3

ชั่ววินาทีแรก เขาเตรียมรับความรู้สึกขม เฝื่อน หรือกลิ่นคาวที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ความสะอาด โปร่งเบา ไร้กลิ่นคาวและไร้ความเลี่ยนที่เคยทำให้เขารังเกียจ

จากนั้น ความหวานตามธรรมชาติของเนื้อไก่ที่ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันก็ค่อย ๆ แผ่กระจายอยู่บนปลายลิ้น ผสานกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ไม่กลบรสหลัก แต่ช่วยขับให้รสชาติกลมกล่อมยิ่งขึ้น

ความอบอุ่นจากน้ำซุปไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่ามานานหลายปี

ไม่มีอาการคลื่นไส้ ไม่มีรสขม ไม่มีความรู้สึกอยากอาเจียนแม้แต่น้อย ดวงตาคมของหลี่หยางเหอไหววูบเป็นครั้งแรก

นี่คือรสชาติของอาหารอย่างนั้นหรือ รสชาติที่เขาเกือบลืมไปแล้วว่ามันเป็นเช่นไร

เขาหลุบตามองน้ำซุปในชามอีกครั้ง ก่อนตักขึ้นเสวยคำที่สอง แล้วคำที่สาม

ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง จิ้งซินถึงกับเผลออ้าปากค้าง หลายปีมานี้ ท่านอ๋องไม่เคยเสวยอาหารคำที่สอง แต่วันนี้กลับเสวยต่อเนื่องถึงสามคำ

สิ่นเอ๋อร์เองก็แทบไม่เชื่อสายตา

สำเร็จ... เทคนิคการเคลียร์ซุปใช้ได้ผลจริง การดักจับไขมันและสิ่งเจือปนทั้งหมดออกจากน้ำซุป ทำให้เหลือเพียงรสชาติบริสุทธิ์ที่สุด ดูเหมือนลิ้นของท่านอ๋องจะยังตอบสนองต่อรสธรรมชาติที่สะอาดอยู่

ถ้าค่อย ๆ ปรับอาหารให้เหมาะกับอาการ บางทีนางอาจรักษาโรคประหลาดของเขาได้จริงก็เป็นได้

"ท่านอ๋อง" จิ้งซินเอ่ยเรียกเสียงเบา สีหน้าทั้งลุ้นทั้งกังวล "ทรงรู้สึกอย่างไรบ้างพะยะค่ะ"

มือของเขาแตะด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว หากท่านอ๋องอาเจียนขึ้นมาเมื่อใด ศีรษะของแม่ครัวคนใหม่คงหลุดจากบ่าในทันที

หลี่หยางเหอไม่ได้ตอบในทันที เขาวางช้อนเงินลงบนขอบชาม

แกร๊ก...

เสียงโลหะกระทบเครื่องเคลือบดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับทำให้คนทั้งห้องสะดุ้งเฮือก

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ แม้แต่พ่อครัวใหญ่ที่แอบยืนลุ้นอยู่หน้าประตูยังหลับตาปี๋ เตรียมทำใจรับชะตากรรม

หลี่หยางเหอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสวี่สิ่นเอ๋อร์ตรง ๆ

"รสชาติ..." เขาเว้นจังหวะเสียจนหัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ราวกับต้องการมองให้ทะลุถึงตัวตนที่แท้จริง

"พอกินได้" เพียงสี่คำสั้น ๆ กลับทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ก่อนที่ทุกคนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

พอกินได้... คำธรรมดาที่ออกจากปากของชินอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเรื่องมากที่สุดในแผ่นดิน ผู้ซึ่งเคยสั่งประหารแม่ครัวมาแล้วถึงแปดคน

นั่นหมายความว่า แม่ครัวคนใหม่รอดชีวิตแล้ว

พ่อครัวใหญ่ถึงกับทรุดนั่งลงกับพื้น ยกมือทาบอกด้วยความโล่งใจ

"สวรรค์คุ้มครอง ในที่สุดก็มีคนรอดเสียที"

จิ้งซินเองก็แอบถอนหายใจยาว ก่อนค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากด้ามดาบ

สิ่นเอ๋อร์ย่อกายคำนับอย่างนอบน้อม แม้ใบหน้าจะยังสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความยินดี

"หม่อมฉันขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ" ทว่าสิ่งที่นางพูดออกมา กับสิ่งที่กำลังตะโกนอยู่ในใจ กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

รอดแล้วโว้ย! หัวฉันยังอยู่ มิชลินสามดาวไม่เคยทรยศกันจริง ๆ มุมปากของหลี่หยางเหอขยับขึ้นเพียงน้อยนิด แม้สีหน้าจะยังเรียบนิ่ง แต่แววตากลับฉายความสนใจที่ไม่เคยมีต่อผู้ใดมาก่อน

สตรีตรงหน้าผู้นี้ ไม่เพียงทำซุปที่เขาเสวยได้

นางยังทำให้เขารู้สึก อยากลิ้มลองอาหารจานต่อไป

"แต่..." เพียงคำเดียว รอยยิ้มของสิ่นเอ๋อร์ก็แข็งค้าง

หลี่หยางเหอเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสง่างาม ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ

"แค่น้ำซุปเพียงถ้วยเดียว ยังพิสูจน์สิ่งใดไม่ได้"

เขามองนางด้วยสายตานิ่งลึก

"มื้อเย็นวันนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจจนคนฟังเผลอกลั้นหายใจ

"หากอาหารของเจ้าด้อยกว่าซุปถ้วยนี้แม้เพียงนิด..."

เขาเหลือบมองจิ้งซินที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"ดาบของจิ้งซิน ก็ยังคงรอคอของเจ้าอยู่เช่นเดิม"

จิ้งซินก้มหน้ารับคำอย่างเคร่งขรึม

"รับบัญชาพะยะค่ะ"

สิ่นเอ๋อร์ยิ้มค้างอยู่เช่นนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย เมื่อครู่นางยังซาบซึ้งกับการรอดชีวิตอยู่แท้ ๆ

ไหงกลับกลายเป็นต้องสอบรอบสองเสียแล้ว

นางก้มหน้ารับคำอย่างนอบน้อม

"หม่อมฉันจะไม่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวังเพคะ" แต่ทันทีที่ก้มหน้าลง รอยยิ้มหวานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในพริบตา

หน็อย... ไอ้อ๋องหน้าตาย ทำเป็นขรึม ทำเป็นเรื่องมาก คิดว่าข้าจะกลัวหรือ

ได้... ในเมื่ออยากทดสอบเชฟมิชลินนัก มื้อเย็นนี้ ข้าจะจัดเมนูที่ทำให้ทั้งวังต้องตะลึง

แล้วท่านอ๋องจะได้รู้ว่า... คำว่า "พอกินได้" น่ะ ยังห่างไกลจากอาหารของข้าอีกมาก

หลังจากรอดตายจากมื้อเที่ยงมาได้อย่างฉิวเฉียด สวี่สิ่นเอ๋อร์ก็กลับมายังห้องครัวใหญ่ของวังอ๋องอีกครั้ง

ทว่าบรรยากาศภายในครัวตอนนี้กลับแตกต่างจากเมื่อเช้าราวกับเป็นคนละสถานที่

ก่อนหน้านี้ทุกคนยังมองนางด้วยสายตาเวทนาปนหวาดกลัว ราวกับกำลังมองคนตายที่ยังหายใจได้ แต่ยามนี้ไม่ว่าจะเป็นพ่อครัวใหญ่ ลูกมือ หรือบรรดาบ่าวรับใช้ ต่างพากันจ้องนางด้วยสายตาเลื่อมใสเสียจนสิ่นเอ๋อร์เริ่มทำตัวไม่ถูก

"แม่นางสวี่ ไม่สิ... ท่านอาจารย์สวี่" พ่อครัวใหญ่กุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าที่เคยดำคร่ำเครียดบัดนี้แย้มยิ้มจนตาหยี

"ท่านทำได้อย่างไร ท่านอ๋องเสวยซุปไปถึงสามคำ สามคำเชียวนะ นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ"

"แค่น้ำซุปถ้วยเดียวเองเจ้าค่ะ ท่านลุงอย่าเพิ่งยกข้าขึ้นหิ้งเลย" สิ่นเอ๋อร์ถอนหายใจพลางถกแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เตรียมลงมือทำงานต่อ

"มื้อเย็นนี้ท่านอ๋องรับสั่งไว้แล้ว หากรสชาติด้อยกว่าซุปเมื่อเที่ยงแม้แต่น้อย คอของข้าก็ยังต้องหลุดจากบ่าอยู่ดี" พ่อครัวใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็พลันหน้าซีด

"ถ้าเช่นนั้นมื้อเย็นนี้เราจะทำอะไรกันดี" เขารีบเดินไปเปิดตู้เก็บวัตถุดิบ

"ข้าเตรียมเป็ดอย่างดี หมูหัน แล้วก็กระเพาะปลาชั้นเลิศเอาไว้ให้เจ้าแล้ว ของพวกนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบราคาแพงที่สุดในครัว"

สิ่นเอ๋อร์เดินตามไปมอง ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ เป็ดเนื้อแน่น หมูหันติดมัน กระเพาะปลาชั้นดี

หากเป็นคนทั่วไป ของพวกนี้ย่อมเรียกได้ว่าเป็นอาหารเลิศรส แต่สำหรับชินอ๋องที่มีภาวะลิ้นรับรสผิดเพี้ยน อีกทั้งกระเพาะยังไวต่ออาหารมันและกลิ่นแรง วัตถุดิบเหล่านี้กลับไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเลยสักนิด

ขืนยกของมัน ๆ เลี่ยน ๆ ไปถวาย มีหวังยังไม่ทันเดินพ้นประตูตำหนัก นางคงต้องเตรียมหลุมฝังศพของตัวเองเอาไว้ล่วงหน้า

"เมนูเดิม ๆ คือเส้นทางสู่อเวจีเจ้าค่ะ" สิ่นเอ๋อร์เอ่ยเรียบ ๆ "ข้าไม่ใช้ของพวกนี้"

"หา!" พ่อครัวใหญ่เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน

"วัตถุดิบชั้นเลิศถึงเพียงนี้เจ้าไม่ใช้ แล้วเจ้าจะเอาอะไรทำอาหารมื้อเย็นถวายท่านอ๋องกันเล่า"