ตอนที่สอง ฝึกซ้อมร่ายรำ2

ตอนที่สอง

ฝึกซ้อมร่ายรำ

ลิลลี่พยายามพูดตามน้ำเพื่อถามรายละเอียดให้ได้มากที่สุด

                “โธ่ หลินหลิน ช่างน่าสงสารยิ่งนัก” เสี่ยวจูคร่ำครวญ

กว่าสองสาวจะพูดจาเล่าเรื่องราวจนเป็นอันเข้าใจก็ผ่านไปนานจนลิลลี่รู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก โชคดีที่เธอยังฟังและเข้าใจคำพูดเหล่านั้นไม่อย่างนั้นเธอคงต้องถูกกล่าวหาว่าความจำเลอะเลือนไปแล้วอย่างแน่นอน

ลิลลี่จับใจความได้ว่า ร่างหญิงสาวที่เธออยู่นางนี้มีนามว่า

’หลี่ลี่หลิน’ แต่เพื่อนๆและอาจารย์มักเรียกนางว่า’หลินหลิน’ สาวน้อยโดนซื้อตัวมาอยู่ในสำนักสังคีตหลวงตั้งแต่วัยยังไม่เต็มสิบขวบดี และอาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

                ที่สำนักสังคีตหลวงได้แบ่งหน่วยงานออกไปอีกมากมายทั้ง หน่วยเครื่องดนตรี เครื่องสาย ร้องเพลง และการร่ายรำซึ่งหลี่ลี่หลินได้รับการจัดให้อยู่ในหน่วยหลังนี้

                หญิงสาวได้รับการสั่งสอนและฝึกซ้อมการรำมาหลายปี นางมีเพื่อนรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นหลายคน แต่ที่สนิทที่สุดก็คือเสี่ยวจูซึ่งโดนซื้อตัวเข้ามาในเวลาไล่ๆกัน แม้การฝึกซ้อมจะเข้มงวดมาก แต่ด้วยนิสัยร่าเริงสดใสของเสี่ยวจูจึงทำให้พวกนางไม่เคร่งเครียดกับการซ้อมจนมากเกินไป

                ยามที่ลิลลี่ฟื้นตื่นขึ้นมาหลี่ลี่หลินมีอายุ13ปีแล้ว นางมีฝีมือรุดหน้ามากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นในวัยใกล้เคียงกันจนเป็นที่คาดหวังของอาจารย์ผู้ฝึกสอน อีกทั้งสาวน้อยยังมีใบหน้าที่งดงาม และเรือนร่างซึ่งพอจะเห็นเค้าลางความสมบูรณ์แบบ จึงทำให้อาจารย์เคี่ยวเข็ญนางมากกว่าผู้อื่น

                นั่นทำให้สาวน้อยนางนี้ต้องขยันฝึกซ้อมจนในที่สุดก็ล้มฟาดลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

                ลิลลี่จำต้องอาศัยอยู่ในร่างของหลี่ลี่หลินอย่างไม่ให้มีพิรุธทั้งๆที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง แต่เมื่อไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ เธอก็ต้องอยู่อย่างตามน้ำไปก่อน เผื่อสักวันจะมีหนทางกลับไปยังร่างจริงของเธอได้

                โชคดีที่เธอเป็นครูสอนการบริหารร่างกายมาก่อน จึงพอจะใช้ทักษะที่มีมาผสมกับการร่ายรำของหลี่ลี่หลิน เพียงฟื้นขึ้นมาไม่นาน หญิงสาวจึงสามารถฝึกซ้อมจนกลายเป็นดาวเด่นของสำนักสังคีตหลวงได้ในที่สุด

                ผ่านมากว่า2ปีแล้ว ลิลลี่ก็ยังคงอยู่ในร่างของหลี่ลี่หลินอย่างไม่มีวี่แววว่าจะกลับไปได้อย่างไร เธอไม่เคยฝันถึงชีวิตในร่างของลิลลี่เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง แม้แต่วิญญาณของเจ้าของร่างนี้ เธอก็ไม่เคยพบเห็น

