LOGINCHAPTER 1
ภายในห้องชุดของคอนโดหรูถูกเปิดไฟสว่างโล่ นำทางให้ร่างบางที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะเดินไปนั่งบนโซฟาโดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปรงเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดระคนเป็นห่วง
“รัณ”
เจ้าของชื่อหันกลับไปยังต้นเสียงด้วยสายตาที่เลื่อนลอย หยดน้ำตาที่คลอหน่วยไหลรินลงมาช้า ๆ จนคนตัวสูงต้องรีบเดินเข้ามานั่งลงข้างกายด้วยความร้อนรน
“จะเอาเลยมั้ย” รัณเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ขึ้นจมูก
“เอาบ้าอะไรล่ะ ไม่เอา! ไม่ต้องร้อง แล้วก็ไม่ต้องคิดมากด้วย กูไม่ทำอะไรมึงหรอก”
“มึงทำได้นะทาย”
“ไม่ทำโว๊ย!” ชายหนุ่มโวยวายอย่างไม่จริงจังก่อนจะยกมือหนาขึ้นลูบศีรษะของเขาเบา ๆ
ปึก!
“ฮึก...ไม่ทำแล้วพนันทำบ้าอะไรวะ!” คนตัวเล็กทุบอกอีกฝ่ายแรง ๆ พร้อมกับโวยวายขึ้นมาบ้าง
“กูรำคาญมัน อย่างที่มึงรู้ มัน...เอาแต่พูดถึงนีน่า มันไม่ให้เกียรติมึงเลย กูเลยโพล่งไปแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วกูไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับมึงเลยนะรัณ วางใจได้” เพทายอธิบายพร้อมกับยืนยันอย่างหนักแน่น
“แต่มันพร้อมจะยกกูให้มึงมากเลยนะทาย...ถ้ามันไม่รักกู จะขอกูเป็นแฟนทำไมวะ ฮึก มันเคยรักกูมั้ยทาย กูไม่รู้เลยอะ ฮึก”
“รัณ...ไม่เอาน่า ถ้ามันไม่รักมึง มันจะคบกับมึงทำไม มันหวงมึงจะตายห่า”
“กูก็แค่สิ่งของที่มันอาจจะมีประโยชน์กับมันทางใดทางนึง...แต่ไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก ก็แค่ของชิ้นนึงที่มันมีไว้เพื่อผลประโยชน์บางอย่างก็เท่านั้นแหละ”
คำพูดตัดพ้อของคนตัวเล็กทำเอาคนฟังสะอึกจนพูดไม่ออก เพทายได้แต่นั่งลูบศีรษะของภรัณเพื่อปลอบขวัญโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ฮึก...ขอบคุณนะมึง ถ้าไม่ใช่มึงกูคง...”
“เออน่า ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว ใจเย็น ๆ เดี๋ยวไอ้แทนมันก็กลับมาแล้ว” เพทายว่าก่อนจะรวบตัวเขาเข้าไปกอดแนบอก
“แม่งกำลังหลงทาง ถ้ามึงไหวนะรัณ มึงลองให้โอกาสมันอีกครั้งนึงดู แต่ถ้าไม่ไหวก็ออกมา เดี๋ยวกูพาหนีเอง” ชายหนุ่มว่าติดตลกแต่แฝงไปด้วยความจริงใจ
ผลั่ก!
“พวกมึงเหี้ยอะไรกันวะ!”
เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงก่อนที่แทนไทจะเดินเข้ามาพร้อมกับโวยวายเสียงดังลั่นห้อง ยังไม่ทันที่เขาจะได้แก้ตัวอะไรมือสากของแทนไทก็คว้าข้อมือเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับกระชากออกจากอ้อมกอดของเพทายอย่างรุนแรง
“เฮ้ย!” เพทายร้องเสียงหลงด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ภรัณก็ลอยหวืดออกไปตามแรงกระชากของเพื่อน
“ไอ้ทาย! มึงคิดจะเล่นบทพระเอกเพื่อจะแย่งเมียกูไปใช้เองใช่มั้ย!” แทนไทตวาดลั่นพร้อมกับผลักอกของเพื่อนอย่างแรงเมื่อเห็นว่าเพทายตั้งท่าจะเข้ามาช่วยภรัณ
“มึงเป็นเหี้ยอะไร! ก็มึงยกรัณให้กูเองไม่ใช่หรือไง! ทำไม มึงหวงมันหรือไง!”
