4 เติบโตขึ้น

วันหยุดสุดสัปดาห์

ร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอล

แพรวเลือกมานั่งมุมสงบติดกระจกเพื่อทานมื้อเที่ยงง่ายๆคนเดียว เธอสวมชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสบายๆ กำลังก้มหน้าเลื่อนดูมือถืออย่างผ่อนคลาย

ในขณะเดียวกัน ประตูกระจกของคาเฟ่ก็เปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของคู่รัก ปริญในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายตาพาณุดาที่แต่งตัวสวยสดใสในชุดเดรสลำลองเข้ามาด้านใน

วันนี้เป็นวันพิเศษ ทั้งวันเกิดณุดาและวันครบรอบที่คบกัน แม้ณุดาจะเป็นเลขาของนักบริหารหนุ่มผู้ร่ำรวย แต่เธอกลับชอบบรรยากาศคาเฟ่เรียบง่ายและเป็นกันเองมากกว่าร้านอาหารหรูหราอลังการ

ณุดากวาดสายตาหาโต๊ะว่าง จนกระทั่งดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่คุ้นตากำลังนั่งทานอาหารอยู่ริมกระจก

“อ๊ะ! นั่นมัน...” ณุดาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบสะกิดแขนแฟนหนุ่มทันที

“พี่ปริญคะ ดูนั่นสิ แพรวใช่ไหมคะ โลกกลมอะไรขนาดนี้เนี่ย มาเจอกันที่คาเฟ่แถวนี้ได้ยังไง”

ปริญชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่ณุดาชี้ไป และพบร่างของแพรวนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ความรู้สึกแปลกใจวูบขึ้นในอกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แม้แต่วันหยุดก็ยังมานั่งคาเฟ่เล็กๆคนเดียวโดยไม่มีทีท่าเหงาหงอย

ณุดาไม่รอช้า เธอรีบเดินตรงเข้าไปหาเพื่อนเก่าทันทีด้วยความตื่นเต้น

“แพรว! บังเอิญจังเลยแก ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่นะเนี่ย”

แพรวเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ เธอกระพริบตาปริบๆด้วยความประหลาดใจชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วส่งยิ้มทักทาย

“อ้าวณุดา บังเอิญจริงๆ”

ในจังหวะนั้น ปริญเดินตามเข้ามาสมทบด้วยท่าทีนิ่งขรึม ขณะที่แพรวเองก็มองสบตาอดีตแฟนหนุ่มแวบหนึ่งด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนจะผงกศีรษะทักทายสั้นๆ

“สวัสดีค่ะคุณปริญ”

“สวัสดี” ปริญเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“โหย มานั่งกินข้าวคนเดียวเหรอแก วันนี้วันหยุดแท้ๆ” ณุดาเอ่ยด้วยความเอ็นดูและถือวิสาสะดึงเก้าอี้ข้างๆมานั่งลงทันที

“ไหนๆก็เจอแล้ว มากินด้วยกันเถอะ วันนี้วันเกิดแล้วก็วันครบรอบของเราสองคนพอดี ฉันเลี้ยงเอง ถือว่ามาฉลองด้วยกันนะแพรว”

แพรวรีบโบกมือปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเกรงใจทันที

“ไม่เป็นไรดีกว่าณุดา ณุดามาฉลองวันครบรอบกันสองคน ฉันรบกวนเปล่าๆ และอีกอย่างฉันทานใกล้จะอิ่มแล้วด้วย”

“รบกวนอะไรกันเล่า เป็นเพื่อนกันนะ” ณุดายังคงคะยั้นคะยอด้วยความหวังดีตามประสาเพื่อน

“นั่งคุยกันก่อนสิ นานๆจะได้เจอกันนอกเวลางานนะ”

แพรวส่ายหัวเบาๆอย่างนุ่มนวล แต่แววตาและท่าทางของเธอมั่นคงและเด็ดเดี่ยวพอที่จะทำให้คนฟังรู้ว่าเธอเกรงใจจริงๆ เธอไม่อยากเข้าไปเป็นส่วนเกินในวันสำคัญของแฟนเก่าและเพื่อนเก่า

“ฉันเกรงใจจริงๆ พอดีฉันมีธุระต้องไปทำต่อด้วย ไว้โอกาสหน้าค่อยนัดกันใหม่นะ”

เมื่อเห็นแพรวปฏิเสธอย่างสุภาพและหนักแน่น ณุดาจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“อ่า งั้นก็ได้ ถ้ามีธุระก็ไม่รบกวนแกแล้ว ไว้ค่อยนัดกันใหม่นะ”

“ได้ๆ สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะณุดา ขอให้มีความสุขมากๆนะ สวัสดีค่ะคุณปริญ” แพรวกล่าวอวยพรเพื่อนด้วยความจริงใจ พร้อมกับโค้งศีรษะลาปริญสั้นๆ อย่างมีมารยาท

เธอลุกขึ้นหยิบกระเป๋า ชำระเงินค่าอาหารอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากคาเฟ่ไปท่ามกลางความโปร่งโล่งในจิตใจ ปล่อยให้ปริญและณุดานั่งฉลองวันสำคัญกันตามลำพัง โดยที่แพรวไม่ได้มีความรู้สึกอิจฉาหรือกระอักกระอ่วนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

สามเดือนผ่านไป

ร้านเครื่องประดับแบรนด์หรูเริ่มเข้าสู่ช่วงเวลาของการปรับโครงสร้างทีมงานและการประเมินผลงานประจำปี

ด้วยความขยันขันแข็ง ความรับผิดชอบที่เป็นเลิศ และความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างยอดเยี่ยมเสมอมา ทำให้ผู้จัดการร้านตัดสินใจเรียกแพรวเข้าไปพบเป็นการส่วนตัวในห้องทำงาน

“แพรว ตลอดเวลาที่เธอทำงานที่นี่มาหลายปี เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นพนักงานที่มีความสามารถและไว้วางใจได้มากที่สุดคนหนึ่ง...” ผู้จัดการร้านเอ่ยด้วยรอยยิ้มชื่นชม ก่อนจะยื่นเอกสารแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้

“ทางผู้บริหารใหญ่เห็นชอบ และผมก็ยินดีมากที่จะแต่งตั้งให้เธอขึ้นเป็นหัวหน้าพนักงานขายประจำสาขา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

แพรวรับเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน ความเหนื่อยยาก หยาดเหงื่อ และความอดทนตลอดหลายปีที่ผ่านมาภายใต้ชีวิตที่ต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ บัดนี้มันได้ออกดอกออกผลเป็นความสำเร็จที่จับต้องได้ด้วยสองมือของเธอเองแล้ว

“ขอบคุณมากค่ะผู้จัดการ แพรวจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดค่ะ” แพรวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

เมื่อถึงกำหนดวันรับเงินเดือนงวดแรกในตำแหน่งใหม่ แพรวนำตัวเลขในบัญชีมาตรวจดูด้วยความอิ่มเอมใจ แม้เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นจะไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นคนร่ำรวยข้ามคืน และเธอก็ยังคงใช้ชีวิตในอพาร์ทเม้นท์ห้องเล็กๆอย่างประหยัดอดออมและเรียบง่ายเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกมั่นคงที่เกิดขึ้นภายในใจนั้นประเมินค่าไม่ได้

ห้องประชุมถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคณะผู้บริหารระดับสูง แพรวในฐานะหัวหน้าพนักงานขายประจำสาขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจในข้อมูลที่เตรียมมา

ประตูเปิดออก ปริญในชุดสูทสากลสีเข้มก้าวเข้ามาตามด้วยณุดาที่ถือแท็บเล็ตสำหรับจดบันทึก

ณุดาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเพื่อนเก่าเป็นผู้รายงานผลงาน

“อ้าว แพรว...” ก่อนจะรีบสงบปากแล้วไปยืนด้านหลังปริญ

ปริญชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นอดีตแฟนเก่าในชุดสูททำงานยืนอยู่หน้าจอพรีเซนต์ แต่เขาปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว ผายมือเชิงอนุญาต

“เชิญครับ”

แพรวสบตาปริญด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนเริ่มรายงานผลประกอบการและกลยุทธ์การขายอย่างฉะฉาน เป็นระบบและเต็มไปด้วยความชำนาญ

ณุดามองเพื่อนด้วยความทึ่ง ส่วนปริญนั่งฟังด้วยท่าทีเรียบนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องภาพหญิงสาวที่เติบโตขึ้นอย่างสิ้นเชิงจากอดีต

เมื่อการนำเสนอจบลง ปริญเอ่ยชื่นชมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“นำเสนอได้ยอดเยี่ยมมาก ทำหน้าที่ได้ดีมาก”

แพรวยิ้มรับด้วยความสุภาพตามมารยาทแล้วเอ่ยออกไป

“ขอบคุณค่ะคุณปริญ เป็นเพราะความร่วมมือของทีมงานทุกคนค่ะ”

ช่วงจังหวะแยกย้าย ปริญเดินผ่านแล้วกล่าวทิ้งท้ายเบาๆ

“ทำงานเก่งขึ้นมากนะ ยินดีด้วยกับตำแหน่งใหม่”

แพรวสบตานิ่งพลางยิ้มรับบางๆ

“ขอบคุณค่ะ ทุกคนล้วนต้องเติบโต”

ปริญชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป