บทที่ 6 เนื้อเรื่องเริ่มเปลี่ยน

หลังเหตุการณ์ลอบวางเพลิงคลังเสบียงผ่านไปได้เพียงสามวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงกลับดูสงบกว่าที่เคย อย่างน้อย...ก็ในสายตาของคนทั่วไป แต่สำหรับเซียวจิ่นอัน ความสงบนั้นกลับเหมือนม่านหมอกที่ปกปิดพายุลูกใหญ่เอาไว้

ภายในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพ

ม้วนเอกสารจำนวนมากถูกคลี่ออกบนโต๊ะไม้ เป็นรายงานจากหน่วยสืบราชการลับ รายชื่อผู้เกี่ยวข้องกับการลอบสังหาร รายชื่อขุนนางกรมคลังรวมถึงคำให้การของคนร้ายที่จับได้เมื่อคืนก่อน

เซียวจิ่นอันนั่งอ่านทุกบรรทัดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สิ่งที่เขาครุ่นคิดมากที่สุด...ไม่ใช่คนร้าย หากเป็นหญิงสาวอีกคน หลินเสี่ยวอวี่ นางรู้ล่วงหน้าได้อย่างไร เหตุการณ์ลอบสังหาร...ตรง เหตุการณ์วางเพลิง...ก็ตรง ต่อให้เขาไม่เชื่อเรื่องความฝัน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

"ท่านแม่ทัพ" เฉินเฟิงเดินเข้ามาพร้อมค้อมศีรษะ

"รถม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ"

เซียวจิ่นอันปิดม้วนเอกสาร

"เรียกคุณหนูหลิน วันนี้นางจะไปกับข้า"

"ขอรับ"

...

อีกด้านหนึ่ง

หลินเสี่ยวอวี่กำลังยืนอยู่หน้ากระจก ชิงเอ๋อร์กำลังช่วยจัดชายแขนเสื้อให้

"คุณหนู"

สาวใช้ยิ้มกว้าง

"ดูเหมือนท่านแม่ทัพจะรักษาคำพูดจริง ๆ"

หลินเสี่ยวอวี่หัวเราะเบา ๆ

"ข้ายังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย"

เมื่อสามวันก่อน...เธอยังเป็นเพียงนักอ่านธรรมดา แต่ตอนนี้...กลับกำลังจะออกไปพร้อมแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นต้าเซิ่ง หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงกรี๊ดจนสลบไปแล้ว

แต่ตอนนี้...ความรู้สึกตื่นเต้นกลับถูกแทนที่ด้วยความกังวล เพราะตั้งแต่ช่วยเซียวจิ่นอัน เนื้อเรื่องหลายอย่างเริ่มผิดไปจากที่เธอจำได้ หญิงสาวสูดลมหายใจลึก

'ไม่เป็นไร...อย่างน้อยเรื่องหลักยังเหมือนเดิม'

เธอยังจำเหตุการณ์วันนี้ได้

ตามนิยาย...ระหว่างเดินทางไปตรวจค่ายทหาร จะมีทหารหนุ่มคนหนึ่งชื่อ "อู๋เฉิง" ถูกม้าตกใจจนลากร่างกระแทกโขดหินเสียชีวิต เหตุการณ์นี้ทำให้พระเอกเสียใจอยู่หลายวันเพราะอู๋เฉิงเป็นทหารฝีมือดี หากวันนี้เธอช่วยเขาได้ ก็จะช่วยได้อีกหนึ่งชีวิต

ไม่นานนัก...ชิงเอ๋อร์ก็เปิดประตู

"คุณหนู"

"ท่านแม่ทัพรออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า ก่อนเดินออกจากเรือน

...

รถม้าสีดำของจวนแม่ทัพจอดอยู่หน้าลาน เซียวจิ่นอันยืนอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นนางเดินมา เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

"แผลเป็นอย่างไร"

"ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ"

"หากเจ็บ ให้บอกทันที" คำพูดสั้น ๆ ของเขา ทำให้หลินเสี่ยวอวี่เผลอยิ้ม ถึงจะยังพูดน้อยเหมือนเดิม แต่เธอรู้...เขาเริ่มเป็นห่วงเธอแล้ว

ทั้งสองขึ้นรถม้าคันเดียวกัน บรรยากาศด้านในเงียบสงบ เซียวจิ่นอันกำลังอ่านรายงาน

ส่วนหลินเสี่ยวอวี่...กำลังแอบมองเขาเป็นระยะ

'หล่อจริง...'

เธอรีบหันหน้าหนี

'หยุดมองได้แล้ว'

'เดี๋ยวเขารู้ตัว'

แต่ไม่ทันไร เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น

"มองพอหรือยัง"

หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้งสุดตัว

"เอ๊ะ!"