“มึงไม่ต้องมาพูดมาก! มันเป็นของกู! กูก็แค่ใจดีแบ่งให้มึงเล่นบ้างก็เท่านั้น! อย่าริอาจจะเอาไปเป็นของตัวเอง!”
ผลั่ก!
“ก็มึงพูดเองกับปากว่าให้กูนอนกับเพทาย พวกกูยังไม่ทันเริ่มเลยนะ โวยวายทำไม ไม่ได้สนใจอยู่แล้วนี่ที่รัก” ภรัณกลั้นก้อนสะอื้นลงคอก่อนจะเค้นเสียงหนักแน่นตอบโต้กลับไปอย่างไม่เกรงกลัว
“ที่รักงั้นหรอ...อวดเก่งนักใช่มั้ย! มึงกลับไปเลยไอ้ทาย! กูจะสั่งสอนคนอวดดีสักที!” แทนไทเค้นเสียงกร้าวก่อนจะหันไปสั่งเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
“มึงจะทำอะไรรัณ!” เพทายว่าเสียงแข็งพลางเดินเข้ามาใกล้แต่กลับถูกภรัณยกมือปรามเอาไว้ก่อน
“กลับไปเถอะทาย มันไม่กล้าทำอะไรกูหรอก”
เพทายมองคนตัวเล็กอย่างชั่งใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางหัวเสีย ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำภายในห้อง
มือสากบีบรัดข้อมือขาวจนเกิดสี เมื่อเพื่อนเดินออกไปจากห้องและเสียง Digital Door Lock ทำงาน คล้ายกับเสียงระฆังบนสังเวียนที่ส่งสัญญานว่าภัยอันตรายกำลังจะเข้ามาหาเขาในไม่ช้า
“มึงจะทำอะไรกูก็รีบทำ หรือว่าเหนื่อยที่ใช้แรงกับนีน่าไปหมดแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นก็ปล่อย กูจะไปนอน” ภรัณว่าเสียงเรียบแต่เจือไปด้วยความสั่นเทาเล็กน้อยในเส้นเสียง
“ยังจะกล้าปากดีอยู่อีกหรอ!” แทนไทว่าเสียงแข็งพร้อมกับออกแรงบีบข้อมือขาวแรงมากกว่าเดิม
“มึงเห็นกูเป็นลูกบอลหรือไงแทน คิดจะเตะกูให้ใครก็ได้ จะจับโยนไปไหนก็ได้ กูไม่มีความรู้สึกหรอ ทำไมวะ ถ้าไม่ได้รักกู มึงจะฝืนคบกับกูไปทำไม ก็เลิกกันไปเลยสิ!!!” คนตัวเล็กเอ่ยตัดพ้ออย่างคนไร้เรี่ยวแรงก่อนจะตวาดลั่นในท้ายประโยคอย่างเหลืออด
ผลั่ก!
“ไม่!!! เพราะมึงไม่ใช่หรอที่ทำให้กูพลาด! เพราะมึงที่ทำให้นีน่ามองข้ามหัวกู เพราะมึงทำให้กูต้องมาอยู่กับภาระที่กูไม่อยากจะรับผิดชอบแบบมึงอย่างนี้!”
แทนไทสะบัดข้อมือเล็กออกอย่างแรง ทำให้ภรัณเสียหลักล้มจนหน้าผากมนไปกระแทกเข้ากับโต๊ะกระจกหน้าโซฟา มือเล็กที่กำลังสั่นเทาถูกยกขึ้นแตะบริเวณที่กระแทกด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ไม่ใช่ว่าเจ็บที่แผลแต่เป็นที่ก้อนเนื้อสีแดงที่กำลังเต้นช้าลงต่างหาก
“รัณ!”
