บทที่ 5 ขออยู่ข้างท่าน

ความมืดค่อย ๆ เลือนหาย

สิ่งแรกที่หลินเสี่ยวอวี่สัมผัสได้คือกลิ่นยาสมุนไพรอ่อน ๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ตามมาด้วยความเจ็บแปลบจากหัวไหล่ซ้าย

"อื้อ..."

หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพดานไม้สีเข้มปรากฏอยู่เหนือศีรษะ แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสลัวไปทั่วห้อง เธอกะพริบตาอยู่หลายครั้ง ก่อนจะจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้ในทันที

"ธนู..."

หลินเสี่ยวอวี่รีบยกมือแตะหัวไหล่ตัวเอง บาดแผลถูกพันไว้ด้วยผ้าสะอาดหลายชั้น แม้จะยังเจ็บอยู่ แต่ลูกธนูถูกถอนออกไปแล้ว

"คุณหนู!" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยความดีใจ

ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามาข้างเตียงทันที ดวงตาของสาวใช้แดงก่ำเหมือนร้องไห้มาทั้งคืน

"ในที่สุดท่านก็ฟื้น"

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มบาง ๆ

"ข้ายังไม่ตายสินะ"

"คุณหนูอย่าพูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ"

ชิงเอ๋อร์น้ำตาคลอ

"หมอหลวงบอกว่าหากลูกธนูปักลึกกว่านี้เพียงครึ่งชุ่น..."

นางพูดไม่จบ แต่หลินเสี่ยวอวี่ก็เข้าใจ เธอคงไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาอีก

หญิงสาวค่อย ๆ มองไปรอบห้อง ทุกอย่างดูแปลกตา เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายกว่าจวนสกุลหลินมาก ไม่มีของตกแต่งหรูหรา บนผนังแขวนเพียงกระบี่เล่มหนึ่งและแผนที่ขนาดใหญ่ โต๊ะไม้ด้านมุมห้องเต็มไปด้วยม้วนเอกสารและแบบจำลองภูเขา เหมือนห้องทำงานของแม่ทัพมากกว่าห้องรับรองแขก

"ที่นี่..." เธอเอ่ยถาม

"จวนแม่ทัพเจ้าค่ะ" ชิงเอ๋อร์ตอบ

"ท่านแม่ทัพพาท่านมาที่นี่เมื่อคืน"

หลินเสี่ยวอวี่ชะงัก

"...เขาพาข้ามา?"

"เจ้าค่ะ"

"ท่านแม่ทัพอุ้มคุณหนูขึ้นรถม้าด้วยตนเอง แล้วก็รีบให้คนไปเชิญหมอหลวง"

ชิงเอ๋อร์ลดเสียงลงอย่างตื่นเต้น

"คนทั้งจวนตกใจมาก"

"เพราะไม่เคยมีสตรีคนใดได้เข้ามาในจวนแห่งนี้"

หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปาก ใบหน้าร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

'อุ้มจริง ๆ ด้วย...'

เมื่อคืนเธอจำได้ลาง ๆ แต่คิดว่าคงเป็นเพราะพิษทำให้สับสน กลับกลายเป็นว่า...มันเกิดขึ้นจริงทั้งหมด

"แล้ว..." หญิงสาวถามต่อ

"ท่านแม่ทัพเล่า"

ชิงเอ๋อร์หันไปมองประตู ก่อนตอบเสียงเบา

"ยังอยู่เจ้าค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่กะพริบตา

"ยังอยู่?"

"ตั้งแต่เมื่อคืน"

"ท่านไม่ยอมกลับเรือน"

"เอาแต่นั่งอยู่ที่ห้องหนังสือข้าง ๆ"

"หมอหลวงออกมากี่ครั้งก็ถามอาการของคุณหนูทุกครั้ง"

หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นผิดจังหวะ คนที่เธอเคยเห็นแค่ในตัวอักษร...เมื่อคืนกลับนั่งเฝ้าอาการเธอทั้งคืน

จังหวะนั้นเอง...เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง

ก๊อก...ก๊อก...

