บทที่ 3 ตราบาปติดตัว - 80% -

ชยาวุธมองสบสายตาคู่นั้นอย่างหลงใหลขณะค่อย ๆ เคลื่อนริมฝีปากพรมจูบต่ำลงไปเรื่อย ๆ สองมือแยกขาเรียวสวยออกกว้าง ข้างหนึ่งพาดไว้กับบ่าตน อีกข้างวางไว้กับพื้น

เสียงครวญครางดังระงมเมื่อปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าปัดป่ายจุดอ่อนไหวอย่างเร่งเร้าสลับเชื่องช้า สะโพกกลมกลึงบิดส่ายรับการปรนเปรออันแสนร้อนเร่า ปากครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด เขาจึงยิ่งเร่งระรัวเพื่อส่งเธอถึงปลายทางโดยไว เพราะเขาเองก็ปวดหนึบจนแทบระเบิดแล้ว

เมื่อร่างเย้ายวนเกร็งกระตุกพร้อมเสียงครางดังขึ้นกว่าเดิม อันเป็นภาษากายบ่งบอกว่าหญิงสาวถึงปลายทางแล้ว หากแต่ชายหนุ่มกลับยังคงก้มหน้าปรนเปรอไม่หยุด สองมือคลึงเคล้นทรวงสล้าง ปลายนิ้วสะกิดยอดอกอย่างหยอกเย้า ขณะที่ร่างอรชรได้แต่นอนหอบหายใจถี่จากความสุขสมที่ถาโถมเมื่อครู่

ชายหนุ่มบรรจงจูบต้นขาด้านในทั้งสองข้างก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนตัวขึ้นมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับหญิงสาว เขายิ้มมุมปาก แววตารุ่มร้อนจนคนมองใจสั่นระรัว

“ตรงนี้หรือในห้อง” เขาถามเสียงพร่า ขณะที่ท่อนล่างเริ่มบดเบียดสอดแทรกเข้าสู่ช่องทางฉ่ำชื้น

“เอาเข้ามาแล้วยังจะถามอีกทำไม” เธอตอบเสียงแผ่วพร่าราวกระซิบ เซ็กซี่เสียจนเขาเผลอดันตัวเข้าไปจนเกือบสุดทาง เสียงร้องหวีดแหลมดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือไร้เรี่ยวแรงฟาดลงมาบนอกเขา

“พี่เวฟ! จุก!” หญิงสาวหน้าเหยเก เขาก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มพลางกระซิบแผ่ว

“แต่พี่เสียวมาก” เพราะความกระสันซ่าน เขาจึงได้แต่ครางออกมาเพื่อระบายความเสียดเสียวที่พลุ่งพล่าน ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับอย่างเชื่องช้า ทว่าพอเห็นแววตาเชิญชวนของหญิงสาว สะโพกสอบพลันเร่งจังหวะขยับโยกโหมกระพือจนร่างเย้ายวนสั่นไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้น

ชายหนุ่มโน้มตัวลงกอดคนใต้ร่าง กลืนกินเสียงครางหวานหูของเธอไว้โดยที่ท่อนล่างยังคงโหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง เมื่อรู้สึกได้ว่าช่องทางคับแคบเริ่มบีบรัดอย่างเป็นจังหวะพร้อมกับอาการสั่นระริกของคนในอ้อมกอด เขาจึงเร่งห่มสะโพกเพื่อจับจูงเธอไปถึงปลายทางพร้อมกัน

ชยาวุธมองแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวอันเกิดจากความสุขสมที่เขามอบให้ จึงอดใจไม่ได้ พรมจูบไปทั่วใบหน้าชื้นเหงื่อพลางพูดกลั้วหัวเราะ

“แก้มได้กำไรนะเนี่ย เสร็จสองยกแน่ะ พี่เพิ่งยกเดียว”

เธอหยิกหน้าอกเขาไม่แรงนัก

“เดี๋ยวเถอะ! ลุกไปเลย เหงื่อออกทั้งตัวแล้วเนี่ย”

