2

คราวนี้หลี่หยางเหอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบปรายมองชามดินเผาที่บ่าวรับใช้กำลังวางลงบนโต๊ะ ก่อนริมฝีปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

"สูตรพิเศษ" เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ

"แม่ครัวคนที่แปดก็เคยพูดเช่นนี้ ก่อนที่หัวของนางจะหลุดจากบ่า"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง บ่าวรับใช้ทุกคนต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

หลี่หยางเหอทอดสายตามองชามซุปตรงหน้าอย่างเสียไม่ได้

แต่เพียงชั่วอึดใจ คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ

ซุปถ้วยนี้ แตกต่างจากทุกถ้วยที่เขาเคยเห็น

น้ำซุปใสกระจ่างราวกับผลึกแก้ว ไม่มีคราบไขมันลอยแม้เพียงหยดเดียว ไม่มีเศษเนื้อหรือฟองขุ่นให้รำคาญสายตา

หากมองผ่าน ๆ คงนึกว่าเป็นเพียงน้ำร้อนธรรมดา

ทว่าเมื่อไอร้อนค่อย ๆ ลอยขึ้น กลับพากลิ่นหอมละมุนของเนื้อไก่และสมุนไพรโบราณแทรกซึมเข้ามาอย่างแผ่วเบา

ไม่ฉุน...

ไม่เลี่ยน...

ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย

กลิ่นนั้นกลับสะอาด สดชื่น และชวนให้ลำคอที่แห้งผากรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

ดวงตาของหลี่หยางเหอฉายแววครุ่นคิด

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เพียงแค่ได้กลิ่นอาหาร เขากลับไม่รู้สึกคลื่นไส้

"ผู้ใดเป็นคนทำ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำกว่าปกติ

จิ้งซินรีบก้มศีรษะตอบ

"เรียนท่านอ๋อง สวี่สิ่นเอ๋อร์พะยะค่ะ"

"สวี่สิ่นเอ๋อร์"

"นางคือหญิงจากหอจันทราที่พ่อครัวใหญ่เพิ่งซื้อตัวมา เป็นแม่ครัวคนใหม่พะยะค่ะ"

หลี่หยางเหอเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ คล้ายกำลังใช้ความคิด

หญิงจากหอคณิกา กลับทำซุปได้ประณีตถึงเพียงนี้ หรือเป็นเพียงการเล่นกลหลอกตาอีกครั้ง

"เรียกนางเข้ามา"

"รับบัญชาพะยะค่ะ"

ไม่นานนัก สวี่สิ่นเอ๋อร์ก็ถูกนำตัวเข้ามาภายในห้องทรงงาน

นางก้าวเข้ามาอย่างสำรวม ก่อนหยุดอยู่กลางห้องแล้วโค้งคำนับตามธรรมเนียม แม้ภายนอกจะก้มหน้าสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับอดแอบชำเลืองมองบุรุษตรงหน้าไม่ได้

โอ้โห... หล่อกว่าที่คิดอีก คิ้วคม จมูกโด่ง สันกรามได้รูป ผิวพรรณราวหยกขาว รูปร่างสูงสง่า สมกับเป็นชินอ๋องผู้เลื่องชื่อไปทั่วแผ่นดิน

แต่... หน้านิ่วคิ้วขมวดเสียจนเหมือนคนท้องผูกมาสามปีไม่มีผิด

สมแล้วที่คนทั้งวังลือกันว่าอารมณ์ร้าย

หล่อก็หล่ออยู่หรอก แต่ประสาทกินไม่เบาเลยนะพ่อคุณ

ขณะที่สิ่นเอ๋อร์กำลังลอบบ่นอยู่ในใจ หลี่หยางเหอก็กำลังพินิจนางไม่ต่างกัน

หญิงตรงหน้าผอมบางราวกับสายลมพัดก็ปลิวได้ ใบหน้าซีดเซียวราวคนป่วย เสื้อผ้าธรรมดาจนแทบไม่น่าสนใจ

หากไม่นับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่สงบนิ่ง มั่นใจ และไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แตกต่างจากแม่ครัวทั้งแปดคนก่อนโดยสิ้นเชิง

"เจ้าคือสวี่สิ่นเอ๋อร์" น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นอย่างเย็นชา

"เพคะ"

"น้ำซุปใสเหมือนน้ำล้างมือเช่นนี้" เขาใช้นิ้วเรียวยาวเคาะขอบชามเบา ๆ

"เจ้ากล้าเอามาถวายข้าหรือ"

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบราวกับจะมองทะลุถึงความคิดของนาง

"รู้หรือไม่ว่า ความผิดฐานลบหลู่ข้ามีโทษเช่นไร"

สิ่นเอ๋อร์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุอก แต่นางก็ไม่ยอมหลบสายตา

เชฟมิชลินสามดาว ไม่เคยแพ้เพราะความกดดัน

"เรียนท่านอ๋อง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"บางครั้ง สิ่งที่ตามองเห็น ก็หาใช่ความจริงทั้งหมดไม่" ประโยคนั้นทำเอาจิ้งซินและบ่าวรับใช้พากันหน้าซีด

กล้าเถียงท่านอ๋องต่อหน้าต่อตา ช่างไม่รักชีวิตจริง ๆ แต่หลี่หยางเหอกลับยกมือขึ้นห้ามทุกคนไว้

"ปล่อยให้นางพูด" น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่ง ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ราวกับเริ่มสนใจหญิงตรงหน้ามากกว่าซุปในชามเสียแล้ว

สิ่นเอ๋อร์จึงกล่าวต่ออย่างไม่รีรอ

"ซุปถ้วยนี้ แม้จะใสจนมองเห็นก้นชาม แต่รสชาติของมันกลับเข้มข้นกว่าซุปที่เคี่ยวต่อเนื่องสามวันเสียอีกเจ้าค่ะ"

"อย่างนั้นหรือ" หลี่หยางเหอเลิกคิ้ว

"แล้วเหตุใดจึงใสเช่นนี้ หรือจะเป็นยาพิษ" น้ำเสียงประชดประชันทำเอาบ่าวหลายคนตัวสั่น แต่สิ่นเอ๋อร์กลับยิ้มบาง ๆ อย่างมั่นใจ

"หาใช่ยาพิษเจ้าค่ะ" นางก้าวเข้าไปอีกเพียงครึ่งก้าว ก่อนอธิบายอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"หม่อมฉันเพียงใช้ไข่ขาวช่วยดักจับคราบไขมัน สิ่งสกปรก และตะกอนทั้งหมดออกจากน้ำซุป จึงเหลือไว้เพียงแก่นแท้ของรสชาติเนื้อไก่และสมุนไพรที่บริสุทธิ์ที่สุด"

ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

ใช้... ไข่ขาวล้างน้ำซุป พวกเขาไม่เคยได้ยินวิธีเช่นนี้มาก่อน

สิ่นเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หากท่านอ๋องทรงเสวยแล้ว ยังทรงรู้สึกอยากอาเจียนเหมือนเดิม" นางคุกเข่าลงอย่างสงบ

"หม่อมฉันยินดีถวายศีรษะ เป็นแม่ครัวคนที่เก้าด้วยตนเองเจ้าค่ะ"

สิ้นคำ... ห้องทรงงานทั้งห้องก็เงียบงันราวกับเวลาหยุดเดิน แม้แต่พ่อครัวใหญ่ที่แอบชะโงกฟังอยู่ด้านนอก ยังรู้สึกว่าหัวเข่าทั้งสองข้างอ่อนยวบจนแทบทรุดลงกับพื้น

หญิงผู้นี้... เอาศีรษะของตัวเองมาเดิมพันจริง ๆ

บรรยากาศภายในห้องทรงงานเงียบงันราวกับเวลาได้หยุดเดิน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังบุรุษผู้ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะอย่างไม่กะพริบ

หลี่หยางเหอมองสตรีร่างเล็กที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นไม่หลบเลี่ยง ไม่สั่นไหว แม้จะเพิ่งใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน

น่าสนใจ...

หลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้ใดกล้าพูดกับเขาเช่นนี้

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือหยิบช้อนเงินขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนตักน้ำซุปใสบริสุทธิ์ขึ้นมาพินิจ

ของเหลวสีอำพันอ่อนใสกระจ่างจนสะท้อนเงาของช้อนเงินได้อย่างชัดเจน ไม่มีคราบไขมันแม้เพียงหยดเดียว กลิ่นหอมละมุนของเนื้อไก่และสมุนไพรค่อย ๆ ลอยแตะปลายจมูก

แปลก... เพียงได้กลิ่น เขากลับไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนทุกครั้ง

หลี่หยางเหอหยุดชั่วครู่ ก่อนค่อย ๆ ยกช้อนขึ้นแตะริมฝีปาก

สิ่นเอ๋อร์ลอบกลืนน้ำลาย หัวใจของนางเต้นรัวเสียยิ่งกว่าตอนรอฟังผลประกาศดาวมิชลินในชาติที่แล้วเสียอีก

เชฟทุกคนล้วนรู้ดี... ลูกค้าจะตัดสินอาหารตั้งแต่คำแรก

และลูกค้าตรงหน้าคนนี้ มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตของนางด้วยเช่นกัน น้ำซุปร้อนกำลังพอดีไหลผ่านริมฝีปากของชินอ๋อง ก่อนสัมผัสปลายลิ้นอย่างแผ่วเบา