เธอหน้าแดงจนถึงใบหู รีบก้มหน้ามองพื้นรถม้า

"ข้า...ข้าไม่ได้..."

เซียวจิ่นอันปิดม้วนเอกสารลง ก่อนมองนางนิ่ง ๆ

"หากอยากถามสิ่งใด"

"ถามตรง ๆ ไม่ต้องแอบมอง"

หญิงสาวอยากมุดลงใต้พื้นรถม้าทันที

'ขายหน้า...ถูกจับได้อีกแล้ว' แต่ความเขินอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อรถม้าเริ่มเข้าใกล้ค่ายทหาร ภาพหนึ่งก็ทำให้หลินเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง ชายหนุ่มในชุดทหารกำลังจูงม้าสีน้ำตาลเดินออกมาจากลานฝึก ใบหน้าคมเข้ม อายุประมาณยี่สิบห้าปี รอยยิ้มสดใส

ใช่...เขาคือ อู๋เฉิง และอีกไม่เกินหนึ่งก้านธูปจากนี้...เขาควรจะตาย หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เริ่มเต้นแรง เธอกำชายกระโปรงแน่น

'ครั้งนี้...ฉันจะช่วยเขาให้ได้'

รถม้าค่อย ๆ หยุดลงหน้าค่ายทหาร

ทันทีที่เซียวจิ่นอันก้าวลงจากรถ เหล่าทหารที่กำลังฝึกอยู่ก็หยุดทุกการเคลื่อนไหว ก่อนคุกเข่าลงพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ

"คารวะท่านแม่ทัพ!" เสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วลานฝึก

เซียวจิ่นอันพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย

"ลุกขึ้น"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่ทุกคนกลับได้ยินอย่างชัดเจน

หลินเสี่ยวอวี่เดินตามลงจากรถม้า พลางมองบรรยากาศรอบตัวด้วยความตื่นตะลึง

ในนิยาย ผู้เขียนบรรยายค่ายทหารไว้เพียงไม่กี่ย่อหน้า

แต่เมื่อได้เห็นของจริง...มันใหญ่กว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก ลานฝึกกว้างสุดลูกหูลูกตา ชั้นวางอาวุธเรียงเป็นระเบียบ ทหารหลายร้อยนายกำลังฝึกดาบ ยิงธนู และขี่ม้า ไม่มีเสียงพูดคุยเล่น มีเพียงเสียงดาบปะทะกันและเสียงตะโกนสั่งการเป็นจังหวะ

"ท่านแม่ทัพ"

นายทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาคารวะ

"ทุกกองร้อยมาพร้อมแล้วขอรับ"

"เริ่มตรวจได้"

เซียวจิ่นอันเดินนำไปอย่างสงบนิ่ง

หลินเสี่ยวอวี่เดินตามอยู่ด้านหลัง แต่สายตากลับมองหาเพียงคนเดียว อู๋เฉิง... ไม่นานนัก เธอก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นกำลังหัวเราะกับเพื่อนทหารอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มของเขาสดใสกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก หญิงสาวเม้มริมฝีปาก

ในนิยาย...อีกไม่นานเขาจะเสียชีวิต และพระเอกจะยืนมองร่างไร้วิญญาณของลูกน้องด้วยความรู้สึกผิด เพราะเขาเป็นคนสั่งให้อู๋เฉิงไปนำม้าศึกออกจากคอก

'ครั้งนี้...ฉันจะเปลี่ยนมัน'

เธอหันมองท้องฟ้า เวลาใกล้แล้วในความทรงจำของเธอ อีกไม่นาน ม้าศึกตัวหนึ่งจะตกใจเสียงระเบิดจากคลังดินปืนเก่า มันจะสะบัดเชือกวิ่งชนอู๋เฉิงแล้วลากเขาไปกระแทกโขดหิน

หญิงสาวเริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่...ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกแปลก ตำแหน่งของคอกม้า...เปลี่ยนไป เดิมควรอยู่ด้านทิศตะวันออก แต่ตอนนี้กลับย้ายไปอยู่ด้านเหนือ

เธอขมวดคิ้ว

"ทำไม..."

หรือเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้พระเอกสั่งปรับผังค่าย หลินเสี่ยวอวี่เริ่มไม่มั่นใจแต่ยังปลอบตัวเอง

'ไม่เป็นไร'

'ต่อให้คอกม้าย้าย เหตุการณ์หลักคงเหมือนเดิม'

ในจังหวะนั้นเอง เซียวจิ่นอันหันมาหาเธอ

"เจ้าเป็นอะไร เอาแต่มองซ้ายขวา"

หลินเสี่ยวอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูด

"ท่านแม่ทัพ..."