ชิงเอ๋อร์รีบลุกไปเปิด ทันทีที่ประตูแง้มออก หลินเสี่ยวอวี่ก็เห็นร่างสูงในชุดสีดำยืนอยู่ด้านนอก เซียวจิ่นอัน วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดเกราะแต่เป็นอาภรณ์สีดำเรียบง่าย เส้นผมยาวถูกรวบไว้ครึ่งหนึ่ง ทำให้ใบหน้าคมคายดูอ่อนโยนกว่าวันงานเลี้ยงเล็กน้อย แต่แววตา...ยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม

"ท่านแม่ทัพ" ชิงเอ๋อร์รีบค้อมศีรษะ

เซียวจิ่นอันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนก้าวเข้ามาในห้อง หลินเสี่ยวอวี่รีบจะลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่ทันขยับ

เขาก็เอ่ยขึ้น

"อย่าฝืน" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่กลับทำให้เธอหยุดเคลื่อนไหวทันที

แม่ทัพหนุ่มเดินมาหยุดข้างเตียง สายตาคมก้มมองผ้าพันแผลบนหัวไหล่ของนาง

"เจ็บหรือไม่"

หลินเสี่ยวอวี่รีบส่ายหน้า

"...ไม่มากเจ้าค่ะ"

ทันทีที่ตอบจบ ความเจ็บก็แล่นจี๊ดขึ้นมาพอดี เธอเผลอขมวดคิ้ว เซียวจิ่นอันมองเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเตียง บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

ชิงเอ๋อร์รู้หน้าที่ดี นางค่อย ๆ ถอยออกจากห้อง พร้อมปิดประตูเบา ๆ เหลือเพียงคนสองคน

หลินเสี่ยวอวี่เริ่มนั่งเกร็ง อยู่ ๆ ก็เหลือกันตามลำพังเสียอย่างนั้น หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ส่วนเซียวจิ่นอันยังคงมองนางนิ่ง ๆ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง

ผ่านไปครู่ใหญ่...เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"คุณหนูหลิน เจ้ารู้ได้อย่างไร" คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้หลินเสี่ยวอวี่ตัวแข็ง

"รู้...เรื่องใดหรือเจ้าคะ"

ดวงตาคมไม่ละจากใบหน้าของนาง

"เจ้ารู้ได้อย่างไร..."

"...ว่าจะมีคนลอบสังหารข้า"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปากแน่น เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าสักวันต้องถูกถาม แต่ไม่คิดว่า...เขาจะถามตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอฟื้น

เซียวจิ่นอันยังคงมองนาง สีหน้าไม่ได้ดุดันแต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนเป็นสายตาของแม่ทัพผู้กำลังรอฟังความจริง

หลินเสี่ยวอวี่หลุบตาลง ก่อนนึกถึงข้ออ้างที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

"ถ้าข้าบอกว่า..."

"...ข้าฝัน"

เซียวจิ่นอันเลิกคิ้วเพียงนิดเดียว

"ฝัน?"

หญิงสาวพยักหน้า

"เจ้าค่ะ"

"ตั้งแต่ตกน้ำ ข้ามักฝันเห็นเหตุการณ์ประหลาด"

"ในฝัน...ข้าเห็นท่านถูกธนูยิง"

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างจริงจัง

"ข้าจึงรีบตามไป เพราะกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริง"

เซียวจิ่นอันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ

"แล้วเหตุใด...เจ้าจึงยอมเอาชีวิตตนเองเข้าแลก"

คำถามนั้น...ทำให้หลินเสี่ยวอวี่นิ่งไป เธอจะตอบอย่างไรดี จะบอกว่า...เพราะฉันอ่านนิยายของท่านมาสิบสองรอบ และร้องไห้ให้ท่านทุกครั้งอย่างนั้นหรือ

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบด้วยความจริงเพียงครึ่งเดียว

