บทที่ 1 คนที่ร้องไห้ให้ตัวละคร

"ฮึก..."

เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นภายในห้องนอนขนาดไม่ใหญ่ ท่ามกลางความเงียบของช่วงเกือบห้าทุ่ม แสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบหน้าปกนิยายจีนโบราณเล่มหนาที่ถูกเปิดค้างอยู่หน้าสุดท้าย ขณะที่หญิงสาวเจ้าของห้องยังนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ไม่หยุดนานกว่าครึ่งชั่วโมง

หลินเสี่ยวอวี่สูดจมูกแรง ๆ ก่อนจะยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ

แต่ยิ่งเช็ด...น้ำตากลับยิ่งไหล เธอก้มมองบรรทัดสุดท้ายของนิยายอีกครั้ง แม้จะอ่านมันซ้ำเป็นรอบที่ห้าแล้วก็ตาม

"...แม่ทัพใหญ่เซียวจิ่นอัน พร้อมคนในจวนทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบสามชีวิต ถูกประหารด้วยข้อหาคิดกบฏต่อราชสำนัก ณ ลานประหารหลวง..."

"...สิ้นสุด"

สิ้นสุด...เพียงสองคำสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเหมือนถูกใครบางคนกำแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

"คนเขียนใจร้าย..." หญิงสาวพึมพำเสียงสั่น

"ทำไมต้องให้เขาตายด้วย..."

เธอปิดหนังสือลงช้า ๆ ก่อนใช้ฝ่ามือลูบหน้าปกอย่างแผ่วเบา

บนปกหนังสือปรากฏภาพของชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำสนิท ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย มือข้างหนึ่งกำด้ามกระบี่ยาว ดวงตาคมเข้มสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึก

เซียวจิ่นอัน...แม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ แม่ทัพผู้พิทักษ์ชายแดนมานานกว่าสิบปี แม่ทัพผู้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อประชาชนและเป็นตัวละครที่หลินเสี่ยวอวี่หลงรักมากที่สุด เธอไม่ได้รักเขาเพราะหน้าตาหล่อเหลาแต่เพราะทุกการกระทำของเขา ชายคนนี้ไม่เคยเอ่ยปากว่าตัวเองเหนื่อย ทั้งที่ออกรบแทบทุกปี เขาไม่เคยเรียกร้องรางวัล ทั้งที่สร้างคุณงามความดีนับไม่ถ้วน เขายอมรับความผิดแทนลูกน้องหลายครั้งเพื่อปกป้องชีวิตของผู้ใต้บังคับบัญชา แม้แต่ตอนถูกใส่ร้าย...เขายังเลือกไม่ก่อกบฏ เพราะไม่อยากให้ประชาชนเดือดร้อนจากสงครามกลางเมือง

"คนแบบนี้..." น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหน้าปก

"สมควรได้รับตอนจบแบบนี้จริงเหรอ"

หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจยาว ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอเข้าเว็บไซต์นิยายที่ใช้เป็นประจำ กดให้คะแนนห้าดาวโดยไม่ลังเล ถึงจะโกรธตอนจบ...แต่ก็ยอมรับว่าผู้เขียนถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้ยอดเยี่ยมจนเธออินทุกบท

จากนั้นหญิงสาวก็เลื่อนลงมาที่ช่องรีวิว นิ้วเรียวเริ่มพิมพ์อย่างรวดเร็ว

"ให้ห้าดาวเพราะเนื้อเรื่องดีมาก แต่คนเขียนใจร้ายเกินไปหรือเปล่าคะ"

เธอหยุดคิดเพียงครู่ ก่อนพิมพ์ต่อ

"แม่ทัพเซียวจิ่นอันไม่เคยทรยศ ไม่เคยทำร้ายประชาชน ใช้ทั้งชีวิตปกป้องแผ่นดิน แต่กลับถูกประหารทั้งตระกูลแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมเลย"

ยิ่งพิมพ์...ยิ่งเหมือนได้ระบายความอัดอั้น

"อ่านจบแล้วร้องไห้จนปวดหัว"

"ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในเรื่องได้ ฉันจะไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด"

