หมู่บ้านชิงเหอ

กลิ่นดิน กลิ่นใบหม่อน และกลิ่นควันจางๆ จากเตาไฟลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นของชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุขอย่างที่นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

ชุนเซียงเดินผ่านชาวบ้านที่กำลังทำงานในไร่นา พวกเขามองมายังนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนระแวงในคนแปลกหน้า ก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

นางเดินมาจนถึงใจกลางหมู่บ้าน ที่ซึ่งมีโรงน้ำชาเล็กๆ ตั้งอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับเป็นผู้พิทักษ์ของหมู่บ้าน

บนโต๊ะไม้เก่าๆ สองสามตัว มีชายชรากำลังนั่งล้อมวงเล่นหมากรุกกันอย่างคร่ำเคร่ง สตรีวัยกลางคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งเลือกผักพลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระเสียงดังฟังชัด ชุนเซียงหยุดยืนอยู่หน้าร้านด้วยความลังเล ท้องของนางร้องประท้วงด้วยความหิวโหย แต่เงินอีแปะที่เหลือติดตัวอยู่เพียงน้อยนิดทำให้นางไม่กล้าที่จะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

ขณะนั้นเอง ประตูไม้ของโรงน้ำชาก็ถูกเปิดออก สตรีชราผมสีดอกเลาผู้หนึ่งเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ริ้วรอยบนใบหน้าของนางบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไป แต่ดวงตากลับยังคงแจ่มใสและอบอุ่น นางคือ คุณย่าโจว เจ้าของโรงน้ำชาแห่งนี้ “แม่หนู…เดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยน่าดู เข้ามานั่งพักดื่มน้ำชาก่อนสิ” คุณย่าโจวเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแต่แฝงความห่วงใย

ชุนเซียงสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อมตามความเคยชินจนแผ่นหลังตั้งตรงงดงาม “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านย่า แต่ข้าเกรงว่าจะรบกวน…”

“ไม่มีแต่หรอกน่า น้ำชาถ้วยเดียวไม่ทำให้โรงน้ำชาของข้าล่มจมได้หรอก” คุณย่าโจวกล่าวอย่างอารมณ์ดีพลางจูงมือนางเข้าไปนั่งที่โต๊ะไม้ตัวหนึ่งที่ว่างอยู่

“คนเดินทาง ผ่านมาพึ่งใบบุญกันเล็กๆ น้อยๆ เป็นเรื่องธรรมดา”

น้ำชาร้อนๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นและหมั่นโถวหนึ่งลูกที่ยังอุ่นๆ ถูกนำมาวางตรงหน้า ชุนเซียง กล่าวขอบคุณเสียงแผ่วก่อนจะลงมือกินอย่างช้าๆ แม้จะหิวเพียงใด แต่มารยาทที่ถูกอบรมมาตั้งแต่เด็กก็ยังคงติดตัวนางอยู่ นางฉีกหมั่นโถวเป็นคำเล็กๆ แล้วค่อยๆ เคี้ยวอย่างสำรวม

คุณย่าโจวมองดูนางด้วยแววตาที่เอ็นดูระคนพินิจพิเคราะห์

“ดูท่าทางของเจ้าแล้ว ไม่น่าจะใช่คนจากหมู่บ้านแถบนี้สินะ มาหาญาติรึ?”

“ข้าไม่มีญาติที่ไหนหรอกเจ้าค่ะ”

ชุนเซียงตอบเสียงเบา สายตาหลุบต่ำลงมองถ้วยชา “ข้า…ข้าเพียงแค่เดินทางผ่านมา และกำลังมองหางานทำและที่ซุกหัวนอนเล็กๆ เท่านั้น”

“งานรึ?” คุณย่าโจวทวนคำพลางรินน้ำชาเพิ่มให้

“งานในหมู่บ้านเรามีแต่เพียงงานหนักในไร่นา ไม่ก็งานเลี้ยงไหมที่ต้องอดทน เจ้าดูท่าทางบอบบางเช่นนี้จะทำไหวรึ?”

“ข้าทำได้ทุกอย่างเจ้าค่ะ”

ชุนเซียงเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างแน่วแน่

“ขอเพียงแค่มีที่พักและมีอาหารให้กินก็พอ ข้าไม่เกี่ยงงานหนัก”

คุณย่าโจวมองลึกลงไปในดวงตาของนาง แววตาที่แม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงฉายประกายของความเด็ดเดี่ยวและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาซ่อนอยู่ นางถอนใจเบาๆ “ถ้าเช่นนั้น…ที่ท้ายหมู่บ้านมีกระท่อมร้างอยู่หลังหนึ่ง มันเก่าและโทรมมาก เป็นของชายชราผู้หนึ่งที่สิ้นใจไปเมื่อปีก่อน ลูกหลานเขาก็ย้ายเข้าเมืองไปหมด ไม่มีใครต้องการมันอีกแล้ว หากเจ้าไม่รังเกียจ ก็ไปพักที่นั่นก่อนได้ ส่วนเรื่องงาน…ก็ค่อยๆ มองหาไปแล้วกัน”

ข้อเสนอนั้นราวกับแสงสว่างที่ส่องลงมาในความืดมิด!

“จริงหรือเจ้าคะ” ชุนเซียงดีใจจนเผลอลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ “ท่านย่า…ท่าน…” นางโค้งคำนับครั้งแล้วครั้งเล่าจนคุณย่าโจวต้องรีบห้ามไว้

“พอแล้วๆ แม่หนู ไม่ต้องมากมายขนาดนั้น” คุณย่าโจวหัวเราะเบาๆ “คนเราตกทุกข์ได้ยาก ช่วยเหลือกันได้ก็ต้องช่วยกัน ไปเถอะ เดินตรงไปตามทางนี้จนสุดหมู่บ้านก็จะเห็นเอง”

ขณะที่ย่าโจวบอกทาง ฟืนสองสามท่อนที่วางพะเนินตรงหน้าร้านพลันกลิ้งตกลงมากระแทกพื้นดิน ชุนเซียงรีบก้าวไปเก็บขึ้นมาเรียงให้เรียบร้อย ราวกับเป็นสัญชาตญาณที่มิอาจนิ่งเฉยได้

เด็กเล็กสองคนวิ่งกรูกันเข้ามาในโรงน้ำชา ส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่าหิวโหย คุณย่าโจวจึงบอกให้รอ ชุนเซียงเห็นดังนั้นก็ก้าวไปช่วยยกกาน้ำร้อนจากเตา ตักน้ำชาส่งให้เด็ก ๆ ด้วยท่าทีอ่อนโยน เด็กน้อยทั้งสองยกมือไหว้แล้วหัวเราะคิกคัก ทำให้รอยยิ้มบางคลี่ขึ้นบนริมฝีปากของนาง รอยยิ้มที่อบอุ่นกว่าที่นางเคยมีมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

คุณย่าโจวมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาที่เดิมเต็มไปด้วยความเมตตาก็ยิ่งทอประกายลึกซึ้ง