LOGIN
บทนำ
บรื้นนน! บรื้นนน!
เสียงคำรามจากท่อรถยนต์หรูราคาเหยียบสิบล้านดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสนามแข่งรถที่ใหญ่และขึ้นชื่อเรื่องโค้งโหดที่สุดของภาคตะวันออก รอบข้างของสนามในตอนนี้มีเหล่าบรรดาลูกท่านหลานเธอพร้อมทั้งรถสวยที่ผ่านการดัดแปลงเครื่องจอดเรียงรายละลานตาสำหรับคนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนอย่างภรัณ
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบสนามด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่าเมื่อมองไปทางไหนก็เจอแต่คนหน้าตาดีและแต่งตัวดี โดยเฉพาะสาวสวยมากมายที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่งตัววาบหวิวอวดเนื้อหนังที่ขาวเนียนเรียกสายตาจากหนุ่ม ๆ ไม่น้อย ไม่เว้นแม้แต่แฟนของเขา...แทนไท
“ไอ้แทน!!! ทางนี้!”
เสียงร้องเรียกดังขึ้นจากด้านหน้า ทั้งคู่หันไปมองตามเสียงก่อนจะเจอกับกลุ่มเพื่อนที่กำลังโบกไม้โบกมืออยู่ข้างรถยนต์ BMW M2 Coupé สีดำแต่งขอบล้อสีทองสะท้อนกับแสงไฟสปอร์ทไลท์ที่สาดมากระทบ ซึ่งทำให้แทนไทรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของรถคันนี้ปรากฏตัวแล้วหลังจากที่ห่างหายไปนานหลายปี
ชายหนุ่มรีบสาวเท้าเดินฝ่ากลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาวไปยังจุดหมายทันทีโดยไม่คิดจะหันกลับมามองหรือคว้าตัวภรัณให้ตามไปเลยสักนิด
ปึก!
“โอ๊ะ! ขะ...ขอโทษครับ”
เมื่อก้าวเดินตามหลังคนรักโดยไม่ทันระวังทำให้เขาเผลอเดินชนเข้ากับชายคนหนึ่งร่างสูงใหญ่ท่าทางน่าเกรงขาม ภรัณละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษแต่อีกฝ่ายกลับมองกลับมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก ยิ่งทำให้เขารู้สึกกลัวและเริ่มมองหาแทนไทที่ตอนนี้เดินหายไปจากสายตาแล้ว
“เฮ้ย ไอ้กร๊วก! มึงเดินยังไงวะ” ชายคนนั้นถามขึ้นเสียงดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
“ขอโทษครับ ผม...ผมไม่ทันระวัง” ภรัณหลุบตาต่ำมองปลายเท้าตัวเองและพร่ำบอกแต่คำว่าขอโทษ
ปึก!
