บทที่ 2 ฉันอยู่ในนิยายจริงเหรอ

"...ฉันทะลุเข้ามาอยู่ในนิยายจริง ๆ งั้นเหรอ" ประโยคนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของหลินเสี่ยวอวี่อย่างแผ่วเบา

หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือทั้งสองกำกระจกทองเหลืองแน่นจนปลายนิ้วซีด ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในนั้นไม่กะพริบ

ใบหน้านี้...ไม่ใช่ของเธอ แต่ก็ไม่ใช่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยเสียทีเดียว เพราะมันคือใบหน้าที่ถูกบรรยายไว้ในนิยายแทบทุกครั้งที่ตัวละครนี้ปรากฏตัว

"หลินเสี่ยวอวี่ บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีกรมพิธีการ งดงามอ่อนหวาน ผิวขาวดุจหยก ดวงตากลมโตดั่งกวางน้อย"

ตอนอ่านนิยาย เธอแทบไม่สนใจตัวละครนี้เลย เหตุผลก็ง่ายมาก...อีกฝ่ายตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ตัวละครที่โผล่มาไม่ถึงสองตอน ต่อให้สวยแค่ไหน คนอ่านก็คงจำไม่ได้ แต่ตอนนี้...เธอกลับกลายมาเป็นเจ้าของร่างนี้เสียเอง

"คุณหนู?"

เสียงสาวใช้ดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"คุณหนูไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ"

หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้ง รีบวางกระจกลงอย่างรวดเร็ว

"เอ่อ...ไม่เป็นไร"

เธอพยายามยิ้ม แต่คงยิ้มได้แย่มาก เพราะหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงรีบลูบศีรษะเธอเบา ๆ

"ลูกคงยังตกใจ พักอีกสักหน่อยเถิด"

หญิงสาวแอบเหลือบมองคนตรงหน้า หากจำไม่ผิด...นี่คือฮูหยินหลิน มารดาของเจ้าของร่าง ส่วนนั่งอยู่ด้านหลังคือ...เสนาบดีหลิน บิดาของร่างนี้ เธอจำได้ว่าทั้งสองเป็นตัวละครประกอบที่มีบทเพียงไม่กี่ฉาก ก่อนจะหายไปจากเนื้อเรื่องหลังลูกสาวเสียชีวิต

"ลูกหิวหรือไม่"

ฮูหยินหลินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แม่ให้คนไปตุ๋นซุปมาแล้ว"

"...ขอบคุณเจ้าค่ะ" หลินเสี่ยวอวี่ตอบตามสัญชาตญาณ พอพูดจบ เธอก็ชะงัก

"...เจ้าค่ะ?"

เธอเผลอพูดแบบคนโบราณออกไปได้อย่างไร ทั้งที่เมื่อครู่ยังใช้คำว่าฉันอยู่เลย หรือเพราะ...ความทรงจำของเจ้าของร่างกำลังค่อย ๆ หลอมรวมกับเธอ ยิ่งคิด หัวก็ยิ่งปวด เสนาบดีหลินเห็นลูกสาวขมวดคิ้ว จึงรีบเอ่ยขึ้น

"หมอบอกว่าเจ้ากระแทกศีรษะ...หากจำอะไรไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"

"ค่อย ๆ พัก"

กระแทกศีรษะ...หลินเสี่ยวอวี่เริ่มประมวลผลคำพูดทั้งหมด ตกน้ำ...หมดสติ...เพิ่งฟื้น เหมือนในนิยายไม่มีผิด เธอจำได้ว่าตอนต้นเรื่อง ผู้เขียนเขียนไว้เพียงสั้น ๆ ว่า

"บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการพลัดตกสระและเสียชีวิต ก่อนงานเลี้ยงฉลองชัยของแม่ทัพเพียงไม่กี่วัน"

จากนั้นก็ไม่มีใครพูดถึงอีก ใช่...ไม่มีแม้แต่ชื่อเต็ม จนเธอมาเห็นในสารบัญตัวละครท้ายเล่ม หลินเสี่ยวอวี่...ชื่อเดียวกับเธอ ตอนนั้นเธอยังหัวเราะอยู่เลย

"โลกจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น"

แต่ตอนนี้...เธอไม่ขำแล้ว

หลังจากทั้งสองคนกำชับให้พักผ่อนอยู่ครู่ใหญ่ เสนาบดีหลินกับฮูหยินหลินก็พาสาวใช้คนอื่นออกจากห้อง เหลือเพียงสาวใช้วัยรุ่นคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

ทันทีที่ประตูปิด

หลินเสี่ยวอวี่ก็แทบกระโดดลงจากเตียง

"โอ๊ย!"