เธอกดส่ง ไม่ถึงสิบวินาที การแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมีคนมากดถูกใจรีวิวของเธอทันที จากนั้นความคิดเห็นต่าง ๆ ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา

"ฉันร้องไห้เหมือนกัน"

"ฉากประหารคือที่สุดของความเจ็บปวด"

"แม่ทัพเซียวดีที่สุดแล้ว"

"อยากให้มีภาคพิเศษที่เขารอด"

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มบาง ๆ

อย่างน้อย...เธอก็ไม่ได้เป็นคนเดียวที่เสียใจกับตอนจบนี้ หญิงสาววางโทรศัพท์ลง ก่อนหยิบหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธออ่านนิยายเรื่องนี้ แต่เป็น...รอบที่สิบสอง ใช่...สิบสองรอบเต็ม ๆ จนแทบจำบทสนทนาของทุกตัวละครได้ เพื่อนสนิทเคยถามเธอว่า

"ทำไมไม่อ่านเรื่องใหม่บ้าง"

หลินเสี่ยวอวี่ตอบกลับทันที

"ก็เพราะยังทำใจไม่ได้"

เธออยากเห็นแม่ทัพเซียวจิ่นอันมีความสุข อยากเห็นเขาแต่งงาน อยากเห็นเขาหัวเราะ อยากเห็นเขาได้ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา แต่สิ่งที่ผู้เขียนมอบให้...กลับเป็นความตาย

หญิงสาวพลิกเปิดหน้าที่คั่นเอาไว้อีกครั้ง เป็นตอนที่พระเอกช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งจากโจรระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวงแม้จะถูกฟันจนแขนได้รับบาดเจ็บ เขาก็ยังอุ้มเด็กกลับไปส่งถึงบ้าน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าแม่ทัพผู้เกรียงไกรคนนั้นคือใคร เพราะเขาเดินจากไปทันทีโดยไม่หวังคำขอบคุณ

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มทั้งน้ำตา

"ท่านเป็นคนดีเกินไป..."

เธอลูบภาพประกอบตรงหน้านั้นเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะให้กับความคิดของตัวเอง

"ถ้าฉันเข้าไปในนิยายได้...ฉันจะบอกทุกคนเลยว่าท่านไม่ได้เป็นกบฏ"

"ฉันจะเตือนท่านเรื่องคนทรยศ"

"ฉันจะไม่ปล่อยให้ท่านเชื่อฮ่องเต้จนเกินไป"

หญิงสาวพูดเหมือนกำลังคุยกับใครบางคนจริง ๆ

"แล้วฉันจะ..."

เธอหยุด ก่อนอมยิ้มเขิน ๆ

"ขอเป็นแฟนคลับหมายเลขหนึ่งของท่าน"

พอพูดจบก็หัวเราะกับตัวเอง

"บ้าจริง"

"พูดเหมือนเขาจะได้ยินอย่างนั้นแหละ"

จู่ ๆ เสียงท้องร้องก็ดังขึ้น

ครืดดด...

หลินเสี่ยวอวี่ก้มมองหน้าท้องตัวเอง ก่อนเหลือบไปดูนาฬิกาที่หัวเตียง

22.47 น.

เธอกะพริบตาปริบ ๆ

"...ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอ"

ตั้งแต่กลับจากที่ทำงาน เธอก็อาบน้ำ เปิดแอร์ แล้วนั่งอ่านนิยายต่อจนลืมเวลา ไม่แปลกที่ตอนนี้จะหิวจนท้องร้อง หญิงสาวยืดตัวอย่างเกียจคร้าน

"ไปเซเว่นดีกว่า"

เธอลุกลงจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อคลุมสีครีมมาสวมทับชุดอยู่บ้าน ก่อนคว้ากระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และ...หนังสือนิยายเล่มโปรดติดมือออกไปด้วย ถึงจะออกไปซื้อของแค่ไม่กี่นาทีแต่เธอก็ยังไม่อยากวางมันไว้ที่ห้อง เพราะคืนนี้...เธอตั้งใจว่าจะกลับมาอ่านรอบที่สิบสาม แม้จะรู้ตอนจบอยู่แล้วก็ตาม

หลินเสี่ยวอวี่เดินออกจากห้อง ปิดประตูเบา ๆ ก่อนกดลิฟต์ลงไปชั้นล่าง เธอไม่รู้เลยว่า...การออกไปซื้อของในคืนนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างอย่างเชื่องช้า หลินเสี่ยวอวี่ยืนพิงผนังด้านใน มือหนึ่งกอดหนังสือนิยายไว้กับอก อีกมือถือโทรศัพท์เลื่อนอ่านความคิดเห็นใต้รีวิวของตัวเอง ยอดกดถูกใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีคนจำนวนไม่น้อยที่เจ็บปวดกับตอนจบไม่ต่างจากเธอ

"แม่ทัพเซียวคือพระเอกในใจฉันค่ะ"

"คนเขียนใจร้ายจริง ฉันไม่กล้าอ่านรอบสองเลย"

"ถ้ามีภาคพิเศษช่วยเขาได้ ฉันซื้อแน่นอน"

หญิงสาวอมยิ้มบาง ๆ แม้จะไม่เคยรู้จักคนเหล่านี้มาก่อน แต่ความรู้สึกกลับเชื่อมโยงกันผ่านตัวละครเพียงตัวเดียว

ทันใดนั้นเอง...มีความคิดเห็นใหม่เด้งขึ้นมา เป็นบัญชีผู้ใช้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"ถ้ามีโอกาสให้กลับไปเปลี่ยนตอนจบ...คุณจะกล้าหรือ?"

หลินเสี่ยวอวี่หัวเราะเบา ๆ

"ใครจะไม่กล้าล่ะ" เธอพิมพ์ตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

"กล้าสิคะ ถ้าได้เข้าไปจริง ๆ ฉันจะลากแม่ทัพออกจากเมืองก่อนวันถูกจับเสียอีก"

กดส่งเรียบร้อย

พอลิฟต์เปิดออก ความคิดเห็นนั้นก็หายไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

"...เน็ตค้างหรือเปล่า"

หญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก จึงเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินออกจากคอนโด กลางคืนหลังฝนตกทำให้อากาศเย็นสบายกว่าปกติ พื้นถนนยังสะท้อนแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเป็นประกายระยิบระยับ ร้านสะดวกซื้ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบเมตร หลินเสี่ยวอวี่เดินทอดน่องช้า ๆ ระหว่างทางสายตาก็ยังเหลือบมองหน้าปกนิยายในมือเป็นระยะ เธอหัวเราะกับตัวเอง

"เป็นเอามากจริง ๆ"

"แค่ลงไปซื้อข้าวยังกอดหนังสือมาด้วย"

หญิงสาวส่ายหน้าอย่างขำตัวเอง หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน เธอคงไม่มีทางอินกับนิยายขนาดนี้ แต่หลังจากเริ่มทำงาน ชีวิตที่วนเวียนอยู่กับงาน เอกสาร และความเหนื่อยล้า ทำให้โลกในนิยายกลายเป็นที่พักใจของเธอ และในบรรดาตัวละครทั้งหมด...เซียวจิ่นอันคือคนที่เธอรักที่สุด ไม่ใช่เพราะเขาเพอร์เฟกต์ แต่เพราะเขาเป็นคนดี ดีเสียจนโลกใจร้ายกับเขาเหลือเกิน

...

เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านสะดวกซื้อดังขึ้น

"ยินดีต้อนรับค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่เดินเข้าไปด้านในทันที แอร์เย็นฉ่ำทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น เธอหยิบข้าวกล่องกะเพราไก่ ไข่ออนเซ็นหนึ่งฟอง นมสดหนึ่งกล่อง และขนมอีกสองสามอย่างใส่ตะกร้า ระหว่างเดินผ่านชั้นหนังสือ สายตาก็เหลือบไปเห็นนิตยสารหลายเล่มวางเรียงกัน เธอถอนหายใจ

"เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีคนซื้อหนังสือจริงแล้ว..."