“เฮ้ย หาเรื่องใครเขาอีก”
เสียงทุ้มต่ำของบุคคลที่สามดังแทรกเข้ามาทำให้เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อมองก่อนจะเจอเข้ากับชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันและมีใบหน้าหล่อสะอาดผิดกับคนอื่น ๆ ในกลุ่ม ชายหนุ่มผู้มาใหม่เดินเข้ามาพร้อมกับใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของชายคนแรกก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับคู่กรณี
“...แฟนไอ้แทนไทใช่มั้ย” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเอ่ยถามพร้อมกับหรี่ตามองมาที่เขา
“เอ่อ...ครับ ทำไมถึง...” เขาพยักหน้ารับพร้อมกับตอบคำถามก่อนจะกลั้นใจถามกลับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ผมกับมันเป็นเพื่อนซี้กันน่ะ หมายถึง...อดีตน่ะนะ ว่าแต่คุณเป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนมั้ยครับ” คนตรงหน้าแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะตอบคำถามของเขา ไม่วายยังถามกลับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพร้อมกับเดินเข้ามาสำรวจร่างกายของเขาใกล้ ๆ
“เอ่อ...มะ...ไม่ครับ แต่...” ภรัณผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความเคยตัวพร้อมกับตอบกลับไปก่อนจะเหลือบมองคู่กรณีเพื่อเช็กอาการอีกฝ่าย
“อ๋อ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คนอย่างมันแทบจะยกรถด้วยมือเปล่าได้แบบนั้น โดนชนนิดหน่อยไม่ถึงกับเป็นรอยหรอก”
“อ๋อ...ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ” เขาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะหันไปขอโทษคู่กรณีอีกครั้งอย่างจริงใจ
“ไม่เป็นไร ฉันเองก็ขอโทษด้วยที่ใจร้อนเกินเหตุ” คู่กรณีเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับไปร่วมกลุ่มเพื่อนทันที
“ถือว่าเคลียร์แล้วนะครับ แล้วแทนไทไปไหน ทำไมปล่อยให้คุณเดินอยู่คนเดียว”
“เขา...ไปหาเพื่อนเขาแล้วครับ”
“ยังนิสัยแย่ไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ นะคนอย่างมัน ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมพาไปเอง เดินคนเดียวในฝูงชนพวกนี้มันอันตรายนะครับ สำหรับเด็กใหม่อย่างคุณ” ชายหนุ่มก่นด่าบุคคลที่ถูกพูดถึงเล็กน้อยก่อนจะอาสาพาไปส่ง
“มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมเดินไปเองดีกว่า”
“อ๋อ...กลัวมันจะเข้าใจผิดสินะครับ เอางั้นก็ได้ คุณเดินไปคนเดียวก็ได้ เดี๋ยวยืนเฝ้าคุณอยู่ตรงนี้แหละ”
“ขอบคุณนะครับ” ภรัณเอ่ยขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้อีกฝ่ายก่อนจะหมุนตัวกลับไปทิศที่แทนไทอยู่
“เดี๋ยวสิครับ! ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย” ชายหนุ่มทักท้วงตามหลังจนเขาต้องหันกลับไปอีกครั้ง
“ชื่อหรอครับ...เอ่อ...ผมชื่อรัณ”
“ชื่อสวยพอ ๆ กับเจ้าของชื่อเลยนะ ส่วนผมชื่อโรม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับรัณ”