เธอรีบยกมือปิดปากตัวเอง

เจ็บ...ร่างนี้ยังระบมไปหมด แต่ถึงอย่างนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากกว่า หญิงสาวเดินสำรวจห้องช้า ๆ ทุกอย่างเหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์จีนที่เธอเคยดู ชั้นหนังสือไม้จันทน์ โต๊ะเขียนอักษร แจกันหยกสีขาว ผ้าม่านแพรโปร่ง แม้แต่กระถางธูปก็ยังแกะสลักลายเมฆอย่างประณีต

"นี่มัน..."

เธอเดินไปเปิดหน้าต่าง ภาพเบื้องหน้าทำให้เธออ้าปากค้าง สวนขนาดใหญ่เต็มไปด้วยต้นเหมยและต้นไผ่ สะพานหินทอดผ่านสระน้ำสีเขียวมรกต ปลาคาร์ปสีแดงแหวกว่ายอยู่ด้านล่าง ไกลออกไปคือศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระ สวย...สวยยิ่งกว่าฉากในละครเสียอีก หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจ

"เหมือนจริงเกินไปแล้ว"

เธอหยิกแขนตัวเองแรง ๆ

"โอ๊ย!"

เจ็บจริง...ไม่ใช่ฝัน หญิงสาวค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างหน้าต่าง แล้วเริ่มรวบรวมความคิด

"ใจเย็น...ค่อย ๆ คิด"

เธอยกนิ้วขึ้นมานับทีละข้อ

"ข้อแรก...ฉันทะลุมิติมาแล้ว"

"ข้อสอง...ฉันอยู่ในนิยาย"

"ข้อสาม...ฉันอยู่ในร่างหลินเสี่ยวอวี่"

ถึงตรงนี้เธอพยักหน้าเบา ๆ ยังรับได้แต่ข้อสุดท้าย...ทำให้เธอเกือบหลุดหัวเราะ

"แล้วตัวละครนี้...ก็ตายตั้งแต่บทที่สอง"

หญิงสาวหัวเราะแห้ง ๆ

"...แค่นั้นเอง"

เธอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ

"ก็ไม่ตายสิ"

ง่ายจะตาย ในเมื่อเธอรู้อนาคตอยู่แล้ว ไม่ต้องไปสระน้ำ ไม่ต้องออกจากห้อง ไม่ต้องเดินไปไหน แค่นอนอยู่เฉย ๆ สักสองสามวันก็พอ พ้นเหตุการณ์นี้เมื่อไร ชีวิตก็เปลี่ยน ส่วนเป้าหมายต่อไป...เธอยิ้มกว้าง คือการได้เจอแม่ทัพเซียวจิ่นอันตัวเป็น ๆ ไม่ใช่ในหน้ากระดาษอีกต่อไป คิดได้ดังนั้น หัวใจก็เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

"อีกไม่กี่วัน...แม่ทัพจะกลับเมืองหลวงแล้ว"

"ในที่สุด...ฉันก็จะได้เจอท่านเสียที"

หญิงสาวกอดหมอนแน่นอย่างคนกำลังฝันหวาน โดยไม่รู้เลยว่า...ชะตากรรมที่ถูกเขียนไว้ ไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ

"คุณหนู...ถึงเวลาดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงสาวใช้ดังขึ้นหน้าประตู ทำให้หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้งหลุดจากภวังค์

หญิงสาวรีบปล่อยหมอนในอ้อมแขน ก่อนแสร้งไอเบา ๆ แล้วกลับไปนั่งบนเตียงราวกับเมื่อครู่ไม่ได้แอบกระโดดลงมาสำรวจห้องทั้งที่เพิ่งฟื้น

ประตูไม้ถูกเปิดออก

สาวใช้วัยราวสิบเจ็ดปีเดินเข้ามาพร้อมถาดไม้ บนนั้นมีถ้วยยาสีดำส่งกลิ่นขมลอยมาแต่ไกล

"คุณหนู...ท่านหมอสั่งให้ดื่มให้หมดนะเจ้าคะ"

หลินเสี่ยวอวี่มองถ้วยยาด้วยสีหน้าลำบากใจ

"...ขมไหม"

สาวใช้ยิ้ม

"ขมมากเจ้าค่ะ"

"..."

คำตอบตรงไปตรงมาจนเธอหัวเราะออกมา

"เจ้าชื่ออะไร"

สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนย่อตัวคำนับ

"บ่าวชื่อชิงเอ๋อร์เจ้าค่ะ"

ชิงเอ๋อร์...หลินเสี่ยวอวี่ขมวดคิ้ว เธอจำชื่อนี้ได้ แม้จะไม่ได้มีบทมากนัก แต่ในนิยายเคยกล่าวถึงสาวใช้คนสนิทของบุตรสาวเสนาบดีอยู่เพียงประโยคเดียว

"หลังคุณหนูเสียชีวิต ชิงเอ๋อร์ร้องไห้อยู่หน้าโลงศพถึงสามวันสามคืน"

ตอนนั้นเธออ่านผ่าน ๆ ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เมื่อมาเห็นเจ้าตัวจริง...หัวใจกลับอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

"คุณหนู?"

"อ้อ...ไม่มีอะไร"

หลินเสี่ยวอวี่รับถ้วยยามา กลั้นใจดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติขมจนแทบอยากร้องไห้ ชิงเอ๋อร์รีบยื่นผลไม้เชื่อมมาให้

"อมสักหน่อยเจ้าค่ะ จะได้หายขม"

"ขอบใจ"

พอพูดจบ เธอก็หยุดชะงัก ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มใช้ภาษาแบบคนยุคนี้น้อยลงทุกที หรือเป็นเพราะ...ร่างนี้กำลังทำให้เธอปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ หลังดื่มยาเสร็จ ชิงเอ๋อร์ก็จัดหมอนให้ใหม่

"ฮูหยินกำชับไว้ว่า วันนี้ห้ามคุณหนูออกจากเรือนเด็ดขาด"

หลินเสี่ยวอวี่ถึงกับยิ้มกว้าง

"จริงหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"ดีเลย"

ชิงเอ๋อร์มองนายหญิงอย่างงุนงง ปกติคุณหนูของนางเป็นคนชอบออกไปเดินเล่นในสวนทุกวัน เหตุใดวันนี้กลับดูดีใจที่ไม่ต้องออกไปเสียอย่างนั้น แต่สาวใช้ก็ไม่ได้ถาม

เมื่อจัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอยออกไปปิดประตูเบา ๆ ทันทีที่เหลืออยู่คนเดียว หลินเสี่ยวอวี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"รอดแล้ว..."

เธอเอนหลังพิงหมอน

"ถ้าไม่ออกจากห้อง ก็ไม่มีทางตกน้ำ"

ง่ายนิดเดียว ตอนอ่านนิยาย เธอเคยบ่นด้วยซ้ำว่าตัวละครนี้ซุ่มซ่ามเกินไป เดินเล่นอยู่ดี ๆ ดันพลัดตกสระจนเสียชีวิต ในเมื่อรู้ตอนจบแล้ว ก็แค่ไม่เดินไปที่สระ ทุกอย่างก็จบ หญิงสาวยิ้มอย่างภูมิใจในแผนของตัวเอง

"ฉลาดจริง ๆ แค่นี้ก็เปลี่ยนเนื้อเรื่องได้แล้ว"

...