พูดจบก็ก้มมองนิยายในมือ

"...แต่ฉันยังชอบแบบเป็นเล่มอยู่ดี"

เธอชอบสัมผัสของกระดาษ ชอบกลิ่นหมึก ชอบการได้เปิดหน้าถัดไปด้วยตัวเองมันให้ความรู้สึกเหมือนได้เดินทางไปพร้อมกับตัวละคร เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานชายวัยมหาวิทยาลัยรับของไปสแกนทีละชิ้น เขาเหลือบมองหนังสือในมือเธอแล้วยิ้ม

"เรื่องนี้ดังมากเลยนะครับ"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า

"ดังค่ะ"

"สนุกไหมครับ"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"สนุกมาก...แต่ทำใจตอนจบไม่ได้"

พนักงานหัวเราะ

"ผมเห็นแฟนอ่านอยู่ ยังไม่รู้ตอนจบเลย"

หลินเสี่ยวอวี่เม้มปาก เกือบหลุดสปอยล์ออกไปแล้ว

"งั้น..."

เธอยิ้มอ่อน

"เตรียมทิชชูไว้เยอะ ๆ ก็พอค่ะ"

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง

"หนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"หนักมาก"

หลินเสี่ยวอวี่ตอบอย่างมั่นใจ

"โดยเฉพาะถ้าคุณชอบแม่ทัพเซียว"

พนักงานทำหน้างง

"แม่ทัพ?"

เธอรีบยกมือปิดปาก

"...ไม่มีอะไรค่ะ"

คิดเงินเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวรับถุงพลาสติกมา ก่อนกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกจากร้าน ลมกลางคืนพัดมาอีกครั้ง ถนนด้านหน้าเงียบกว่าตอนขามา หลินเสี่ยวอวี่เดินไปยังทางม้าลาย สัญญาณไฟสำหรับคนเดินกำลังนับถอยหลัง

18...

17...

16...

เธอก้าวลงจากฟุตปาธอย่างไม่รีบร้อน จู่ ๆ หนังสือในมือก็เปิดออกเอง สายลมพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ...

ฟึ่บ...

ฟึ่บ...

จนหยุดลงที่หน้าหนึ่ง หลินเสี่ยวอวี่ก้มมองเป็นหน้าที่เธอเกลียดที่สุด ฉากลานประหารภาพประกอบของเซียวจิ่นอันในชุดนักโทษ มือถูกล่ามโซ่ เลือดไหลอาบหน้าผาก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังสงบนิ่ง ราวกับเขาไม่ได้เสียใจที่ตัวเองกำลังจะตาย แต่เสียใจที่ปกป้องแผ่นดินต่อไปไม่ได้

หลินเสี่ยวอวี่กัดริมฝีปาก

"ทำไมกัน...คนแบบท่าน...ควรมีชีวิตอยู่ต่อสิ"

เธอใช้นิ้วลูบภาพประกอบเบา ๆ ก่อนยิ้มเศร้า

"ถ้ามีปาฏิหาริย์จริง"

"ฉันจะไม่ปล่อยให้ท่านเดินไปลานประหารคนเดียว"

"ฉันจะพาท่านหนี จะพาไปให้ไกลจากเมืองหลวง จะไม่ให้ใครทำร้ายท่านอีก"

คำพูดนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับเต็มไปด้วยความจริงใจ

ในวินาทีนั้นเอง...ลมแรงผิดปกติพัดผ่าน หน้ากระดาษทุกหน้าเริ่มพลิกเองอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

หญิงสาวขมวดคิ้ว

"ลมแรงจัง..."

เธอรีบใช้มือกดหนังสือไว้ แต่ไม่ว่าจะกดอย่างไร หน้ากระดาษก็ยังพลิกต่อไป จนกระทั่งหยุดที่หน้าสุดท้าย ประโยคหนึ่งสะดุดสายตา

"...หากสวรรค์เมตตา ข้ายินดีแลกทุกสิ่ง เพื่อมีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง..."

หลินเสี่ยวอวี่นิ่งไป

"...แปลก"

"ประโยคนี้...ฉันจำไม่ได้ว่าเคยมี"

เธอมั่นใจมาก เพราะอ่านมาสิบสองรอบ หน้าสุดท้ายไม่มีข้อความนี้แน่นอน หญิงสาวกำลังจะพลิกกลับไปดู แต่ทันใดนั้นเอง...เสียงแตรรถก็ดังสนั่นจนเธอสะดุ้งสุดตัว

ปี๊นนนนนนนนนนน!!

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นทันที แสงไฟหน้ารถสีขาวสว่างจ้าพุ่งตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว...หลินเสี่ยวอวี่ชะงักไปทั้งร่าง แสงไฟหน้ารถสาดเข้าตาจนพร่ามัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าสมองจะประมวลผล

รถบรรทุกคันใหญ่เสียหลักพุ่งฝ่าสัญญาณไฟแดงเข้ามาด้วยความเร็ว เสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนนดังแสบแก้วหู ขณะที่ผู้คนริมฟุตปาธต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ

"ระวัง!"

"หลบ!"

เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่ขาทั้งสองกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ถุงอาหารในมือหล่นลงพื้น ไข่ออนเซ็นกลิ้งออกจากถุง นมสดกระแทกพื้นจนกล่องบุบ ข้าวกล่องกระเด็นไปอีกทาง

เสียงเบรกดังสนั่น

กรี๊ดดดด!

แรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้าที่ร่างของหญิงสาว โลกทั้งใบพลิกคว่ำในเสี้ยววินาที ร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้น ก่อนถูกเหวี่ยงออกไปหลายเมตร ทุกอย่างหมุนคว้าง...ท้องฟ้า...แสงไฟ...ผู้คน...เสียงกรีดร้อง...ทุกอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออก หนังสือนิยายที่เธอกอดไว้แนบอกหลุดลอยออกจากมือ มันหมุนอยู่กลางอากาศช้า ๆ ราวกับเวลาทั้งโลกหยุดเดิน หน้ากระดาษพลิกเองอีกครั้ง

ฟึ่บ...

ฟึ่บ...

ฟึ่บ...

จนมาหยุดที่ภาพของเซียวจิ่นอัน ภาพวาดบนหน้ากระดาษยังคงเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสติที่เริ่มเลือนราง หรือเพราะภาพตรงหน้ากำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกว่า...ดวงตาของแม่ทัพในภาพกำลังมองมาที่เธอ ไม่ใช่สายตาเย็นชาที่คุ้นเคย แต่เป็นสายตาที่มีชีวิตอบอุ่น...และเศร้าสร้อย หัวใจของเธอเต้นแรง

"...ท่าน..."

ริมฝีปากขยับอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นราวกับลอยมาตามสายลม

"เจ้าจะช่วยข้าจริงหรือ..."

เธอเบิกตากว้าง เสียงนั้น...ไม่ใช่เสียงในหัวของเธอ มันชัดเจนเสียจนเหมือนมีใครกำลังยืนอยู่ข้างหู หลินเสี่ยวอวี่พยายามยกมือขึ้น ปลายนิ้วเอื้อมไปทางหนังสือที่กำลังลอยอยู่

"จะ..."

"ฉันจะช่วย..."

คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของเธอก็กระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เสียงผู้คนค่อย ๆ ห่างออกไป ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เหลือเพียงหน้าปกนิยายที่ค่อย ๆ ลอยลงมาตรงหน้า ตัวอักษรสีทองบนหน้าปกส่องประกายแปลกตา สว่างขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนแสงสีทองกลืนกินทุกสิ่ง

ความเงียบเข้าปกคลุม เธอไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานเท่าไร อาจเป็นเพียงไม่กี่วินาทีหรืออาจนานหลายชั่วโมง สิ่งแรกที่สัมผัสได้...คือกลิ่น ไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นกำยานและสมุนไพร อบอุ่น สงบ และแปลกประหลาด

หลินเสี่ยวอวี่ขมวดคิ้ว ศีรษะหนักอึ้งราวกับถูกใครใช้ค้อนทุบ เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายเมฆและมังกรอย่างวิจิตร ม่านโปร่งสีงาช้างพลิ้วไหวไปตามแรงลม ผ้าม่านปักลายดอกเหมยละเอียดงดงาม โคมไฟผ้าไหมห้อยอยู่เหนือศีรษะ ไม่มีหลอดไฟ ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเสียงเครื่องวัดชีพจร

"ฉัน..." เธอพึมพำเสียงแหบ

"โรงพยาบาล...ตกแต่งแบบนี้ด้วยเหรอ"

หลินเสี่ยวอวี่พยายามยันตัวลุกขึ้น ทันใดนั้นประตูไม้ก็ถูกเปิดออก หญิงสาววัยราวสิบเจ็ดสิบแปดปีในชุดฮั่นฝูสีเขียวอ่อนรีบวิ่งเข้ามา เมื่อสบตากับเธอ อีกฝ่ายถึงกับน้ำตาคลอ

"คุณหนู!"