"...เพราะข้าไม่อยากเห็นคนดีต้องตาย"

เซียวจิ่นอันมองนางอยู่นาน แววตายังคงอ่านไม่ออก สุดท้ายเขาจึงลุกขึ้นยืน

"พักผ่อนเถิด"

"หมอหลวงบอกว่าเจ้าต้องพักอีกหลายวัน"

เขาหันหลังจะเดินออกจากห้อง แต่ก่อนเปิดประตู เสียงทุ้มกลับดังขึ้นอีกครั้ง

"เรื่องความฝัน...ข้ายังไม่เชื่อ" พูดจบ เขาก็เดินออกไป ทิ้งให้หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจยาว

"ก็รู้อยู่แล้ว..." เธอพึมพำกับตัวเอง

"ถ้าเชื่อง่าย ๆ..."

"...ท่านก็คงไม่ใช่เซียวจิ่นอัน"

หญิงสาวไม่รู้เลยว่าขณะเดินออกจากห้อง แม่ทัพหนุ่มกลับหยุดฝีเท้าอยู่หน้าประตู ก่อนเอ่ยกับตนเองเบา ๆ

"แต่...เหตุใดความฝันของนาง"

"...จึงตรงกับความจริงทุกประการ"

สามวันผ่านไป…

บาดแผลบนหัวไหล่ของหลินเสี่ยวอวี่เริ่มดีขึ้น แม้ยังยกแขนซ้ายได้ไม่เต็มที่ แต่ก็สามารถเดินเหินได้ตามปกติ สิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดกลับไม่ใช่บาดแผล แต่เป็นสายตาของเซียวจิ่นอัน

ตั้งแต่วันที่เธอฟื้น...แม่ทัพหนุ่มไม่ได้ถามเรื่อง "ความฝัน" อีกเลย ทว่า ทุกครั้งที่พบกัน เขาจะมองเธอราวกับกำลังพยายามอ่านบางสิ่งจากแววตาของเธอ ไม่กล่าวหา ไม่ซักไซ้ แต่ก็ไม่ละความสงสัยและนั่นยิ่งทำให้หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกผิด เพราะเธอไม่ได้ฝันจริง ๆ

สิ่งที่เธอรู้...คืออนาคตจากนิยายที่เคยอ่าน

"คุณหนู" ชิงเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า

"ท่านแม่ทัพส่งคนมาบอกว่า หากท่านอาการดีขึ้นแล้ว วันนี้สามารถกลับจวนได้เจ้าค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า

"ดีเหมือนกัน"

หากอยู่จวนแม่ทัพต่อไป เธอคงเขินจนรักษาแผลไม่หายเสียก่อน แต่ในวินาทีที่เธอคิดจะเก็บของ...ความทรงจำหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามา โรงเก็บเสบียง! หญิงสาวเบิกตากว้าง

ใช่...หลังเหตุลอบสังหารเพียงไม่กี่วัน จะเกิดเพลิงไหม้คลังเสบียงของกองทัพ ตอนอ่านนิยาย เธอเคยคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ภายหลังผู้เขียนเฉลยว่า...มีคนลอบวางเพลิง เป้าหมายไม่ใช่เผาเสบียงแต่ต้องการทำลายบัญชีรายชื่อการส่งกำลังบำรุง หากเอกสารชุดนั้นหายไป คนร้ายในกรมคลังจะไม่มีวันถูกเปิดโปง หลินเสี่ยวอวี่รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้

"วันนี้วันที่เท่าไร"

ชิงเอ๋อร์มองอย่างงุนงง

"วันที่สิบเก้า เดือนสามเจ้าค่ะ"

หัวใจของเธอกระตุก

คืนนี้!

คืนนี้เอง!

หญิงสาวเริ่มเดินวนไปมา จะทำอย่างไรดีถ้าพูดตรง ๆ ว่าจะมีคนวางเพลิงเซียวจิ่นอันไม่มีทางเชื่อหรือ...จะใช้ข้ออ้างเดิม

"ความฝัน"

แม้จะฟังไม่น่าเชื่อ แต่ก็ยังดีกว่าไม่พูดอะไร

...