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ความเบื่อเริ่มเข้ามาแทนที่ หลินเสี่ยวอวี่เดินวนอยู่ในห้องอยู่หลายรอบ หยิบหนังสือบนชั้นมาเปิด อ่านไม่ออก หยิบพู่กันขึ้นมา เขียนไม่ได้ เปิดหน้าต่างชมสวน ก็เริ่มเมื่อย สุดท้ายเธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

"อยู่เฉย ๆ นี่มันทรมานเหมือนกันนะ"

พอคิดแบบนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นสวนด้านนอกอีกครั้ง แดดยามสายกำลังส่องลงบนศาลาริมน้ำ ดอกเหมยสีชมพูพลิ้วไหวตามสายลม งดงามจนอดมองไม่ได้

"เดินแค่หน้าห้อง..." เธอพึมพำกับตัวเอง

"คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"

ยังไงสระน้ำก็อยู่ไกล แค่เดินยืดเส้นยืดสาย คงไม่ถึงกับโชคร้ายขนาดนั้น เธอเปิดประตูแง้มออก มองซ้าย มองขวา ไม่เห็นชิงเอ๋อร์

"แวบเดียว..."

หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนรีบก้าวออกจากห้อง ทางเดินไม้ทอดยาวไปตามระเบียง ลมเย็นพัดโชยมาเป็นระยะ หลินเสี่ยวอวี่สูดลมหายใจลึก

"อากาศดีจัง"

เธอเดินช้า ๆ ชื่นชมบรรยากาศรอบตัว ต้นไผ่เรียงรายส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ นกน้อยบินผ่านยอดไม้ ทุกอย่างสงบจนแทบลืมไปว่านี่คือโลกในนิยายที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจ หญิงสาวเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทันสังเกตว่า... เส้นทางที่เธอเลือก กำลังมุ่งหน้าไปยังสวนด้านหลังจวน สถานที่เดียวกับที่เคยเกิดเหตุในนิยาย ไม่นานนัก เสียงหัวเราะของเด็กก็ดังลอยมา

หลินเสี่ยวอวี่ชะงัก

เด็ก?

ในนิยาย...มีเด็กด้วยหรือ เธอเดินอ้อมพุ่มไม้ไปดู ตรงลานหญ้ากว้าง เด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบกำลังวิ่งไล่จับกับสาวใช้สองคนอย่างสนุกสนาน

"จับไม่ได้!"

"คุณชายน้อย อย่าวิ่งเร็วเจ้าค่ะ"

เด็กชายหัวเราะเสียงใส ก่อนวิ่งอ้อมศาลาอย่างซุกซน หลินเสี่ยวอวี่มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม

"น่ารักจัง"

เธอกำลังจะหันหลังกลับ เพราะไม่อยากยุ่งกับเหตุการณ์ที่ไม่มีในความทรงจำ แต่ในวินาทีนั้นเอง...เด็กชายกลับหันมาอีกทาง สายตาของทั้งคู่สบกันพอดี เด็กน้อยยิ้มกว้าง แล้ววิ่งตรงมาทางเธอเต็มแรง หลินเสี่ยวอวี่เบิกตา

"เดี๋ยว...ระวัง!"

แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เด็กชายพุ่งชนเธออย่างจัง แรงกระแทกทำให้ร่างของหญิงสาวเสียหลัก

"กรี๊ด!"

เธอเซถอยหลังไปหลายก้าว ปลายเท้าเหยียบโดนก้อนกรวดที่อยู่ริมทาง ร่างทั้งร่างเอนหงาย และด้านหลังของเธอ...คือสระบัวขนาดใหญ่ หลินเสี่ยวอวี่หน้าซีดเผือด ในหัวมีเพียงประโยคเดียวที่ดังซ้ำไปซ้ำมา

"บุตรสาวเสนาบดีพลัดตกสระเสียชีวิต..."

"ไม่นะ!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นสวน ก่อนร่างของเธอจะหงายหลังตกลงไปในผืนน้ำ

ตูม!

ตูม!

เสียงน้ำกระจายดังสนั่นไปทั่วสวน ความเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้าปกคลุมร่างทั้งร่างในชั่วพริบตา หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนร่างถูกดึงให้จมลงไปใต้ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าหนักอึ้งจากการอมน้ำจนแทบขยับตัวไม่ได้

"อึก!"