“ไปไหนมา ทำไมเพิ่งมา”
เมื่อเดินมาถึงกลุ่มของนักแข่งในนาม BLACK OUT แทนไทที่ยืนพิงฝากระโปรงรถอยู่ก็รีบปรี่เข้ามาถามเสียงเครียดก่อนจะโอบไหล่เล็กของเขาเข้ามาแนบอก
“ไปห้องน้ำมา ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะ” เขาเลี่ยงที่จะตอบตรง ๆ จึงเลือกที่จะพูดโกหกออกไปแทน
“ไปเถอะ จะพาไปรู้จักรุ่นพี่”
แทนไทว่าจบก็พาเขาเดินไปด้านหลังรถยนต์คันหรูที่เห็นเด่นแต่ไกลก็พบว่ามีผู้ชายนั่งอยู่ที่เก้าอี้สนามและกำลังสนใจแล็ปท็อปแบรนด์ดังจากคนตรงกลางจนศีรษะชนกัน
“เฮีย! มาแล้วครับ” แทนไทร้องทักเสียงใสอย่างที่เขาเองก็ไม่ได้เห็นบ่อย ๆ ทำให้เขาหันไปมองด้วยความสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนรักกับผู้ชายตรงหน้าทั้งสามคนนี้
“เออ ไหน” ชายคนที่หนึ่งผิวขาวราวกับเป็นคนเมืองหนาว ใบหน้าหล่อตี๋คล้ายสัญชาติจีนเงยหน้ามองก่อนจะขยับตัวนั่งพิงพนักพิงด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่กลับดูดีไม่น้อย
“อื้อ หน้าตาน่ารักดีนี่” ชายหนุ่มคนที่สอง คือคนที่นั่งตรงกลางและมีแล็ปท็อปอยู่บนตักเอ่ยขึ้น ชายคนนี้หน้าตาหวานกว่าเล็กน้อย ทรงดูคล้ายคนเกาหลีมากกว่า ลักษณะท่าทางและการแต่งตัวบ่งบอกถึงสไตล์ Smart Casual ได้อย่างชัดเจน ดูโตแต่ไม่ทางการมาก
“สุ่มได้มาครับ ฮ่า ๆ ๆ ” แทนไทว่าพร้อมกับหัวเราะร่วน
“พูดอีกทีสิ กูจะตบให้ฟันร่วงเลย” เสียงเข้มขรึมจากชายหนุ่มคนที่สาม ชายหนุ่มร่างสูงกำยำ แค่ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดแต่กลับดูดีจนไม่สามารถละสายตาได้ แต่เพราะใบหน้าหล่อที่ฉายแววเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา แผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมาคล้ายกับควันพิษทำให้เขาต้องหลบตาโดยอัตโนมัติ
“ล้อเล่นเฉย ๆ น่าเฮีย นี่เฮียคีร เบอร์หนึ่งของ BLACK OUT ไม่เคยแพ้ อย่างมากก็เสมอ” แทนไทหัวเราะแก้เก้อก่อนจะหันกลับมาหาเขาและแนะนำชายหนุ่มคนสุดท้ายที่ดูดุดันเมื่อครู่
“สวัสดีครับ” ภรัณยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงติดสั่นเล็กน้อย
“โชคร้ายนะ ได้ไอ้แทนเป็นผัว” ชายหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอแล็ปท็อปอีกครั้ง
“เอ้าเฮีย! เฮ้อ...คนกลางชื่อเฮียเกรท มันสมองของกลุ่มเขาล่ะ หล่อ สะอาด ผู้ดี”
“อ้าว ๆ ๆ มึงพูดแบบนี้จะหาว่ากูกับไอ้คีรสกปรกหรือไง!” ชายหนุ่มหน้าตี๋โวยวายขึ้นทันทีที่แทนไทพูดจบ
“เกี่ยวอะไรกับกู มันยังไม่พูดชื่อออกมาเลยด้วยซ้ำ ร้อนตัวนะมึง” คีรเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะสวนกลับเสียงเข้ม
“ฮ่า ๆ ๆ เออน่า ไม่ต้องไปสนใจมันนะ มันก็บ้าแบบนี้นี่แหละ” เกรทหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะหันมาบอกกับภรัณที่ตอนนี้กำลังทำหน้าไม่ถูก
“เอ่อ...ครับ สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ” เกรทส่งยิ้มใจดีกลับมาพร้อมกับตอบรับคำทักทาย
“ส่วนคนสุดท้าย ขี้โวยขั้นสุด ปากแจ๋วสุด และขี้เกียจที่สุด เฮียตี๋ ชื่อตรงกับหน้าเป๊ะ ดีเอ็นเอชัดไม่ต้องสืบ” เจ้าของเสียงโวยวายเมื่อครู่ยืดอกรับการนำเสนอของรุ่นน้อง
“ปากมึงนี่นะไอ้สัตว์ ไม่ต้องไปสนใจสิ่งที่มันพูดออกมาเมื่อกี๊นะน้อง เฮียคนดีที่สุดแล้วน้องเอ้ย” ตี๋เอ่ยบอกพลางโบกมือปัดป่ายไล่คำพูดของแทนไท
“ฮ่า ๆ ๆ ครับเฮียตี๋ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
“ยังไม่รู้จักเลย เรารู้จักพวกเฮียแค่ฝ่ายเดียว เฮียยังไม่รู้จักเราเลย” ตี๋ว่าก่อนจะหันไปหัวเราะกับเกรท
“แกล้งน้องว่ะมึง” เกรทว่าให้เพื่อนก่อนจะหันกลับมาหาเขาที่กำลังมองด้วยสีหน้าประหม่า
“เฮียก็ไปแกล้งที่รักผม ดูสิเนี่ย กลัวหมดแล้ว” แทนไทว่าก่อนจะรวบคนตัวเล็กเขาไปกอดจมอก
“ถุย! ไหน แนะนำเมียมึงมาสิ” ตี๋แสร้งถมน้ำลายกับคำพูดชวนให้หมั่นไส้ของรุ่นน้องก่อนจะเปิดทางให้แนะนำตัวเขา
“ที่รักของผมชื่อภรัณ พวกเฮียมีสิทธิ์เรียกได้แค่รัณกับภรัณเท่านั้น เพราะคำว่าที่รักมีแค่ผมที่เรียกได้คนเดียว”
“อ๋อหรอ แล้วพวกกูจะไปเรียกที่รักทำไมวะ ไม่ได้เป็นผัวน้องมันสักหน่อย” ตี๋สวนกลับด้วยสีหน้าเหยเก
“มึงเป็นผัวน่ะ หัดทำตัวให้มันดีหน่อย เวลาเรียกเขาจะได้ไม่กระดากปากทีหลัง” คีรลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“โห่เฮีย รุมกันนี่ แล้วเฮียคีรจะไปไหน อีกเดี๋ยวผมก็จะแข่งแล้วนะ” แทนไทงอแงออกมาที่โดนรุ่นพี่ด่าก่อนจะถามกลับไปด้วยสีหน้าจริงจัง
“กูมีธุระ”
“ตามน้องมึงกลับบ้านแล้วสิ ปล่อย ๆ มันไปบ้างเถอะ” ตี๋ว่าพลางทำหน้ายู่อย่างขัดใจใส่เพื่อนที่หันกลับมามองนิ่ง ๆ
“ไม่ใช่น้องมึงก็พูดได้นี่” คีรว่าจบก็เดินเลี่ยงออกไป
“จบ แทนที่จะได้ดูน้องรักแข่งกันเอง” แทนไทบ่นกระปอดกระแปด
“เออน่า ปล่อยมันไปเถอะ น้องมันมีอยู่คนเดียว” เกรทมองตามหลังเพื่อนก่อนจะพูดปราม
“น้องที่ว่านี่ใช่น้องแท้ ๆ หรือเปล่าเถอะ อย่าให้กูรู้นะว่าน้องอีกคนอะ!” ตี๋ว่าก่อนจะตะโกนไล่หลังสมทบ
“น้องอีกคนคือไรเฮีย เฮียมีน้องอีกคนหรอ” แทนไทที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบถามขึ้นทันที
“จะเรียกว่าน้องได้มั้ยวะ เอาเป็นว่าเป็นเด็กไอ้คีรก็แล้วกัน เทียวไปเทียวมาอู่แม่งทุกวัน กูก็รอดูเนี่ยว่าสุดท้ายแล้วจะจบยังไง” ตี๋อธิบายก่อนจะหันกลับไปมองหลังรถที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ
“เฮียมีความรักหรอ เจ๋งว่ะ”
“อย่าด่วนตัดสินไป กูเกรงว่ามันจะอกหักอีกรอบนี่สิ” เกรทว่าพลางส่ายศีรษะและถอนหายใจออกมาขณะก้มมองหน้าจอแล็ปท็อปต่อ
“ถ้ามันอกหักอีกนี่ เตรียมตัวเต้นหน้านาคได้เลย แม่งบวชประชดรักแน่นอน”
“แค่คนอย่างเฮียคีรมีความรักก็นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์แล้ว”
“คนมีความรักอย่างมึงก็พูดได้นี่ หรือไม่มีเลยไม่เข้าใจวะ”
เสียงท่อคำรามไปทั่วพื้นสนาม ฉายาฉลามขาวแห่งท้องทะเล BLACK OUT แผดเสียงตามจังหวะสัญญาณไฟที่ปรากฏอยู่เหนือศีรษะในขณะที่ Kawasaki Ninja H2 กำลังครางเสียงต่ำรอเปล่งเสียงสู้อยู่ข้าง ๆ กัน
พรึ่บ!