“แบบนี้ใช่มั้ยที่ต้องการ”
“...ไม่”
เขาไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรอีก ความเจ็บปวดที่ผสมผสานไปด้วยความโกรธทำให้ภรัณมองข้ามสีหน้าที่ฉายแววรู้สึกผิดจากแทนไทจนหมดสิ้น เขาผุดลุกขึ้นและเดินหนีเข้าห้องนอนโดยไม่สนใจอีกฝ่ายอีก
หยดเลือดรินไหลยังไม่ทำให้เขารู้สึกกังวลได้เท่าความรู้สึกที่พังทลายจากการถูกทำร้ายจิตใจเลยสักนิด แต่สิ่งที่ช่วยบรรเทาได้ก็มีเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มเท่านั้น
เสียงสะอื้นไห้ของภรัณดังแว่วออกมาจากในห้องนอนเริ่มมีผลกระทบต่อจิตใจที่แข็งกร้าวของแทนไทขึ้นมาบ้าง สองขาหนักอึ้งได้แต่ยืนฟังเสียงร้องไห้ที่คล้ายคมมีดทิ่มแทงผ่านช่องใต้ประตูมายังขั้วหัวใจของเขาไม่หยุดหย่อน
ใจเขาอยากจะเปิดประตูเข้าไปและปรับความเข้าใจกับคนในนั้น แต่อีกใจกลับขลาดกลัวและไม่กล้าจะโผล่หน้าไปให้อีกฝ่ายเห็นในตอนนี้ ความคึกคะนองในยามชังคอยหลอกหลอนเขายิ่งกว่าผี แต่เมื่อได้เห็นน้ำตาของอีกฝ่ายราวกับถูกสาดด้วยน้ำกรดจนหัวใจที่แข็งกระด้างเหลวแหลกจนเหลือเพียงก้อนเนื้อธรรมดาที่ยังคงเต้นอยู่เท่านั้น
“กูขอโทษ...กูไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้”
ไม่ว่าเขาจะทำตัวแย่หรือทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นภรัณร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจแบบนี้ ครั้งนี้เขาได้ทำพลาดครั้งใหญ่จริง ๆ อย่างที่รุ่นพี่และเพื่อนคนอื่น ๆ พูด ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจของเขาจนเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดขึ้นมาบ้าง แต่มันคงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่คนตัวเล็กได้รู้สึกอยู่เลยสักนิด
แกร๊ก!
“รัณ!”
ทันทีที่แทนไทเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนหลังจากที่ชั่งใจอยู่นานก็แทบทรุดเมื่อเห็นว่าภรัณกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทั้งน้ำตา คนตัวเล็กไม่แม้จะหันกลับมามองเขาเลยด้วยซ้ำ ยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อ
“มึงจะไปไหน! ไม่ได้นะรัณ! กูไม่ให้มึงไป!” แทนไทรีบเข้ามากระชากกระเป๋าจากมือคนตัวเล็กออกก่อนจะเหวี่ยงมันไปทางอื่น
ชายหนุ่มร่างสูงทรุดตัวลงกอดเอวคนตัวเล็กกว่าด้วยความขลาดเขลา เขาซบใบหน้าหล่อลงบนหน้าท้องของอีกฝ่ายเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจแม้ว่าเขาจะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วแต่ก็เลือกที่จะทำต่อไปเพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำ
“กูผิดไปแล้วรัณ กูขอโทษ แต่มึงไม่ไปได้มั้ย อยู่กับกูนะ กูขอโทษ”
แทนไทยังคงละล่ำละลักพูดแต่คำว่าขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่นั่นไม่ได้ช่วยฉุดรั้งหรือช่วยให้อีกฝ่ายเห็นใจเขาได้เลย ภรัณยังคงผลักไสตัวเขาออกให้พ้นตัวโดยไม่ฟังคำขออะไรจากเขาเลยด้วยซ้ำ