น้ำทะลักเข้าปากและจมูกทันทีที่เธอเผลออ้าปาก หญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายตามสัญชาตญาณ แต่ยิ่งดิ้น...ร่างก็ยิ่งจมลึกลงไป

ภาพเหนือผิวน้ำพร่าเลือน แสงแดดแตกกระจายเป็นประกายระยิบระยับ เสียงผู้คนที่กำลังร้องตะโกนฟังดูห่างไกลราวกับดังมาจากอีกโลกหนึ่ง

"ช่วยด้วย!...คุณหนูตกน้ำ!"

"เร็วเข้า!"

หลินเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดออกจากอก

"ไม่..."

เธอพยายามกลั้นหายใจ นี่ไม่เหมือนครั้งก่อน ครั้งก่อนเธอถูกรถชน แต่ครั้งนี้...เธอกำลังจะจมน้ำจริง ๆ ความทรงจำจากโลกเดิมผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอว่ายน้ำเป็น...แต่ไม่เก่ง พออยู่ในสระลึกแบบนี้ แถมยังสวมเสื้อผ้าหลายชั้น ความรู้เรื่องการว่ายน้ำแทบไม่มีประโยชน์เลย

"ขึ้นไป...ต้องขึ้นไป..."

เธอพยายามถีบตัวขึ้น ปลายนิ้วเกือบแตะผิวน้ำแล้ว แต่กลับมีบางอย่างรั้งข้อเท้าไว้ ไม่ใช่มือคน แต่เป็นชายกระโปรงยาวที่พันเข้ากับกิ่งบัวใต้น้ำ

"บ้าเอ๊ย..."

หญิงสาวพยายามดึงผ้าออก ยิ่งดึงก็ยิ่งพันแน่น อากาศในปอดเริ่มเหลือน้อยลงทุกที ดวงตาเริ่มพร่ามัว ในหัวกลับมีประโยคหนึ่งดังขึ้นมา

"บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการเสียชีวิตเพราะพลัดตกสระ..."

ตอนอ่าน...เธอเคยคิดว่ามันเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ ไม่มีความหมาย ไม่มีน้ำหนัก แต่เมื่อได้มาอยู่ในเหตุการณ์จริง เธอจึงเข้าใจ ว่าความตายของคนคนหนึ่ง...ไม่เคยเป็นเรื่องสั้นเลย ทุกวินาทีก่อนสิ้นใจ ช่างยาวนานเหลือเกิน

"ไม่..."

เธอส่ายหน้าแรง ๆ

"ฉันยังตายไม่ได้ ยังไม่ได้เจอแม่ทัพเลย..."

ความคิดนั้นทำให้เธอกัดฟันอีกครั้ง หลินเสี่ยวอวี่รวบรวมแรงทั้งหมด ฉีกชายกระโปรงที่พันอยู่กับกิ่งบัวอย่างสุดกำลัง เสียงผ้าขาดดังแควกอยู่ใต้น้ำ ร่างของเธอเป็นอิสระในที่สุด หญิงสาวรีบถีบตัวขึ้นสู่ผิวน้ำทันที

"แค่ก!"

ศีรษะโผล่พ้นน้ำได้เพียงเสี้ยววินาที เธอก็สำลักน้ำจนไออย่างรุนแรง แต่ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างก็หมดแรงและกำลังจะจมลงไปอีกครั้ง

ทันใดนั้น...มีคนกระโดดลงน้ำ

ตูม!

แรงคลื่นซัดเข้ามาจนเธอหันไปมอง ชายร่างกำยำในชุดองครักษ์ว่ายน้ำตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

"คุณหนู!"

อีกฝ่ายรีบประคองเธอขึ้นจากน้ำ ก่อนช่วยพากลับเข้าฝั่ง เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดิน หลินเสี่ยวอวี่ก็ทรุดลงคุกเข่า ไอจนน้ำตาไหล

"แค่ก... แค่ก..."

น้ำจำนวนมากไหลออกจากปาก ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งรอดกลับมาจากประตูนรก

"เสี่ยวอวี่!"

ฮูหยินหลินวิ่งเข้ามากอดลูกสาวทันที

ใบหน้าซีดเผือดของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"ลูกเป็นอย่างไรบ้าง...เจ็บตรงไหนหรือไม่"

เสนาบดีหลินเองก็รีบเดินเข้ามา แม้จะยังรักษาท่าทีสงบนิ่ง แต่แววตาที่สั่นไหวก็ปิดความตกใจเอาไว้ไม่มิด

ส่วนเด็กชายที่ชนเธอเมื่อครู่...ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล ดวงตาแดงก่ำ

"ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

"ข้าขอโทษ"

เด็กน้อยพูดเสียงสั่น ก่อนร้องไห้ออกมา หลินเสี่ยวอวี่หันไปมอง หัวใจที่ยังเต้นแรงค่อย ๆ สงบลง เธอจำได้แล้ว...ในนิยายไม่ได้เขียนว่า "พลัดตกน้ำ" แต่เขียนเพียงว่า "เกิดอุบัติเหตุระหว่างเดินเล่นในสวน"

รายละเอียด...ถูกละไว้ทั้งหมด เธอสูดหายใจลึก ก่อนฝืนยิ้มให้เด็กน้อย

"ไม่เป็นไร"

"เจ้าไม่ได้ตั้งใจ"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนรอบข้างชะงัก เพราะหากเป็นคุณหนูหลินคนเดิม คงโวยวายเอาเรื่องเด็กไปแล้ว ฮูหยินหลินลูบผมลูกสาวเบา ๆ

"กลับเรือนก่อนเถิด"

"เดี๋ยวแม่ให้หมอมาตรวจอีกครั้ง"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า แต่สายตากลับทอดมองไปยังผิวน้ำในสระ หัวใจของเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอคิดว่า...แค่ไม่เดินไปสระก็พอ แต่สุดท้ายเหตุการณ์ก็ยังเกิดขึ้นอยู่ดี คนชนเธอไม่ใช่เพราะโชคร้าย แต่ราวกับ...มีบางอย่างกำลังผลักดันให้เรื่องราวดำเนินไปตามเส้นทางเดิม แม้เธอจะพยายามหลีกเลี่ยงแล้วก็ตาม

คืนนั้น

หลินเสี่ยวอวี่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเพียงลำพัง สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ ผ่านเข้ามา เธอมองแสงจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำในสวนด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"ถ้าฉันเปลี่ยนเรื่องของตัวเองไม่ได้..."

หญิงสาวกำมือแน่น

"...แล้วจะเปลี่ยนชะตาของแม่ทัพได้จริงหรือ"

คำถามนั้นไร้คำตอบ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจแล้วคือ โลกแห่งนี้...ไม่ใช่เกม ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่นิยายที่เธอสามารถแก้ไขได้ง่าย ๆ ทุกครั้งที่เธอพยายามหลบเลี่ยง โชคชะตาจะหาทางพาเธอกลับเข้าสู่เส้นเรื่องเดิมเสมอ หลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้...งั้นฉันก็จะเดินเข้าไปหามันเอง"

"ฉันไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนทุกอย่างได้หรือเปล่า"

"แต่มีคนหนึ่ง...ที่ฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้จบแบบเดิม"

ภาพของแม่ทัพเซียวจิ่นอันในหน้าหนังสือผุดขึ้นมาในความทรงจำ ชายผู้ถูกลิขิตให้เดินไปสู่ลานประหาร ชายผู้ที่เธอเคยให้คำมั่นไว้...ว่าจะช่วยเขา หญิงสาวยกยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาจะยังแดงจากการสำลักน้ำ

"รอฉันก่อนนะ...เซียวจิ่นอัน"

"คราวนี้...ฉันจะเปลี่ยนตอนจบของท่านให้ได้"

เสียงลมพัดผ่านต้นไผ่ดังแผ่วเบา ราวกับกำลังตอบรับคำมั่นสัญญาของเธอ