บทที่ 7 คนที่เปลี่ยนไป

สายฝนต้นฤดูใบไม้ผลิพรำลงมาตั้งแต่รุ่งเช้า เม็ดฝนละเอียดโปรยลงบนหลังคากระเบื้องสีหม่น ส่งเสียงดังแผ่วเบาไปทั่วจวนแม่ทัพ

หลินเสี่ยวอวี่ยืนเหม่อมองสายฝนอยู่ใต้ชายคา แม้เหตุการณ์ที่ค่ายทหารจะผ่านมาสามวันแล้ว แต่ภาพของจางลู่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่จางหาย

ทุกครั้งที่หลับตา...เธอจะเห็นใบหน้าของเขา เห็นอู๋เฉิงร้องไห้และได้ยินคำพูดของตัวเอง "คนที่ควรตาย...ไม่ใช่เขา" ยิ่งคิด หัวใจก็ยิ่งหนักอึ้ง

"คุณหนู" ชิงเอ๋อร์ถือร่มเดินเข้ามา

"ฝนตก อากาศเย็น ท่านอย่ายืนตากลมนานเลยเจ้าค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่เพียงยิ้มบาง ๆ

"ข้าแค่อยากอยู่เงียบ ๆ"

ชิงเอ๋อร์มองนายหญิงอย่างเป็นห่วง

ตั้งแต่กลับจากค่ายทหาร หลินเสี่ยวอวี่แทบไม่หัวเราะอีกเลย แม้ท่านแม่ทัพจะส่งของบำรุงมาให้ทุกวัน หรือแวะมาถามอาการทุกเช้า นางก็ยังดูเศร้าราวกับกำลังโทษตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ในจังหวะนั้นเอง...เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางเดิน

ชิงเอ๋อร์รีบย่อตัวคำนับ

"ท่านแม่ทัพ"

หลินเสี่ยวอวี่หันไปตามเสียง เซียวจิ่นอันเดินเข้ามาในชุดสีกรมท่าเข้ม ปล่อยให้ละอองฝนเกาะอยู่บนบ่ากว้างเล็กน้อย เขามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมระเบียง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนทุกครั้ง

"เหตุใดไม่พัก แผลยังไม่หายดี"

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มจาง ๆ

"ข้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ"

เซียวจิ่นอันไม่ได้ตอบทันที เขาเดินเข้ามาหยุดข้างนาง ก่อนยื่นถุงผ้าเล็ก ๆ มาให้

"อะไรหรือเจ้าคะ"

"ยา" เขาตอบสั้น ๆ

"หมอหลวงบอกว่าใช้ลดรอยแผล"

หลินเสี่ยวอวี่ชะงัก เธอค่อย ๆ รับถุงยามา

"ท่าน...ไปถามหมอหลวงเรื่องนี้หรือ"

"อืม" คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธออดยิ้มไม่ได้

คนตรงหน้าคงไม่รู้เลยว่า การที่เขายอมใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นนี้ แตกต่างจากแม่ทัพเย็นชาที่เธอเคยอ่านในนิยายมากเพียงใด

เซียวจิ่นอันเหลือบมองรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ก่อนมุมปากของเขาจะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาเสียจนแทบมองไม่เห็น แต่หลินเสี่ยวอวี่กลับเห็นเต็มตา เธอถึงกับนิ่งไป

"..."

"..."

ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหญิงสาวจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ท่านยิ้มแล้ว"

เซียวจิ่นอันเลิกคิ้วนิดหนึ่ง

"แปลกหรือ"

"มาก"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้ารัว

"ตั้งแต่ข้ารู้จักท่านมา นี่เป็นครั้งแรกเลย"

แม่ทัพหนุ่มมองนางนิ่ง ๆ ก่อนตอบเรียบ ๆ

"ข้ายิ้มเป็น"

คำตอบนั้นทำให้ชิงเอ๋อร์หลุดหัวเราะทันที แม้แต่หลินเสี่ยวอวี่เองก็หัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"

"แต่...ตอนท่านยิ้ม ดูต่างจากปกติมาก"

เซียวจิ่นอันส่ายหน้าอย่างจนใจ

"เจ้านี่..."

แม้เขาจะไม่ได้หัวเราะเสียงดัง แต่แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ชิงเอ๋อร์แอบมองภาพตรงหน้าพลางอมยิ้ม

หากเป็นเมื่อก่อน คงไม่มีใครเชื่อว่าแม่ทัพเซียวผู้เย็นชาจะยืนคุยเล่นกับสตรีผู้หนึ่งท่ามกลางสายฝนเช่นนี้ แต่ก่อนที่บรรยากาศอบอุ่นจะดำเนินต่อไป องครักษ์คนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา

"ท่านแม่ทัพ"

"วังหลวงส่งราชโองการมา"

เซียวจิ่นอันรับม้วนผ้าไหมมาเปิดอ่าน เพียงไม่นาน เขาก็พับเก็บดังเดิม

"ฮ่องเต้ทรงจัดงานชมบุปผาในอีกสามวัน"

"เชิญขุนนางทุกคนเข้าร่วม"

ชิงเอ๋อร์ยิ้มกว้าง

"ปีนี้องค์หญิงใหญ่ก็เสด็จด้วยนี่เจ้าคะ"

องครักษ์พยักหน้า

"ได้ยินว่า...องค์หญิงทรงสนพระทัยเรื่องการศึก"

"จึงอยากพบแม่ทัพเซียวเป็นพิเศษ"

หลินเสี่ยวอวี่ที่กำลังยิ้มอยู่เมื่อครู่ กลับชะงักทันที

องค์หญิง...เธอจำได้แล้ว

ในนิยาย...องค์หญิงหย่งหนิงเคยแสดงความสนใจเซียวจิ่นอันอยู่พักหนึ่ง แม้สุดท้ายพระเอกจะปฏิเสธ แต่ช่วงนั้น...องค์หญิงตามติดเขาแทบทุกงาน หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไม แค่คิดถึงภาพนั้น หัวใจก็รู้สึกหน่วงแปลก ๆ เซียวจิ่นอันสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนาง

"เป็นอะไร"

"เปล่าเจ้าค่ะ"

หญิงสาวรีบยิ้ม

แต่รอยยิ้มนั้น...กลับดูฝืนจนแม้แต่แม่ทัพผู้ไม่ถนัดเรื่องความรู้สึก ยังมองออก เขาไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงดูไม่สบายใจ แต่เขารู้สึกเพียงว่า...เขาไม่ชอบเห็นนางยิ้มแบบนี้เลย

สามวันต่อมา

พระราชอุทยานหลวงคึกคักกว่าทุกวัน

ดอกโบตั๋น ดอกเหมย และดอกหลานนับพันต้นกำลังผลิบานสะพรั่ง แต่งแต้มพระราชอุทยานให้ราวกับภาพวาด เหล่าขุนนางพร้อมครอบครัวทยอยเดินทางมาร่วมงานชมบุปผาตามราชโองการ เสียงหัวเราะและเสียงบรรเลงพิณดังแว่วมาตามสายลม

หลินเสี่ยวอวี่เดินเคียงข้างฮูหยินหลิน แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบงานอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ได้กำลังชมดอกไม้ แต่กำลังมองหา...เซียวจิ่นอัน

"เสี่ยวอวี่"

ฮูหยินหลินหัวเราะเบา ๆ

"ลูกมองหาอะไรหรือ"

หญิงสาวสะดุ้ง

"มะ...ไม่ได้มองหาอะไรเจ้าค่ะ"

ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างเอ็นดู

"ตั้งแต่ลูกฟื้นจากบาดเจ็บ ดูร่าเริงขึ้นมาก"

"แม่ดีใจ"

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มตอบ แต่ในใจกลับพึมพำ

'ไม่ใช่ร่าเริง...แค่กำลังมองหาแม่ทัพต่างหาก'

จังหวะนั้นเอง...เสียงขันทีประกาศก็ดังขึ้น

"แม่ทัพใหญ่เซียวจิ่นอันมาถึง!"

หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นแรงทันที เธอเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางสายตาของผู้คน ชายหนุ่มในชุดพิธีการสีดำปักดิ้นเงินกำลังเดินเข้ามาอย่างสง่างาม แม้จะไม่ได้สวมชุดเกราะแต่ความน่าเกรงขามกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทุกก้าวของเขามั่นคง สุขุมและสง่างาม จนบุตรสาวขุนนางหลายคนแอบหน้าแดง

หลินเสี่ยวอวี่เองก็เผลอยิ้มออกมา

'หล่ออีกแล้ว...วันนี้ก็หล่อ...' เธอแอบบ่นในใจ

ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเมื่อเซียวจิ่นอันหันมาทางเธอ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ทักทายกัน เสียงหวานใสดังก็ลอยเข้ามา

"ท่านแม่ทัพเซียว"

หญิงสาวในชุดฉลองพระองค์สีแดงสดก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้างดงาม กิริยาสูงศักดิ์ ทุกคนรีบก้มศีรษะทำความเคารพ

"ถวายพระพรองค์หญิง"

หลินเสี่ยวอวี่เองก็รีบค้อมตัวเช่นกัน

'หย่งหนิง...'

ใช่จริง ๆ ด้วย องค์หญิงหย่งหนิง คนที่เคยสนใจเซียวจิ่นอันในนิยาย องค์หญิงยิ้มอย่างอ่อนโยน

"หลายปีแล้วที่ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่าน วันนี้ในที่สุดก็ได้พบตัวจริง"

เซียวจิ่นอันค้อมศีรษะตามธรรมเนียม

"ถวายพระพรองค์หญิง"

คำตอบของเขาสุภาพ แต่เรียบเฉย ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม

หากเป็นหลินเสี่ยวอวี่เมื่อก่อน เธอคงดีใจ เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจองค์หญิง แต่ตอนนี้...เมื่อเห็นองค์หญิงยืนคุยกับเขาใกล้ ๆ กลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

'ทำไมต้องยืนใกล้ขนาดนั้น...อีกนิดก็จะจับแขนแล้ว'

เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบอกตัวเองว่า

'ใจเย็น'

'นี่เป็นเนื้อเรื่องเดิม เขาไม่ได้คิดอะไร'

แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งอดมองไม่ได้ องค์หญิงหย่งหนิงกำลังหัวเราะ ก่อนชี้ไปยังต้นโบตั๋นด้านใน

"ท่านแม่ทัพ"

"ได้ยินว่าท่านไม่เคยชมสวนหลวง เดินเป็นเพื่อนข้าสักครู่ได้หรือไม่"

หลินเสี่ยวอวี่เผลอกำชายแขนเสื้อแน่น หัวใจหน่วงลงทันที เซียวจิ่นอันนิ่งไปเล็กน้อย ตามมารยาท เขาปฏิเสธองค์หญิงไม่ได้

"เชิญ"

เขาตอบสั้น ๆ ก่อนเดินเคียงข้างองค์หญิงเข้าไปในสวน

หลินเสี่ยวอวี่มองภาพนั้นเงียบ ๆ รอยยิ้มที่มีอยู่เมื่อครู่หายไปจนหมด

ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบมองนายหญิง

"คุณหนู...เจ้าคะ"

"ท่านเป็นอะไร"

"หน้าดูบึ้ง ๆ"

หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้ง

"ข้าหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"ไม่เห็นรู้ตัวเลย"

หญิงสาวรีบคลี่ยิ้ม

"ไม่มีอะไร ข้าแค่..."