ภรัณเบือนหน้าหนีไปอีกทางแม้ใบหน้าจะบิดเบี้ยวจากการอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง คนตัวเล็กหยุดดิ้นพล่านและเลือกที่จะยืนนิ่ง ๆ ให้เขากอดอยู่แบบนั้นโดยไม่ตอบสนองสัมผัสของแทนไทเลยแม้แต่นิดเดียว
“รัณ...หันมาหากันหน่อยได้มั้ย จะด่าหรือจะทำอะไรก็ได้ แต่หันมาหากันอีกครั้งได้มั้ย อย่าหันหน้าหนีกันไปเลยนะรัณ” เขาได้แต่อ้อนวอนขอความเห็นใจจากอีกฝ่ายแต่กลับได้รับคืนมาเพียงความเงียบ
ความเย็นชาที่ได้รับกลับมามันทำให้เขาแทบเป็นบ้า น้ำตามากมายที่ไม่เคยไหลลงมาต่อหน้าใคร บัดนี้กำลังไหลรินอาบแก้มสากของเขาไม่ขาดสาย ชายหนุ่มซบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาลงบนข้อฝ่ามือเล็กที่เขาเพิ่งทำร้ายไปเมื่อไม่นานนี้พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมจากตัวอีกฝ่ายเพื่อซึมซับความคุ้นชินที่มันกำลังจะจางหายไป
“กูขอโทษที่เอาความรักของมึงมาล้อเล่น...กู...กูผิดไปแล้ว อย่าไปเลยนะ”
“ฮึก...กูผิดเอง”
“...”
“ผิดที่มารักคนอย่างมึง”
“รัณ...”
“มึงก็ไม่ได้ผิดหรอกแทน...ฮึก ไม่ผิดหรอกที่มึงไม่รักกู ในเมื่อความต้องการของเรามันสวนทางกัน แยกย้ายกันไปนั่นแหละดีแล้ว...ฮึก มึงจะได้ไปอยู่กับคนที่มึงรักไงแทน...คนที่ไม่ใช่กู”
“ไม่เอา...ไม่พูดแบบนี้สิรัณ ไม่พูดแบบนี้” แทนไทพร่ำปฏิเสธทั้งน้ำตาพร้อมกับกระชับกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้นราวกับกลัวว่าถ้าคลายกอดไปแล้วอีกฝ่ายจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตา
“กูรักมึงรัณ กูรักมึงจริง ๆ ขอโทษที่กูเอาแต่สนใจคนอื่น มันก็แค่การหลอกตัวเอง หลอกตัวเองว่าไม่รักมึงเพราะความรักของเรามันเกิดขึ้นเพราะความผิดพลาด กูขอโทษที่โง่มานานขนาดนี้ ขอโทษที่รู้ตัวช้าว่าที่จริงแล้ว...กูรักมึงมาตลอด”
“ฮึก...”
“อย่าไปเลยนะรัณ อยู่กับแทนก่อนนะครับ”
“ฮึก...พูดแบบนั้นได้ไงแทน ถ้านีน่ามาได้ยินเข้าจะเสียใจเอานะ” ภรัณก้มลงมาสบตากับแทนไทด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ตอกย้ำให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเสียใจมากแค่ไหนกับสิ่งที่เขาทำลงไปเพียงเพราะความคึกคะนอง
“ไม่เอา ไม่พูดถึงคนอื่นสิ นีน่าก็แค่หมากตัวนึงที่กูใช้เพื่อหลอกตัวเองก็เท่านั้น กูรู้แล้วว่ากูรักมึงมากแค่ไหน...อย่าทิ้งกูไปเลยนะ ให้กูเป็นหมา เป็นควาย เป็นเหี้ยอะไรก็ได้รัณ แต่อย่าทิ้งกูไปเลย กูอยู่ไม่ไหวนะถ้าไม่มีมึง”
“มึงเคยอยู่ได้โดยไม่มีกูแทน”
“ไม่...ไม่เอา” แทนไทพร่ำร้องพร้อมกับซบใบหน้าหล่อลงมาจนแทบจะถึงเท้าของคนตัวเล็ก
“...กูให้โอกาสมึงก็ได้แทน”
“...!”
“แต่เราต้องเลิกกัน”
.
.
.
.
.
TBC...
CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...
CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด
CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ
CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง
CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้
CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น