ช่วงสาย...เซียวจิ่นอันเดินเข้ามาในเรือนรับรองเพื่อถามอาการตามมารยาท เมื่อเห็นว่าหลินเสี่ยวอวี่สามารถเดินได้แล้ว เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย

"แผลดีขึ้น เจ้าคงกลับจวนได้"

"เจ้าค่ะ" หลินเสี่ยวอวี่ตอบรับ

แต่กลับไม่มีท่าทีจะลุกไปเก็บของ แม่ทัพหนุ่มมองนางครู่หนึ่ง

"มีเรื่องใด"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก

'เอาเถอะ...ลองอีกครั้ง'

"ท่านแม่ทัพ" นางเรียกเขา น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง

"เมื่อคืน...ข้าฝันอีกแล้ว"

ดวงตาคมของเซียวจิ่นอันนิ่งลง

"ฝัน?"

"เจ้าค่ะ"

"ข้าฝันว่า..."

หลินเสี่ยวอวี่ตั้งใจเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง

"...คืนนี้จะเกิดเพลิงไหม้"

"...ที่คลังเสบียงฝั่งตะวันตก"

"และจะมีคนพยายามขโมยเอกสารบางอย่าง"

สิ้นเสียงของนาง ทั้งห้องก็เงียบลง

เซียวจิ่นอันมองนางโดยไม่พูดอะไร สีหน้าเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่าเชื่อหรือไม่ ผ่านไปครู่ใหญ่

เขาจึงเอ่ยขึ้น

"เจ้าคิดว่า ข้าจะเชื่อความฝันงั้นหรือ"

หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปาก

"ข้ารู้ว่ามันฟังดูเหลวไหล"

"แต่...ครั้งก่อนก็เกิดขึ้นจริง"

เซียวจิ่นอันก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว

"ครั้งก่อน...อาจเป็นเพียงความบังเอิญ"

"แต่ครั้งนี้"

"เจ้าระบุสถานที่...ระบุเวลา แม้แต่จุดประสงค์ของคนร้าย"

ดวงตาคมจับจ้องนางไม่วาง

"คุณหนูหลิน"

"เจ้าปิดบังสิ่งใดจากข้ากันแน่"

คำถามนั้นทำให้หลินเสี่ยวอวี่ใจหายวาบ เธออยากบอกความจริงเหลือเกิน แต่ต่อให้บอก...ใครจะเชื่อว่าเธอมาจากอีกโลกหนึ่ง หญิงสาวจึงได้แต่ก้มหน้า

"ข้าบอกได้เพียง...ข้าไม่เคยคิดร้ายต่อท่าน"

เซียวจิ่นอันมองนางอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"ข้าไม่เชื่อเรื่องความฝัน" เขาพูดช้า ๆ

"แต่...ข้าจะส่งคนไปตรวจ"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นทันที

"จริงหรือเจ้าคะ"

แม่ทัพหนุ่มไม่ได้ตอบ เพียงหันไปเรียกองครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตู

"เฉินเฟิง"

ชายหนุ่มรีบค้อมศีรษะ

"ขอรับ"

"พาคนไปตรวจคลังเสบียงฝั่งตะวันตก อย่าให้ผู้ใดรู้ตัว"

เฉินเฟิงชะงักไปนิดหนึ่ง แม้ไม่เข้าใจเหตุผลแต่ก็รับคำทันที

"ขอรับ!"

หลังองครักษ์เดินออกไป ภายในห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

เซียวจิ่นอันหันมามองหลินเสี่ยวอวี่

"หากคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"ต่อไป...อย่าเอาความฝันมาเป็นเหตุผลอีก"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้าเบา ๆ

"เจ้าค่ะ"

แม้ปากจะตอบเช่นนั้น แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด เพราะเธอรู้ดี คืนนี้...เหตุการณ์จะต้องเกิดขึ้นและหากเป็นเช่นนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซียวจิ่นอัน จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

ยามไฮ่...