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"...ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว" พูดจบ

ก็หันหลังเดินออกจากงานทันที โดยไม่รู้เลยว่า เซียวจิ่นอันซึ่งกำลังคุยกับองค์หญิง กลับหันมามองแผ่นหลังของเธอพอดี เมื่อเห็นหญิงสาวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว หัวใจของเขากลับรู้สึกแปลก ๆ ราวกับ...ทำของสำคัญบางอย่างหล่นหาย

องค์หญิงหย่งหนิงกำลังตรัสเรื่องดอกไม้ แต่เซียวจิ่นอันกลับไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว สายตาของเขา...เอาแต่มองไปยังทิศที่หลินเสี่ยวอวี่เดินจากไปและเป็นครั้งแรกในชีวิตที่แม่ทัพผู้ไม่เคยไล่ตามผู้ใด อยากเดินตามใครสักคน

สายลมอ่อนพัดผ่านพระราชอุทยาน หลินเสี่ยวอวี่เดินออกจากงานโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองมาถึงสวนด้านหลังตั้งแต่เมื่อไร ที่นี่เงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงศาลาไม้เล็ก ๆ ริมสระบัว และต้นเหมยที่กำลังผลิดอกสีขาวสะพรั่ง หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งหิน

"เราเป็นอะไรไปนะ..." เธอพึมพำกับตัวเอง

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าองค์หญิงหย่งหนิงไม่ได้เป็นนางร้าย ทั้งที่รู้ว่าในนิยาย เซียวจิ่นอันไม่เคยมีใจให้องค์หญิง แต่พอเห็นทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน หัวใจกลับรู้สึกเหมือนถูกบีบรัด

"ก็แค่...คนที่เคยชอบตัวละครในนิยาย"

"จะไปหวงอะไรเขา"

หลินเสี่ยวอวี่หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ แต่ยิ่งหัวเราะ ดวงตากลับยิ่งร้อนผ่าวเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ความรู้สึกที่มีต่อเซียวจิ่นอัน...ไม่ใช่แค่ความชื่นชมในฐานะแฟนนิยายอีกต่อไป หากเป็นผู้ชายคนหนึ่งเดินคุยกับผู้หญิงคนอื่น เธอคงไม่รู้สึกอะไร แต่พอเป็นเขา...เธอกลับอดน้อยใจไม่ได้

"คุณหนูหลิน" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

หลินเสี่ยวอวี่ตัวแข็งก่อนรีบหันกลับไป เซียวจิ่นอันยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าหล่อเหลายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับจับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว

"ท่าน..." หญิงสาวเบิกตา

"เหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่"

"ข้ามาตามเจ้า" คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอชะงัก

"ตามข้าหรือ"

"อืม"

"องค์หญิงเล่า"

เซียวจิ่นอันตอบอย่างเรียบง่าย

"ข้าขอตัว"

หลินเสี่ยวอวี่กะพริบตาปริบ ๆ

"...ขอตัว?"

"อืม"

"แต่...องค์หญิงกำลังคุยกับท่านไม่ใช่หรือ"

แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนถามกลับ

"สำคัญหรือ"

คำถามนั้นทำให้หลินเสี่ยวอวี่ไปไม่เป็น

"ก็..."

"ท่าน..."

"นางเป็นองค์หญิง"

เซียวจิ่นอันพยักหน้า

"ข้ารู้...แล้ว..."

เขามองนางตรง ๆ

"เจ้าหนีมาทำไม"

หญิงสาวหลบสายตา

"ข้าไม่ได้หนี"

"งั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมมองข้าตั้งแต่เมื่อครู่"

"..."

"เหตุใด จึงเดินหนีทันทีที่เห็นข้าคุยกับองค์หญิง"

หลินเสี่ยวอวี่อ้าปาก แต่กลับเถียงไม่ออก เธอคิดว่าแอบเดินออกมาเงียบ ๆ แล้ว ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น เซียวจิ่นอันมองใบหน้าแดงเรื่อของหญิงสาว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

"เจ้า...กำลังงอนข้าหรือ"

ประโยคนั้นทำให้หลินเสี่ยวอวี่รีบส่ายหน้ารัว

"ไม่ใช่!"