"วันนี้...อย่าเพิ่งให้อู๋เฉิงไปคอกม้าได้หรือไม่"

สิ้นเสียงนั้น เซียวจิ่นอันนิ่งไป

"เหตุใด"

หญิงสาวสูดหายใจลึก

"...เมื่อคืน"

"ข้าฝันอีกแล้ว"

แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ

"อีกแล้วหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"ข้าฝันว่า...อู๋เฉิงจะตาย"

คำพูดนั้นทำให้ทหารที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หันมามองทันที

อู๋เฉิงเองก็ชะงัก

"ข้า?"

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเขิน ๆ

"คุณหนูคงฝันผิดแล้วกระมัง"

"ข้าแข็งแรงจะตาย"

หลินเสี่ยวอวี่รีบส่ายหน้า

"ไม่!...ท่านต้องเชื่อข้า"

นางหันไปหาเซียวจิ่นอัน

"ได้โปรด...วันนี้อย่าให้อู๋เฉิงไปคอกม้า"

เซียวจิ่นอันมองนางอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"อู๋เฉิง...วันนี้เจ้าสลับหน้าที่กับจางลู่"

อู๋เฉิงแม้จะงุนงง แต่ก็รับคำทันที

"ขอรับ!"

หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

'สำเร็จแล้ว...ครั้งนี้เขาจะไม่ตาย'

หัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดเริ่มผ่อนคลาย เธอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน

แต่...รอยยิ้มนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน เพราะทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องของเด็กก็ดังขึ้นจากนอกค่าย

"ช่วยด้วย!"

"ม้าหลุด!"

หลินเสี่ยวอวี่หันขวับไปตามเสียง ม้าศึกสีดำตัวใหญ่กำลังแตกตื่น วิ่งพุ่งออกจากคอกด้วยความเร็วเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งยื นร้องไห้อยู่กลางถนน ขาทั้งสองแข็งทื่อ ไม่ยอมขยับหนี ทุกอย่าง...ไม่เหมือนในนิยาย

"ไม่นะ..."

หลินเสี่ยวอวี่หน้าซีด เพราะคนที่อยู่ใกล้เด็กที่สุด...กลับเป็นอู๋เฉิง ไม่ใช่จางลู่ อู๋เฉิงหันไปเห็นเด็กหญิง โดยแทบไม่ลังเล เขาทิ้งหอกในมือ ก่อนวิ่งสุดกำลังไปหาเด็กคนนั้น

"หลบ!"

ชายหนุ่มผลักเด็กหญิงออกจากทางม้าได้สำเร็จ แต่ตัวเขาเอง...กลับไม่ทันหลบ หลินเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง

"อู๋เฉิง!"

"อู๋เฉิง!"

หลินเสี่ยวอวี่ตะโกนสุดเสียง ร่างของชายหนุ่มพุ่งเข้าหาเด็กหญิงอย่างไม่ลังเล

"หลบไป!"

อู๋เฉิงใช้แขนทั้งสองข้างคว้าตัวเด็กหญิงเอาไว้ ก่อนทิ้งตัวกลิ้งไปกับพื้น ม้าศึกสีดำวิ่งเฉียดร่างของทั้งคู่ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"รอดแล้ว..."

น้ำตาแทบไหลออกมาด้วยความโล่งใจ

เธอทำได้แล้ว อู๋เฉิงไม่ตาย ชะตากรรมถูกเปลี่ยนแล้วจริง ๆ แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...เสียงหวีดร้องก็ดังขึ้นจากอีกฟากของคอกม้า

"ระวัง!" ทุกคนหันไปพร้อมกัน

ม้าศึกอีกตัวซึ่งตกใจเสียงเอะอะพยายามกระชากเชือกจนหลักไม้หักโค่น ก่อนลากรั้วไม้ทั้งแถบพังครืนลงมา ทหารที่กำลังยืนอยู่บริเวณนั้นรีบกระโดดหลบกันอย่างอลหม่าน

มีเพียงชายคนหนึ่ง...ที่ยืนอยู่ตรงจุดนั้นพอดี จางลู่ ทหารหนุ่มที่เพิ่งถูกสลับหน้าที่กับอู๋เฉิงเมื่อครู่

"จางลู่!" เสียงเซียวจิ่นอันดังขึ้น

จางลู่เงยหน้าตามเสียงเรียก แต่ทุกอย่างสายเกินไป เสาไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกม้าลากมาด้วยแรงมหาศาลฟาดเข้ากลางลำตัวของเขาอย่างจัง

ปึก!

