5 ความแตกต่าง

บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์

ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

แพรวเดินเข้ามาในบูติกเสื้อผ้าแบรนด์ดีไซเนอร์ชื่อดังเพื่อหาซื้อชุดทำงานตัวใหม่ เธอกวาดสายตามองราวแขวนเสื้อผ้าเนื้อดี ก่อนจะหยิบป้ายราคาขึ้นมาดูแล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าตัวเลขบนป้ายนั้นสูงเกินกว่างบประมาณที่เธอตั้งใจไว้สำหรับเสื้อผ้าใส่ทำงานทั่วไปพอสมควร

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ปริญพาณุดาเดินเข้ามาเลือกซื้อเสื้อผ้าภายในร้านเดียวกันพอดี ณุดากำลังถือเดรสราคาสูงลิ่วด้วยแววตาเป็นประกาย โดยมีปริญยืนถือกระเป๋าเงินรอจ่ายให้อย่างตามใจในฐานะแฟนหนุ่ม

ณุดาหันไปเห็นแพรวที่กำลังถือเสื้อตัวหนึ่งดูอยู่พอดี จึงส่งยิ้มกว้างแล้วเดินเข้ามาทักทาย

“อ้าวแพรว! มาเดินเลือกชุดเหรอ ได้ตัวที่ถูกใจยังล่ะเนี่ย”

แพรวหันมาตามเสียงเรียก เธอยิ้มรับด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

“ยังเลย กำลังดูๆอยู่”

ณุดามองไปที่เสื้อในมือของแพรว ซึ่งเป็นรุ่นคลาสสิกราคาแพงของทางร้าน แล้วเอ่ยชวนด้วยความหวังดีตามประสาเพื่อน

“ตัวนี้สวยมากเลยนะแพรว ตัดเย็บดีมาก ใส่แล้วดูภูมิฐานเหมาะกับตำแหน่งหัวหน้าพนักงานขายของแกพอดีเลย ทำไมไม่ลองใส่ดูล่ะ ฉันว่าแกใส่ต้องสวยแน่ๆ”

แพรวส่ายหัวเบาๆพร้อมกับวางเสื้อตัวนั้นกลับที่เดิมบนราวอย่างใจเย็น เธอยิ้มตอบด้วยความตรงไปตรงมา

“ไม่เอาดีกว่า ราคาแพงเกินงบไปหน่อย ฉันคงต้องขอตัวไปหาดูร้านอื่นที่ราคาเบากว่านี้ดีกว่า”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความรู้สึกอับอาย ทำให้ณุดาชะงักไปเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง

ในขณะเดียวกัน ปริญที่ยืนอยู่ไม่ไกลและกำลังถือบัตรเครดิตเตรียมจะจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าให้กับณุดาก็ชะงักมือไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองมาที่แพรว ที่กล้าพูดความจริงอย่างสบายใจโดยไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นรวยหรือเกรงกลัวสายตาใคร ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบขึ้นมาเล็กน้อย

ความแตกต่างระหว่างณุดา ผู้หญิงที่คุ้นชินกับการได้รับการปรนเปรอและซื้อของแบรนด์เนมราคาแพงโดยไม่ต้องคิดอะไร กับแพรว ผู้หญิงที่หาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง และกล้าที่จะยอมรับข้อจำกัดทางการเงินอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่เสียศักดิ์ศรี ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า

ปริญหันกลับไปจัดการรูดบัตรชำระเงินค่าสินค้าให้กับณุดาตามหน้าที่ของแฟนหนุ่มตามปกติ แต่หางตากลับยังคงแอบมองตามร่างของแพรวที่โค้งศีรษะลาณุดาแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างมั่นคง

หลังจากที่ปริญจัดการชำระเงินค่าเสื้อผ้าแบรนด์หรูให้กับณุดาเสร็จสรรพ ทั้งคู่ก็เดินเคียงคู่กันออกมาจากบูติกเพื่อไปหาอะไรทาน เช่นเดียวกับแพรวที่เดินเลือกซื้อชุดทำงานราคาจับต้องได้จากอีกร้านหนึ่งจนเสร็จเรียบร้อย

เมื่อเดินออกมาด้านนอก แพรวกวาดสายตามองหาร้านอาหารบรรยากาศเรียบง่ายที่พอจะฝากท้องมื้อเย็นได้สักร้าน แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินเลี้ยวไปโซนร้านอาหารกึ่ง Outdoor สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงของปริญและณุดายืนดูเมนูอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์โมเดิร์นชื่อดังเข้าเสียก่อน

ยังไม่ทันที่แพรวจะทันได้หมุนตัวหลบเลี่ยง ณุดาที่หันมาเจอพอดีก็ตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

“อ้าวแพรว!” ณุดาร้องเรียกเสียงใส ก่อนจะรีบเดินจูงมือแฟนหนุ่มตรงเข้ามาหาเธอ

“เจอกันอีกแล้ว ว่าแต่...ยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหมล่ะ มากินด้วยกันเถอะนะ”

แพรวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มสุภาพเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด

“อ๋อ...พอดีฉันกำลังจะหาอะไรง่ายๆทานน่ะ เกรงใจณุดาน่ะ ตามสบายเถอะนะ”

“เกรงใจอะไรกันเล่า!” ณุดายิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู เธอถือวิสาสะคว้าแขนแพรวเบาๆอย่างเป็นกันเอง

“ฉันกับพี่ปริญก็กำลังจะเข้าร้านนี้พอดี มากินด้วยกันเถอะนะแก ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าฉลองที่ได้เจอกันบ่อยๆไง”

“ไม่เป็นไรจริงๆณุดา เกรงใจคุณปริญด้วย ณุดาอุตส่าห์มาเดทวันหยุดทั้งที...” แพรวรีบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเกรงใจและนุ่มนวล พร้อมกับเหลือบมองปริญที่ยืนใบหน้าเรียบนิ่งอยู่ด้านหลัง

แต่มีหรือที่ณุดาจะยอมแพ้ง่ายๆ เธอยังคงคะยั้นคะยอไม่เลิก

“เดทอะไรกันเล่า มากินข้าวกันหลายๆ คนสนุกออก! มาเถอะน่า”

ณุดาดึงแขนแพรวเบาๆ อย่างคะยั้นคะยอจนแพรวเริ่มลำบากใจ เธอมองหน้าเพื่อนที่เต็มไปด้วยความจริงใจและตื๊อไม่เลิก ประกอบกับขืนปฏิเสธต่อไปคงกลายเป็นเรื่องมากความ แพรวเลยจำใจต้องพยักหน้ารับเบาๆด้วยรอยยิ้มเจื่อน

“งั้น...ก็ได้ รบกวนด้วยนะณุดา”

ณุดายิ้มร่าด้วยความดีใจ รีบจูงมือเพื่อนสาวเดินนำเข้าไปในร้านอาหารทันที โดยมีปริญเดินตามหลังมาเงียบๆภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งที่เก็บซ่อนความรู้สึกแปลกประหลาดเอาไว้ภายในใจ