Se connecterPartager
3 เก็บความแปลกใจ
Date de publication:
2026-10-28 18:49:12หนึ่งเดือนต่อมา
ห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรู งานอีเว้นท์เปิดตัวคอลเลกชันเครื่องประดับระดับลักชูรีคลาคล่ำไปด้วยแขกวีไอพีและสื่อมวลชน ปริญในชุดสูททักซิโดสีดำยืนสนทนากับแขกผู้ใหญ่ โดยมีณุดาในชุดราตรีสั้นสีครีมยืนเคียงข้างถือแท็บเล็ตคอยจัดการคิวงานด้วยความคล่องแคล่ว ทางด้านแพรว วันนี้เธอได้รับมอบหมายให้มาช่วยดูแลความเรียบร้อยที่โซนจัดแสดงสินค้าหลัก เนื่องจากทำงานมานานและมีความชำนาญในงานเป็นอย่างดี งานดำเนินไปจนถึงช่วงเวลาไฮไลต์ เมื่อแขกวีไอพีกลุ่มใหญ่ต้องการดูสร้อยเพชรในตู้เซฟนิรภัย แต่เกิดปัญหาขัดข้องกะทันหันทำให้ตู้เซฟไม่ยอมเปิด พนักงานคนอื่นเริ่มมีสีหน้าตื่นตระหนก ณุดารีบหันไปบอกปริญที่ยืนอยู่ใกล้กัน “พี่ปริญคะ ระบบตู้เซฟโซนนี้มีปัญหาค่ะ แขกกำลังรออยู่” ปริญขมวดคิ้วก้าวเข้าไปตรวจสอบระบบทันที แต่แพรวที่ยืนประจำจุดอยู่แล้วกลับขยับเข้าไปจัดการอย่างรวดเร็วกว่า “ขออนุญาตค่ะ” แพรวย่อตัวลงกดรหัสรีเซ็ตระบบฉุกเฉิน และบิดกุญแจกลไกสำรองด้วยความคล่องแคล่ว เพียงพริบตาเดียวตู้เซฟก็ดีดเปิดออก แขกวีไอพีปรบมือชื่นชม ณุดาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนเก่า “เก่งจังเลยแพรว แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีสุดๆ” แพรวส่งยิ้มสุภาพตามมารยาท “ด้วยหน้าที่น่ะ” จังหวะนั้น สายตาของแพรวสบเข้ากับดวงตาคมกริบของปริญที่มองอยู่พอดี ปริญมองอดีตแฟนเก่าด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้น เขากล่าวเสียงทุ้มราบเรียบตามมารยาทธุรกิจ “ขอบคุณมาก ทำงานได้ยอดเยี่ยมมาก” แพรวพยักหน้ารับสั้นๆ “ยินดีค่ะคุณปริญ เป็นหน้าที่ของทางเราอยู่แล้วค่ะ” แพรวกลับไปจัดการงานต่ออย่างราบรื่น โดยมีณุดายืนเคียงข้างปริญด้วยความภาคภูมิใจ ส่วนแพรวก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างเต็มภาคภูมิ ช่วงดึกหลังงานอีเว้นท์เลิก แพรวในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยเดินออกมาจากหน้าโรงแรมหรูเพื่อรอขึ้นรถประจำทางกลับอพาร์ทเม้นท์ ในจังหวะนั้น รถยนต์ซีดานหรูของปริญก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของโรงแรมเพื่อกลับที่พัก โดยมีณุดานั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านทางออก ณุดาก็เหลือบไปเห็นร่างของแพรวที่กำลังยืนรอรถอยู่ริมฟุตบาทพอดี “อ้าวนั่น...แพรวนี่คะพี่ปริญ” ณุดาอุทานด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบหันไปบอกแฟนหนุ่ม “จอดรถก่อนค่ะพี่ปริญ ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมแพรวยังมายืนรอรถคนเดียวล่ะคะเนี่ย ณุดาสงสารเพื่อน” ปริญชะงักมือที่กำลังจับพวงมาลัยเล็กน้อย ดวงตาคมมองผ่านกระจกไปยังร่างบางคุ้นตาที่ยืนอยู่ริมถนน เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ได้ครับ” แล้วหักพวงมาลัยจอดเทียบฟุตบาททันที ณุดาไม่รอช้า เธอเปิดประตูลงจากรถเดินตรงเข้าไปหาแพรวด้วยความหวังดีตามประสาเพื่อนเก่า “แพรว! ยังไม่กลับอีกเหรอ ดึกป่านนี้แล้ว รถประจำทางน่าจะหมดแล้วนะแก” แพรวหันมามองด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ “อ๋อ รอรอบสุดท้ายน่ะ ณุดากำลังจะกลับเหรอ” “ใช่ นี่ฉันนั่งรถมากับพี่ปริญ พอดีเห็นแกยืนอยู่คนเดียว เลยให้เขาจอดรับ กลับด้วยกันเถอะนะ ดึกดื่นอันตราย เดี๋ยวฉันให้พี่ปริญไปส่งที่พัก” ณุดาเอ่ยชวนด้วยความกระตือรือร้น “ไม่เป็นไรดีกว่าณุดา เกรงใจณุดาน่ะ ฉันรอรถตรงนี้ได้ อีกเดี๋ยวก็มาแล้ว” แพรวปฏิเสธอย่างนุ่มนวลและมีมารยาท เพราะเธอไม่อยากเข้าไปข้องแวะหรือวุ่นวายกับแฟนเก่าอย่างปริญให้กระอักกระอ่วนใจ “เกรงใจอะไรกันเล่า เราเพื่อนกันนะ!” ณุดายังคงคะยั้นคะยอพร้อมกับดึงแขนเพื่อนเบาๆ “ดึกขนาดนี้แล้ว ผู้หญิงยืนคนเดียวมันอันตรายนะแก ขึ้นรถเถอะน่า ยังไงทางผ่านอยู่แล้ว” ณุดาพยายามคะยั้นคะยอไม่เลิกด้วยความหวังดี จนแพรวเริ่มลำบากใจและไม่อยากปฏิเสธให้เพื่อนเสียน้ำใจ ประกอบกับรถประจำทางเที่ยวสุดท้ายก็ดูท่าจะรอนาน เธอมองเลยไปที่รถหรูคันงามที่จอดนิ่งอยู่ เห็นเงาของปริญนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิท เมื่อเห็นว่าปฏิเสธต่อไปคงยาวและเกรงใจความหวังดีของเพื่อน แพรวเลยจำใจต้องพยักหน้ารับเบาๆ “งั้นก็ได้ รบกวนด้วยนะ” ณุดายิ้มกว้างด้วยความโล่งอก รีบจูงมือเพื่อนเดินมาที่รถหรูทันที เมื่อแพรวเปิดประตูขึ้นมานั่งที่เบาะหลังของรถยนต์ซีดานหรู บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับเงียบสงบจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์เบาๆ ณุดาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันกลับมายิ้มทักทายเพื่อนเก่าด้วยความคุ้นเคย “ดึกขนาดนี้ ยืนรอคนเดียวไม่กลัวเหรอแพรว” ณุดาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ก่อนจะชวนคุยต่อเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด “ว่าแต่...ตอนนี้แกพักอยู่ที่ไหนเหรอ เดี๋ยวให้พี่ปริญไปส่งให้ถึงที่เลย” แพรวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “อ๋อ...ฉันพักอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แถวๆนี้แหละ ไม่ไกลเท่าไหร่” “อพาร์ทเม้นท์เหรอ?” ณุดาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “แล้วแกออกมาอยู่อพาร์ทเม้นท์นานแล้วเหรอ ทำไมไม่พักอยู่บ้านล่ะ” “ก็...มาอยู่ตั้งแต่เรียนจบแล้วละ” แพรวตอบสั้นๆโดยไม่ได้ลงลึกถึงรายละเอียดเรื่องปมครอบครัวที่ถูกไล่ออกจากบ้าน ในจังหวะนั้น ปริญที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่เงียบๆและฟังบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนผ่านกระจกมองหลัง ก็พลอยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจไม่แพ้กัน สมองของชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงอดีต สมัยที่เขากับแพรวเคยคบหากันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขารับรู้และจำได้ดีว่าครอบครัวของแพรวมีฐานะดี และมีบ้านหลังใหญ่โต อาศัยอยู่กันพร้อมหน้า ทำไมหลังจากเรียนจบ แพรวถึงเลือกที่จะย้ายออกมาเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่ลำพังด้วยตัวเองแบบนี้ ความสงสัยผุดขึ้นมาในใจของปริญชั่ววูบ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกมองหลังไปยังใบหน้านิ่งสงบของอดีตแฟนเก่าที่นั่งมองวิวข้างทางเงียบๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม นอกเหนือจากคำตอบสั้นๆนั้น ทำให้ปริญทำได้เพียงเก็บความแปลกใจนั้นไว้เงียบๆภายใต้ใบหน้าสุขุมของตัวเอง รถยนต์ซีดานหรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าอพาร์ทเม้นท์ ทันทีที่รถจอดสนิท แพรวก็เปิดประตูลงจากรถทันที เธอดึงกระเป๋าสะพายไหล่ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินอ้อมมาที่กระจกฝั่งเบาะข้างคนขับซึ่งณุดากำลังลดกระจกลงพอดี “ขอบคุณนะที่มาส่ง” แพรวเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพและน้ำเสียงจริงใจ ณุดายิ้มกว้างตอบรับ “ไม่เป็นไรเลยแพรว ไว้ว่างๆค่อยนัดเจอกันใหม่นะ ระวังตัวด้วยล่ะ ดึกแล้ว” แพรวพยักหน้ารับเบาๆ จากนั้นเธอก็ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อส่งยิ้มและผูกมิตรตามมารยาทให้ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย “ขอบคุณนะคะคุณปริญที่มาส่ง” ปริญที่นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยสบตาอดีตแฟนผ่านกระจกเล็กน้อย เขารับคำด้วยน้ำเสียงทุ้มราบเรียบตามมารยาท “ไม่เป็นไร” แพรวพยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินก้าวเท้าเข้าไปในตัวอพาร์ทเม้นท์อย่างมั่นคง
Dernier chapitre
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 7 ความเข้าใจและยอมรับ
หลายอาทิตย์ผ่านไปอพาร์ทเม้นท์เสียงเคาะประตูเบาๆดังขึ้น ทำให้แพรวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเอกสารการทำงานต้องเดินมาเปิดประตูเมื่อบานประตูเปิดออก แพรวก็ต้องประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้ที่มายืนรออยู่คือณุดา เพื่อนสาวในชุดลำลองสบายๆ แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นและแววตาที่เป็นประกาย“อ้าว...ณุดา มาได้ยังไงเนี่ย” แพรวเอ่ยทักด้วยความแปลกใจแกมยินดี“ฉันผ่านมาแถวนี้พอดี แล้วก็มีเรื่องสำคัญมากๆ อยากมาบอกแกด้วยตัวเอง เลยขอแวะมาหา” ณุดายิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องตามคำเชิญของแพรวเมื่อนั่งลงที่โต๊ะรับแขกตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว ณุดาก็ไม่รอช้า เธอเปิดกระเป๋าถือใบโปรด หยิบซองการ์ดเชิญสีครีมพาสเทลตกแต่งลวดลายเรียบหรูดูแพงออกมาจากกระเป๋าด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะยื่นส่งให้กับแพรวด้วยสองมือพร้อมรอยยิ้มกว้าง“ฉันตั้งใจเอามาให้แกกับมือเลยนะ” ณุดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความสุข“เราเคยแพลนกันไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว งานหมั้นระหว่างฉันกับพี่ปริญจะจัดขึ้นในเดือนหน้าแล้วนะ”แพรวชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อมองซองการ์ดในมือและการประกาศข่าวดีนั้น แต่ด้วยความที่เธอตั้งรับและก้าวผ่านอดี
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 6 จำได้ขึ้นใจ
เมื่อเข้ามานั่งลงที่โต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมภายในร้านอาหารญี่ปุ่น ณุดาและปริญก็หยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูทันที ในขณะที่แพรวเลือกที่จะนั่งสำรวมวางมือประสานกันไว้บนตักด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่การต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับแฟนเก่าก็ยังชวนให้รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยณุดาเงยหน้าขึ้นมาจากเล่มเมนูแล้วส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม“แพรวอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ดูเมนูก่อนสิ อยากกินอะไรสั่งเลยนะ วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง”แพรวรีบส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับยิ้มปฏิเสธอย่างเกรงใจ“ณุดาสั่งเถอะ ฉันกินได้ทั้งนั้น ไม่เรื่องมากหรอก”“เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจัดให้ตามใจฉันเลยนะ” ณุดาหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปเลือกรายการอาหารโปรดของตัวเองและเอ่ยสั่งพนักงานเสิร์ฟที่ยืนรอรับออร์เดอร์อยู่ข้างโต๊ะเมื่อณุดาสั่งเสร็จก็ส่งเมนูต่อให้กับปริญที่นั่งอยู่ข้างกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองรายการอาหารครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเมนูโปรดของตัวเองเพิ่มเติมอีกสองสามอย่างแต่ทว่า...ทันทีที่ปริญเอ่ยชื่อเมนูสุดท้ายออกมาจากปาก“แล้วก็...ขอแซลมอนซาชิมิเซตใหญ่ กับหัวปลาแซลมอนต้มซีอ
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 5 ความแตกต่าง
บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองแพรวเดินเข้ามาในบูติกเสื้อผ้าแบรนด์ดีไซเนอร์ชื่อดังเพื่อหาซื้อชุดทำงานตัวใหม่ เธอกวาดสายตามองราวแขวนเสื้อผ้าเนื้อดี ก่อนจะหยิบป้ายราคาขึ้นมาดูแล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าตัวเลขบนป้ายนั้นสูงเกินกว่างบประมาณที่เธอตั้งใจไว้สำหรับเสื้อผ้าใส่ทำงานทั่วไปพอสมควรในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ปริญพาณุดาเดินเข้ามาเลือกซื้อเสื้อผ้าภายในร้านเดียวกันพอดี ณุดากำลังถือเดรสราคาสูงลิ่วด้วยแววตาเป็นประกาย โดยมีปริญยืนถือกระเป๋าเงินรอจ่ายให้อย่างตามใจในฐานะแฟนหนุ่มณุดาหันไปเห็นแพรวที่กำลังถือเสื้อตัวหนึ่งดูอยู่พอดี จึงส่งยิ้มกว้างแล้วเดินเข้ามาทักทาย“อ้าวแพรว! มาเดินเลือกชุดเหรอ ได้ตัวที่ถูกใจยังล่ะเนี่ย”แพรวหันมาตามเสียงเรียก เธอยิ้มรับด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ“ยังเลย กำลังดูๆอยู่”ณุดามองไปที่เสื้อในมือของแพรว ซึ่งเป็นรุ่นคลาสสิกราคาแพงของทางร้าน แล้วเอ่ยชวนด้วยความหวังดีตามประสาเพื่อน“ตัวนี้สวยมากเลยนะแพรว ตัดเย็บดีมาก ใส่แล้วดูภูมิฐานเหมาะกับตำแหน่งหัวหน้าพนักงานขายของแกพอดีเลย ทำไมไม่ลองใส่ดูล่ะ ฉันว่าแกใส่ต้องสวยแน่ๆ”แพรวส่ายหัวเบาๆพร้อมกับวางเสื้อตัวนั้นกลับที
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 4 เติบโตขึ้น
วันหยุดสุดสัปดาห์ร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลแพรวเลือกมานั่งมุมสงบติดกระจกเพื่อทานมื้อเที่ยงง่ายๆคนเดียว เธอสวมชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสบายๆ กำลังก้มหน้าเลื่อนดูมือถืออย่างผ่อนคลายในขณะเดียวกัน ประตูกระจกของคาเฟ่ก็เปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของคู่รัก ปริญในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายตาพาณุดาที่แต่งตัวสวยสดใสในชุดเดรสลำลองเข้ามาด้านในวันนี้เป็นวันพิเศษ ทั้งวันเกิดณุดาและวันครบรอบที่คบกัน แม้ณุดาจะเป็นเลขาของนักบริหารหนุ่มผู้ร่ำรวย แต่เธอกลับชอบบรรยากาศคาเฟ่เรียบง่ายและเป็นกันเองมากกว่าร้านอาหารหรูหราอลังการณุดากวาดสายตาหาโต๊ะว่าง จนกระทั่งดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่คุ้นตากำลังนั่งทานอาหารอยู่ริมกระจก“อ๊ะ! นั่นมัน...” ณุดาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบสะกิดแขนแฟนหนุ่มทันที“พี่ปริญคะ ดูนั่นสิ แพรวใช่ไหมคะ โลกกลมอะไรขนาดนี้เนี่ย มาเจอกันที่คาเฟ่แถวนี้ได้ยังไง”ปริญชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่ณุดาชี้ไป และพบร่างของแพรวนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ความรู้สึกแปลกใจวูบขึ้นในอกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แม้แต่วันหยุดก็ยังมานั่งคาเฟ่เล็กๆคนเดียวโดยไม่มีทีท่าเหงา
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 3 เก็บความแปลกใจ
หนึ่งเดือนต่อมาห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูงานอีเว้นท์เปิดตัวคอลเลกชันเครื่องประดับระดับลักชูรีคลาคล่ำไปด้วยแขกวีไอพีและสื่อมวลชนปริญในชุดสูททักซิโดสีดำยืนสนทนากับแขกผู้ใหญ่ โดยมีณุดาในชุดราตรีสั้นสีครีมยืนเคียงข้างถือแท็บเล็ตคอยจัดการคิวงานด้วยความคล่องแคล่วทางด้านแพรว วันนี้เธอได้รับมอบหมายให้มาช่วยดูแลความเรียบร้อยที่โซนจัดแสดงสินค้าหลัก เนื่องจากทำงานมานานและมีความชำนาญในงานเป็นอย่างดีงานดำเนินไปจนถึงช่วงเวลาไฮไลต์ เมื่อแขกวีไอพีกลุ่มใหญ่ต้องการดูสร้อยเพชรในตู้เซฟนิรภัย แต่เกิดปัญหาขัดข้องกะทันหันทำให้ตู้เซฟไม่ยอมเปิด พนักงานคนอื่นเริ่มมีสีหน้าตื่นตระหนกณุดารีบหันไปบอกปริญที่ยืนอยู่ใกล้กัน“พี่ปริญคะ ระบบตู้เซฟโซนนี้มีปัญหาค่ะ แขกกำลังรออยู่”ปริญขมวดคิ้วก้าวเข้าไปตรวจสอบระบบทันที แต่แพรวที่ยืนประจำจุดอยู่แล้วกลับขยับเข้าไปจัดการอย่างรวดเร็วกว่า“ขออนุญาตค่ะ”แพรวย่อตัวลงกดรหัสรีเซ็ตระบบฉุกเฉิน และบิดกุญแจกลไกสำรองด้วยความคล่องแคล่ว เพียงพริบตาเดียวตู้เซฟก็ดีดเปิดออกแขกวีไอพีปรบมือชื่นชม ณุดาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนเก่า“เก่งจังเลยแพรว แก้ปัญหาเ
แฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก 2 เก็บไว้ในความทรงจำ
ช่วงเวลาที่กลุ่มของปริญเสร็จสิ้นการตรวจเช็คสต็อกสินค้าและพูดคุยเรื่องธุรกิจกับผู้จัดการร้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกค้าในร้านเริ่มบางตาลง ณุดาในฐานะเลขาและคนสนิทที่เคลียร์งานเอกสารเรียบร้อยแล้ว จึงขอปลีกตัวเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับซึ่งแพรวยืนอยู่พอดี“แพรว...ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย ว่าเราจะมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้” ณุดาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้าง ร่างบางขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น“ตอนแรกที่เห็นแกแวบแรก ฉันแทบไม่แน่ใจเลยนะว่าใช่เพื่อนเก่าสมัยมัธยมหรือเปล่า เพราะตอนนี้แกดูโตขึ้นมาก”“ณุดาก็ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังสดใสเหมือนเดิม” แพรวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เป็นกันเอง“โหย จะไม่ให้สดใสได้ยังไงล่ะ ชีวิตช่วงนี้ของฉันดีมากเลยนะ หลังจากเรียนจบ ฉันโชคดีมากที่ได้เข้ามาทำงานเป็นเลขาที่บริษัทของพี่ปริญ ทำงานด้วยกันมาสี่ปีแล้ว แล้วตอนนี้เราก็คบกันเป็นแฟนมาได้สองปีแล้วด้วย” ณุดาพูดถึงแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มละมุนและแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ความภาคภูมิใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเธอ“พี่ปริญเขานิ่งๆขรึมๆ ดูเข้าถึงยากใช่ไหมล่ะ แต่จริงๆแล้วเขาใจดี แล้วก็ดูแลฉันดีมากเลยนะ แกเชื่อไหมว่าตั้งแต่คบกันม
Vous vous intéresseriez aussi à
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด323.2K Vuesพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K Vuesคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย729.5K Vuesปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย239.2K Vuesบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย80 Vuesกว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน)
เมเจอร์_แคนิส8 Vuesท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi45 Vuesเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T473 Vues