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงมืดสนิท

แสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวสาดลงบนกำแพงคลังเสบียงฝั่งตะวันตก เงาของต้นสนทอดยาวไปตามพื้นหิน บรรยากาศเงียบสงบเสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น

เฉินเฟิงนำองครักษ์กว่าสิบคนซ่อนตัวอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของคลัง ทุกคนต่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอเหยื่อติดกับ

แต่เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม...กลับไม่มีสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย องครักษ์คนหนึ่งกระซิบเบา ๆ

"รองแม่ทัพ..."

"ดูเหมือนคุณหนูหลินจะฝันผิดเสียแล้ว"

เฉินเฟิงไม่ตอบ เขาเองก็เริ่มลังเลหรือทั้งหมดจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริง ๆ

...

ขณะเดียวกัน...ภายในจวนแม่ทัพ

เซียวจิ่นอันกำลังนั่งอ่านรายงานศึกอยู่ในห้องหนังสือ แม้สายตาจะจับอยู่บนตัวอักษร แต่ความคิดกลับลอยไปถึงหญิงสาวอีกคน "คืนนี้จะเกิดเพลิงไหม้..." "จะมีคนขโมยเอกสาร..." เขาไม่เชื่อเรื่องทำนายฝัน ไม่เคยเชื่อมาตลอดชีวิต

แต่เหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อสามวันก่อน...กลับทำให้เขาไม่อาจละเลยคำพูดของนางได้

แม่ทัพหนุ่มวางพู่กันลง ก่อนลุกเดินไปยังหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปยังทิศตะวันตกของเมืองหลวง ทุกอย่างยังคงเงียบสงบ 'หรือข้าจะคิดมากเกินไป...'

ทันใดนั้นเอง...เสียงระฆังเตือนภัยก็ดังขึ้น

กัง! กัง! กัง!

เซียวจิ่นอันหันขวับไปทันที องครักษ์คนหนึ่งผลักประตูเข้ามาอย่างร้อนรน

"ท่านแม่ทัพ!"

"คลังเสบียงฝั่งตะวันตกเกิดเหตุ!"

ดวงตาคมหรี่ลง

"เกิดอะไรขึ้น"

"มีคนลอบวางเพลิงขอรับ!"

แม่ทัพหนุ่มไม่รอช้า คว้ากระบี่ประจำตัวแล้วเดินออกจากห้องทันที

...

เมื่อมาถึงคลังเสบียง เปลวไฟกำลังลุกไหม้โรงเก็บหลังหนึ่ง ทหารจำนวนมากช่วยกันขนน้ำมาดับไฟแต่ต้นเพลิงกลับไม่ได้อยู่ที่กองเสบียง หากเป็นห้องเก็บเอกสารด้านหลัง

เฉินเฟิงรีบเข้ามาคุกเข่า

"ท่านแม่ทัพ!"

"จับตัวคนร้ายได้หนึ่งคน! แต่มีอีกสองคนหลบหนีไป"

เซียวจิ่นอันเดินเข้าไปมองชายชุดดำที่ถูกมัดอยู่กับเสา ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยคราบเขม่า มือข้างหนึ่งกำลังพยายามซ่อนกระบอกไม้ไผ่เอาไว้ แม่ทัพหนุ่มรับกระบอกไม้ไผ่มาเปิดดู

ภายใน...คือรายชื่อการส่งเสบียงของกองทัพ ตรงตามที่หลินเสี่ยวอวี่พูดไว้ทุกประการเขากำกระบอกไม้ไผ่แน่น แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ไม่ใช่เพราะคนร้าย แต่เป็นเพราะ...หญิงสาวคนนั้น นางรู้ได้อย่างไร

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลินเสี่ยวอวี่กำลังนั่งดื่มยาอยู่ในเรือนรับรอง แม้จะพยายามทำใจให้สงบ แต่ก็อดลุ้นไม่ได้ เมื่อคืน...ทุกอย่างเป็นอย่างไรบ้าง

ประตูห้องถูกเคาะเบา ๆ

ก๊อก...