หรือว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนตาย

ลิลลี่ในร่างของหลี่ลี่หลินใช้ชีวิตในสำนักสังคีตหลวงอย่างกลมกลืนและสนุกสนานด้วยมีเพื่อนวัยเดียวกันหลายคน การฝึกซ้อมแม้จะเข้มงวดแต่หญิงสาวสามารถทำได้ดีด้วยความตั้งใจและพยายามเมื่อคิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องใช้ชีวิตที่นี่อย่างดีที่สุด

ยามนี้อาจารย์กำลังสอนให้นางร่ายรำท่วงท่าใหม่เพื่อออกแสดงในงานเลี้ยงใหญ่ที่กำลังจะมาถึง หญิงสาวจึงต้องฝึกซ้อมอย่างขยันขันแข็ง

                “หลินหลิน งานนี้จะเป็นงานแรกที่เจ้าจะได้ออกแสดงต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ เจ้าต้องตั้งใจให้มาก อย่าได้ผิดพลาดไปเชียว” อาจารย์ผู้ฝึกสอนชุ่ยเหยาตอกย้ำความสำคัญจนนางไม่กล้าเพิกเฉย

                “อาจารย์ งานนี้พวกเราจะได้แสดงต่อหน้าทั้งฮ่องเต้ องค์ชาย ขุนนางใหญ่น้อยมากมาย ใช่หรือไม่เจ้าคะ” เพื่อนร่วมรุ่นนางหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

                “ใช่ งานนี้องค์ฮ่องเต้ได้จัดเลี้ยงฉลองเพื่อต้อนรับกองทัพซึ่งชนะศึกกลับมา จึงมีทั้งเหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางและแม่ทัพนายกองมากมายมาร่วมงาน พวกเจ้าต้องออกแสดงกันอย่างต่อเนื่องหลายชุด เพราะงานคงใช้ระยะเวลายาวนาน ดังนั้นอย่าได้ขี้เกียจซักซ้อม หากมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น แม้แต่ข้าก็คงไม่สามารถช่วยเหลือพวกเจ้าได้” อาจารย์หันมาตอบอย่างจริงจัง

                “เช่นนั้นก็คงมีชายหนุ่มหล่อ องอาจ ห้าวหาญมาร่วมงานมากมายสินะเจ้าคะ” เพื่อนนางรำถามด้วยแววตาเพ้อฝัน

                “นั่นย่อมแน่นอน เจ้าจงตั้งใจร่ายรำให้ดี อย่ามัวชม้ายชายตาแลแต่ชายหนุ่ม หากมีวาสนาพวกเขาก็คงเข้ามาหาพวกเจ้าเอง” อาจารย์กำชับเมื่อเห็นว่าเหล่านางรำล้วนแต่ฝันหวานว่าจะมีชายหนุ่มมาถูกตาต้องใจพวกนาง

                บรรดาหญิงสาวนางรำเหล่านี้ล้วนโดนซื้อตัวมาจึงไม่อาจออกจากสำนักสังคีตหลวงไปได้ หากไม่มีผู้ขอตัวพวกนางออกไป หญิงสาวเหล่านี้ก็คงได้แต่อยู่ที่นี่ไปจนตาย

                การจะขอตัวนางรำหรือแม้แต่นักดนตรีหลวงออกไปก็ต้องให้ฮ่องเต้เอ่ยอนุญาตหรือพระราชทานให้ ซึ่งมักจะเป็นเหล่าเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางซึ่งทำคุณความดีความชอบ แต่บางคราพระองค์ก็พระราชทานตัวนางรำให้ขุนนางไปอย่างไม่มีเหตุมีผล

                หญิงสาวเหล่านางรำจึงฝากความหวังเอาไว้กับเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายเพื่อจะได้ออกไปใช้ชีวิตด้านนอกอย่างสุขสบายตามที่อาจารย์มักเล่าให้ฟังอยู่เสมอ