LOGINตอน 20 โรงหมอหลี่มีชื่อ
เช้าวันนั้น แดดหลังฝนส่องลงบนถนนหินของหลินอันจนมันเป็นประกายเหมือนมีคนปูเงินไว้ทั้งเมือง กลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นขนมทอดจากแผงตลาดลอยฟุ้ง เสียงคนเรียกขายของกลับมาคึกคักเร็วกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนเมืองตั้งใจแสร้งทำว่าทุกอย่างปกติ ทั้งที่ใต้ความปกตินั้น มีข่าวใหญ่ไหลเหมือนน้ำใต้ดิน
ข่าวไม่ใช่เสียงตะโกนเสมอไป บางครั้งมันเป็นเสียงกระซิบที่เดินจากปากหนึ่งไปสู่อีกปากด้วยความเร็วที่ไม่มีม้าตัวไหนทัน และข่าววันนี้คือประโยคเดียวที่ทุกคนพูดเหมือนกัน
"คหบดีใหญ่จางไม่ตาย"
ตามมาด้วยประโยคที่ทำให้หลายคนสะดุ้ง เพราะมันลากชื่อหนึ่งกลับขึ้นมาจากหลุมเงียบ
"หมอหลี่รักษาไว้"
โรงหมอหลี่ในตรอกเก่าจึงไม่เหมือนเดิมตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนเซวียนอิงจะกลับมาถึงด้วยซ้ำ ผู้คนเริ่มมายืนรอหน้าร้าน บางคนถือถุงสมุนไพรที่สงสัยปลอม บางคนพาคนแก่ที่ไอเรื้อรัง บางคนไม่ได้ป่วย แค่มายืนดูป้ายผ้าสีซีดเหมือนมาดูตำนานที่เคยถูกปิดฝัง
ป้ายผ้ายังซีดอยู่จริง แต่สายตาคนที่มองมันไม่ซีดอีกแล้ว
ในจวนคหบดีจาง เซวียนอิงตรวจคหบดีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนขอกลับ ชีพจรเขามั่นคงกว่าเดิมชัดเจน เสมหะดำข้นลดลง ปัสสาวะเริ่มใสขึ้น ริมฝีปากมีสี เธอถอนลมหายใจเหมือนวางก้อนหินหนักได้อีกก้อน
คหบดีจางนั่งพิงหมอน มองเธอเหมือนมองคนที่เพิ่งลากเขากลับจากขอบเหว "เจ้าจะกลับโรงหมอหลี่วันนี้หรือ"
เซวียนอิงค้อมศีรษะ "ใช่ ท่านเริ่มพ้นวิกฤตแล้ว ข้าต้องกลับไปคุมโรงหมอ และต้องเริ่มตรวจสมุนไพรปลอมในเมืองต่อ"
คหบดีจางยิ้มแหบ "เจ้าทำให้ข้าเข้าใจว่า พิษที่ร้ายไม่ใช่พิษในถ้วยชา แต่มันคือพิษในความเงียบ" เขาหยุดนิดหนึ่ง "ข้าสั่งให้คนเขียนประกาศแล้ว"
เซวียนอิงเงยหน้า "ประกาศ"
คหบดีจางพยักหน้า "ประกาศว่าโรคของข้าไม่ใช่โรค เป็นพิษสะสม และหมอหลี่คือผู้ช่วยชีวิตข้า" เขาพูดชัด "และประกาศว่าใครที่ขัดขวางหมอหลี่เท่ากับขัดขวางการสืบคดีในบ้านข้า"
ภรรยาหลวงซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงพยักหน้าตาม "ข้าก็จะลงนามในประกาศนั้นด้วย"
เซวียนอิงนิ่งไปชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะลังเล แต่เพราะรู้ว่าการให้คหบดีใหญ่ประกาศชื่อหมอหลี่คือการยกเธอขึ้นสู่แสงสว่างที่ทั้งเมืองเห็น และแสงสว่างนั้นดึงดูดทั้งคนที่อยากขอบคุณ และคนที่อยากฆ่า
"ขอบคุณท่านเจ้าเรือน" เธอพูดในที่สุด "แต่ท่านต้องระวัง สมาคมจะไม่พอใจ"
คหบดีจางหัวเราะเย็น "สมาคมไม่พอใจมานานแล้ว" เขาพูด "แต่วันนี้ข้าไม่พอใจสมาคม"
ประโยคนั้นเหมือนคำสั่งศึก เซวียนอิงไม่ตอบยาว เธอค้อมศีรษะแล้วหันไปเก็บของกลางบางส่วนที่ต้องใช้ต่อในการสอบสวน เธอฝากของกลางสำคัญไว้ในจวนภายใต้การเฝ้าของผู้จัดการคลังและลูกชายคนโต เพื่อไม่ให้ใครกล่าวหาว่าเธอเอาหลักฐานหนี และเธอพกเพียงบันทึกสำเนาและสมุนไพรสำหรับรักษาต่อกลับไป
ก่อนออกจากจวน คหบดีจางเรียกเธออีกครั้ง "หมอหลี่"
เซวียนอิงหันกลับ "ท่านเจ้าเรือน"
คหบดีจางพูดช้า "ถ้าสมาคมมาปิดโรงหมอหลี่ เจ้าส่งคนมาหาข้า ข้าจะให้รถม้าข้าจอดขวางประตูสมาคมเอง"
คำพูดนั้นไม่ใช่คำโรแมนซ์หวาน มันเป็นคำยืนข้างกันแบบคนที่มีเลือดติดมือจากการต่อสู้คนละแบบ เซวียนอิงพยักหน้า "ข้าจะจำ"
กวานซงพาเธอกลับเมือง รถม้าไม่ใช่รถม้าของคหบดีเพื่ออวดอำนาจ มันเป็นรถม้าธรรมดา แต่มีคนคุ้มกันเงียบ ๆ สองคนเหมือนเดิม ระหว่างทาง เซวียนอิงเห็นสิ่งที่ชัดขึ้นทุกก้าว
คนในตลาดพูดถึงคหบดีจางจริง ๆ และพูดถึงหมอหลี่จริง ๆ
เธอได้ยินประโยคหนึ่งจากแม่ค้าขายผักที่คุยกับลูกค้า "ได้ยินว่าโรงหมอหลี่จับพิษได้ด้วยเข็มเงิน ไม่ได้หลอกเอาเงิน" อีกคนตอบ "ข้าก็ได้ยินว่าพวกสมาคมไปขัดขวาง แต่คหบดีใหญ่ยังรอด หมอหลี่เก่งจริง"
คำว่า "พวกสมาคมไปขัดขวาง" ถูกพูดออกมาในตลาดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคารพเหมือนเดิม นั่นคือสิ่งที่สมาคมกลัวที่สุด ไม่ใช่แค่การเสียหน้า แต่คือการเสียความศรัทธาของคนธรรมดา เพราะเมื่อคนธรรมดาไม่เชื่อ ก็ไม่มีตราไหนคุมได้อีก
เมื่อรถม้าหยุดหน้าตรอกโรงหมอหลี่ เซวียนอิงยังไม่ทันลง คนก็หันมามองแล้วเริ่มขยับเข้ามาเหมือนคลื่น ชาวบ้านหลายสิบคนยืนรออยู่จริง ๆ บางคนถือถุงสมุนไพร บางคนถือใบยาที่ซื้อจากร้านใหญ่ บางคนถือเพียงมือเปล่าและคำถาม
"หมอหลี่มาแล้ว"
เสียงนั้นดังขึ้นแบบไม่ต้องมีใครตะโกน มันเหมือนข่าวที่กระแทกกันในอากาศแล้วรวมเป็นเสียงเดียว
เซวียนอิงลงจากรถม้า เธอไม่ได้ยิ้มกว้าง เธอแค่ค้อมศีรษะให้คนในตรอกอย่างที่หมอควรทำ "ทุกคนอย่าเบียด ข้าจะตรวจให้ทีละคน"
หญิงสูงวัยคนเดิมที่เคยเอาถุงสมุนไพรปลอมมาหาเธอแหวกฝูงชนเข้ามา "คุณหมอ ข้าได้ยินว่าคหบดีใหญ่รอดเพราะเจ้า"
เซวียนอิงตอบ "รอดเพราะเขายอมรักษาและเราจับต้นเหตุได้"
ชายหนุ่มพาลูกไอเรื้อรังเข้ามา "คุณหมอ ลูกข้าไอทั้งคืน หมอร้านใหญ่บอกว่าธรรมดา แต่ข้าไม่เชื่อแล้ว"
เสียงคนเริ่มดังขึ้น "ของข้ากินยาแล้วเวียนหัว" "ของข้าเหมือนจะมีไข้ขึ้นลงเหมือนคหบดีใหญ่" "ของข้าไม่รู้เป็นอะไร หมอสมาคมบอกให้กลับบ้าน"
คำว่า "ไข้ขึ้นลงเหมือนคหบดีใหญ่" ทำให้เซวียนอิงใจเย็นวาบ เธอรู้ทันทีว่า พิษสะสมอาจไม่ได้อยู่แค่ในบ้านคหบดี มันอาจถูกปล่อยออกมาเป็นสินค้า เป็นผง เป็นชา เป็นเครื่องหอม และคนจนที่ซื้อของถูกอาจรับพิษไปโดยไม่รู้ตัว
นี่คือเหตุผลที่เธอต้องกลับมา
เซวียนอิงเปิดประตูโรงหมอหลี่ให้กว้าง เธอจัดให้คนเข้าเป็นแถว ให้กวานซงช่วยเขียนชื่อและอาการ ให้คนที่อ่อนแรงนั่งก่อน และให้คนที่ถือสมุนไพรสงสัยปลอมวางถุงไว้บนโต๊ะอีกฝั่งเพื่อแยกจากคนไข้
เธอไม่ปล่อยให้ความดังของชื่อเสียงทำให้ร้านกลายเป็นตลาด เธอทำให้มันเป็นโรงหมอเหมือนเดิม เพียงแต่โรงหมอนี้มีเสียงคนมากขึ้น
ไม่นาน ข้างนอกตรอกมีเสียงกลองดังเบา ๆ มีคนถือกระดาษประกาศเดินเข้ามา เป็นคนของจวนคหบดีจางจริง ๆ เขายืนตรงกลางตรอกแล้วเริ่มอ่านประกาศเสียงดัง
"ประกาศจากจวนคหบดีจาง ท่านเจ้าเรือนจางแจ้งแก่ชาวเมืองว่า อาการไข้ประหลาดมิใช่โรคธรรมดา แต่เป็นพิษสะสมจากเครื่องหอมและของกิน ผู้กระทำถูกกักไว้และกำลังสอบสวน ผู้ที่ช่วยชีวิตท่านเจ้าเรือนและตรวจพบพิษคือ หมอหลี่เซวียนอิงแห่งโรงหมอหลี่ ผู้ใดขัดขวางการรักษาหรือทำลายหลักฐาน จะถูกถือว่าขัดขวางการสอบสวนของจวนจาง"
คนในตรอกเงียบไปชั่วครู่ แล้วเสียงฮือดังขึ้นเหมือนลมพัดผ่านทุ่ง "จริง" "มีประกาศจริง" "คหบดีใหญ่ยืนยันเอง"
บางคนหันมามองป้ายโรงหมอหลี่เหมือนมันเปลี่ยนสีขึ้นทันที ทั้งที่มันยังซีดเหมือนเดิม แต่ในสายตาคน มันไม่ใช่ป้ายของตระกูลที่ถูกกล่าวหาว่าพิษอีกต่อไป มันคือป้ายของตระกูลที่จับพิษได้
เซวียนอิงยืนอยู่ในร้าน ได้ยินประกาศผ่านประตู เธอไม่ได้แสดงอาการ แต่ในอกเหมือนมีอะไรคลายออกช้า ๆ เหมือนปมเชือกที่ถูกผูกมานานเริ่มถูกแกะทีละชั้น
หมอที่ถูกลบชื่อเริ่มกลับมา ไม่ใช่ด้วยการร้องขอความเมตตา แต่ด้วยหลักฐานและชีวิตคนไข้ที่รอดจริง
ขณะเดียวกัน เงาก็เดินเข้ามาพร้อมแสง
ชายสวมชุดเรียบหรูสองคนจากสมาคมแพทย์ปรากฏที่ปลายตรอก เขายืนมองประกาศด้วยสีหน้าแข็ง ราวกับกำลังกลืนความโกรธไว้ไม่ให้กระเด็นออกมา เขามองผู้คนที่ฮือฮา แล้วมองเข้าไปในโรงหมอหลี่เหมือนมองศัตรูที่เริ่มมีคนหนุนหลัง