ร่างของชายหนุ่มกระเด็นก ระแทกก้อนหินข้างคอกม้าอย่างรุนแรงเลือดสีแดงสดไหลออกจากมุมปาก ทุกอย่างเงียบลงในชั่วอึดใจ

"หมอ!"

"รีบตามหมอ!"

ทหารหลายคนรีบวิ่งเข้าไป

เซียวจิ่นอันก้าวเข้าไปถึงตัวจางลู่เป็นคนแรก เขาคุกเข่าลง ใช้มือประคองศีรษะลูกน้องขึ้น

"จางลู่"

ชายหนุ่มลืมตาอย่างยากลำบาก เลือดไหลออกจากริมฝีปากไม่หยุด

"ท่าน...แม่ทัพ..." เสียงของเขาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

"ขออภัย..."

"ข้าคง..."

ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาของจางลู่ก็ค่อย ๆ เลื่อนลอย มือที่กำแขนเสื้อแม่ทัพไว้แน่น...ค่อย ๆ คลายออก นิ่งสนิท ทั่วทั้งลานฝึกตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด

เซียวจิ่นอันหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนใช้มือปิดเปลือกตาของลูกน้องอย่างแผ่วเบา

"ส่งเขากลับบ้าน"

น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง แต่ทุกคนที่ติดตามมานานต่างรู้ดี แม่ทัพกำลังเสียใจ

หลินเสี่ยวอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

"ไม่..." เธอพึมพำเบา ๆ

"ไม่ใช่..."

"คนที่ควรตาย...ไม่ใช่เขา"

ในนิยาย...คนที่เสียชีวิตคืออู๋เฉิง

แต่ตอนนี้...อู๋เฉิงยังมีชีวิต

กลับเป็นจางลู่ที่ตายแทน หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ เธอเปลี่ยนชะตาของอู๋เฉิงได้ แต่กลับผลักชะตานั้นไปให้คนอื่น อู๋เฉิงเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำ

"ถ้า...ถ้าข้าไม่สลับเวร คนที่ตายก็คงเป็นข้า"

เขาทรุดตัวลงข้างร่างไร้วิญญาณของจางลู่ น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบใบหน้า

"พี่จาง..."

"ข้าขอโทษ..."

คำพูดนั้นเหมือนมีค้อนหนักฟาดลงกลางหัวใจของหลินเสี่ยวอวี่

ใช่...ถ้าเธอไม่พูด อู๋เฉิงจะตายแต่จางลู่จะรอด เพราะเธอพูด...อู๋เฉิงจึงรอด และจางลู่กลายเป็นผู้รับชะตากรรมนั้นแทน

"คุณหนู" ชิงเอ๋อร์รีบเข้ามาประคอง

แต่หลินเสี่ยวอวี่กลับถอยหลังช้า ๆ ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่น

"ข้า...ทำอะไรลงไป..."

เธอหันหลังเดินออกจากลานฝึก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินไปทางไหน กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็มาอยู่ใต้ต้นเหมยใหญ่ท้ายค่าย หญิงสาวทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

"ฉันช่วยเขา...แต่กลับมีคนอื่นต้องตาย"

เธอกอดเข่าตัวเองแน่น หัวไหล่สั่นไหว

"หรือโลกนี้...แค่เปลี่ยนว่าใครจะเป็นคนรับความตาย"

"หรือฉัน...กำลังทำผิดมาตลอด"

ลมเย็นพัดผ่านต้นเหมย กลีบดอกสีขาวปลิวร่วงลงบนตักของเธอ โดยที่หลินเสี่ยวอวี่ไม่รู้เลยว่า มีใครอีกคนยืนอยู่ไม่ไกล

เซียวจิ่นอันมองร่างเล็กที่กำลังร้องไห้เงียบ ๆ เขาไม่ได้เดินเข้าไปเพียงยืนมองอยู่ตรงนั้น คำพูดของนางเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหัว "คนที่ควรตาย...ไม่ใช่เขา..."

นางพูดราวกับ...รู้ชะตากรรมเดิมของทุกคน และกำลังเสียใจที่มันเปลี่ยนไป แม่ทัพหนุ่มกำมือแน่น แววตาที่เคยมีแต่ความสงสัย เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล

'เสี่ยวอวี่...เจ้ากำลังแบกรับสิ่งใดไว้กันแน่'

คำถามนั้นไม่มีผู้ใดตอบ แต่เขารู้สึกได้ว่านับจากวันนี้เป็นต้นไป เรื่องราวทั้งหมด...จะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว