2 เก็บไว้ในความทรงจำ

ช่วงเวลาที่กลุ่มของปริญเสร็จสิ้นการตรวจเช็คสต็อกสินค้าและพูดคุยเรื่องธุรกิจกับผู้จัดการร้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกค้าในร้านเริ่มบางตาลง ณุดาในฐานะเลขาและคนสนิทที่เคลียร์งานเอกสารเรียบร้อยแล้ว จึงขอปลีกตัวเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับซึ่งแพรวยืนอยู่พอดี

“แพรว...ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย ว่าเราจะมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้” ณุดาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้าง ร่างบางขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น

“ตอนแรกที่เห็นแกแวบแรก ฉันแทบไม่แน่ใจเลยนะว่าใช่เพื่อนเก่าสมัยมัธยมหรือเปล่า เพราะตอนนี้แกดูโตขึ้นมาก”

“ณุดาก็ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังสดใสเหมือนเดิม” แพรวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เป็นกันเอง

“โหย จะไม่ให้สดใสได้ยังไงล่ะ ชีวิตช่วงนี้ของฉันดีมากเลยนะ หลังจากเรียนจบ ฉันโชคดีมากที่ได้เข้ามาทำงานเป็นเลขาที่บริษัทของพี่ปริญ ทำงานด้วยกันมาสี่ปีแล้ว แล้วตอนนี้เราก็คบกันเป็นแฟนมาได้สองปีแล้วด้วย” ณุดาพูดถึงแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มละมุนและแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ความภาคภูมิใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเธอ

“พี่ปริญเขานิ่งๆขรึมๆ ดูเข้าถึงยากใช่ไหมล่ะ แต่จริงๆแล้วเขาใจดี แล้วก็ดูแลฉันดีมากเลยนะ แกเชื่อไหมว่าตั้งแต่คบกันมา เราแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย เพราะเขาเป็นผู้ชายที่มีเหตุผล แล้วก็เสมอต้นเสมอปลายสุดๆ”

แพรวยืนฟังทุกคำพูดของเพื่อนเก่าด้วยรอยยิ้มจริงใจ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความยินดีอย่างแท้จริง เธอเองก็รู้ดีว่าปริญเป็นคนอย่างไร และณุดาก็เป็นผู้หญิงที่สดใส ทั้งคู่จึงเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ต่างจากเธอในอดีตที่ทั้งงี่เง่าและขี้หึงจนทำลายความสัมพันธ์นั้นพังคามือ

“ดีใจด้วยนะณุดา ณุดาเจอคนที่ดีแล้ว” แพรวเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ

“ขอบใจนะแพรว...” ณุดายิ้มรับ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆร้านแล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อนเก่า

“แล้วแกล่ะ เป็นยังไงบ้างช่วงนี้ ทำไมมาทำงานอยู่ที่นี่ล่ะ อยู่ตัวคนเดียวหรือเปล่า”

คำถามนั้นไม่ได้ทำให้แพรวรู้สึกอึดอัด เธอยิ้มรับความหวังดีของเพื่อนแล้วตอบสั้นๆแต่ชัดเจน

“ฉันก็ทำงานเรื่อยๆสบายดี อยู่ตัวคนเดียว แต่อยู่ได้สบายมาก”

ณุดาพยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

“อ่า งั้นเอาไว้เดี๋ยววันหลังถ้ามีเวลาว่างตรงกัน เราค่อยนัดมานั่งกินข้าวคุยกันยาวๆนะ นี่นามบัตรส่วนตัวฉัน เก็บไว้เลย มีอะไรไลน์มาหาฉันได้ตลอดนะ” ณุดายื่นกระดาษใบเล็กให้

ในจังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของปริญก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเพื่อเรียกหาแฟนสาว

“ณุดา ได้เวลาเดินทางกลับบริษัทแล้วครับ”

ณุดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพยักหน้าให้แฟนหนุ่ม

“อ้อ ไปค่ะพี่ปริญ...”

เธอหันกลับมายิ้มลาแพรว

“งั้นฉันไปก่อนนะแพรว ไว้เจอกันใหม่!”

“ได้ๆ เดินทางปลอดภัยนะ” แพรวโบกมือลาน้อยๆพลางยืนมองเพื่อนเก่าเดินกลับไปสมทบกับอดีตแฟนหนุ่ม ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันออกจากร้านไปอย่างเหมาะสมและลงตัว แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเต็มปอด รอยยิ้มจางๆประดับอยู่บนมุมปาก

อพาร์ทเม้นท์

แพรวทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนหลังจากจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งมองห้องพักโล่งๆที่ไม่มีข้าวของฟุ่มเฟือย มีเพียงสิ่งของจำเป็นตามอัตภาพ ความประหยัดและอดออมคือสิ่งที่แพรวปฏิบัติมาตลอดสี่ปีเต็ม เงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้จากหยาดเหงื่อในร้านเครื่องประดับถูกเก็บออมไว้อย่างรัดกุมสำหรับค่าใช้จ่ายที่จำเป็นและค่าเช่าห้อง เพื่อให้เธอยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร

ตลอดหกปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ถูกปริญบอกเลิกในวันที่เขาเรียนจบ แพรวไม่เคยคิดที่จะเปิดใจให้ใครอีกเลย ลึกๆในใจซ่อนความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก เธอมองว่าตัวเองคงไม่เหมาะสมที่จะไปเป็นแฟนของใคร การมีความรักสำหรับเธอกลายเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินกว่าจะไขว่คว้า ความทรงจำในวันที่ถูกบอกเลิกยังคงหลอกหลอน ยิ่งนึกถึงตอนที่เธอทั้งโทรจิก ทั้งขี้หึง และงี่เง่าใส่เขาจนหมดความอดทน เธอก็ยอมรับกับตัวเองอย่างหมดหัวใจว่า ในวันนั้นเธอคือคนผิดจริงๆ

ความผิดพลาด ความงี่เง่า และความเอาแต่ใจในวัยเยาว์คือบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เธอหวาดกลัวการถูกบอกเลิก กลัวการถูกทิ้งให้เคว้งคว้าง และไม่อยากเอาความรู้สึกของตัวเองกลับไปเสี่ยงให้ใครต้องมานั่งรังเกียจหรือทอดทิ้งใหม่อีกเป็นครั้งที่สอง การต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายเสียใจจนแทบขาดใจตายแบบในอดีต เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากพบเจออีกตลอดชีวิต

แพรวเอนตัวลงนอนบนหมอนนุ่ม ปิดเปลือกตาลงด้วยความอิ่มเอมใจ ปราศจากความคาดหวัง ปราศจากความหวาดระแวง และพร้อมที่จะต้อนรับวันใหม่ด้วยหัวใจที่เข้มแข็งในแบบฉบับของเธอเอง

ร้านอาหารอิตาเลียน

โต๊ะอาหารริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวแสงสีของเมืองหลวงถูกจัดวางไว้อย่างประณีต อาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดีถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ

ณุดานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยหวานระบายด้วยรอยยิ้มสดใสขณะกำลังพูดคุยอย่างเพลิดเพลิน ความสุขและความสบายใจฉายชัดผ่านแววตาของเธอ เพราะตลอดสองปีที่คบกันมา ปริญไม่เคยบกพร่องในหน้าที่แฟนเลยสักครั้ง เขาทั้งสุภาพ เอาใจใส่ และให้เกียรติเธอเสมอมา

ส่วนปริญในชุดสูทลำลองนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสุขุม เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มบางๆและพยักหน้ารับฟังเรื่องราวที่แฟนสาวกำลังเล่าด้วยความเอ็นดู

“พี่ปริญรู้ไหมคะ ว่าวันนี้ณุดาตื่นเต้นมากเลยนะที่ได้เจอแพรว โลกกลมจริงๆเนอะ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเพื่อนเก่าสมัยมัธยม ที่ไม่ได้เจอมาเกือบสิบปีแล้ว” ณุดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย ขณะตักอาหารเข้าปาก

เมื่อได้ยินชื่อนั้น มือที่กำลังถือแก้วไวน์ของปริญก็ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบลงเล็กน้อย

“เหรอครับ...” ปริญเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

“ค่ะ! ณุดาดีใจกับเขานะคะ ถึงแม้ว่าตอนนี้แพรวจะกลายเป็นพนักงานขายธรรมดาๆที่ต้องยืนรับลูกค้าและบริการคนอื่น ทั้งที่สมัยเรียนมัธยมบ้านเขาก็ฐานะดีแท้ๆ แต่ณุดาก็ชื่นชมเขานะคะที่รู้จักดิ้นรนทำมาหากินด้วยตัวเอง” ณุดาเล่าต่อด้วยรอยยิ้ม โดยไม่มีทางรับรู้เลยว่าทุกถ้อยคำที่เธอกำลังพูดถึงเพื่อนเก่า กำลังสะกิดความรู้สึกบางอย่างในใจของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม

“…” ปริญตวัดสายตามองหน้าณุดานิ่งสนิท ภายในอกเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า ‘พนักงานขายที่ต้องดิ้นรน’ จากปากของแฟนสาว

ภาพของแพรวในยูนิฟอร์มเรียบร้อยผุดขึ้นมาซ้อนทับกับความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนโดยอัตโนมัติ ผู้หญิงที่ณุดากำลังนึกสงสารและมองว่าต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำคือคนๆ เดียวกับที่เคยร้องไห้ฟูมฟาย โทรจิก และขี้หึงใส่เขาจนโลกแทบพังทลายในอดีต

“พี่ปริญเงียบไปเลย ไม่สนใจที่ณุดาเล่าเหรอคะ” ณุดาเอ่ยทักขึ้นอย่างหยอกเย้า เมื่อเห็นแฟนหนุ่มนิ่งเงียบไปนานผิดปกติ

ปริญดึงสติกลับมาจากภวังค์ความคิด เขากลบเกลื่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพแล้วตอบกลับไป

“เปล่าครับ พี่แค่กำลังคิดงานเอกสารที่ค้างอยู่แค่นั้นเอง”

ณุดายิ้มรับแล้วชวนคุยเรื่องอื่นต่ออย่างมีความสุข ปล่อยให้ปริญพยักหน้ารับฟังและร่วมสนทนาด้วยรอยยิ้มสุภาพเช่นเคย โดยเก็บงำเรื่องราวและภาพของอดีตแฟนเก่าไว้ในมุมลึกที่สุดของความทรงจำอย่างแนบเนียน