เสียงนั้นดังลั่นห้อง

"คุณหนูฟื้นแล้ว!"

หญิงสาวรีบวิ่งออกไปด้านนอก ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังระงมเข้ามาใกล้ ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีกรมท่าเดินเข้ามา ใบหน้าที่เคร่งขรึมเต็มไปด้วยความโล่งใจ ตามมาด้วยสตรีวัยกลางคนที่ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน ทันทีที่เห็นเธอลืมตา สตรีผู้นั้นก็รีบเข้ามาจับมือเธอไว้แน่น

"เสี่ยวอวี่...ลูกทำแม่ตกใจแทบแย่"

หลินเสี่ยวอวี่กะพริบตาปริบ ๆ

"...ลูก?"

ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว

"โชคดีที่เจ้าฟื้น"

"หมอบอกว่าหลังตกน้ำ เจ้าคงสำลักน้ำจนหมดสติ"

ตกน้ำ? คำนี้ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอรีบก้มมองตัวเอง ชุดนอนผ้าไหมสีขาวปักลายดอกเหมย แขนเสื้อกว้าง เรือนผมยาวสีดำสยายลงมาถึงเอว ไม่ใช่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่เธอใส่ออกจากคอนโด หลินเสี่ยวอวี่รีบหันไปมองรอบห้องอีกครั้ง ทุกอย่างเป็นไม้ โต๊ะกลมไม้แดง ฉากกั้นลายภูเขา แจกันหยก เชิงเทียนทองเหลือง แม้แต่หน้าต่างก็ยังเป็นบานไม้แบบโบราณ ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่านี่คือโลกที่เธอจากมา

"กระจก..." เธอเอ่ยเสียงเบา

สาวใช้รีบหยิบกระจกทองเหลืองบานหนึ่งมาส่งให้ หลินเสี่ยวอวี่รับมาก่อนค่อย ๆ มองภาพสะท้อน

หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าขาวผ่องราวหิมะ ดวงตากลมโต ริมฝีปากสีชมพูอ่อน จมูกโด่งได้รูป งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ไม่ใช่ใบหน้าที่เธอเห็นทุกเช้าในกระจกห้องน้ำ เธอเผลอแตะแก้มตัวเอง ภาพในกระจกก็ทำตาม ลมหายใจเริ่มติดขัด ไม่...นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพหลอน ทุกอย่างสมจริงเกินไป

ในจังหวะนั้นเอง ความทรงจำหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัว หญิงสาวคนหนึ่ง...บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการ...เสียชีวิตตั้งแต่ต้นเรื่อง...เพราะ...ตกน้ำ ชื่อของตัวละครนั้นคือ...หลินเสี่ยวอวี่ สีหน้าของเธอซีดเผือดในทันที ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ ก่อนเสียงพึมพำจะหลุดออกมา

"...เป็นไปไม่ได้"

"...ฉัน..."

เธอเงยหน้ามองผู้คนในห้องอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหันกลับไปมองใบหน้าของตัวเองในกระจกอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

"...ฉันทะลุมาอยู่ในนิยายจริง ๆ งั้นเหรอ"

และในวินาทีนั้นเอง...เธอก็นึกถึงความจริงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ หากทุกอย่างเป็นไปตามเนื้อเรื่อง...อีกไม่นาน...เธอจะได้พบกับชายที่เธอเฝ้ารักผ่านตัวอักษรมานานนับปี แม่ทัพเซียวจิ่นอัน

แต่ในขณะเดียวกัน...เธอก็รู้ดีว่าชะตากรรมของเขา...กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย