รอบบ้านมากกว่าต้นไม้กลายพันธุ์ทั้งหมดนี้ จะยอมสวามิภักดิ์รับคำสั่งแค่คุณชายน้องคอสเพียงคนเดียว

"ฉันลุ้นจะตายอยู่แล้ว อยากรู้มากว่าคุณชายอีกสองคนจะมีพลังอะไรอีกบ้าง"

"ฉันว่าไม่ใช่แค่พวกเราหรอกนะ พวกนายหันไปดูเจ้านายเสียก่อน"

วริสที่ฟังเพื่อนพูดอวดความสามารถของคุณชายน้อย แม้จะหมั่นไส้เพื่อนตัวเองแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคุณชายน้อยของพวกตนเก่งกาจมากจริงๆ แถมดูท่าแล้วคนที่จะปลื้มมากที่สุดคงเป็นเจ้านายและคุณนายของบ้าน

"น้องคอสครับ หนูบอกพี่ต้นไม้ว่ายังไงบ้างครับลูก"

ศศินได้แต่อุ้มน้องคอสเอาไว้แล้วเอ่ยถามเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู มีอย่างที่ไหนทำท่าชี้ไปทางนั้นทางนี้ แล้วบรรดาต้นไม้ทั้งหลายก็ขยับรากไปตามที่ถูกชี้บอกอย่างง่ายดาย

"น้องคอสขอให้พี่ต้นไม้ช่วยทำรั้วให้ แต่เพราะกลัวพี่ต้นไม้เหนื่อยเลยให้ไปพักก่อนครับ"

"ทำไมพี่ต้นไม้ถึงเหนื่อยล่ะลูก"

ตรีภัทรที่กระเตงลูกชายอีกสองคนอยู่ถึงกับต้องถามออกมา เพราะไม่สามารถจินตนาการได้ว่าต้นไม้จะเหนื่อยเพราะอะไร กว่าจะเข้าใจก็ตอนที่ลูกชายตัวน้อยอย่างน้องคอสที่เป็นคนอธิบายให้ฟัง

"พี่ต้นไม้หิวน้ำ น้องคอสเลยบอกว่าตรงนั้นมีน้ำเยอะ พี่ต้นไม้ก็เลยบอกว่าจะไปกินน้ำก่อน แล้วจะมาช่วยงานครับ"

"ไปกินน้ำแล้วกลับมาทำงานได้ด้วย เหอะๆ เจ้าตัวน้อยมีลูกน้องมากกว่าป่าป๊าแล้วมั้งเนี่ย"

ตรีภัทรได้แต่มองลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความมันเขี้ยวเจ้าตัวน้อยของบ้านไปด้วยเช่นกัน

"น้องคอสเก่ง ป่าป๊าแพ้แล้ว"

น้องคอสไม่ได้รู้ตัวเลยว่านอกจากจะมีลูกสมุนมากกว่าป่าป๊าของตัวเองแล้ว อนาคตเจ้าตัวยังกลายเป็นราชาแห่งป่าอีกด้วย แต่กว่าจะถึงตอนนั้นคงต้องรอให้แก้มหายยุ้ยพุงหายป่องเสียก่อน