พี่ชาย(ข้างบ้าน)ที่รัก

พี่ชาย(ข้างบ้าน)ที่รัก

last update最終更新日 : 2026-03-16
作家:  มินซอลทัง連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
31チャプター
299ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

Badboy

หมอ

รวย

แอบรัก

โรงเรียน

ความรักครั้งแรก

สำหรับเขาเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับเธอ เขาคือรักแรกที่จนถึงตอนนี้ก็ยังปักหมุดหัวใจเอาไว้ที่เขาเพียงคนเดียว พอจะมีโอกาสบ้างไหมนะ ที่น้องน้อยจะได้ครอบครองหัวใจพี่ชายกำมะลอคนนี้ได้บ้าง' เรื่องราวของ ของขวัญ เด็กสาวผู้แอบหมายปองพี่ชายข้างบ้านซึ่งเป็นลูกชายเพื่อนสนิทแม่ของตัวเองอย่างเซจิ ด้วยความที่เธอและเขาเกิดในวันที่และเดือนเดียวกัน ครอบครัวจึงจัดงานวันเกิดร่วมให้กับพวกเขาทั้งสองอยู่เสมอ ทุกปีในวันคล้ายวันเกิด เธอจะมีความสุขมาก ต่างจากเขาที่ดูเบื่อหน่าย แต่ถึงอย่างนั้น เธอเองก็ได้แต่เฝ้าอธิษฐานว่า คงมีสักวัน ที่ตัวเธอนั้นจะได้เป็นของขวัญสำหรับเขา… แต่ดูเหมือนว่า…เขาจะไม่ค่อยชอบของขวัญชิ้นนี้สักเท่าไหร่เลย งานนี้มีเป็น

もっと見る

第1話

บทนำ

"Ujang! Keluar kamu!" teriak Bu Mirna dengan emosi menggebu-ngebu.

"Ada apa, Bu?" tanya Ujang takut-takut. Siapa yang tidak takut bila di datangi oleh istri dari kepala desa dengan marah-marah?

"Masih nanya lagi! Lihat ini kelakuan si Reza. Dia mengintip saya sedang mandi, maksudnya apa coba? Dia benar-benar gila atau pura-pura gila sih?!" bentak Bu Mirna dengan emosi yang masih membara.

Melihat Bu Mirna marah-marah membuat Reza tepuk tangan, Reza adalah putra pertama dari Ujang dan Dewi, pemuda itu memiliki kekurangan, meskipun sudah dewasa tingkahnya masih seperti anak-anak. Setelah tiga tahun menikah akhirnya mereka dikaruniai seorang putra yang tampan nan rupawan. Namun, mereka juga sedih karena terlihat keanehan pada sikap Reza bisa dibilang kurang waras, kalau orang di desa menyebutnya gila.

"Diam kamu!" bentak Bu Mirna.

Burhan berlarian menuju rumah Ujang, ia segera mendekati istrinya. Nafasnya terengah-engah karena menyusul istrinya dengan berlari. Melihat sedang ada keributan Burhan mempercepat larinya.

"Astaga, jangan seperti ini. Keributan ini mengundang perhatian para warga, ada baiknya kita selesaikan secara pribadi dan kekeluargaan." Burhan menengahi, meski belum sempat untuk dirinya mengatur nafas.

Ujang mengajak mereka masuk, jujur ia terkejut mendengar pengakuan Bu Mirna. Mana mungkin putranya mengintip orang mandi, tapi ia juga tak bisa sembarang mengambil kesimpulan.

Semuanya duduk di dalam ruangan kecil, tidak ada kursi hanya beralaskan tikar tipis yang terbuat dari anyaman daun, keluaga Burhan memaklumi keadaan tersebut karena memang keluarga Ujang bukan dari kalangan orang berpunya. Burhan membuka diskusi untuk memperjelas apa yang sebenarnya terjadi.

"Oke, kalau begini penyelesaiannya lebih enak, jangan seperti tadi nggak enak di lihat warga. Jadi di mulai dari istri saya dulu. Sebenarnya apa yang terjadi, Sayang?" tanya Burhan.

Belum sempat membuka suara, seorang gadis gemuk dan hitam datang membawa minuman. Bu Mirna melihat ke arah gadis itu dengan jijik, lalu menatap minuman itu tanpa minat, mana mungkin dia mau minum, minuman yang disuguhkan oleh gadis itu.

"Terima kasih, Nak." Alina tersenyum senang dengan malu-malu, sebuah keajaiban baginya ada orang kaya mau berkunjung.

"Oke, jadi saya mulai. Saya tadi lagi mandi tiba-tiba dia!" Bu Mirna menunjuk Reza dengan suara tinggi dan amarah yang menggebu-gebu. Alina terkejut bukan main, ia segera memeluk ibunya karena ketakutan.

"Dia mendobrak pintu kamar mandi kami, padahal jelas-jelas saya sedang mandi. Lalu dia berteriak kesenangan karena melihat tubuh saya!" sarkas Bu Mirna.

"Hmm, tadi Reza memang datang ke rumah kami, dia meminta minum kepada saya dan saya menyuruhnya masuk. Terus saya tinggalkan dia di ruang tengah sendirian, sementara saya mengambil minum untuk Reza. Selama saya mengambil minum memang benar Reza berteriak mengatakan Tante kenapa nggak make baju. Nak Reza, kenapa mendobrak kamar mandi?" tanya Burhan.

"Aku tidak mendobraknya, aku cuma mau pipis tapi aku tak tau dimana tempat pipis. Terus aku mau pipis di tempat bunga di tanam dekat pintu itu. Tiba-tiba Tante keluar lalu menarik saya dan membuka handuknya terus aku teriak," ucap Reza.

"Bohong, jangan percaya ucapannya dia gila!" Bu Mirna tentu saja tidak terima dengan pengakuan tersebut. Tangannya gemetaran.

"Kakakku tidak gila, apa yang dia ucapkan itu jujur karena dia merasa dia masih anak-anak," ucap Alina, membela sang kakak.

Burhan memijit kepalanya yang berdenyut, percuma saja mencari penyelesaian kalau seperti ini. Ia melihat istrinya, entah mengapa seperti ada ketakutan di dalam diri Mirna. Apa mungkin itu karena kejadian barusan, itulah mengapa ia seperti ketakutan?

"Reza apa kamu benar-benar gila?" tanya Burhan.

"Tidak, aku tidak gila, Tante yang gila."

"Berani kamu mengatai saya!" Tangan Mirna terangkat hendak menampar Reza.

Orang tua Reza yang sedari tadi diam kini ikut-ikutan naik pitam. Mendengar semua tuduhan tersebut mereka masih bisa sabar, tetapi tidak dengan main tangan.

"Jangan sesekali Anda memukul anak saya!" ucap Ujang angkat suara.

"Ayah, Reza takut." Seperti anak kecil yang ketakutan Reza berlindung di balik badan ayahnya.

"Sudah-sudah, kita tidak tau mana yang benar. Tapi ada baiknya kita ambil kesimpulan dari cerita dari pihak yang paling berakal. Kita tidak tau Reza benar-benar gila atau tidak ada baiknya dia kita pasung di gudang rumah saya. Hari ini semua warga akan kita kumpulkan dan mengumumkan terkait pemasungan Reza karena dia sudah melakukan tindak di luar nalar," ucap Burhan.

Tentu saja keluarga Reza tidak menyetujui hal itu, bukankah seharusnya mereka benar-benar perlu menelusuri apa yang sebenarnya terjadi? Bu Mirna menatap Reza dengan remeh, tatapan matanya seolah olah mengatakan bahwa jangan pernah menantang Bu Mirna maka kalian akan tau akibatnya.

"Tidak bisa begitu dong, Han! Di sini semua orang tau kalau semua ucapan dari mulut Reza itu selalu jujur. Harusnya istrimu lah yang wajib di curigai, sekalipun kalian mau mencurigai anak saya jangan sampai pemasungan seperti itu! Kami bisa menjaga anak kami tanpa perlu di pasung," ucap Ujang.

"Bisa menjaga? Lihatlah, tiap hari Reza berkeliaran. Apa itu yang di sebut menjaga? Dasar bodoh kalian! Udah miskin, bodoh lagi," ucap Mirna dengan nada menghina.

"Bu Mirna, bagaimana kalau Reza itu anak ibu? Apa yang akan terjadi kalau suatu saat karma datang?" Setelah sekian lama diam Dewi ikut berbicara.

"Mana mungkin saya mempunya anak cacat seperti itu? Aneh-aneh saja!"

"Sudahlah, Bu Mirna! Saya tau kapan anak saya berbohong dan kapan anak saya jujur. Anda mungkin bisa menipu suami anda tapi tidak dengan saya!"

Wajah Mirna memucat seketika, ia harus segera membuat mereka terusir atau rahasianya akan terbongkar kalau begini ceritanya.

"Tutup mulut anda, Miskin!"

"Bebaskan anak saya, maka saya akan menutup mulut!"

Tentu saja Dewi tak mau mengalah mendengar semua ucapan dari Mirna, karena di sini sudah jelas siapa sebenarnya yang menjadi korban.

"Detik ini juga kalian bisa kuhancurkan, kalian itu miskin."

Dewi tertawa, tentu saja ia tidak takut dengan ancaman tersebut.

"Dasar murahan, anak saya yang notabenenya orang gila mau kamu perlakukan seperti itu. Kasian Burhan mendapatkan istri seperti anda," ucap Dewi membuat Mirna merasa ketakutan.

"Baiklah, aku akan menutup mulut kalian dengan caraku!"

***

Reza di bawa oleh Burhan, menuju kerumunan orang-orang yang penasaran dengan kedatangan kepala desa ke rumah Ujang. Ada yang mengira mereka akan mendapatkan sembako, ada juga yang mengira ada bedah rumah.

Alina segera menghalangi Burhan ketika ia tau apa sebenarnya yang akan terjadi pada kakaknya. Alina memeluk kaki Burhan, tak ada yang bisa dilakukan oleh Alina selain cara ini.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
31 チャプター
บทนำ
Happy birthday to you… happy birthday to you ~ภายในบ้านหลังใหญ่ ใจกลางห้องโถงของตัวบ้านถูกตกแต่งไปด้วยลูกโป่งและของตกแต่งหลากสีสัน แต่เพียงชั่วพริบตา ไฟที่ส่องสว่างก็มืดดับลงไปเสียหมด เหลือเพียงแสงสว่างจากดวงเทียนเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนเข้ามา เพื่อให้เด็กหญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาในวัย 8 ขวบที่กำลังตื่นเต้นได้เป่ามันให้มอดดับลงแต่ภายในห้องโถงนั้นไม่ได้มีเธอแค่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในการเป่าเทียนในครั้งนี้ เพราะยังมีอีกคนหนึ่ง ซึ่งเกิดในวันเดียวกับเธอเด็กหญิงละสายตาจากแสงเทียนสลัวไปหาเด็กชายวัย 10 ขวบที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงประหนึ่งไม่ค่อยพอใจกับการจัดงานวันเกิดร่วมกับเธอสักเท่าไหร่นัก เขาพยายามบอกแม่เสมอว่าอยากจัดแยก แต่ด้วยความที่ครอบครัวของทั้งสองสนิทสนมกันมาก นอกจากนี้บ้านยังอยู่ใกล้กันอีกด้วย ความปรารถนาของเขาจึงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะถึงอย่างไร ทางผู้ใหญ่ก็ไม่มีวันแยกจัดงานวันเกิดให้เขาอยู่แล้ว‘จัดรวมกันไปเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลา’ พ่อของเซจิเอ่ยขึ้น ความเยือกเย็นจากน้ำเสียงนั้นยิ่งทำให้เซจิไม่อยากจะเซ้าซี้สักเท่าไหร่นัก จึงต้องลงเอยด้วยการจัดงานวันเกิด
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 1
10 years later...ขอให้พี่เซจิรักฉันนั้นคือคำอธิษฐานของของขวัญ หญิงสาววัยสิบแปดปี ที่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คำอธิษฐานของเธอก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเสมอมา เธอหลงรักเซจิ พี่ชายของเพื่อนสนิทตัวเองมาตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังรักเขาไม่มีเปลี่ยน แม้จะปิดบังความรู้สึกนี้กับเขามาโดยตลอดมา แต่ก็หวังว่าสักวันเขาจะรับรู้ความรู้สึกของเธอบ้างไม่มากก็น้อย เพียงเท่านี้ก็ยังดี ขอให้เขารู้สึกแบบเดียวกับเธอ แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว เขาจะไม่เคยแสดงออกว่าชอบเธอก็ตามทีเธอทราบดีว่างานวันเกิดร่วมที่ถูกจัดขึ้นในทุกปีนี้เขาไม่เต็มใจที่จะจัดร่วมกับเธอสักเท่าไหร่นักหรอก แต่อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้าของเขาในทุกปี ถึงแม้ว่าในตอนนี้ เขาจะไม่ได้อยู่ให้เธอเห็นหน้าทุกวันเหมือนสมัยเด็กแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้น ทุกปีในวันเกิดเขาก็จะต้องกลับมาเป่าเค้กร่วมกับเธอตลอด นั่นถือเป็นข้อผูกมัดระหว่างพวกเขา...“อธิษฐานว่าอะไรครับคนสวย” เซนโตะ เพื่อนสนิทต่างเพศก็มักจะชะโงกหน้าเข้ามาถามเธอแบบนี้ประจำ แต่ว่าตอนนี้เซนโตะไม่ได้ดูเหมือนเด็กขี้สงสัยเหมือนแต่ก่อน พอโตขึ้นมาเขากลับมีออร่าโดดเด่นไม่แพ้
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 2
“ไอเซนโตะ ใช่….ร้านนี้จริงๆ เหรอวะ? ที่หวานมันบอกว่าจะเลี้ยงเหล้าพวกเราอ่ะ” ของขวัญสาวสวยในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปและกางเกงยีนส์ขาสั้นหันไปสะกิดเซนโตะที่เอาแต่ส่งสายตาหว่านเสน่ห์ผู้หญิงไปทั่วสาเหตุที่ถามเป็นเพราะเริ่มไม่แน่ใจ เธอไม่รู้ว่านี้คือร้านที่เพื่อนในกลุ่มนัดมาพบปะกันหรือเปล่า นอกจากนี้ยังเป็นร้านที่เธอไม่เคยมาและไม่คุ้นตาสักเท่าไหร่นักด้วย แถมยังอยู่ไกลจากร้านประจำ อีกทั้งยังมีแต่เด็กมหาลัยเสียส่วนใหญ่ด้วยหลังจากจัดงานวันเกิดเสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ซึ่งของขวัญเองก็มีฉลองวันเกิดกับกลุ่มเพื่อนของเธอด้วยเช่นกัน และพวกเธอก็เลือกร้านนี้ เพราะเห็นว่าเป็นร้านที่มีเด็กมหา’ลัย BK เยอะมาก พวกเธอนัดกันเอาไว้ว่าจะพากันเข้าที่ BK ให้ได้ และครั้งนี้ก็มาเพื่อดูลาดเลาเอาไว้ก่อน เพราะคิดว่าหากติดมหา’ลัย BK กันครบองค์ประชุม แล้วร้านนี้ก็อาจจะเป็นร้านประจำสำหรับกลุ่มของพวกเธอในอนาคตก็เป็นได้“เออดิ! มึงดูดิ มีแต่เด็ก BK ทั้งนั้นเลย กูแม่งอยากรีบขึ้นปี 1 เร็ว ๆ แล้วเมื่อไรจะเปิดรับสักทีวะ” เซนโตะบ่นพึมพำ“ไอ้เซนโตะ! มึงได้ฟังที่กูพูดมั้ยเนี่ย?”“ห๊ะ? มึงว่าไงนะ…ของขวัญ”“ก็กูถามว่า...” เธอพ
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 3
ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูจากด้านนอกปลุกฉันให้ตื่นขึ้นอย่างอดไม่ได้ด้วย สภาพที่ยังงัวเงียและแฮงค์ไม่หายจากเมื่อคืนดีนัก ฉันหันไปมองไอ้ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างล่างเตียงแล้วเดินลงจากเตียงข้ามตัวเจ้าของห้องที่นอนกองอยู่กับพื้นไปอย่างโซซัดโซเซเพื่อไปเปิดประตูห้องให้คนด้านนอกได้เข้ามา“อ้าว! หนูของขวัญเองเหรอจ้ะ” เป็นอาน้ำแม่ของเซนโตะนั่นเอง ท่านดูตกใจเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมานอนห้องเซนโตะด้วยสภาพแบบนี้“สวัสดีค่ะอาน้ำ”“เซนโตะล่ะจ๊ะ”“ยังนอนอยู่เลยค่ะ…อาน้ำ เดี๋ยวหนูปลุกมันให้แล้วกันนะคะ”“ได้จ่ะ รีบตามลงมากินข้าวเช้ากันด้วยนะ เดี๋ยวข้าวจะเย็นเอาซะก่อน”“ขอบคุณค่ะ…อาน้ำ เดี๋ยวหนูจะรีบลงไปนะคะ” อาน้ำพยักหน้า แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างตามเดิม ฉันปิดประตูห้องแล้วเดินไปใช้เท้าเขี่ยร่างสูงของเซนโตะที่ยังนอนสลบอยู่ข้างล่างด้วยสภาพเปลือยท่อนบนกับกางเกงยีนส์ขายาวตัวที่ใส่ไปผับเมื่อคืน“มึง! ตื่นได้แล้ว!” ถ้ามันยังไม่ลุก ฉันก็ใช้เท้าเขี่ยมันอยู่อย่างนั้นแหละ ดูสิจะทนได้สักแค่ไหนกันเชียว“อือ…ขออีกห้านาที”“ไม่! ตื่นได้แล้ว! ไม่งั้นกูก็เขี่ยมึงอย่างงี้แหละ!”“โอ้ย! มึงนี่นะ
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 4
@ห้างC“ไอ้เซน! พี่เซจินัดกี่โมงเนี่ย?”“มันบอกกูว่าบ่ายสองนะ”“นี่ก็บ่ายสองครึ่งแล้วนะ กูว่าพวกเรากลับกันเถอะ พี่เซจิคงไม่มาแล้วล่ะ” ฉันชูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาบ่ายสองครึ่งให้เซนโตะที่นั่งดูดน้ำอยู่ข้าง ๆ พิจารณา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากร้าน แต่ทว่า...พลั่ก!“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” ฉันเดินไปชนกับแผงอกของใครเข้าเต็มปัง กลิ่นน้ำหอมของเขามันช่างดูคุ้นจัง แต่ชนเขาเสียขนาดนั้นฉันก็ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย จึงได้แต่เดินเลี่ยงไปอีกฝั่งแทนแต่แล้วมือหนาของใครบางคนก็คว้าจับแขนของฉันเอาไว้เสียก่อน ฉันจึงรีบหันขวับกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าคนนั้นก็คือพี่เซจินั่นเอง‘เขาสัมผัสตัวฉันด้วยล่ะ…’“จะไปไหน” ร่างสูงจ้องหน้าฉันพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ“ของขวัญคิดว่าพี่เซจิจะไม่มาแล้ว ก็เลย...” ฉันเงยหน้าไปมองร่างสูงพลางมองมือหนาที่กำลังจับแขนของฉันเอาไว้ด้วยสายตานิ่ง ทั้งที่ตอนนี้เสียงในหัวใจฉันมันเต้นโครมครามดังก้องไปหมดแล้ว“ของขวัญ!” เสียงของเซนโตะดังไล่ตามฉันมาติด ๆ พี่เซจิจึงรีบสะบัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปมองยังร่างสูงด้านหลังฉันแทน“กว่าจะมาเนอะ มึงนัดพวกกูบ่ายสอง แล้วดูดิมึงมากี่โมง”