ก๊อก...

ชิงเอ๋อร์เดินไปเปิด ก่อนรีบค้อมศีรษะทันที

"ท่านแม่ทัพ"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้น

เซียวจิ่นอันก้าวเข้ามาในห้อง วันนี้เขายังคงแต่งกายด้วยชุดสีดำเช่นเดิม แต่สีหน้าต่างจากทุกครั้ง สงบนิ่งกว่าเดิม และจริงจังกว่าเดิม หญิงสาวลุกขึ้นยืนทันที

"ท่านแม่ทัพ"

เซียวจิ่นอันเดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนจะวางกระบอกไม้ไผ่ลงบนโต๊ะ

"เมื่อคืน...มีคนลอบวางเพลิงจริง"

หลินเสี่ยวอวี่แอบถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อย...เขาก็เชื่อเธอมากขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร

แม่ทัพหนุ่มก็ถามขึ้น

"เจ้าจะอธิบายหรือไม่"

"ว่าเหตุใด"

"ทุกสิ่งที่เจ้าฝัน...จึงเกิดขึ้นจริง"

หญิงสาวนิ่งเงียบ เธอคิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอคำถามนี้ แต่คำตอบ...ยังคงเป็นคำตอบเดิม

"ข้าอธิบายไม่ได้"

"ข้ารู้เพียง...ทุกครั้งที่ข้าฝัน"

"มันไม่เคยผิด"

เซียวจิ่นอันจ้องมองนาง นานเสียจนหลินเสี่ยวอวี่เริ่มเกร็ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจแผ่วเบา

"ข้าไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา...ไม่เชื่อเรื่องเทพเซียน...และไม่เชื่อเรื่องความฝัน"

เขาพูดช้า ๆ

"แต่...ข้าเชื่อสิ่งที่เห็นกับตา"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นแรง

"ตั้งแต่วันนี้"

"หากเจ้าฝันเห็นสิ่งใด จงมาบอกข้าก่อนผู้ใด"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

"ท่าน..."

เซียวจิ่นอันหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาก็หยุดฝีเท้าโดยไม่หันกลับมา

"อีกเรื่องหนึ่ง"

"แผลของเจ้ายังไม่หาย หากปล่อยให้กลับจวน"

"เจ้าคงหาเรื่องบาดเจ็บอีก"

หลินเสี่ยวอวี่กะพริบตาปริบ ๆ

นี่คือ...กำลังเป็นห่วงเธอหรือ ริมฝีปากของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเพียงน้อยนิด แทบมองไม่ออกว่าเป็นรอยยิ้ม

"ต่อจากนี้...เจ้าตามข้าไปทุกที่"

สิ้นเสียงนั้น เซียวจิ่นอันก็เดินออกจากห้อง ทิ้งให้หลินเสี่ยวอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง ร้อน...ร้อนมาก หัวใจเต้นแรงเสียจนเธอต้องยกมือกุมอก

ชิงเอ๋อร์แอบยิ้มอยู่ข้าง ๆ

"คุณหนู"

"ดูเหมือน...ท่านแม่ทัพจะไว้ใจท่านแล้วนะเจ้าคะ"

หลินเสี่ยวอวี่มองประตูที่เพิ่งปิดลง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ใช่...เธอได้เดินเข้าใกล้เขาอีกก้าวหนึ่งแล้ว

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่า ยิ่งเธอเปลี่ยนเนื้อเรื่องมากเท่าไร อนาคตที่เธอเคยรู้...ก็จะยิ่งเปลี่ยนแปลงมากขึ้นเท่านั้น และนั่นอาจหมายความว่าสักวันหนึ่งความรู้จากนิยายที่เคยช่วยชีวิตเซียวจิ่นอันอาจใช้ไม่ได้อีกต่อไป...