“ค่อยไปอาบน้ำด้วยกันไง แต่ต้องหลังจากยกนี้นะ” พูดจบชายหนุ่มก็กอดเธอไว้แล้วยกตัวหญิงสาวให้ขึ้นมานั่งคร่อมตักของตน โดยที่จุดอ่อนไหวยังคงเชื่อมกันอยู่

“ว้าย! พี่เวฟบ้า จะเอาอีกหรือ” เธอเอามือยันหน้าอกเขาไว้ ทำท่าจะลุกหนี แต่ลุกไม่ได้เพราะชายหนุ่มจับสะโพกกลมกลึงล็อกเอาไว้แน่น

“เอาสิ อยากเอาทั้งคืนเลย โทษฐานที่แก้มไม่ให้พี่แตะต้องมาตั้งหลายวัน” เขาใช้ใบหน้าซุกไซ้ทรวงสล้างอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะขบปลายยอดเบา ๆ ราวกับลงโทษ

“ก็พูดเองไม่ใช่หรือว่าให้ห่างกัน แล้วทำไมแก้มต้องให้พี่แตะต้องด้วยล่ะ ในเมื่อเราเลิกกันแล้ว”

“ถึงพี่จะพูดอย่างนั้น แต่เอาเข้าจริง ๆ พี่ทำได้ที่ไหนแก้มก็รู้ ไม่งั้นคงไม่ตามตอแยแก้มทุกครั้งที่เจอหน้าหรอก” เขาหอมแก้มแดงระเรื่ออย่างรักใคร่พลางยิ้มกว้าง

“หายโกรธพี่แล้วใช่ไหมครับ แก้มไม่เลิกกับพี่แล้วใช่รึเปล่า”

“ใครบอก แก้มยังไม่ได้พูดสักหน่อยว่าจะคืนดี” หญิงสาวยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขาพลางบิดเอวขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า สายตาที่มองเขาทั้งท้าทายและยั่วยวน

“จัดกันไปรอบหนึ่งแล้วยังบอกไม่คืนดีอีกหรือ ยายตัวแสบ” เขาบีบจมูกเธออย่างเอ็นดู

“รอบหนึ่งแล้วไง เขาเรียกซื้อกินย่ะ ตอนพี่มาแก้มก็กำลังหิวพอดี ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วก็เลยซื้อกินให้หายอยาก”

ชยาวุธหัวเราะ ทั้งมันเขี้ยวและหมั่นไส้นางแมวยั่วสวาทที่กำลังยั่วยุเขาทั้งคำพูดและการกระทำ

“ก็ได้ ๆ คราวก่อนให้พี่สามร้อย แล้วคราวนี้ให้พี่เท่าไรดีครับคนสวย”

ภัทรมัยเอียงคอทำท่าครุ่นคิด “เอ...เท่าไรดีน้า แต่จะว่าไป การบริการก็งั้น ๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษให้ประทับใจ เพราะฉะนั้นเอาไปสองร้อยพอ”

ชยาวุธครางฮึ่มในลำคอที่ถูกสบประมาท “อยากได้แบบพิเศษใช่ไหมครับคุณผู้หญิง ได้! ผมจะจัดให้สุดฝีมือเลย แล้วถ้าพรุ่งนี้ไปทำงานแข้งขาอ่อนแรงอย่ามาบ่นให้ได้ยินนะครับ”

ชายหนุ่มใช้มือรองบั้นท้ายของเธอไว้แล้วลุกขึ้นยืนทันทีท่ามกลางเสียงหวีดร้องของหญิงสาวที่รีบตวัดแขนกอดคอเขาแน่นกว่าเดิมเพราะกลัวตก จากนั้นเขาก็ใส่ไม่ยั้งจนคนปากเก่งได้แต่กรีดร้องระงม

เช้าตรู่วันต่อมา ภัทรมัยทำทุกอย่างด้วยความเงียบเชียบ เพราะกลัวว่าคนที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงในห้องนอนจะรู้สึกตัวตื่น โชคดีที่ห้องน้ำอยู่ด้านนอกห้องนอน ส่วนห้องแต่งตัวเธอทำไว้ใกล้ห้องน้ำเพื่อความสะดวก ตอนแต่งตัวไปทำงานจึงไม่ต้องเข้าไปทำในห้องนอน

หญิงสาวหยิบกระดาษมาเขียนโน้ตทิ้งเอาไว้บนโต๊ะอาหารพร้อมกับวางเงินไว้สองร้อยบาทตามที่พูดเมื่อวานด้วยใบหน้ายิ้มกริ่มอย่างนึกสนุก ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายมาถือไว้ แล้วเดินออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี

ทว่าเมื่อเข้ามานั่งในรถ ภัทรมัยก็ต้องเบ้หน้าเมื่อรู้สึกว่าขาสั่นเหมือนไม่มีแรง อีกทั้งบั้นเอวก็ปวดเมื่อยจนอดบริภาษไปถึงคนที่ทำให้ตนเป็นอย่างนี้ไม่ได้

“ตาบ้านี่ อดอยากปากแห้งมาจากไหนกัน ไหนว่าเหนื่อยเรื่องจัดงานศพนักหนา แต่พอเป็นเรื่องอย่างว่านี่กลับมีแรงเหลือเฟือเชียว คนบ้ากาม”

ชยาวุธลืมตาตื่นหลังจากหญิงสาวเจ้าของห้องออกไปได้ครู่ใหญ่ ชายหนุ่มดูนาฬิกาจึงรู้ว่าภัทรมัยคงออกไปทำงานแล้ว เขาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำด้วยเนื้อตัวเปล่าเปลือย อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าแปรงสีฟันของเขายังคงอยู่ที่เดิม เพราะนึกว่าเธอจะทิ้งถังขยะไปแล้วเสียอีก

หลังจากแปรงฟันเสร็จแล้วเขาจึงอาบน้ำด้วยความสดชื่น เมื่อน้ำเย็น ๆ ไหลผ่านร่างกายตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ชยาวุธรู้สึกว่าในหัวของตนตอนนี้โล่งสบายราวกับเมฆหมอกดำมืดที่ปกคลุมรอบตัวเขาได้สลายไปหมดแล้ว ช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาเขาเครียดจนปวดศีรษะแทบข่มตานอนไม่ได้ ในใจหนักอึ้งราวกับมีหินมาถ่วงไว้ รอบกายมีแต่ความหม่นหมองจนเขาต้องโทรศัพท์นัดจิตแพทย์อีกครั้ง แต่วันนี้จิตแพทย์ประจำตัวเขาคิวไม่ว่าง จึงต้องไปพรุ่งนี้แทน

เมื่อคืนหลังเสร็จจากงานศพเขาจึงขับรถไปส่งเฟิร์นที่บ้าน จากนั้นก็ขับรถมาเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย กว่าจะรู้ตัวเขาก็พบว่าตนขับเข้ามาในคอนโดมิเนียมของภัทรมัยเสียแล้ว

ขอบคุณจิตใต้สำนึกของเขาที่พามาหาคนที่ช่วยเยียวยาจิตใจของตนได้เป็นอย่างดี อ้อมกอดและรอยยิ้มของภัทรมัยเป็นยาชั้นเลิศของเขา

หลังจากอาบน้ำเสร็จชยาวุธจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ เพราะตัวเก่าที่ใส่มาเมื่อวานภัทรมัยคงเอาไว้ในตะกร้าแล้ว เขากับเธอสลับกันไปค้างคอนโดฯ ของกันและกันอยู่บ่อย ๆ ในห้องของหญิงสาวจึงมีข้าวของของเขา และห้องของเขาก็มีข้าวของของเธอด้วยเช่นกัน

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วเขาจึงเดินออกมาที่ห้องรับแขก เห็นบนโต๊ะกินข้าวมีกระดาษแผ่นหนึ่งวางเอาไว้โดยมีแก้วน้ำทับอยู่ด้านบนจึงเดินไปดู