หนทางของนาง

นางยังซื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบราคาถูกมาตัดเย็บเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านและพอดีตัวกว่าเดิม แม้จะยังดูเรียบง่าย แต่ก็ทำให้นางดูไม่ซอมซ่อเหมือนตอนที่มาถึงวันแรก

“นี่แน่ะ! ค่าแรงของเจ้า”                                      

ป้าหยางอวี้โยนถุงเงินเล็กๆ ลงตรงหน้านางหลังจากที่นางเพิ่งจะปักลายดอกไม้เล็กๆ ลงบนชายผ้าเช็ดหน้าให้เสร็จ

“ฝีมือก็ดีอยู่หรอก แต่ราคาก็ยังแพงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ!”

“ฝีมือของข้าย่อมคู่ควรกับราคาที่ท่านจ่ายนะเจ้าคะคุณป้า”                                         

ชุนเซียงตอบกลับอย่างนอบน้อมแต่ไม่ยอมลดราวาศอก นางเรียนรู้ที่จะรับมือกับลูกค้าขาประจำจอมขี้เหนียวแต่ก็อดที่จะมาใช้บริการไม่ได้อย่างป้าหยางอวี้ได้แล้ว

ชีวิตของนางเริ่มดีขึ้น…แต่ในใจของชุนเซียงกลับรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น การรับจ้างปะชุนเสื้อผ้าอาจทำให้นางมีชีวิตรอดไปได้วันๆ แต่มันไม่ใช่หนทางที่จะทำให้นางสามารถ ‘สร้างชีวิต’ ขึ้นมาใหม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้                                                   

ทุกครั้งที่นางจรดปลายเข็มลงบนผ้าของผู้อื่น หัวใจของนางกลับโหยหาการได้สัมผัสเส้นไหม การได้สร้างสรรค์สีสัน และการได้ทอผ้าที่เป็นของตนเองอย่างจับใจ

ดังนั้น เมื่อมีเวลาว่างจากงานปะชุน ชุนเซียงมิได้พักผ่อนเหมือนสตรีทั่วไป หากกลับใช้เวลานั้นไปกับการเดินสำรวจหมู่บ้านชิงเหออย่างละเอียด

นางเดินไปตามคันนา แวะทักทายชาวบ้านที่กำลังถอนหญ้า เก็บผัก หรือหาบน้ำ บางครั้งก็ช่วยหิ้วตะกร้าใบเล็กแทนคุณป้าแก่ ๆ บางครั้งก็ช่วยเก็บผักที่หล่นกระจายตรงแปลงให้เด็ก ๆ ที่วิ่งซุกซนจนทำหกไป

รอยยิ้มละมุนของนางและถ้อยคำอ่อนโยนทำให้คนที่เคยระแวงเริ่มหัวเราะตอบ เด็กเล็กในหมู่บ้านยังพากันวิ่งตามนาง พร้อมร้องเรียก

“พี่สาวชุนเซียง ๆ” อย่างคุ้นเคย

ความมีน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ทำให้หมู่บ้านที่เคยปิดกั้น กลับเริ่มเปิดประตูใจต้อนรับนาง

“แม่นางชุนเซียง จะไปไหนรึ?”                   

ลุงสือ ชายชราผู้ปลูกผักอยู่ท้ายหมู่บ้านเอ่ยทัก           “

ข้าแค่เดินเล่นชมทิวทัศน์น่ะเจ้าค่ะท่านลุง”

นางตอบพร้อมรอยยิ้ม                              

“อากาศวันนี้ดีเหลือเกิน”                                     

“ดีสิ…ดีสำหรับต้นหม่อนของพวกเราน่ะ”

ลุงสือหัวเราะจนเห็นฟันที่หลอไปหลายซี่               

“แดดดีๆ เช่นนี้ใบหม่อนจะงามนัก ตัวไหมของพวกเราจะได้กินกันจนอ้วนท้วน”

คำพูดของลุงสือทำให้นางสนใจ นางจึงตัดสินใจเดินไปตามเส้นทางที่ลุงสือชี้…เส้นทางที่นำไปยังท้ายหมู่บ้านอีกฝั่งหนึ่ง ที่ซึ่งนางได้พบกับภาพที่ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เบื้องหน้าของนางคือไร่หม่อนที่เขียวขจีกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ใบหม่อนอวบอิ่มสีเขียวเข้มส่องประกายรับแสงแดดอย่างงดงาม

ไกลออกไปมีเรือนไม้หลังเล็กๆ หลายหลังตั้งอยู่เรียงราย ภายในนั้นคือที่เลี้ยงตัวไหมของชาวบ้าน นางเห็นสตรีหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการเก็บใบหม่อนและสาวเส้นไหมออกจากรังด้วยกรรมวิธีแบบโบราณ

ชุนเซียงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ อย่างสนใจ ชาวบ้านที่นี่ไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูกับนางเหมือนในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว พวกเขายิ้มทักทายและอนุญาตให้นางเดินดูได้ตามสบาย

“สนใจรึแม่หนู?”                                      

ป้าหลิว สตรีร่างท้วมที่กำลังสาวไหมอยู่เอ่ยทัก        

“ไหมของหมู่บ้านเราน่ะขึ้นชื่อว่าดีที่สุดในแถบนี้เลยนะ ตัวไหมอ้วนท้วน เส้นใยก็เหนียวขาดยาก”

นางมองดูเส้นไหมสีขาวนวลที่ถูกสาวออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความรู้สึกคิดถึง ความภาคภูมิใจและความเสียดายระคนกันไป                          

เส้นไหมของที่นี่มีคุณภาพดีเยี่ยมเพราะได้กินใบหม่อนที่อุดมสมบูรณ์ แต่กรรมวิธีในการจัดการหลังการสาวไหมของชาวบ้านกลับยังคงหยาบและขาดความประณีต

นางเดินต่อไปจนถึงโรงทอผ้าขนาดเล็กของหมู่บ้าน ที่นั่นมีกี่ทอผ้าแบบเรียบง่ายตั้งอยู่เพียงไม่กี่หลัง เสียงกระแทกของกระสวยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผ้าที่ทอออกมาส่วนใหญ่เป็นผ้าฝ้ายและผ้าไหมสีพื้นๆ อย่างสีขาวนวล สีครามเข้ม และสีน้ำตาลตุ่นที่ได้จากการย้อมด้วยเปลือกไม้แบบธรรมดา มันเป็นผ้าที่ใช้งานได้ดี ทนทาน แต่กลับขาดซึ่งความงดงามและศิลปะ

ในวินาทีนั้นเองประกายตาที่เคยหม่นหมองของชุนเซียงก็พลันสว่างวาบขึ้นมา นางมองเห็นแล้ว…นางมองเห็นเส้นทางของตนเองแล้ว

ชาวบ้านชิงเหอมีวัตถุดิบชั้นเลิศอยู่ในมือ แต่พวกเขากลับขาดความรู้ความสามารถในการที่จะดึงเอาคุณค่าที่แท้จริงของมันออกมาใช้ แต่นาง…ทายาทแห่งหอผ้าซูฟาง…นางมีความรู้นั้นอยู่เต็มเปี่ยม

ความทรงจำเกี่ยวกับเคล็ดวิชาการย้อมสีผ้าด้วยเทคนิคชั้นสูงของตระกูลที่มารดาเคยพร่ำสอนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำ นางนึกถึงตำราลับที่เต็มไปด้วยสูตรการผสมสีจากดอกไม้ใบหญ้าให้เกิดเป็นเฉดสีนับร้อยนับพันที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

หัวใจของซูเหยียนหรูเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างสุดขีด นี่ต่างหาก…นี่คือหนทางของนาง