5

"เป็นชื่อวิธีปรุงอาหารที่หม่อมฉันคิดขึ้นเองเพคะ หมายถึงการใช้ความร้อนอย่างนุ่มนวลและสม่ำเสมอ"

"แล้วมันต่างจากการนึ่งอย่างไร" คำถามนั้นทำให้สิ่นเอ๋อร์แอบชื่นชมอยู่ในใจ ไอ้อ๋องหน้าตายนี่ก็ฉลาดเหมือนกันแฮะ

"ต่างกันตรงการควบคุมความร้อนเพคะ" นางอธิบาย

"เนื้อปลาบอบบาง หากถูกความร้อนสูงเกินไป เนื้อจะหดตัวจนสูญเสียความชุ่มฉ่ำและเกิดกลิ่นคาวได้ง่าย หม่อมฉันจึงใช้ไฟอ่อนคงที่ ให้เนื้อปลาค่อย ๆ สุกอย่างช้า ๆ เพื่อรักษาความหวานและความนุ่มไว้ให้มากที่สุด" นางผายมือไปทางซอส

"ส่วนซอสขิงหอม หม่อมฉันใช้กลิ่นจากขิงและต้นหอมเป็นหลัก รสไม่หนักจนเกินไป น่าจะช่วยให้พระองค์เสวยได้ง่ายขึ้นเพคะ"

หลี่หยางเหอมองนางครู่หนึ่ง

"น่าจะ"

สิ่นเอ๋อร์ยิ้มแห้ง

"หม่อมฉันมั่นใจเก้าส่วนเพคะ"

"แล้วอีกหนึ่งส่วน"

"เผื่อพระองค์เรื่องมากเกินกว่าที่หม่อมฉันคาดไว้เพคะ"

จิ้งซินถึงกับสำลักลมหายใจ

กล้าพูด! นางกล้าพูดว่าท่านอ๋องเรื่องมากต่อหน้าพระพักตร์จริง ๆ

หลี่หยางเหอหรี่ตามองนาง สิ่นเอ๋อร์เพิ่งรู้ตัวว่าปากไวเกินไป จึงรีบก้มหน้า

"หม่อมฉันหมายถึง พระองค์มีพระชิวหาที่ละเอียดอ่อนกว่าคนทั่วไปเพคะ"

มุมปากของหลี่หยางเหอกระตุกเล็กน้อย

"ปากเก่ง"

"ขอบพระทัยเพคะ"

"ข้าไม่ได้ชม"

"เพคะ..." นางทำหน้าเหลอหลา

จิ้งซินรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

หลี่หยางเหอจึงเลิกสนใจนาง หยิบตะเกียบเงินขึ้นมา ก่อนคีบเนื้อปลาชิ้นพอดีคำ

เพียงตะเกียบสัมผัสเนื้อปลา เขาก็รู้สึกถึงความแตกต่าง เนื้อปลาไม่แห้ง ไม่ยุ่ย และไม่แข็งกระด้างเหมือนปลานึ่งที่เขาเคยเสวย

เมื่อส่งเข้าปาก ดวงตาคมพลันชะงัก เนื้อปลานุ่มฉ่ำ แยกตัวเป็นกลีบละเอียดเมื่อสัมผัสลิ้น แต่ยังคงความเด้งไว้เล็กน้อย ความหวานตามธรรมชาติของปลาแผ่ออกมาอย่างชัดเจน ก่อนตามด้วยความอุ่นซ่าของขิงและกลิ่นหอมสดชื่นจากต้นหอม

ไม่มีรสขม ไม่มีความเลี่ยน ที่สำคัญที่สุด ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย

หลี่หยางเหอนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นตะเกียบในมือก็คีบปลาคำที่สอง คำที่สาม และคำที่สี่

จิ้งซินซึ่งยืนอยู่ด้านข้างค่อย ๆ เบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ท่านอ๋อง เสวยต่อเนื่องอีกแล้ว และคราวนี้ไม่ใช่เพียงสามคำ เนื้อปลาในจานลดลงเกินครึ่งโดยที่เจ้าตัวแทบไม่รู้สึกตัว

สิ่นเอ๋อร์ยืนมองอย่างพึงพอใจ เป็นไงล่ะ ไอ้ท่านอ๋องประสาทกิน เจอหลักการซูวีเข้าไป ลิ้นทองคำของท่านก็ต้องยอมสยบให้เชฟมิชลินอย่างข้าอยู่ดี

ไม่นาน เนื้อปลาในจานก็หมดเกลี้ยง หลี่หยางเหอชะงักเมื่อปลายตะเกียบแตะลงบนจานว่างเปล่า

เขาหลุบตามองอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าเสวยอาหารจนหมดจาน

จิ้งซินเองก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา

หมด... ท่านอ๋องเสวยหมดทั้งจาน!

หากข่าวนี้แพร่ออกไป คนทั้งวังคงคิดว่าฟ้าจะถล่มเป็นแน่

หลี่หยางเหอวางตะเกียบลง ก่อนหยิบผ้าขึ้นซับริมฝีปากอย่างสง่างาม จากนั้นจึงเงยหน้ามองสวี่สิ่นเอ๋อร์

สายตาคมกริบนั้นทำให้นางยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ

"ฝีมือของเจ้า..." เขาเว้นจังหวะ สิ่นเอ๋อร์แอบกลอกตาในใจ

มาอีกแล้ว ไอ้นิสัยพูดเว้นจังหวะให้คนอื่นหัวใจจะวายเนี่ย!

"นับว่าไม่เลว"

สิ่นเอ๋อร์ยิ้มทันที

"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง เช่นนั้น หม่อมฉันรอดพ้นจากดาบของท่านองครักษ์แล้วใช่หรือไม่เพคะ"

จิ้งซินเหลือบมองนาง เหตุใดฟังแล้วเหมือนนางเสียดายชีวิตตัวเองมากกว่ากลัวท่านอ๋องกันนะ

หลี่หยางเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

"รอดพ้น ย่อมรอดพ้น..."

สิ่นเอ๋อร์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับเห็นบุรุษตรงหน้าลุกขึ้นจากเก้าอี้

เขาก้าวเข้ามาหานางช้า ๆ

หนึ่งก้าว...

สองก้าว...

จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ฉื่อ

สิ่นเอ๋อร์เผลอเกร็งตัว กลิ่นหอมสะอาดจาง ๆ จากร่างสูงลอยเข้ามาแตะปลายจมูก นางต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจึงจะสบตากับเขาได้ หลี่หยางเหอก้มลงมาใกล้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"แต่ในเมื่อเจ้าทำให้ลิ้นของข้าคุ้นเคยกับอาหารฝีมือเจ้าแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มื้อเช้า มื้อกลางวัน และมื้อเย็น หากไม่มีอาหารของเจ้าตั้งโต๊ะ" เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมสบกับดวงตาคู่สวยตรง ๆ

"หัวของเจ้าก็ยังต้องหลุดอยู่ดี สวี่สิ่นเอ๋อร์" รอยยิ้มบนใบหน้าของสิ่นเอ๋อร์แข็งค้างทันที

"หา"

"มีปัญหาหรือ"

"มะ...ไม่มีเพคะ" นางกัดฟันยิ้มหวาน

"หม่อมฉันยินดีอย่างยิ่งเพคะ"

"ดี" หลี่หยางเหอหมุนกายกลับไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้สิ่นเอ๋อร์ยืนยิ้มค้างอยู่เบื้องหลัง

ทันทีที่เขาหันหลัง ดวงตาของนางก็แทบพ่นไฟ

หน็อย... ไอ้อ๋องเจ้าเล่ห์ นี่มันไม่ใช่การไว้ชีวิตแล้ว นี่มันจับฉันเป็นทาสทำอาหารตลอดสามมื้อชัด ๆ นึกว่าตัวเองเป็นชินอ๋องแล้วจะใช้งานเชฟมิชลินอย่างข้าได้ตามใจหรืออย่างไร

สิ่นเอ๋อร์สูดลมหายใจลึก ก่อนก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

"เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ"

"เดี๋ยวก่อน"

เท้าของนางชะงัก อะไรอีกล่ะ!

สิ่นเอ๋อร์หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนเสียจนมุมปากแทบกระตุก

"ท่านอ๋องยังมีสิ่งใดรับสั่งหรือเพคะ"

หลี่หยางเหอเหลือบมองจานเปล่าบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

"พรุ่งนี้เช้า..." เขาเงยหน้ามองนาง

"ข้าไม่กินของซ้ำ"

สิ่นเอ๋อร์นิ่งไปสามอึดใจ

"เพคะ"

"และต้องดีกว่ามื้อนี้"

"เพคะ"

"ไปได้"

"หม่อมฉันทูลลาเพคะ" นางหมุนตัวเดินออกจากห้องทรงงานอย่างสง่างาม แต่ในใจกลับคำรามลั่นจนแทบสะเทือนหลังคาตำหนัก

ไอ้อ๋องลิ้นทองคำ เรื่องมากนักใช่ไหม!

ได้! พรุ่งนี้เช้าข้าจะทำให้ท่านรู้เองว่า การท้าทายเชฟมิชลินมีจุดจบอย่างไร

ส่วนหลี่หยางเหอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคมทอดมองแผ่นหลังเล็กที่เดินจากไป ก่อนจะเหลือบมองจานอาหารที่ว่างเปล่าอีกครั้ง มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว