7 ความเข้าใจและยอมรับ

หลายอาทิตย์ผ่านไป

อพาร์ทเม้นท์

เสียงเคาะประตูเบาๆดังขึ้น ทำให้แพรวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเอกสารการทำงานต้องเดินมาเปิดประตู

เมื่อบานประตูเปิดออก แพรวก็ต้องประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้ที่มายืนรออยู่คือณุดา เพื่อนสาวในชุดลำลองสบายๆ แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นและแววตาที่เป็นประกาย

“อ้าว...ณุดา มาได้ยังไงเนี่ย” แพรวเอ่ยทักด้วยความแปลกใจแกมยินดี

“ฉันผ่านมาแถวนี้พอดี แล้วก็มีเรื่องสำคัญมากๆ อยากมาบอกแกด้วยตัวเอง เลยขอแวะมาหา” ณุดายิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องตามคำเชิญของแพรว

เมื่อนั่งลงที่โต๊ะรับแขกตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว ณุดาก็ไม่รอช้า เธอเปิดกระเป๋าถือใบโปรด หยิบซองการ์ดเชิญสีครีมพาสเทลตกแต่งลวดลายเรียบหรูดูแพงออกมาจากกระเป๋าด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะยื่นส่งให้กับแพรวด้วยสองมือพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ฉันตั้งใจเอามาให้แกกับมือเลยนะ” ณุดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความสุข

“เราเคยแพลนกันไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว งานหมั้นระหว่างฉันกับพี่ปริญจะจัดขึ้นในเดือนหน้าแล้วนะ”

แพรวชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อมองซองการ์ดในมือและการประกาศข่าวดีนั้น แต่ด้วยความที่เธอตั้งรับและก้าวผ่านอดีตมาได้ไกลแล้ว สีหน้าและแววตาของแพรวก็กลับสู่ปกติอย่างรวดเร็ว

เธอรับซองการ์ดสีสวยมาถือไว้พลางคลี่ยิ้มแสดงความยินดีจากใจจริงให้เพื่อนสาวทันที

“ยินดีด้วยนะณุดา การ์ดสวยมากเลย ดีใจด้วยจริงๆ”

“ขอบใจมากนะแพรว แกต้องมางานฉันให้ได้นะ เป็นคนสำคัญในงานของฉันด้วยล่ะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเลยนะ!” ณุดายิ้มรับด้วยความสุขล้นปรี่

หลายนาทีผ่านไป

หลังจากบานประตูปิดลงและเสียงฝีเท้าของณุดากลืนหายไปกับความเงียบของทางเดินด้านนอก ห้องอพาร์ทเม้นท์ขนาดกะทัดรัดก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

แพรวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวถือซองการ์ดสีครีมพาสเทลลวดลายเรียบหรูที่ณุดานำมามอบให้ด้วยความตื่นเต้น เธอกวาดสายตามองซองการ์ดเชิญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆหยิบการ์ดด้านในออกมาเปิดดู

ข้อความและตัวอักษรพิมพ์นูนสวยงามปรากฏแก่สายตา ชื่อของ ‘ปริญ’ และ ‘ณุดา’ เคียงคู่กันอยู่บนกระดาษการ์ดอย่างเหมาะสมและลงตัว ตามด้วยกำหนดการ วัน เวลา และสถานที่จัดงานในเดือนหน้า ทุกอย่างชัดเจนและเป็นรูปเป็นร่าง เป็นเครื่องยืนยันว่าอนาคตที่ทั้งสองคนเคยวาดฝันไว้ด้วยกันเมื่อปีก่อนกำลังจะกลายเป็นความจริง

ดวงตากลมโตคู่สวยไหววูบลงเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกชั่วขณะหนึ่ง ภาพความทรงจำเก่าๆ สมัยที่เธอกับปริญยังคบหากัน ภาพวันที่เธอเคยถูกทอดทิ้ง และวันที่เธอต้องลุกขึ้นมาเยียวยาแผลใจด้วยตัวเองไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพฉายซ้ำ

แต่ทว่า...มันเป็นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับมา เธอกลืนก้อนความรู้สึกหน่วงๆในลำคอลงไปแล้วคลี่ยิ้มจางๆออกมาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กลั่นออกมาจากความเข้าใจและยอมรับในสัจธรรมของชีวิต

เธอวางการ์ดเชิญใบนั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างนุ่มนวล

“ยินดีด้วยนะ...” แพรวพึมพำกับความว่างเปล่าเบาๆ

แพรวหันหลังให้โต๊ะทำงาน เดินไปหยิบแก้วน้ำอุ่นมาจิบแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างยามเย็นที่แสงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ชีวิตของเธอบนเส้นทางสายใหม่นี้งดงาม มั่นคง และเธอก็พร้อมแล้วที่จะก้าวไปร่วมงานในฐานะเพื่อนของว่าที่เจ้าสาวด้วยความภาคภูมิใจและสง่างามที่สุด

หนึ่งเดือนต่อมา

โรงแรมหรูใจกลางเมือง

สถานที่จัดพิธีหมั้นระหว่างปริญและณุดาถูกเนรมิตขึ้นอย่างประณีตและงดงาม บรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น แขกเหรื่อผู้มีเกียรติแต่งกายด้วยชุดสุภาพมาร่วมแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวอย่างคับคั่ง

แพรวในชุดเดรสสุภาพเรียบหรู ก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทีสุขุมและมั่นคง ในจังหวะที่แพรวกำลังเดิน สายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสูงวัยท่านหนึ่งที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับแขกคนสนิท มาลินี แม่ของปริญนั่นเอง

เมื่อมาลินีหันมาเห็นแพรว แววตาของนางก็ฉายประกายความประหลาดใจแกมดีใจขึ้นมาทันที นางรีบผละจากการสนทนาแล้วเดินตรงเข้ามาหาแพรวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนอย่างเคย

“อ้าว...หนูแพรวใช่ไหมลูก” มาลินีเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะแขนแพรวเบาๆ อย่างเอ็นดู

แพรวรีบยกมือไหว้ทักทายด้วยความนอบน้อม

“สวัสดีค่ะคุณป้า สบายดีนะคะ”

“ป้าสบายดีจ๊ะ…” มาลินียิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง แววตาของนางยังคงมีความเอ็นดูและเจือความรู้สึกเสียดายลึกๆอยู่เสมอ นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าแพรวกับปริญเลิกรากันไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะท่านรักและเอ็นดูแพรวเหมือนลูกสาวคนหนึ่งมาโดยตลอด

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลูก หนูแพรวยังดูสวยแล้วก็เรียบร้อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า แพรวเองก็ไม่ได้เจอคุณป้านานเลยเหมือนกันค่ะ” แพรวตอบด้วยรอยยิ้มละมุน

มาลินีมองสำรวจแพรวด้วยความชื่นชม ก่อนจะชวนคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาคนที่เคยคุ้นเคย

“แล้วตอนนี้หนูแพรวทำอะไรอยู่จ๊ะ ไปทำงานที่ไหนหรือยังไง เล่าให้ป้าฟังหน่อยสิ”

“ตอนนี้แพรวเป็นหัวหน้าพนักงานขายอยู่ที่ร้านขายเครื่องประดับค่ะคุณป้า งานค่อนข้างยุ่งแต่ก็สนุกดีค่ะ” แพรวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“เก่งจังเลยนะลูก เป็นหัวหน้าตั้งแต่ยังสาวขนาดนี้” มาลินียิ้มด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะอดหยอกเย้าตามประสาผู้ใหญ่ไม่ได้

“แล้วเรื่องหัวใจล่ะจ๊ะตอนนี้ มีหนุ่มที่ไหนมาดูแลหัวใจคนเก่งคนนี้หรือยัง หรือว่ายังโสดอยู่”

แพรวส่ายหัวเบาๆ พร้อมรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก

“ยังไม่มีหรอกค่ะคุณป้า ตอนนี้แพรวขอโฟกัสกับเรื่องงานและการใช้ชีวิตของตัวเองก่อนดีกว่าค่ะ สบายใจดี”

มาลินีมองรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของแพรวแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกทึ่งในความเข้มแข็งของหญิงสาวตรงหน้า แม้จะแอบนึกเสียดายในใจลึกๆว่าถ้าในอดีตทุกอย่างไม่จบลงแบบนั้น แพรวคงเป็นสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดคนหนึ่ง แต่เมื่อเห็นแพรวเติบโตมาได้ดีด้วยตัวเองขนาดนี้ นางก็อดที่จะภูมิใจไม่ได้