ปี๊ดดดด!
เสียงนกหวีดดังขึ้นสวนกับสัญญาณไฟที่เปลี่ยนไปเปรียบเสมือนการโบกธงเปิดทางให้สองนักแข่งได้ออกตัว เสียงท่อจากทั้งสองคันดังไกลออกไปในระยะใกล้เคียงกันจนคนทั้งสนามแห่กันวิ่งตามไปดู
การแข่งขันดำเนินไปเรื่อย ๆ จนวนกลับมาเพื่อเข้าเส้นชัย ก่อนถึงโค้งสุดท้ายเป็นเจ้านินจาที่แซงขึ้นหน้ามาเพียงเล็กน้อยในขณะที่เจ้าฉลามขาวเร่งเครื่องขึ้นมาตีเสมอจนเลยโค้งมาได้พร้อมกัน แต่เมื่อเข้าใกล้เส้นชัย จู่ ๆ เจ้าฉลามขาวก็กระตุกและดับลงตรงหน้าเส้นพอดี ผู้ชนะในค่ำคืนนี้กลับกลายเป็นเจ้านินจาแทนที่จะเป็นเจ้าฉลามขาวของแทนไท
“เอาล่ะครับ จู่ ๆ เจ้าหลามขาวก็ดับอยู่ตรงหน้าเส้นชัยไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น มันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย”
เสียงประกาศจากดีลเลอร์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องจากผู้ชมในสนามจำนวนหนึ่ง และแทนที่แทนไทจะหัวเสียงที่แพ้การแข่งขัน แต่กลับหัวเราะออกมาหน้าระรื่นขณะเข็นรถกลับมาที่จุดรวมของกลุ่ม
“อะไรของมึงวะ ทำไมดับ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มถามหน้าเซ็ง
“ไม่รู้ว่ะ ค่อยเอาไปเช็ก”
“อะไรของมึงวะไอ้แทน! ปล่อยคลัตช์ทำไมวะ!” เจ้าของนินจาคู่แข่งเมื่อครู่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับกระชากไหล่แทนไทให้หันกลับไปหา
“ปล่อยอะไร กูไม่ได้ปล่อย ทำไมวะ มึงชนะแล้วจะมาโวยวายทำไม” แทนไทว่าก่อนจะยกมือขึ้นปัดไหล่ข้างที่ถูกกระชากเมื่อครู่
“มึงตั้งใจ”
“เปล่าสักหน่อย ที่รักครับ แทนแพ้จนได้” ชายหนุ่มปฏิเสธก่อนจะปรี่เข้าไปกอดคนรักด้วยท่าทางออดอ้อน
“ไม่เป็นไรนะ”
“เอาล่ะ ๆ ต่อไปจะเป็นการมอบรางวัลสำหรับผู้ชนะนะครับผมมม! เรียนเชิญคุณเพทายที่สแตนด้วยฮะ เชิญฮะ” ดีลเลอร์ประกาศเรียกเจ้าของนินจาหนุ่มจนทุกคนหันกลับมาให้ความสนใจ ในขณะที่ผู้ชนะจะเดินไปตามเสียงเรียกด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“รางวัลของเรานะครับ คือ...น้องภรัณนั่นเองงง!!!”
“ฮะ!?”
ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางหน้าผากเมื่อเสียงประกาศจากลำโพงดังออกมาชัดเจน ภรัณหันกลับไปมองหน้าคนรักที่ตอนนี้ไม่ได้หันกลับมาสบตาก่อนจะหันกลับไปที่สแตนที่มีเพทายยืนขมวดคิ้วยุ่งอยู่บนนั้น
“หมายความว่าไงแทน เล่นอะไรกัน!” ภรัณเค้นเสียงถามกลับคนรักข้างกายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับก้าวถอยหลังออกห่าง
“ก็...มันเป็นเกมไงที่รัก แค่ไปกับไอ้ทายมันนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก”
“เป็นหรือไม่เป็นใครเป็นคนตัดสินล่ะแทน! ทำไมถึงทำแบบนี้อะ เอารัณไปเดิมพันได้ไง!”
“จะอะไรให้มากความวะรัณ! รัณก็ไป ๆ กับไอ้ทายเถอะ แค่คืนเดียวจะอะไรหนักหนาล่ะ” แทนไทว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
“มึงเล่นเหี้ยอะไรวะไอ้แทน!” ตี๋เดินฝ่าวงเข้ามาก่อนจะโวยให้รุ่นน้องด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจัง
“ผมพนันกับไอ้ทายไว้เฮีย ไม่รู้ล่ะ ผมคำไหนคำนั้น อย่างน้อยก็ไปกับมันหน่อยไม่ได้หรือไงวะ ไอ้ทายมันก็หล่อ ก็รวย ไปกับมันไม่ได้ทำให้หัวสูง ๆ ของรัณต่ำลงหรอกน่า” แทนไทว่าด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มประดา
“ต้องพูดถึงขนาดนี้เลยหรอแทน! รัณเป็นแฟนแทนนะ!” ภรัณเถียงกลับด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่คนรักทำ
“เออ! ก็รู้! ก็แพ้ไปแล้ว พูดไปแล้วจะให้ทำไงวะ อย่าเยอะได้มั้ยรัณ”
“อ๋อ...เพื่อที่แทนจะได้ไปหานีน่าใช่มั้ย แล้วทำไมเราไม่เลิกกันไปเลยวะ! จะได้ไม่ต้องลดศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อแข่งรถแพ้แบบนี้!” เส้นความอดทนของภรัณขาดผึ่งก่อนจะแผดเสียงดังลั่นจนคนรอบข้างสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
“อย่าเอาชื่อนีน่ามาพูดแย่ ๆ แบบนั้น! คนอย่างมึงเทียบเขาไม่ติดด้วยซ้ำรัณ!”
ปึก!
“พอ! มันจะมากไปแล้วนะไอ้แทน มึงกลับไปเลย! ไอ้ทายพารัณกลับ!” ตี๋เข้ามาแทรกกลางระหว่างรุ่นน้องสองคนพร้อมกับผลักแทนไทออกห่างจากภรัณก่อนจะออกคำสั่ง
“ถ้ามึงยากเลิกก็เลิกเลย ยังไงมึงก็มีไอ้ทายต่อคิวรอเอามึงต่อจากกูอยู่แล้วนี่!” แทนไทถูกเกรทดึงคอเสื้อให้กลับไปที่รถแต่ไม่วายยังปากเสียงใส่ภรัณได้อยู่
“...ได้แทน แค่นอนกับเพทายใช่มั้ย ได้!”
เมื่อได้ยินการตอบกลับอย่างแน่วแน่ของภรัณก็ทำให้แทนไทเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช สายตาที่เด็ดเดี่ยวแต่กลับเจือความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้แทนไทรู้สึกผิดเลยสักนิด ซ้ำร้ายยังแสดงท่าทางชอบใจที่ได้ยินแบบนั้นด้วยซ้ำ
“ก็แค่นั้น”
“ทันทีที่กูกับทายเคลียร์กันแล้ว เราก็แยกทางกันด้วยนะ”
กึก!
“...”
“หลังจากนั้นมึงอยากจะไปไหน ไปทำอะไรกับใคร จะไปเอากันที่ไหนก็ไปเลย จะไปเอาที่ห้องก็ได้นะ บนเตียงกูเลยก็ได้”
.
.
.
.
.
TBC...
CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...
CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด
CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ
CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง
CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้
CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น







