LOGINCHAPTER 2
แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น แทนไทที่กำลังนั่งขันสมาธิอยู่บนพื้นพรมข้างโซฟามาตลอดทั้งคืนขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเมื่อยขบ ดวงตาที่แห้งผากจากการอดหลับอดนอนจับจ้องไปที่ใบหน้ายามหลับของคนรักที่ดูสงบเงียบ คนตัวเล็กเด็ดขาดจนถึงขั้นหนีออกมานอนบนโซฟาแทนที่จะนอนในห้องดี ๆ เพียงเพราะไม่อยากเข้าใกล้แทนไทมากเกินความจำเป็น
ชายหนุ่มเอื้อมมือสากออกไปหวังจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนนั่นออกให้ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศพลางกำหมัดแน่น เมื่อนึกถึงคำพูดของคนตัวเล็กเมื่อคืนก่อนแยกย้าย กฎระเบียบของการอยู่ร่วมกันหลังเลิกกันแล้ว มันกำลังทำงานอย่างซื่อสัตย์จนน่ารำคาญ
นัยน์ตาคมกริบมองผ้าก๊อซปิดแผลสีขาวบริเวณหน้าผากของคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกผิดจับใจ เมื่อคิดขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะมีไข้จึงลุกขึ้นเพื่อเตรียมยาแก้ปวดลดไข้และน้ำเปล่าสะอาดมาวางไว้ให้
“ตื่นแล้วหรอ หิวหรือยัง”
เสียงขยับกายของคนบนโซฟาทำให้เขาหันกลับมามองก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางงัวเงีย แทนไทวางมือจากการเตรียมอาหารก่อนจะเดินเข้ามาดูอาการคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง
ภรัณปรายตามองกลับมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน ร่างเล็กโคลงเคลงซึ่งเกิดจากการพักผ่อนน้อยและใช้พลังงานเยอะเกินความจำเป็น สาเหตุก็มาจากตัวของแทนไทที่ทำให้อีกฝ่ายต้องมาเจ็บไข้ได้ป่วยเพราะความคะนองของตัวเอง
เขาได้แต่ยืนมองตามหลังเล็ก ๆ ที่เดินเข้าห้องไป ครั้นจะเดินตามไปช่วยประคอง ทว่ากลับเจอกับสายตาเย็นชาที่ส่งมาจากคนตัวเล็กจนทำให้ก้าวขาไม่ออกเพราะความรู้สึกผิดมันกดทับให้ต้องยืนอยู่กับที่
แทนไทใช้เวลาที่รอภรัณทำธุระส่วนตัวมาจัดเตรียมอาหารต่อ เพราะรู้ดีว่าถ้าฝืนเข้าใกล้อีกฝ่ายมากเกินไป กระเป๋าเสื้อผ้าเมื่อคืนคงไม่ได้อยู่กับที่แน่ ๆ เขาจึงจะใช้โอกาสที่ยังหลงเหลืออยู่บ้างจากความเมตตาของคนตัวเล็กปรับตัวเองให้ดีขึ้น แม้จะไม่ได้ดีที่สุดก็ตาม
แกร๊ก!
เสียงประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับเสียงสลิปเปอร์ที่ก้าวออกมาจากด้านใน ชายหนุ่มหันกลับไปยังต้นเสียงพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางชามเกี๊ยวน้ำลงบนโต๊ะสำหรับทานอาหารอย่างเบามือ เขาเงยหน้าสบตากับคนตัวเล็กเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายละสายตาจากตัวเองและก้มลงมองอาหารที่เขาลงทุนซื้อแบบสำเร็จมาปรุงสุกก็รีบกุลีกุจอหยิบถ้วยใบเล็กมาตักเสิร์ฟให้ทันที
“กำลังร้อน ๆ เลย รีบกินนะ จะได้กินยานะครับ” แทนไทว่าพร้อมกับวางถ้วยใบเล็กที่เต็มไปด้วยเกี๊ยวเต็มคำลงตรงหน้าคนตัวเล็ก
“เยอะไป” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเรียบขณะชำเลืองตามองไปยังถ้วยใบนั้น
“กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงไง”
“เยอะเกินไป” ภรัณเค้นเสียงหนักแน่นพร้อมกับตวัดตามองจนเขาสะดุ้ง
“ครับ ๆ แบ่งมาถ้วยแทนก็ได้” เขาตอบกลับเสียงหลงพร้อมกับหยิบถ้วยของตัวเองมาวางไว้เพื่อถ่ายจากถ้วยของภรัณออกมาบางส่วนอย่างร้อนรน
“อันที่จริง มึงไม่ต้องพยายามทำตัวดีกับกูก็ได้นะแทน ทำตัวปกติแบบที่มึงเคยทำนั่นแหละ เพราะต่อให้มึงจะจับกูขี่คอเดินไปเซเว่น ความรู้สึกกูก็ไม่ได้จะดีขึ้นได้ง่าย ๆ ” ภรัณว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบช้อนมาถือไว้ในมือก่อนจะเริ่มทานมื้อเช้าหลังจากทิ้งระเบิดไปหนึ่งลูกจนคนฟังทำหน้าไม่ถูก
“นั่นสินะ...จริงสิ! วันนี้รัณมีไปสัมมนาใช่มั้ย ให้แทนไปส่งมั้ยครับ” แทนไทตั้งใจเบี่ยงประเด็นด้วยการเปลี่ยนเรื่อง
“กูให้ทายไปส่งดีมั้ย เผื่อจะได้ไปสานต่อหลังสัมมนาจบ” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจขณะตั้งหน้าตั้งตาเช็กข้อความในมือถือ
ชื่อของเพื่อนสนิทถูกเอ่ยออกมาจากปากบางทำเอาเขาชะงักไปในทันที มือหนาเผลอกำแน่นก่อนจะคลายออกเมื่อรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้อย่างที่เคย
“ไม่เอาน่ารัณ แทนรู้ว่าแทนผิด อย่าประชดกันแบบนั้นได้มั้ยครับ” เขาเอ่ยเสียงอ่อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพร้อมกับใบหน้าหล่อที่ฉายแววความเศร้าหมองเสียเต็มประดา
“เฮ้อ...กูเรียกรถไปเองก็ได้ ทางมันซับซ้อน มึงไปวนก็เดี๋ยวกลับมาบ่นอีก ขี้เกียจฟัง” ภรัณถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงเรียบ
คำพูดของคนตัวเล็กคล้ายกับปลายมีดแหลมคมที่คอยทิ่มแทงเขาทุกครั้งที่อ้าปากพูด ทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดออกมามันคือสิ่งที่เขาเคยทำกับภรัณก่อนหน้านี้ทั้งหมด แต่อีกฝ่ายไม่เคยจะปริปากพูดหรือบ่นเลยสักครั้ง จนกระทั่งวันนี้ที่คนตัวเล็กตรงหน้ายอมพูดมันออกมาว่าสิ่งที่เขาทำมันคือสิ่งที่ต้องแบกรับมาตลอด
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแทนไปส่งเอง แทนจะใช้โอกาสที่รัณให้อย่างคุ้มค่าที่สุด ขอแค่แทนได้อยู่กับรัณไม่ว่าในสถานการณ์แบบไหนก็ช่าง...นะครับ”
“ดื้อด้านชะมัด” คำพูดเจ็บแสบถูกเปล่งออกมาคล้ายก้อนหินที่ปาใส่จนเขารู้สึกผิดแต่ก็เลือกที่จะก้มหน้ารับมัน
“ให้แทนไปรับไปส่งนะรัณ”
“อือ”
รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่โฉบเข้ามาจอดด้านหน้าของโรงแรมหรูก่อนที่คนด้านหลังจะปีนลงมายืนอยู่ข้างรถ คนขับรถรีบอำนวยความสะดวกด้วยการยื่นมือไปช่วยปลดสลักล็อคหมวกกันน็อคเต็มใบให้คนตัวเล็กก่อนจะถอดมาวางไว้บนถังน้ำมัน
“เสร็จแล้วโทรมานะ เดี๋ยวแทนรีบมารับ” ชายหนุ่มเปิดชิลด์หมวกกันน็อคขึ้นก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อือ” ภรัณส่งเสียงในลำคอตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในโรงแรมโดยไม่หันกลับมามองแทนไทอีก
แต่แล้วหัวใจที่ทรยศความเจ็บปวดกลับนำพาให้เขาเดินเข้ามาหลบที่มุมเสาด้านในก่อนจะรีบหันกลับไปเพื่อแอบดูอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยังคงมองเข้ามาแต่ไม่นานนักก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะออกรถ
ปุบ!
“เฮ้ย!”
แรงตบพร้อมกับฝ่ามือของคนด้านหลังที่สัมผัสอยู่บนบ่าของเขาทำให้ร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะรีบหันกลับไปมองตามเสียงหัวเราะก่อนจะพบกับผู้ชายหน้าตาน่ารัก เวลายิ้มแล้วตากลายเป็นเส้นขีด เมื่อได้เห็นอย่างนั้นความตั้งใจที่จะหันกลับมาต่อว่าเป็นอันต้องยกเลิกไป
“ตกใจหมดเลยเทียร์ ว่าแต่...แกมาทำอะไรที่นี่ มีงานหรอ” ภรัณเอ่ยถามกลับด้วยสีหน้างุนงงก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ
“น่าจะงานเดียวกับของแกนะ” ชายหนุ่มร่างสูงไล่เลี่ยกันกับเขาตอบกลับพร้อมกับชี้นิ้วไปยังป้ายที่เขาห้อยคออยู่
“งั้นก็ดีเลยน่ะสิ” ภรัณว่าก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดแขนอีกฝ่ายด้วยท่าทางสนิทสนม
ทั้งสองเดินคู่กันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงที่ตอนนี้ถูกจัดเป็นงานสัมมนาที่ใหญ่ระดับกลางซึ่งจะรวบรวมกลุ่มของนักธุรกิจประเภทก่อสร้างได้เข้าร่วมการสัมมนาในครั้งนี้ รวมถึงการอบรมเรื่องความปลอดภัยไปด้วยในตัว ซึ่งตัวของภรัณเองกำลังทำงานในตำแหน่งจัดซื้อวัสดุเพื่อการผลิตโครงสร้างสำเร็จรูป อาทิเช่น ปูน อิฐเพื่อก่อนสร้างผนังสำเร็จรูปโดยรูปแบบของบริษัทจะทำงานร่วมกับบริษัทของเทียร์ที่ทำเกี่ยวกับผลิตหน้าต่างและประตูด้วยกระจกและอลูมิเนียม
“สวัสดีครับคุณเทียร์ ไม่คิดว่าจะมาด้วย ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ” ชายร่างสูงผิวเข้มตามฉบับชายไทยในชุดสูทสีกรมท่าเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับรอยยิ้ม
“สวัสดีครับคุณอานนท์ ไม่คิดว่าจะเจอที่งานคุณภาพแบบนี้เหมือนกันครับ แต่ผมไม่สะดวกยินดีที่ได้พบเลยครับ ต้องขอโทษด้วย” เทียร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกันก่อนจะลากแขนภรัณไปที่โต๊ะโดยไม่สนใจผู้ที่เข้ามาทักทาย
“เขาเป็นใครหรอ” ภรัณถามขึ้นทันทีที่เดินผ่านมาไกลพอสมควร
“เซลล์ขายอุปกรณ์ ตามงานโคตรยาก หายบ่อย ของไม่ส่ง โหลดช้า สารพัดอย่าง ดีนะที่บริษัทแกไม่ต้องมีอุปกรณ์พวกนี้ ไม่งั้นปวดหัวตายแน่” คนตัวเล็กกว่าเล็กน้อยบ่นอุบก่อนจะฉวยเอาขวดน้ำดื่มบนโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้ขึ้นมาเปิดและยกดื่มเพื่อดับร้อน
“ขนาดนั้นเลยหรอ แล้วไม่เปลี่ยนเซลล์ล่ะ”
“อื้อ! อึก เจ้านายฉันทั้งเรียกคุยทั้งแท็กเจ้านายอีตานนท์นั่นในกลุ่มไลน์ ถามเข้าไปในเมลทั้งฝั่งไทยฝั่งจีน ด่าก็แล้ว ขอเปลี่ยนเซลล์ในกลุ่มก็แล้วยังเฉย ยังส่งไอ้บ้านี่มาดูแลพวกฉันอยู่เลย บ้ากันทั้งบริษัท” เทียร์ที่กำลังกระดกน้ำลงคออยู่แทบสำลักเมื่อถูกถามจี้จุด เจ้าตัวรีบกลืนน้ำลงคอก่อนจะร่ายยาวถึงมหากาพย์ความวายป่วงภายในบริษัทอย่างขยาด ซึ่งตัวต้นเหตุก็ไม่พ้นบุคคลเมื่อครู่ที่เข้ามาทักทาย
“เปลี่ยนเจ้าก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ”
“เจ้านี้ให้เรทดีที่สุดแล้วรัณ มันน่าโมโหตรงนี้นี่แหละ”
ภรัณหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของเพื่อนหัวเสีย เขาทำได้เพียงเอื้อมมือไปตบบ่าคนข้างกายด้วยความเห็นใจก่อนจะเริ่มเข้าสู่การสัมมนาอย่างตั้งใจ
เวลาล่วงเลยไปนานหลายชั่วโมง เขาได้รับข้อความจากหัวหน้าว่าสามารถเลิกงานได้เลยจึงคิดว่าจะไปทานมื้อเย็นกับเพื่อนต่อเพื่อคุยสารทุกข์สุขดิบ แต่เมื่อเดินออกมาด้านหน้าโรงแรมก็เจอกับแทนไทที่กำลังนั่งรออยู่ที่ล็อบบี้
“อะไร นี่แกยังคบกันอยู่หรอ” เมื่อเทียร์หันไปเจอแทนไทนั่งอยู่ก็โพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าฉงนระคนไม่พอใจ
“เปล่า ไม่ได้คบแล้ว” เขาตอบอ้อมแอ้มโดยไม่หันไปสบตาเพื่อนตรง ๆ
“งั้นก็มาตามตื๊อแกสินะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เทียร์ว่าก่อนจะตั้งท่าเดินไปหาเรื่องแทนไท
“ไม่ ๆ ๆ คือ...” เขารีบคว้าแขนเพื่อนทันทีจนเทียร์แทบหงายหลัง
“อะไร”
“ไม่ได้คบแต่ก็ไม่ได้แยกกันอยู่”
“ฮะ?” เทียร์ร้องเสียงหลงพร้อมกับแสดงสีหน้างุนงงหนักกว่าเดิม
“ก็...อยู่ในช่วงปรับปรุงตัวของแทนอะ” ภรัณตอบอ้อมแอ้มพลางขยำแขนเสื้อเพื่อนตัวเล็กด้วยความประหม่า
“แบบนี้ก็ไม่ได้เรียกว่าเลิกสิรัณ”
“รัณ!”
เสียงเรียกจากแทนไทดังขึ้นทำให้ทั้งคู่รีบหันกลับไปมองก็พบว่าแทนไทกำลังวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มแบบที่เทียร์ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความคิดติดลบที่มีต่อแทนไทของเทียร์ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่จะยิ่งเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำเพราะความไม่ไว้ใจ
“มาทำไม ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าเลิกแล้ว” ภรัณเอ่ยถามพลางเหลือบมองเทียร์ที่ตอนนี้กำลังจ้องเขม็งไปยังใบหน้าหล่อของแทนไทราวกับจะกระโจนฉีกเนื้อ
“พอดีว่าแวะมาทำธุระเรื่องรถให้เฮียใกล้ ๆ นี้พอดี เลยมารอรับเลย จะกลับเลยมั้ยครับ หรืออยากกินอะไรก่อนกลับห้องดี” แทนไทตอบอย่างฉะฉานพร้อมกับยื่นใบเสร็จเป็นหลักฐานก่อนจะถามกลับโดยไม่สนใจเทียร์ที่ยืนร่วมวงอยู่ข้าง ๆ
“ไม่...”
“นี่! ถามจริง ตาบอดหรอ มองไม่เห็นหรือไงว่าเพื่อนเขายืนอยู่อะ!” เทียร์โวยวายขึ้นมาเสียงดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมาสนใจในขณะที่แทนไททำเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการเอาน้ำมันมาราดกองไฟ
“ไอ้แทนไท!”
“เทียร์อย่า...”
“มึงมาดิ! มึงมา!”
“เทียร์...”
“ทีฆายุทำอะไร”
“พะ...พี่ปรัชญ์”
“อ้าวเฮียมาด้วยหรอ”
“ฮะ!!!?”
.
.
.
.
.
TBC...
CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...
CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด
CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ
CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง
CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้
CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น