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 5
หลายเดือนมานี้ ฉันเฝ้าอ่านหนังสืออยู่ตลอดเวลา เพื่อหวังจะสอบเข้ามหาลัยและคณะเดียวกับพี่เซจิให้ได้ จึงไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนแต่ก่อนแล้ว พ่อและแม่เห็นถึงความตั้งใจของฉันก็คอยช่วยสนับสนุนอยู่ไม่ห่าง“วันนี้หนูจะออกไปอ่านหนังสือที่คาเฟ่นะคะ” ฉันเดินลงบันไดมาจากชั้นสองของตัวบ้าน แต่งกายด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่าขึ้นมาหนึ่งคืบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ดูสั้นเกินไปสำหรับคนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรอย่างฉันหรอกส่วนสาเหตุที่ฉันอยากจะออกไปอ่านข้างนอกมากกว่าอ่านที่บ้านนั้น เป็นเพราะการอ่านหนังสือที่บ้านจะมีความเครียดระดับหนึ่ง เพราะฉะนั้น หากได้เดินทางออกไปข้างนอก อาจเป็นตัวช่วยหลอกสมองได้บ้าง ว่าเรากำลังออกไปเที่ยวและในขณะเดียวกันก็อ่านหนังสือไปด้วยอย่างไรล่ะ ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด“ให้พ่อไปส่งไหม” พ่อของฉันเอ่ยถามขณะที่กำลังนั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไปพลาง“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปคนเดียวได้”“แล้วเซนโตะล่ะ ช่วงนี้ไม่เห็นมาเล่นที่บ้านเลย”“เซนโตะกำลังยุ่งกับเรื่องสอบเข้าเหมือนกันค่ะ เห็นว่าโดนคุณพ่อกักบริเวณไม่ให้ออกมาข้างนอกจนกว่าจะสอบได้ หนูก็ไม่อยากไปกวนมันช
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 6
@CLUB JBแล้วในที่สุดฉันก็มาที่ผับเดิมอีกจนได้ แต่โชคร้ายหน่อยที่ลากหวานมาได้แค่คนเดียว เพราะพี่ไอเท็มแฟนมันก็มาที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งพี่ไอเท็มเองก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่เซจิด้วย นั่นหมายความว่าพี่เซจิก็อยู่ที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน แต่ว่าโต๊ะของเขาห่างจากโต๊ะของฉันพอสมควร แต่ด้วยสกิลของฉันที่มักจะทำแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ต่อให้โต๊ะไกลแค่ไหนฉันก็มองเห็นเขาได้อยู่ตลอด เรียกได้ว่าเขาอยู่ในสายตาของฉันแทบตลอด“ของขวัญ แล้วไอ้เซ็นมันรู้หรือเปล่าว่ามึงมานี่อะ”“หึ!”“กรรม! แล้วกูจะโดนหางเลขด้วยมั้ยเนี่ย”“ไม่หรอกน่า... มึงว่าเบนจามินเป็นไงบ้าง”“กูว่าก็ดีนะดูเป็นมิตรไม่มีพิษมีภัยด้วย” หวานมันบอกพลางกระซิบกระซาบกับฉันระหว่างที่เบนจามินไปคุยกับเพื่อนโต๊ะอื่นอยู่“เนอะ! กูไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เซ็นมันต้องกันท่าด้วยวะ เบนเขาก็แลเป็นคนดี”“....”“เดี๋ยวกูมานะมึง” แล้วไอ้หวานมันก็เดินไปที่โต๊ะของแฟนมัน ส่วนฉันก็จ้องภาพพี่เซจิกับผู้หญิงคนนั้นกำลังคุยกันอย่างถูกคอ ทั้ง ๆ ที่จริงพี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยซ้ำ ยิ่งคุยกับฉันแทบนับประโยคได้เลย“มองอะไรอยู่เหรอ ของขวัญ” เสียงของเบนจามินทำให้ฉันละสายตาจ
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 7
@Seiji Talkไม่คิดเลยว่าจะเจอกันที่นี่ได้!ผมเหลืออบตามองไปเห็นเพื่อนสนิทของน้องชายตัวเองที่ดูเหมือนจะแอบมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น แถมวันนี้ยังไม่มีเพื่อนในกลุ่มด้วยเลย เว้นแต่คนชือน้ำหวาน ซึ่งพวกเธอเป็นผู้หญิงเพียงแค่สองคนในกลุ่มนั้น พนันได้เลยว่าไอ้เซ็นโตะน้องชายของผมจะต้องไม่รู้แน่นอน ว่าเพื่อนสนิทที่มันหวงแหนนั้นแอบหนีมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ แถมยังมากับใครก็ไม่รู้ แต่ผมมองแวบเดียวก็พอจะกระจ่าง ไอ้หมอนั่นมันไม่น่าไว้ใจนักหรอก เพราะผมเห็นมันมาเที่ยวที่ร้านนี้อยู่บ่อยครั้งว่าแต่...