"ข้าไม่ได้งอน"

"จริงหรือ"

"จริง!" นางตอบเสียงดังเกินปกติ จนแม้แต่ตัวเองยังรู้ว่าไม่มีน้ำหนัก

เซียวจิ่นอันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะจริง ๆ ไม่ใช่เพียงรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนที่ผ่านมา หลินเสี่ยวอวี่ถึงกับตาค้าง

"ท่าน...หัวเราะ..."

"แปลกมากหรือ"

"มาก" นางพยักหน้าแรง ๆ

"ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะหัวเราะได้"

เซียวจิ่นอันส่ายหน้าอย่างจนใจ

"เจ้านี่..."

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้น

"องค์หญิงเชิญข้าเดินชมสวน เพราะต้องการถามเรื่องการศึก"

"มีเพียงเท่านั้น"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้น

"จริงหรือ"

"อืม"

"แล้ว..."

"ข้าปฏิเสธไปแล้ว"

หญิงสาวเบิกตากว้าง

"ปฏิเสธ?"

"เพราะเห็นเจ้าเดินออกมา"

"ข้าคิดว่า..." เขาหยุดไปเล็กน้อย เหมือนกำลังหาคำพูด

"...เจ้าคงมีเรื่องสำคัญ"

หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นแรง

คนตรงหน้า...ตามเธอออกมาเพราะแบบนี้หรือ นางเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดเสียงเบา

"ข้าไม่มีเรื่องสำคัญหรอก"

"มี" เซียวจิ่นอันตอบทันที

"สำหรับข้า"

"เจ้าสำคัญกว่า"

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ จนแม้แต่เจ้าตัวเองก็ชะงัก ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบเหมย หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เขา...เมื่อครู่พูดว่าอะไรนะ

เซียวจิ่นอันกระแอมเบา ๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดเกินไป

"ข้าหมายถึง...เจ้ารู้เรื่องที่อาจช่วยบ้านเมืองได้"

"จึงสำคัญ"

ยิ่งอธิบาย กลับยิ่งฟังดูแก้ตัว หลินเสี่ยวอวี่หลุดหัวเราะออกมา รอยยิ้มสดใสที่หายไปหลายวันกลับมาอีกครั้ง เมื่อเห็นนางหัวเราะ เซียวจิ่นอันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"...แบบนี้ค่อยเหมือนเจ้า" เขาพึมพำเบา ๆ

หญิงสาวเงยหน้ามอง

"อะไรนะ"

"ไม่มีอะไร" แม่ทัพหนุ่มตอบเรียบ ๆ ก่อนหันไปมองสระบัว

ผ่านไปครู่หนึ่ง...เขาค่อย ๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา

"กลับงานกัน"

หลินเสี่ยวอวี่มองมือใหญ่ตรงหน้า ก่อนมองหน้าเขา

"ท่าน..."

"กลัวเจ้าหลง" เขาตอบสั้น ๆ

แต่ปลายหูของแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นเกรงศัตรู กลับแดงขึ้นเล็กน้อย หลินเสี่ยวอวี่อมยิ้ม ก่อนค่อย ๆ วางมือลงบนฝ่ามือของเขา มือของเซียวจิ่นอันอุ่นกว่าที่คิดและใหญ่จนสามารถกุมมือของเธอไว้ได้ทั้งหมด เขากระชับมือเบา ๆ ก่อนพาเธอเดินกลับไปยังพระราชอุทยาน โดยไม่รู้เลยว่าภาพของทั้งสองคนที่เดินจับมือกันอยู่ใต้ต้นเหมย กำลังมีใครอีกคนมองเห็นจากศาลาสูง ดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ หรี่ลง ก่อนเจ้าของสายตาจะยกยิ้มเย็นชา

"ที่แท้...แม่ทัพเซียวก็มีจุดอ่อนเช่นกัน"

ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง ไม่มีใครรู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่มือทั้งสองประสานกัน เงามืดครั้งใหม่...ก็กำลังเริ่มเคลื่อนไหว