ร้านปะผ้า

มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยและปลอบประโลมใจอย่างประหลาด ราวกับได้พบพานสหายเก่าที่พลัดพรากจากกันไปนาน

นางไม่ได้หลับเลยทั้งคืน แต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ในที่สุด เมื่องานชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้นลง เสื้อตัวนั้นก็ถูกวางพาดไว้อย่างดี รอยขาดเป็นทางยาวหายไปอย่างไร้ร่องรอย หากไม่สังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็จะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเสื้อตัวนี้เคยชำรุดมาก่อน นี่คือฝีมือของทายาทตระกูลซูโดยแท้จริง

เช้าตรู่วันนั้น ป้าหยางอวี้ก็กลับมาทวงของตามสัญญา ท่าทางของนางยังคงแฝงแววไม่เชื่อถืออยู่เจือจาง

"เสร็จแล้วรึแม่นางตัวน้อย อย่าบอกนะว่าเจ้าแค่เย็บลวกๆ พอให้ข้าตายใจ"

ชุนเซียงไม่ตอบโต้อะไร เพียงยื่นเสื้อที่พับไว้อย่างดีส่งให้ ป้าหยางอวี้รับมาคลี่ออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางกวาดหา "แผลเป็น" ของเสื้อตัวเก่ง...แต่นางกลับหามันไม่พบ

"นี่...นี่เจ้าเอาตัวใหม่มาให้ข้ารึ!"

นางอุทานออกมา พลิกเสื้อกลับไปกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นางลูบไปตรงตำแหน่งที่เคยขาด เนื้อผ้าเรียบสนิทเป็นเนื้อเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์                                 

"สวรรค์! เจ้าทำได้อย่างไรกัน"

ชุนเซียงยิ้มบางๆ                                               

"ข้าเพียงแค่ทำตามที่ตกลงกันไว้เจ้าค่ะท่านป้า"

ป้าหยางอวี้ยืนตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดจด นางหยิบเหรียญทองแดงห้าอีแปะออกจากถุงผ้า ส่งให้ชุนเซียงอย่างจำนน                 

"ฝีมือเจ้า...ยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ายอมรับ"                   

แม้จะจ่ายเงิน แต่แววตาของนางกลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น นางได้เรื่องใหม่ไปเล่าให้คนทั้งหมู่บ้านฟังแล้ว!

เมื่อชุนเซียงกำเหรียญทองแดงห้าอีแปะไว้ในมือ ความรู้สึกตื้นตันก็แล่นพล่านขึ้นมาจับใจ นี่คือเงินก้อนแรกที่นางหามาได้ด้วยวิชาความรู้ของตระกูลในดินแดนแห่งใหม่แห่งนี้

สี่ปีที่ผ่านมา...นับตั้งแต่ตระกูลล่มสลาย การแต่งงานที่น่าอดสูและจบลงด้วยการหย่าร้างตั้งแต่อายุสิบหกปี                                                                     

นางผ่านความลำบากมานับไม่ถ้วน เคยเป็นทั้งสาวใช้ในโรงครัว ล้างจานจนมือเปื่อย รับจ้างแบกของในตลาดจนบ่าแทบทรุด ทำทุกอย่างที่สุจริตชนจะทำได้เพื่อประทังชีวิต                                                       

ความเป็นคุณหนูซูเหยียนหรูถูกฝังกลบไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่แหลกสลาย เหลือเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ด้านชากับความทุกข์ยาก

แต่วันนี้การได้กลับมาจับงานผ้าอีกครั้ง มันเหมือนการได้ต่อชีวิตและตัวตนของนางกลับคืนมา

ข่าวลือเรื่อง “เด็กสาวหน้าใหม่ผู้มีฝีเข็มดุจเทพเซียน” แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านชิงเหออย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แน่นอนว่าเป็นผลงานการกระจายข่าวชั้นเยี่ยมของป้าหยางอวี้ ที่แม้ปากจะบ่นอุบอิบเรื่องราคา แต่กลับอดไม่ได้ที่จะอวดแขนเสื้อที่ถูกซ่อมแซมจนเรียบเนียนสนิทราวกับของใหม่ให้ใครต่อใครได้ดู

เพียงไม่กี่วัน ป้าย "รับปะชุนเสื้อผ้า" หน้ากระท่อมของชุนเซียงก็เริ่มแสดงผล ลูกค้าคนแรกๆ คือเหล่าสตรีที่ได้ยินข่าวจากป้าหยางอวี้ พวกนางเดินทางมาถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้านด้วยความสงสัย แต่เมื่อได้เห็นผลงานที่เสร็จสิ้นกลับไป ก็ได้นำเรื่องราวฝีมืออันน่าทึ่งของนางไปบอกเล่าต่อกันปากต่อปาก

กระท่อมที่เคยเงียบเหงา บัดนี้จึงเริ่มมีผู้คนแวะเวียนมาไม่ขาดสาย ชุนเซียงมักจะนำโต๊ะไม้ขาโยกเยกตัวเก่าออกมาตั้งไว้หน้ากระท่อมเป็นที่ทำงาน บรรยากาศรอบๆ แม้จะไม่จอแจเท่าตลาด แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเหล่าสตรีที่นำเสื้อผ้ามาซ่อมแซม

สองมือของนางขยับเข็มอย่างคล่องแคล่วไม่หยุดพัก

แม่นางซุนเซียง! ช่วยดูเสื้อของลูกชายข้าหน่อยเถิด ซนนัก วิ่งหกล้มจนเข่าขาดเป็นรูเบ้อเริ่มเลย!”

สตรีนางหนึ่งยื่นกางเกงตัวเล็กๆ ส่งให้นาง ชุนเซียงรับมาพินิจดูด้วยรอยยิ้มบางๆ          

“ได้เจ้าค่ะคุณป้า รอยขาดแค่นี้ ข้าจะปะให้เนียนสนิทจนหาไม่เจอเลยเจ้าค่ะ”

ฝีมืออันประณีตของนางเป็นที่เลื่องลือจนสตรีในหมู่บ้านต่างพากันมาเข้าคิวรอใช้บริการไม่ขาดสาย รายได้ของนางเริ่มมั่นคงขึ้น จากที่เคยต้องกังวลเรื่องอาหารมื้อต่อไป บัดนี้นางมีเงินพอที่จะซื้อข้าวสารเก็บไว้ได้ทีละหลายๆ วัน มีเงินพอที่จะซื้อเกลือ น้ำมัน และผักดองมาติดครัวไว้