ทำไมของขวัญกับผู้ชายคนนั้นถึงดูสนิทสนมกันจังวะ“ไอ้เซจิ นั่นใช่น้องของขวัญป้ะ?” เสียงของเป็นหนึ่ง เพื่อนในกลุ่มของผมเอ่ยถามขึ้น“อืม สงสัยจะหนีเที่ยวมั้ง” ถึงจะตอบออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่จิตใจของผมตอนนี้กลับจดจ่ออยู่ตรงโต๊ะนั้นอย่างไม่ลดละ“แล้วไหนน้องมึงอะ? ปกติมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ”“ไอ้เซนมันไปต่างประเทศ กูถึงบอกไงว่าน้องมันคงหนีเที่ยว ยังไงก็ช่วยดูหน่อยแล้วกัน ของขวัญก็เหมือน...น้องสาวกูคนหนึ่งอะ”“สวยขนาดนั้นมึงปล่อยมาถึงตอนนี้ได้ไงวะ” ไอเท็ม กระซิบบอกผมอย่างขำขัน แต่ผมดันไม่ขำด้วยเนี่ยะสิ ไอ้พวกนี้คิด
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 8
วันต่อมา...“ขอบคุณมากนะมึง... เออเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้า”เสียงคุยจากนอกห้องนอนปลุกฉันให้ตื่นจากฝันขึ้น ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียพลางมองสำรวจโดยรอบ ห้องสีขาวที่ไม่คุ้นตา แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นห้องของใครฉันจำภาพเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด เพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เท่านั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าฉันจะไว้ใจคนผิด ทำไมเบนจามินถึงทำแบบนี้กับฉันได้ลงคอ ฉันหลงคิดว่าเราอาจเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ทำไมเขาต้องวางยาฉันด้วย หรืออาจจะไม่ใช่เขากันนะ แต่สิ่งที่น่าสงสัยก็คือ ในเวลานั้นเขาหายไปไหนกันล่ะ?หากไม่ได้พี่เซจิช่วยเอาไว้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ ฉันแม่งโคตรคิดผิดเลยที่หนีเซนโตะออกมาเที่ยว ถ้าร็ว่าจะเป็นแบบนี้ นอนอยู่ที่บ้านคงดีซะกว่าทว่าในความโชคร้ายมันก็ยังมีความโชคดีอยู่นะจริงมั้ย…ฉันจำเหตุการณ์ได้ว่าเมื่อคืนฉันกับพี่เซจิ เราสองคน...กัน ถึงแม้ว่ามันจะน่าอายมาก แต่ว่าอย่างน้อยฉันก็เสียจูบแรกให้กับพี่เซจิ คนที่ฉํนแอบชอบมาเนิ่นนาน และตอนนี้ฉันก็ยังได้นอนอยู่บนเตียงของพี่เขาด้วย หมอนนี้ช่างหอมจัง…แกร่ก!เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของพี่เซจ
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
บทที่ 9
“ของขวัญ อาซื้อของมาฝาก ไม่รู้จะถูกใจหนูหรือเปล่านะ”หลายวันผ่านไป สองแม่ลูกทั้งอาน้ำและเซ็นโตะก็กลับมาถึงบ้าน หลังจากไปเที่ยวต่างประเทศกันมาหลายวัน แต่ก็ไม่ได้กลับมามือเปล่าแต่อย่างใด ช่วงเย็น อาน้ำจึงมาที่บ้านของฉันและชวนไปทานข้าวที่บ้านของท่าน แต่ก็จะมีแค่แม่ ๆ ของพวกเราเท่านั้น เพราะปกติแล้วพ่อ ๆ ของพวกเรามักจะไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านสักเท่าไรนัก“ขอบคุณค่ะอาน้ำ ไปเที่ยวเป็นไงบ้างคะ”“สนุกดีจ๊ะ เอ้อ! อายินดีด้วยนะเรื่องสอบติดมหาลัย โชคดีจังที่เราได้อยู่คณะเดียวกันหมดเลน ของเซ็นโตะเนี่ยะนะ ตอนแรกคิดว่าจะต้องเปลี่ยนแผนให้ไปเรียนบริหาร กว่าจะทำได้ก็พยายามเคี่ยวเข็นกันแทบตายเลย”ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้จะเลี้ยงลูกคนเล็กแบบตามใจมากกว่าลูกชายคนโตที่กดดันเขาอย่างหนักหน่วง เฮ้อ ไม่รู้ว่าพี่เซจิต้องผ่านอะไรมาบ้างเนอะ ว่าแต่…ฉันจะไปคิดถึงเขาทำไมกันล่ะ“ค่ะ”“ติดมหาลัยแล้วจะเอายังไงต่อล่ะ พราวได้คุยกับของขวัญเรื่องนี้บ้างหรือยัง”“ฉันก็มารอคุยเรื่องนี้กับครอบครัวแกนั่นแหละ เห็นมหาลัยก็อยู่ตั้งไกลด้วย หรือว่าจะให้ลูก ๆ อยู่คอนโดกันดี”“อยู่คอนโดก็ดีนะ ฉันน่ะไม่ห่วงเซนโตะหรอก ให้เขาไปอยู่กับเซจิก็ไ
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status