6 จำได้ขึ้นใจ

เมื่อเข้ามานั่งลงที่โต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมภายในร้านอาหารญี่ปุ่น ณุดาและปริญก็หยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูทันที ในขณะที่แพรวเลือกที่จะนั่งสำรวมวางมือประสานกันไว้บนตักด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่การต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับแฟนเก่าก็ยังชวนให้รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย

ณุดาเงยหน้าขึ้นมาจากเล่มเมนูแล้วส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“แพรวอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ดูเมนูก่อนสิ อยากกินอะไรสั่งเลยนะ วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง”

แพรวรีบส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับยิ้มปฏิเสธอย่างเกรงใจ

“ณุดาสั่งเถอะ ฉันกินได้ทั้งนั้น ไม่เรื่องมากหรอก”

“เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจัดให้ตามใจฉันเลยนะ” ณุดาหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปเลือกรายการอาหารโปรดของตัวเองและเอ่ยสั่งพนักงานเสิร์ฟที่ยืนรอรับออร์เดอร์อยู่ข้างโต๊ะ

เมื่อณุดาสั่งเสร็จก็ส่งเมนูต่อให้กับปริญที่นั่งอยู่ข้างกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองรายการอาหารครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเมนูโปรดของตัวเองเพิ่มเติมอีกสองสามอย่าง

แต่ทว่า...ทันทีที่ปริญเอ่ยชื่อเมนูสุดท้ายออกมาจากปาก

“แล้วก็...ขอแซลมอนซาชิมิเซตใหญ่ กับหัวปลาแซลมอนต้มซีอิ๊วครับ”

“…” แพรวที่นั่งเงียบๆอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงักไปทันที หัวใจกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อได้ยินชื่อเมนูอาหารเหล่านั้น

หัวปลาแซลมอนต้มซีอิ๊ว เมนูโปรดที่เธอชอบสั่งทานทุกครั้งสมัยที่เธอกับปริญยังคบหากัน มันคืออาหารจานโปรดที่ปริญจำได้แม่น และมักจะคอยคีบเนื้อส่วนที่ดีที่สุดให้เธอเสมอ แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปีจนเธอนึกว่าเขาคงลืมเลือนมันไปหมดแล้ว แต่ปริญกลับยังจำมันได้ขึ้นใจ

แพรวรีบดึงสติกลับมาแล้วรีบหลบสายตา เธอนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ทำราวกับว่าชื่อเมนูนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญธรรมดาทั่วๆไป

ส่วนปริญ หลังจากเอ่ยสั่งอาหารเสร็จ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับแพรวผ่านโต๊ะอาหารแวบหนึ่ง ดวงตาคมกริบไหววูบลงเล็กน้อยคล้ายกับตั้งใจจะสังเกตปฏิกิริยาของเธอ แต่เมื่อเห็นว่าแพรวนิ่งเงียบและสงบเสงี่ยมจนเกินเหตุ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงเบนสายตากลับไปมองทางอื่น

หลังจากมื้ออาหารที่ดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศเรียบง่ายแต่เจือความรู้สึกอึดอัดเล็กๆในใจของบางคน ปริญจัดการเรียกพนักงานมาเช็คบิลเรียบร้อยโดยที่ณุดายังคงพูดคุยเสียงใสสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้นตลอดเวลา

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและเตรียมตัวจะแยกย้าย ณุดาก็หันมามองหน้าแพรวแล้วเอ่ยถามขึ้น

“แพรวจะกลับเลยไหมล่ะ หรือจะเดินเล่นช้อปปิ้งต่ออีกหน่อย”

แพรวส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายเตรียมตัว

“กลับเลยดีกว่า พอดีฉันมีธุระต้องเคลียร์ต่อที่ห้อง”

“อ้าวเหรอ ฉันก็กลับเลยเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวฉันให้พี่ปริญไปส่งแกที่อพาร์ทเม้นท์เองนะ ทางผ่านพอดี”

“ไม่เป็นไรณุดา ฉันนั่งรถไฟฟ้ากลับเองสะดวกกว่า”

“ปฏิเสธอีกแล้วนะแพรว!” ณุดารีบพูดขัดขึ้นทันควันด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าแกมบังคับ

“เกรงใจอะไรกันนักหนา ทางผ่านอยู่แล้ว ป่ะ ห้ามปฏิเสธนะ!”

ณุดาไม่รอให้แพรวได้อ้าปากหาเหตุผลมาปฏิเสธรอบสอง เธอรีบคว้าแขนเพื่อนสาวแล้วลุกขึ้นยืนทันที ปริญที่นั่งเงียบมาตลอดเก็บกระเป๋าสตางค์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น แพรวเลยทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆอย่างจำยอม

“งั้น...ก็รบกวนด้วยนะณุดา”

ทั้งสามคนเดินเคียงคู่กันออกจากร้านอาหาร มุ่งตรงไปยังลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า ปริญกดรีโมทปลดล็อกรถยนต์ซีดานหรู ณุดาพาแพรวไปที่เบาะหลัง ขณะที่เธอก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับเช่นเคย

ตลอดเส้นทางขากลับ บรรยากาศภายในรถค่อนข้างเงียบสงบ ณุดายังคงชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศน่าอึดอัด ส่วนปริญตั้งใจขับรถมองตรงไปข้างหน้าโดยมีสมาธิกับท้องถนน แต่บางจังหวะดวงตาคมก็มักจะเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังไปยังเบาะหลังแวบหนึ่งอย่างเผลอตัว

ไม่นานนัก รถยนต์หรูคันงามก็เคลื่อนตัวมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าอพาร์ทเม้นท์ของแพรว

“ถึงแล้วแพรว...” ณุดาหันมาส่งยิ้มกว้างให้เพื่อน

“ขอบคุณที่มาทานข้าวด้วยกันนะ ไว้ว่างๆค่อยนัดเจอกันใหม่”

“ได้ๆ ขอบคุณณุดาและคุณปริญมากๆนะที่มาส่ง” แพรวเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ปิดประตูอย่างนุ่มนวลแล้วเดินเข้าสู่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเองไป ปล่อยให้รถหรูเคลื่อนตัวลับหายไปในความมืดของค่ำคืนวันหยุด

ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงบ หลังปริญขับรถมาส่งณุดาและกำลังมุ่งหน้ากลับคอนโด ความคิดของเขาก็วนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา

ภาพของแพรวที่ปฏิเสธเสื้อผ้าแบรนด์แพงอย่างตรงไปตรงมา และแววตานิ่งสงบไร้ร่องรอยความโกรธแค้นหรืออาลัยอาวรณ์ ทำให้เขาอดประหลาดใจไม่ได้ แพรวในวันนี้เติบโตเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยไม่มีเงาของเขาหลงเหลืออยู่ในชีวิตเลย

มือหนากำพวงมาลัยแน่นขึ้นเมื่อคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ ทำไมเขาถึงยังจำเมนูหัวปลาแซลมอนต้มซีอิ๊ว ของโปรดที่แพรวชอบสั่งเมื่อหลายปีก่อนได้ชัดเจน และเผลอสั่งมันออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