เซวียนอิงเห็นเขา แต่ไม่รีบออกไป เธอยังตรวจคนไข้ต่อ เหมือนบอกด้วยการกระทำว่า "ข้าทำงานของข้า" ชายจากสมาคมเดินเข้ามาในร้านในที่สุด เขาค้อมศีรษะแบบไม่มีใจ "หมอหลี่ สมาคมขอพูดด้วย"
เซวียนอิงไม่หยุดจับชีพจร เธอตอบโดยไม่เงยหน้า "รอ" แล้วเธอหันไปบอกคนไข้หญิงที่นั่งอยู่ "เจ้ามีไข้ขึ้นช่วงไหน"
หญิงคนนั้นตอบ "ตกค่ำเจ้าค่ะ ตอนเช้าก็ดี"
คำตอบนั้นเหมือนเข็มแทงในใจ แต่เซวียนอิงยังคุมหน้าตา เธอจับชีพจรหญิงคนนั้นแล้วรู้สึกถึงแรงแหลมแตกบางอย่างคล้ายที่เคยสัมผัสในคหบดีจาง แม้เบากว่า แต่คล้ายพอให้เธอระวัง
เธอหันไปสั่งกวานซง "แยกคนที่ไข้ขึ้นตอนค่ำ เช้าปกติ ไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง ข้าจะตรวจละเอียด" จากนั้นเธอจึงเงยหน้ามองคนจากสมาคมเป็นครั้งแรก
"สมาคมจะพูดอะไร"
ชายจากสมาคมยิ้มแข็ง "สมาคมยินดีที่ท่านเจ้าเรือนจางอาการดีขึ้น และยินดีที่หมอหลี่ช่วยได้ แต่เรื่องพิษสะสมเป็นเรื่องใหญ่ สมาคมขอให้หมอหลี่หยุดเผยแพร่ข่าวเพื่อไม่ให้คนตื่นตระหนก"
เซวียนอิงหัวเราะเบา ๆ "คนตื่นตระหนกเพราะป่วยแล้วไม่มีใครช่วย ไม่ใช่เพราะรู้ความจริง"
ชายจากสมาคมเสียงแข็งขึ้น "หมอหลี่ เจ้ากำลังทำให้คนไม่เชื่อหมอผู้ใหญ่ของสมาคม"
เซวียนอิงตอบ "ถ้าหมอผู้ใหญ่ทำให้คนเชื่อได้ด้วยการรักษา คนก็จะเชื่อเอง" เธอพูดชัด "แต่ถ้าหมอผู้ใหญ่รักษาไม่ได้แล้วใช้ตรามาปิดปาก คนก็จะเลิกเชื่อ"
ชายจากสมาคมกัดฟัน "เจ้าคิดว่ามีคหบดีจางหนุนหลังแล้วเจ้าจะทำอะไรก็ได้หรือ"
เซวียนอิงมองเขานิ่ง "ข้าคิดว่ามีคนไข้หนุนหลังข้า" เธอชี้ไปที่คนในร้านที่นั่งรอเป็นแถว "นี่คือเหตุผลที่ข้ายังยืนอยู่"
ชายจากสมาคมเหมือนจะพูดต่อ แต่เสียงชาวบ้านข้างนอกดังขึ้นอีก "หมอหลี่ช่วยตรวจของข้า" "ข้าจะไม่ซื้อจากร้านตราสมาคมแล้ว" "เอาถุงนี้ไปให้หมอหลี่ดู"
กระแสของคนธรรมดาเริ่มไหลทับคำขู่ของสมาคมเหมือนน้ำไหลทับฝุ่น
ชายจากสมาคมเห็นว่าตอนนี้พูดมากก็เสียหน้า เขาจึงค้อมศีรษะฝืน "สมาคมจะส่งคนมาตรวจดูอีกครั้ง" แล้วถอยออกไป
เมื่อเขาออกไป เซวียนอิงหันกลับมาที่คนไข้ เธอค่อย ๆ ตรวจทุกคนเหมือนเดิม แต่วันนี้การตรวจของเธอมีความหมายใหม่ มันไม่ใช่แค่ช่วยคนหนึ่งคน แต่มันคือการเก็บแผนที่ของโรคที่อาจถูกสร้างขึ้นด้วยพิษ และแผนที่นี้จะพาเธอไปยังร้านยาใหญ่ ไปยังสมาคม และไปยังตระกูลที่ซ่อนอยู่หลังตราประทับ
ช่วงบ่าย ข่าวยิ่งแพร่เร็วขึ้น ร้านน้ำชาเริ่มพูดถึงหมอหลี่ ร้านผ้าเริ่มเล่าถึงประกาศจวนจาง แม้แต่เด็กส่งของยังวิ่งไปมาแล้วร้องเลียนเสียงคนอ่านประกาศจนคนหัวเราะ แต่หัวเราะนั้นมีความหวังปนกลัว เพราะเมื่อความจริงเริ่มพูดได้ คนก็เริ่มคิดว่า "แล้วที่ผ่านมา เราโดนอะไร"
เย็นนั้น เซวียนอิงยืนหน้าร้าน มองป้ายผ้าสีซีดของโรงหมอหลี่ เธอไม่คิดจะเปลี่ยนป้ายใหม่ทันที เพราะป้ายนี้เคยถูกทำให้ซีดด้วยการถูกลบชื่อ และเธออยากให้เมืองเห็นว่า แม้ป้ายซีด แต่หมอยังยืนอยู่
กวานซงเดินมาข้าง ๆ กระซิบ "คนทั้งเมืองพูดถึงเจ้าแล้ว"
เซวียนอิงตอบ "คนทั้งเมืองพูดถึงโรงหมอหลี่" เธอแก้ "ข้าแค่ยืนอยู่ตรงนี้"
กวานซงเงียบไปแล้วถามเบา "กลัวไหม"
เซวียนอิงมองไปไกล เห็นปลายตรอกมีคนยืนมองอยู่เงียบ ๆ เหมือนเงาของคนที่เคยตามเธอมาแต่ก่อน เธอรู้ว่าเมื่อชื่อดัง ศัตรูจะไม่แค่จับตา ศัตรูจะขยับ และการขยับครั้งต่อไปอาจไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นมีดจริง
เธอตอบช้า ๆ "กลัว" เธอพูด "แต่ถ้าข้ากลัวจนหยุด คนไข้จะตายเหมือนโรคต่อไป"
เธอหันกลับเข้าโรงหมอ จัดตำรายา จัดเข็ม จัดถุงของกลาง และเขียนบันทึกคนไข้ที่มีไข้ขึ้นตอนค่ำ เช้าปกติ แยกไว้เป็นกลุ่ม เพราะนั่นอาจเป็นจุดเริ่มของคดีใหญ่ครั้งต่อไป
ก่อนปิดร้าน เธอได้ยินเสียงชาวบ้านคนหนึ่งพูดกับอีกคนหน้าตรอก "เมื่อก่อนเขาว่า ตระกูลหลี่เป็นตระกูลพิษ ตอนนี้ข้าเห็นแล้วว่า ตระกูลหลี่เป็นตระกูลที่จับพิษ"
อีกคนตอบ "หมอหลี่กลับมาแล้วจริง ๆ"
คำพูดนั้นไม่ได้ลอยหาย มันเหมือนตอกหมุดลงในเมือง
โรงหมอหลี่มีชื่อแล้ว
ข่าวแพร่ทั่วเมืองแล้ว
หมอที่ถูกลบชื่อเริ่มกลับมาแล้ว
แต่การกลับมานี้ไม่ใช่การกลับมาของคนเดียว มันคือการกลับมาของความจริง ที่เคยถูกปิด และกำลังจะเดินเข้าไปชนกำแพงของอำนาจอีกครั้งแบบไม่ถอย
ในหัวของเซวียนอิง ระบบโอสถบัญชาชะตากระพริบข้อความเบา ๆ เหมือนลมหายใจท้ายบท
"ชื่อเสียงตระกูลหลี่ ฟื้นคืนระดับหนึ่ง"
"คำเตือน ศัตรูระดับเมืองเริ่มเคลื่อนไหว เตรียมเข้าสู่คดีใหญ่ถัดไป"
เซวียนอิงปิดตะเกียงในร้าน แต่ไม่ได้ปิดหัวใจ เธอรู้ว่าเส้นทางจากนี้จะหนักขึ้นกว่าเดิม เพราะเมื่อหมอที่ถูกลบชื่อเริ่มกลับมา คนที่เคยลบชื่อย่อมไม่ยอมให้มันกลับมาเต็มตัวง่าย ๆ
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







